‫آنچه گذشت...
‫- هرشل؟! ‫- مامان!
‫اسم من دیلارده.
‫خیلی نامردیه.
‫این دیگه جدید بود!
‫مگی، تو باید مردمت رو بیاری اینجا.
‫تمام چیزایی که کروات در مورد اینجا گفت درسته.
‫واقعاً مثل یه قلعه‌ست.
‫این آخرین کاریه که ازت می‌خوام.
‫- خب، تو چه‌جور دکتری هستی؟ ‫- طب اورژانس.
‫- کمکی از دستم برمیاد؟ ‫- بیا.
‫وقتی بانو رو پیدا کنیم، ‫دیگه کی می‌مونه که جلومون رو بگیره؟
‫نصف محلهٔ میدتاون نابود شده.
‫[تحت‌تعقیب] ‫[زنده یا مُرده]
‫کار ما تازه داره شروع می‌شه.
‫«ترجمه از محمد سید»
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خب، یه امتحانی بکن.
‫درست شد.
‫[بخش اورژانس]
‫خب، این...
‫♪ هیاهوی شهر نمی‌تونه ♪
‫- ♪ آرزوی دختر و پسر رو نابود کنه ♪ ‫- ♪ نابود کنه ♪
‫♪ ما «منهتن» رو تبدیل می‌کنیم به... ♪
‫♪ جزیرۀ خوشی‌ها ♪
‫تازه دارم گرم می‌شم.
‫تازه داره جذاب می‌شه. تازه داره باحال می‌شه.
‫بازم هست.
‫♪ ما «منهتن» رو تبدیل می‌کنیم به... ♪
‫♪ جزیرۀ خوشی‌ها ♪
‫[مترو]
‫پنج دقیقهٔ دیگه عزیزم.
‫باشه، کارم دیگه تمومه.
‫لوییس گفت می‌خواد توی مهمونی ‫ازم امتحان شفاهی بگیره.
‫ممنون که این‌دفعه به‌جای رومیزی...
‫از پارچهٔ مخصوص رنگ‌کاری استفاده کردی.
‫[سفر بخیر، آرمسترانگ]
‫بیا ببینم.
‫سلام.
‫یه کادوی کوچیک برات آوردم.
‫آخرین بستهٔ قهوهٔ فرانسوی ‫از ذخایر «بروگل».
‫نمی‌دونم زنم از دیدن من بیشتر خوشحال می‌شه یا این.
‫اگه اصلاً بشناستت.
‫لطف کردی.
‫واقعاً کاشکی نمی‌رفتی.
‫چون خیلی دلت برام تنگ می‌شه؟
‫- حس خوبی بهش ندارم. ‫- می‌فهمم.
‫نگرانی که اینجا رو از دست بدی.
‫تو و رناتا واقعاً اینجا رو آباد کردین.
‫این قضیه تو رو عوض کرده.
‫وسط اون ماجرای اسیر شدن و تا پای مرگ رفتنمون،
‫برام سؤال بود که قبل از این قضایا ‫چه‌جور آدمی بودی.
‫الان دیگه یه چیزهایی دستم اومده.
‫ضمناً، در مورد تشکیلات اینجاتون ‫به احدی چیزی نمی‌گم، مگی.
‫- می‌تونی بهم اعتماد کنی. ‫- اعتماد دارم.
‫شایدم ندارم!
‫توی راه اگه کسی ازم پرسید ‫این کیسهٔ دونه‌های قهوه رو از کجا آوردم
‫راستش رو بهش می‌گم.
‫از بوستون!
‫ببین، می‌دونم کارِت اینه که از اینجا محافظت کنی
‫ولی حتی اگه به کسی هم می‌گفتم،
‫عملاً از دو کیلومتری می‌دیدی که داریم میایم.
‫لوییس، لطفاً...
‫وضعیت قرمزه، بچه‌ها، وضعیت قرمز!
‫عالیه.
‫- من می‌رم بالا. ‫- منم پشت سرت میام.
‫رناتا و مگی دوباره شروع کردن.
‫انگار دوتا از رفقاتن که از بابالوی جدید اومدن. ‫(بابل جدید)
‫چند هفته بود بازمانده‌ای ندیده بودم.
‫معلوم نیست اینجا چه غلطی می‌کنن.
‫چیزی می‌بینی؟
‫نه.
‫بانو غذا لازم داره.
‫اول خودمون باید غذا بخوریم!
‫نه، نه، نه، اول اون باید بخوره.
‫دو روزه هیچی نخوردم.
‫قصد دارن به کسی کمک کنن.
‫ما اون رو تغذیه می‌کنیم، ‫اونم ما رو تغذیه می‌کنه.
‫بانو ذهن و روح ما رو تغذیه می‌کنه.
‫چون ما هیچ‌کدوم هیچ قرارداد رسمی‌ای امضا نکردیم...
‫که به گروهشون ملحق بشیم.
‫هی، هی.
‫الان ازش می‌پرسم. هیس! بس کن.
‫تیتیکاکا می‌خواد بدونه ‫کِی دوباره آهنگ‌های قشنگ پخش می‌شه.
‫چندبار باید ازت بخوام که دیگه وانمود نکنی...
‫می‌تونی با اون عجیب‌الخلقه‌های بی‌دندون حرف بزنی؟
‫چندبار باید بهت بگم که می‌تونم...
‫چندتا از عبارت‌هاشون رو رمزگشایی کنم؟ ‫خواسته‌هاشون رو می‌فهمم.
‫نیگان، می‌شنوی؟
‫- هیس! ‫- باشه.
‫قرار گذاشتیم دیگه: ‫چراغ قرمز که روشن بشه، بی‌سیم‌ها هم روشن می‌شن.
‫ببین، من پسر خیلی خوبی‌ام.
‫حواست به این دوتا مَرد هست؟
‫صداشون از طرفای تو میاد.
‫اون پت و مت رو می‌گی؟ ‫خب، چی دارن می‌گن؟
‫دنبال غذا برای بانو می‌گردن.
‫لعنتی، مگه بانو غذا هم می‌خوره؟ ‫فکر می‌کردم خون‌خواره.
‫این همون چیزیه که منتظرش بودیم.
‫نگو که حالت عادی نداری.
‫نه، اصلاً. ‫بریم بگیریمش.
‫خیلی‌خب.
‫بانو کیه؟
‫یه کثافتِ گوساله‌ست که قراره نفله‌ش کنیم.
‫از تو چه پنهون، پسر،
‫فکر می‌کردم هیچ‌وقت از شرّت خلاص نمی‌شیم.
‫اینکه بخوام پیش خانواده‌م باشم
‫- برات مفهوم ناملموسیه، می‌دونم. ‫- آخ. این حرفت دردناک بود.
‫ببین، دلیلش رو بهت می‌گم.
‫حقیقت تلخ اینه که آنی و جاشوا
‫اونا بدون من زندگی بهتری دارن.
‫حقیقت شیرین اینه که: ‫منم بدون اونا زندگی بهتری دارم.
‫با زندگی توی یه کافه ‫که بوی گوشت گندیده می‌ده؟!
‫خیلی‌خب.
‫بچه‌های بانو از «تئاتر برادوی»!
‫کیست که بیش از نان، ما را طعام می‌دهد؟
‫و روح و جانمان را سیراب می‌کند؟
‫کیست که رؤیاها را در روز برمی‌افروزد؟
‫درخشش چه‌کسی راهنماست؟
‫کیست که همچون بانو، آینده را ببیند؟
‫چه کسی جز بانوی زیبای ما؟
‫خب، یا خدا،
‫من حتی دستشویی‌رفتن‌هام هم ‫شاعرانه‌تر از این مزخرفاته.
‫ما نیومدیم بهتون آسیب بزنیم.
‫ولی اون...
‫البته من خیلی اهل نقاشی نیستم،
‫ولی عجب نقاشیِ بچگونۀ قشنگیه.
‫اینا دو قلۀ خویشاوندی هستن.
‫که در کنار هم، پایه‌های تمدن رو شکل...
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫اینو یه بچه کشیده.
‫تا حالا توی عمرت یه نقاشیِ حرفه‌ای...
‫- حرفت تموم شد؟ ‫- راستش، نه.
‫آخه ببین، یه بچۀ سه ساله هم می‌تونه اینو بکِشه.
‫دیدیم که دارین دنبال غذا می‌گردین. ‫ما با خودمون غذا آوردیم.
‫ما توی خونه بیشتر از حد نیازتون غذا داریم.
‫دکتر هم داریم. می‌تونه روبه‌راهتون کنه.
‫من فردا برمی‌گردم «بابل جدید».
‫اگه ترجیح می‌دین بیاید شهر خودتون، ‫توی قایق من جا هست.
‫عالی به نظر میاد.
‫یه مشت غریبه که می‌خوان به ما کمک کنن
‫و هیچ‌چیزی هم ازمون نمی‌خوان؟
‫ما فقط می‌خوایم بهمون بگین بانو کجاست.
‫- این تنها کاریه که باید بکنید. ‫- من این مردها رو نجات دادم.
‫اونا زخمی بودن.
‫نه فقط جسمشون، بلکه ذهنشون.
‫نمی‌تونستن رؤیاپردازی کنن. ‫من خوبشون کردم.
‫ولی اولین رؤیایی که هر کسی داره
‫اینه که نذاره کسی مانع از رؤیاپردازی‌هاش بشه.
‫تو مانع هرشل شدی. ‫ولی مانع من نشدی.
‫مانع اونا هم نمی‌تونی بشی.
‫آره بابا. واقعاً چطوری قراره جلوشون رو بگیریم ‫و مانع‌شون بشیم؟
‫اگه همین حالا برید زنده می‌مونید.
‫ولی رؤیاهاتون می‌میرن.
‫لعنت بهش.
‫این پسرها رو به کشتن می‌دی!
‫«یک‌بار دیگر به‌سوی شکاف دیوار، دوستان عزیز،
‫یک‌بار دیگر!
‫و یا آن شکاف را با پیکرِ سربازانمان پر کنید.»
‫- برید! زود باشید! خواهش می‌کنم! ‫- «در زمان صلح...»
‫سلاح‌هاتون رو بندازین.
‫«هیچ‌چیز برای یک مرد، برازنده‌تر از...
‫آرامش، وقار و فروتنی نیست.»
‫لطفاً فقط برگردید برید.
‫- با همه‌تونم. ‫- «اما وقتی...
‫شیپور جنگ دمیده می‌شود...»
‫- لعنت بهش! ‫- سلاح‌هاتون رو بندازین!
‫«عضلات را سفت کنید...»
‫«خون را به جوش آورید...»
‫ای خدا، این چه کار احمقانه‌ای بود؟!
‫برو.
‫برو!
‫بجنگ!
‫بجنگ، بزدل!
‫اوناهاش.
‫- دیگه تموم شد، بانو. ‫- پایان کار، هرگز...
‫واقعاً پایان نیست.
‫مراقب باشید!
‫کثافت عوضی.
‫داره می‌ره. پاشید! بجنبید!
‫نه!
‫خوکِ خودخواه!
‫پسرت...
‫می‌خواست آیندهٔ این شهر رو شکل بده.
‫ولی تو نذاشتی این اتفاق بیفته.
‫انگار مجبور بودی گولش بزنی و ببریش.
‫من هرشل رو دوباره می‌بینم، و وقتی ببینمش،
‫اون به اشتباهاتش پی می‌بره.
‫آره حتماً.
‫به حرف زدن ادامه بده... لطفاً!
‫لازم نیست بکُشیش.
‫نه بابا.
‫این بدونِ شک باید بمیره.
‫نه!
‫[ورودیِ اضطراری]
‫کروات کجاست؟
‫طبیعتاً اون اینا رو برای شما ساخته.
‫کجاست؟
‫مُرده.
‫این مخزن‌ها رو از کجا آوردی؟
‫بخور.
‫اینجا نه.
‫من نمی‌تونم اینجا باشم.
‫چرا تا الان من رو نکشتی؟
‫مگی...
‫من... من... شاید...
‫دست‌کم گرفته باشمت.
‫شاید هرشل این شور و شوقش رو از تو به ارث برده باشه.
‫می‌خوام کمک کنم، مگی.
‫دلم می‌خواد این شهر بازسازی بشه.
‫این تنها چیزیه که همیشه می‌خواستم. این بیمارستان...
‫شروع خیلی خوبی بود، ‫ولی باید بزرگ‌تر فکر کنی.
‫اگه از این مخزن‌ها به اندازۀ کافی داشته باشی، ‫می‌تونی برق کل این جزیره رو تأمین کنی.
‫فقط باید در موردش بیشتر حرف بزنیم.
‫که برات نقاشی بکِشم؟
‫که برات آدم بکُشم؟
‫من یه چشم‌اندازی داشتم. ‫علمش رو دارم.
‫«سنترال پارک» قدیما زمین کشاورزی بود.
‫این کارخونه‌ها و آپارتمان‌ها...
‫یه تمدن کامل اینجاست ‫که فقط یه نفر رو می‌خواد که ازشون بهره‌برداری کنه.
‫همین‌طوره.
‫مگی!
‫- فکر نکنم هنوز آماده باشم. ‫- هستی.
‫یادت باشه: یه نفس، یه حرکت.
‫هی!
‫یکی یه سوزن کوفتی بهم بده، ‫خودم انجامش می‌دم!
‫فقط پوسته. ‫که پوست اون، واضحه خیلی نازکه.
‫خیلی خوشحالم که اینجا شدم آدمک تمرینی شما.
‫اصلاً تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫به نظر میاد دارم چی‌کار می‌کنم؟
‫دارم نگاه می‌کنم که پسرم چطوری ‫بارها و بارها سوزن رو فرو می‌کنه توی گوشت تنت.
‫نظرت چیه بری برای پسرت
‫یه لیوان آب بیاری تا اعصابش آروم بشه؟
‫حالا چون تو از سوزن خوشت نمیاد،
‫دلیل نمی‌شه به این پسر تیکه بندازی.
‫آره. معلومه که من واقعاً...
‫از سوزن بدم میاد، مردکِ معتادِ سوزنی.
‫ببین، آقای سرزنده...
‫من تا حالا چند بار جونت رو نجات دادم.
‫چرا از من می‌ترسی؟
‫چرا باید کسی از مَردی که...
‫توی کافۀ واکرها، ‫صبح تا شب گیم می‌زنه...
‫حس عجیبی بگیره؟
‫اصلاً چطوری این زخم رو برداشتی؟
‫یکی از اون بطری‌های خالی‌ت...
‫پرید گازت گرفت؟
‫اون نمی‌دونه؟
‫طبقۀ پایینه. ‫زندانی شده.
‫دیگه هیچ‌وقت بهت آسیب نمی‌زنه، قول می‌دم.
‫نیازی نیست بترسی.
‫می‌دونم حرف قشنگی نیست، ولی...
‫فکر کنم اگه منم اونجا بودم، ‫دلم می‌خواست بکُشمش، ولی...
‫همۀ آدم‌های توی سالن، همین رو می‌خواستن.
‫ولی نمی‌دونم از پسش برمی‌اومدم یا نه.
‫بعضی وقتا نگران می‌شم،
‫که وقتی نوبت من برسه تا یه نفر رو بکُشم،
‫نتونم این کار رو بکنم.
‫این چیزیه که بتونی بهم یاد بدی؟
‫خب اگه بخوایم واقع‌بین باشیم، ‫اینجا چه گزینه‌هایی داریم؟
‫چی؟ واقعاً فقط دوتا گزینه داریم؟
‫یا بکُشیمش، یا تا ابد حبسش کنیم؟
‫یا اینکه سعی کنیم اصلاحش کنیم.
‫- تا حالا دیدی این روش جواب بده؟ ‫- آره، دیدم.
‫فکر می‌کنی روی اونم جواب می‌ده؟
‫- نمی‌دونم. ‫- خیلی‌خب.
‫اگه توی زندان نگهش داریم، ‫از منابعمون استفاده می‌کنیم.
‫و فقط هم منظورم غذا نیست.
‫اگه داریم می‌گیم اون اون‌قدر خطرناکه که نمی‌تونه...
‫بیرون از قفس باشه،
‫پس یه نفر رو می‌خوایم که ‫نگهبانی بده تا مطمئن شیم...
‫هیچ‌وقت از اون قفس بیرون نمیاد،
‫و احتمالاً یه نگهبان دیگه هم بخوایم ‫که مراقب نگهبان اول باشه،
‫چون طبیعتاً نمی‌تونیم اون رو با هیچ‌کس تنها بذاریم.
‫یا اینکه می‌کُشیمش.
‫و تنها چیزی که از دست می‌دیم، ‫ارزش‌هاییه که این جامعه رو برمبناش ساختیم.
‫چرت‌وپرت!
‫جانم؟
‫ببین، اگه ارزش‌های این جامعه نگه داشتنِ...
‫یه آدمکش پیش خودتونه، ‫پس براتون آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫شک ندارم که
‫تو خودت آدم‌های بی‌گناه رو کُشتی.
‫- یعنی بزنیم تو رو هم بکُشیم؟ ‫- آره.
‫ببین، مسئله اینجاست که...
‫من توی جامعهٔ شما نیستم. ‫ببین، من توی «گورباباتون-آباد» زندگی می‌کنم،
‫با کد پستیِ: گور باباتون.
‫هیچ‌چیز دَووم نمیاره مگه اینکه...
‫حاضر باشی وحشیانه‌ترین کار ممکن رو انجام بدی
‫تا وضعیت رو حفظ کنی، ‫و دوست من، تو همچین آدمی نیستی.
‫حق با توئه. من این‌طوری نیستم.
‫و اگه مشکلی با این موضوع داری، ‫پس تبریک می‌گم...
‫قطعاً تصمیم درستی گرفتی...
‫ که توی اون کافۀ بوگندوت قایم شدی.
‫ببین...
‫تو می‌تونی بری طبقۀ پایین ‫و زنی رو بکُشی که می‌خواست...
‫تو و هرشل رو بکُشه ‫یا اینکه می‌تونی به حرف این خانم گوش بدی
‫که تو و هرشل رو به کشتن می‌ده.
‫تصمیم با خودته.
‫من بانو رو می‌شناسم، ‫نیگان هم اون رو می‌شناسه.
‫اون زن به همه‌مون کلی ظلم کرده.
‫باورت نمی‌شه چه کارهایی به کروات گفت باهامون بکنه.
‫هیچ‌کس وقتی ترسیده یا عصبانیه، تصمیم درستی نمی‌گیره.
‫و من... واقعاً دارم سعی می‌کنم ‫روزنهٔ امید رو زنده نگه دارم، مگی.
‫جدی می‌گم، ولی... ‫نمی‌دونم می‌تونم یا نه.
‫شاید مجبور نباشی تصمیمی بگیری. ‫اون چیزی نمی‌خوره.
‫همین الان اون پایین بودم.
‫و به نظر میاد یه مدته که سوءتغذیه گرفته.
‫اگه به این اعتصاب غذا ادامه بده، خیلی دَووم نمیاره.
‫پس شاید بهتر باشه بذاریم خودش تصمیم بگیره.
‫یعنی اگه مصممه خودش رو
‫به دردناک‌ترین شکل ممکن بکُشه،
‫یعنی با مُردن از شدتِ گرسنگی،
‫من هیچ اشکالی نمی‌بینم که بهش یه گزینۀ دیگه بدیم.
‫لازم نیست حتماً انقدر زجرکش بشه.
‫فقط در حقم یه لطفی بکن و بی‌خیالش شو.
‫چطوری بی‌خیال بشم، ها؟
‫اگه می‌گی من زبونشون رو نمی‌فهمم،
‫یعنی می‌گی من دروغگوئم.
‫نه، حرفم اینه که وانمود نکن...
‫- زبونشون رو می‌فهمی... ‫- بازم گفتی وانمود کردن.
‫من وانمود نمی‌کنم.
‫من...
‫- دارم با شرایط وفق پیدا می‌کنم. ‫- ای خدا.
‫- نه... ‫- صبر کن، چیزی نیست. چیزی نیست.
‫اسمش «چَز»ـه.
‫هی، عصبانی‌ش نکن.
‫باشه...
‫بدبختِ بیچاره، طرفدار تیم «جتز»ـه.
‫از سر راهم برو کنار.
‫بیا!
‫بجنب بریم! ‫بریم، بریم، بریم!
‫بیا بالا!
‫بجنب!
‫خوبی؟
‫اصلاً بامزه نیستی.
‫این وامونده‌ها دندون دارن.
‫و ناخن!
‫اینا حیوون‌های دست‌آموز توی کافه‌ت نیستن.
‫اونا خودِ مرگ هستن که راه می‌رن! ‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫آره.
‫باورم نمی‌شه...
‫بعد از این‌همه سال اصلاً باید اینا رو بگم.
‫یه‌بار دیگه از این مسخره‌بازی‌ها بکنی...
‫با آچار چرخ به حسابت می‌رسم.
‫هی...
‫مُرده‌ها این‌طوری می‌گن «عذر می‌خوام».
‫من قبلاً پلیس بودم. مأمور مخفی بودم.
‫وقتی خیلی نفوذ می‌کنی، دیگه خودت نیستی.
‫ولی در واقع هستی، مگه نه؟
‫هر کی که هستی، دیگه خودت نیستی. ولی باید باشی.
‫و سال‌های سال، وقتی مأمور مخفی بودم، ‫اون آدم خودم بودم.
‫ولی یه نفر دیگه هم بودم.
‫من خیلی وقته توی اون کافه قایم شدم.
‫می‌دونستم حرفشون رو نمی‌فهمم.
‫مجبور بودم وانمود کنم وگرنه دیوونه می‌شدم.
‫عجب! شایدم دیوونه شدم. نمی‌دونم.
‫شاید واقعاً نمی‌دونم داره چه اتفاقی می‌افته.
‫ولی یه چیز رو خوب می‌دونم.
‫وقتی مدت زیادی یه نقش رو بازی می‌کنی،
‫تبدیل می‌شه به بخشی از وجودت.
‫و تحت هیچ شرایطی، دیگه رهات نمی‌کنه.
‫پس یه بخشی از وجود من همیشه همون آدمی می‌مونه که...
‫مجبور بود کانتینرهای ‫پر از دخترهای قاچاق‌شده رو خالی کنه.
‫و یه بخشی از وجودم ‫همیشه قراره حرف اونا رو بفهمه.
‫این نقاشی اصلاً مفهومی نداره.
‫[ورودی اضطراری]
‫به دکتر هم گفتم. لب به غذا نمی‌زنم.
‫- من اینجا نمی‌مونم. ‫- می‌دونم.
‫وقتی نیگان توی سلول بود، روبه‌روش وایستادم.
‫ازم خواست بکُشمش،
‫ولی این کار رو نکردم ‫چون می‌خواستم زجر بکشه.
‫من قرار نیست تو رو بکُشم ‫و دلم هم نمی‌خواد زجر بکشی.
‫تو از اینجا نمی‌ری بیرون، خب؟
‫ولی می‌تونی چیزهایی که می‌دونی رو با ما در میون بذاری.
‫می‌تونی سعی کنی کارهایی که کردی رو جبران کنی.
‫می‌تونی عوض بشی.
‫یه گاز بخور.
‫یا نخور.
‫چاقو هم هست.
‫انتخابش با خودته.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫ببین. خوبه؟
‫از اینجا بردمشون بیرون.
‫توی اتاقم هستن. ‫لازم بود یه مدت ازشون جدا بشم.
‫فکر کنم اگه...
‫اونا مدام اینجا نباشن
‫حالم یه‌کم بهتر بشه، مگه نه؟
‫خیلی‌خب، آره، فکر کنم...
‫فکر کنم این... احتمالاً ایدۀ خوبی باشه.
‫هی، یه سؤالی داشتم.
‫می‌خوای بهم یاد بدی چطوری...
‫اون گیمی که همیشه می‌زنی رو بازی می‌کنی؟
‫آخه... دلت می‌خواد؟
‫خودت می‌خوای یاد بگیرم؟
‫آماده باش، دوست من، گریه‌ت رو درمیارم.
‫جوری لهت کنم که صدای گاو بدی، بچه‌جون.
‫داداش، تو حتی عرضه نداری صدای گاو رو هم تقلید کنی.
‫ای لعنت بهت! نزدیک بود بزنمت.
‫تو آخه مال این حرفا نیستی که ‫بخوای جلوی من کاری کنی.
‫اوه اوه!
‫- یالا، یالا، یالا! ‫- آهان...
‫یالا، یالا.
‫یالا، یالا، یالا، یالا!
‫لعنت بهش!
‫برو بمیر بابا.
‫- داشتم می‌بردم. ‫- یه نفر اینجا بدجوری...
‫فشار خورده.
‫می‌دونی، خیلی جالبه،
‫تازگیا شنیدم
‫که دهن نهنگ آبی، بعد از تو، دومین دهن گشاد...
‫توی دنیاست.
‫تو دیگه این حرف رو نزن،
‫چون فقط بلدی ادعا کنی
‫- باشه حتماً. ‫- و هر بار می‌بازی، حرصت می‌گیره و فحش می‌دی.
‫حالا این دست رو شانسی بردی.
‫قبول کن. ‫ولی چیزی نمونده بود ببازی.
‫- اینو قبول دارم. آره درسته. ‫- سلام.
‫مارگارت، چی شده اومدی پایین‌شهر؟
‫یه لحظه وقت داری؟
‫خیلی‌خب، بشین یه‌کم تمرین کن.
‫تو هم برو بمیر، عزیزم.
‫بوم! بوم!
‫خب؟
‫چرا اینجا موندی؟
‫روزی که جینی رو خاک کردیم، آماده بودی سوار قایق بشی.
‫چرا موندی؟
‫دلیلت این نبود که کل روز بشینی روی اون مبل، مگه نه؟
‫نه... نه.
‫گفتم شاید برم بازیِ «نیکس» رو ببینم. ‫(بسکتبال)
‫می‌شه بس کنی؟
‫خوبی؟
‫دلم نمی‌خواد اون حق انتخاب داشته باشه.
‫دلم می‌خواست توی اون سالن تئاتر بکشمش،
‫الان هم دلم می‌خواد بکشمش.
‫خیلی‌خب. چرا داری اینو به من می‌گی؟
‫چون تو تنها کسی هستی که می‌فهمه.
‫خب، بکشش.
‫اینجا جای خاصیه.
‫آخرین و بهترین امید برای همه‌مونه.
‫بیشتر از همه برای هرشل.
‫اون‌همه آذوقه و تدارکات،
‫از گروه‌ها و بابل جدید گرفتیم ‫و تمام چیزهایی که...
‫از «بریکس» آوردیم!
‫ما سلاح داریم، غذا داریم، برق داریم.
‫قرار نیست با دانسته‌هامون و داشته‌هامون
‫تازه از صفر شروع کنیم.
‫تو خودت یکی از همون درس‌هایی هستی که گرفتیم.
‫- که منو نکُشتی، آره؟ ‫- آره.
‫تا حالا به این فکر کردی که شاید من فقط...
‫یکی از اون موردهای خیلی خاص باشم؟
‫نیستی.
‫هستم.
‫خیلی‌خب، پس...
‫می‌خوای بازیِ «زنده نگه داشتنِ آدما» رو راه بندازی؟
‫خودم بارها و بارها اون بازی رو کردم.
‫تهِ اون بازی، باخته.
‫ببین، برای اینکه آدما رو زنده نگه داری
‫مجبوری یه عالمه آدم دیگه رو بکُشی.
‫دیر یا زود،
‫آدم بی‌گناهی رو می‌کُشی ‫و کنترل اوضاع رو از دست می‌دی.
‫بعدش دیگه نمی‌تونی آدم گناهکار رو بکُشی.
‫خیلی راحت‌تره که کلاً دور این قضیه رو خط بکشی.
‫- این طرز فکرِ بانوئه. ‫- حقیقت همینه.
‫حرف آخرِت همینه؟
‫آره همینه.
‫می‌تونی کمک کنی یه جامعه بسازیم.
‫یه قلعهٔ شنی توی طوفان.
‫فکر نمی‌کنی شاید...
‫بتونی بعد از کارهایی که کردی
‫یه خدمتی به مردم بکنی؟
‫هر کاری که تا حالا کردم در جهت کمک به آدما بوده.
‫من دیگه نیستم.
‫اون روز که با کروات بودیم...
‫ما متحول شدیم. ‫حداقل من که شدم.
‫و فکر می‌کردم تو هم شدی.
‫می‌دونی، بالأخره فهمیدم چرا این یارو ‫گذاشت اینجا بمونی.
‫تو هم مثل دوستای مُرده‌ش، مُردی.
‫چطور پیش رفت؟ خوب بود؟
‫به بهترین شکل ممکن!
‫سلام رفیق. کی گذاشت بیای بیرون؟
‫دوباره یه نفر درِ اتاق ۳۱۵ رو باز گذاشته؟ ببینش.
‫عه، عه، عه، رفیق، رفیق، رفیق.
‫[سیگار کشیدن ممنوع]
‫رفیق...
‫- حله؟ ‫- باشه.
‫برای پوست بَده.
‫- می‌رم بیرون. ‫- ممنون.
‫هی... ببین، من...
‫فقط می‌خواستم بدونی که من زنده‌ام.
‫منم اون روز یه تحولاتی توی وجودم اتفاق افتاد.
‫خیلی‌خب.
‫فقط... هیچ‌وقت نمیام توی این ساختمون زندگی کنم.
‫این... ‫نمی‌دونم. امن نیست.
‫امن نیست چون نمی‌تونی هر کسی رو ‫که فکر می‌کنی لازمه کُشته بشه،
‫بکُشی؟
‫نه. فقط گوش کن.
‫وقتی کارم رو با «ناجی‌ها» شروع کردم،
‫می‌خواستیم گروهمون رو کوچیک نگه داریم.
‫درسته.
‫ولی آمارمون جور درنمی‌اومد.
‫باید یه تعداد مشخصی نیروی انسانی داشته باشی ‫تا بتونی شرایط رو برای تعداد مشخصی آدم فراهم کنی.
‫- ناجی‌ها... ‫- گوش کن، تو دلت نمی‌خواد...
‫جایی زندگی کنی که مجبور باشی ‫نقش جلاد رو بازی کنی، مگه نه؟
‫- این مال دنیای قدیمه. ‫- نه. اشتباه می‌کنی.
‫دلیل اینکه سیستم دنیای قدیم جواب می‌داد ‫این بود که رئیس زندان و نگهبان زندان و قاضی...
‫و پلیس و وکیل و آدمایی که
‫برای وکلا ناهار درست می‌کردن، وجود داشتن.
‫یعنی می‌گی نیروی انسانی می‌خوایم؟
‫یه عالمه آدم: بیشتر از هیلتاپ، بیشتر از ناجی‌ها.
‫این‌طوری می‌تونی اینجا رو ‫همون‌قدر که می‌خوای امن کنی.
‫واقعاً فکر می‌کنی می‌تونیم ‫دنیای قدیم رو به اینجا برگردونیم؟
‫نمی‌دونم خواهانِ همچین چیزی هستم یا نه.
‫چون من داشتم سعی می‌کردم اینجا رو مخفی نگه دارم.
‫ولی شاید... شاید...
‫ولی حقیقت اینه که ما غذای کافی داریم.
‫می‌تونیم جمعیتمون رو سه برابر کنیم و بازم کم نیاریم.
‫و اون‌وقت می‌تونیم دکترها و ‫مهندس‌های بیشتری تربیت کنیم.
‫می‌تونیم سنترال پارک رو شخم بزنیم.
‫غذای بیشتری پرورش بدیم، آدمای خیلی بیشتری بیاریم.
‫ولی مسئله اینه که تو صرفاً آدمای بیشتر نمی‌خوای، مگی،
‫آدمای خوب می‌خوای!
‫و اصلاً دوست ندارم ضدحال بزنم
‫ولی بعید می‌دونم تعداد زیادی آدم خوب باقی مونده باشه.
‫تو معلم ورزش بودی.
‫بعد دنیا عوض شد و آدما عوض شدن...
‫چون ترسیدن.
‫اون ترس رو که از بین ببری... ‫الکساندریا... زندان...
‫وقتی تأمین بودیم، ‫قبل از اینکه اوضاع خراب بشه،
‫مردم شروع کردن به بهتر شدن.
‫نه همهٔ مردم. ‫بعضی‌ها نمی‌تونن عوض بشن.
‫اونا همون آدمایی هستن که براشون قاضی‌ها و وکیل‌ها...
‫و رئیس‌های زندان رو داریم.
‫اشتباه می‌کنی.
‫به گمونم بعداً معلوم می‌شه.
‫از همون اول،
‫تنها کاری که می‌کردی این بود که ‫سعی کنی اینجا رو مخفی نگه داری.
‫چراغ‌های قرمز، دوربین‌ها، پنل‌های پنجره‌ها...
‫- می‌دونم. ‫- گفتی اگه...
‫کسی از اینجا مطلع بشه،
‫همه‌مون رو می‌کشن تا اینجا رو بدزدن.
‫می‌دونم.
‫خیلی‌خب، حالا چیزی عوض شده؟
‫اون آدما همه‌مون رو می‌کُشن ‫تا اینجا رو مال خودشون کنن.
‫و برای همینه که آدمای بیشتری نیاز داریم.
‫اون‌قدر نیروی انسانی می‌خوایم ‫که بتونیم در برابر هر دشمنی مقاومت کنیم.
‫اگه کاری که تو می‌گی رو بکنیم، ‫آدمای بد ممکنه...
‫فردا سر و کله‌شون توی ساحلمون پیدا بشه.
‫با آمادگی جلوشون درمیایم.
‫سرتاسر اینجا دیده‌بان می‌ذاریم، توی هر نقطه‌ای.
‫هر کسی که از این رودخونه رد بشه، ما می‌تونیم ببینیمش.
‫با اسلحه‌خونه‌ای که داریم، ما از اونا آماده‌تریم.
‫ولی اصلاً چرا باید به این ایده فکر کنیم؟
‫این بهترین شرایطیه که تا حالا داشتیم، مگی.
‫ما یه انبار پر از غذا داریم.
‫انباری که هر روز داره خالی و خالی‌تر می‌شه...
‫و هیچ راهی هم برای پر کردنش نیست.
‫چشم به هم بزنیم زمستون می‌رسه،
‫و اون‌موقع‌ست که آدما بیشتر از همیشه مستأصل می‌شن.
‫آدمای مستأصل خطرناک‌ترین آدما هستن.
‫افراد بیشتری میاریم،
‫می‌تونیم شخم زدن سنترال پارک رو شروع کنیم.
‫مگی، ما یه بیمارستان داریم.
‫بیمارستانی که فقط به اندازهٔ دکترهاش به درد می‌خوره.
‫ما فقط یه دکتر داریم.
‫خدایی نکرده ممکنه برای لوییس
‫قبل از اینکه بتونه افراد بیشتری رو آموزش بده، ‫اتفاقی بیفته.
‫بین این آدمایی که میان اینجا، ‫می‌تونیم دکترهای بیشتری داشته باشیم.
‫ببین، می‌فهمم چی می‌گی، واقعاً می‌فهمم.
‫استدلالت رو درک می‌کنم،
‫ولی وظیفهٔ اصلی من زنده نگه داشتن آدمای امروزه.
‫شرمنده، مگی، نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫گوش کن، رناتا...
‫وقتی توی هیلتاپ و بریکس مسئول بودم،
‫منم دقیقاً همین‌طوری فکر می‌کردم.
‫فقط می‌تونستم روی چیزهایی که جلوم بود تمرکز کنم.
‫چیزهایی که الان داریم رو نداشتم.
‫فرصت اینو نداشتم که به آینده فکر کنم.
‫و می‌دونم این برخلاف تمام چیزهاییه که این دنیا...
‫بهمون یاد داده؛ می‌دونم ترسناکه.
‫ولی خودت همیشه می‌گی وقتی ترسیدی نمی‌تونی...
‫بهترین تصمیم رو بگیری.
‫مگی، من باید به بچۀ کوچیکِ برادرزادۀ شوهرم فکر کنم.
‫منم پسرم رو دارم.
‫و می‌دونم که الان در امانن،
‫ولی امنیتشون تضمین‌شده نیست.
‫و اگه درها رو باز نکنیم،
‫چه آینده‌ای براشون می‌سازیم؟
‫من خیلی قبولت دارم، رناتا.
‫می‌دونم که می‌تونی ما رو ‫امروز و فردا زنده نگه داری.
‫در حال حاضر یه‌سری داشته‌ها داریم
‫و به خودمون بستگی داره که باهاشون چی‌کار کنیم.
‫می‌خوایم چه‌جور آدمایی باشیم؟
‫هی!
‫ما فقط می‌خوایم کمکت کنیم.
‫می‌ذاری این کار رو بکنیم؟
‫می‌شه لطفاً بذاری کمکت کنیم؟
‫یادته توی سالن تئاتر چی گفتم؟
‫هنوزم پای حرفم هستم.
‫طوری نیست.
‫همه‌چی درست می‌شه... خب؟
‫آرمسترانگ!
‫امیدوارم یه تاکسی پیدا کرده باشی
‫که تو رو تا این‌سرِ شهر آورده باشه.
‫چند بار قراره خداحافظی کنیم؟
‫می‌دونم. قول می‌دم این‌دفعهٔ آخر باشه.
‫من... اون‌موقع اشتباه می‌کردم.
‫می‌تونی به بقیه در مورد اینجا بگی.
‫ما می‌خوایم مردم بیان؛ آدمای خوب.
‫حتماً این کار رو می‌کنم.
‫دوست دارم برگردی.
‫می‌دونم داری می‌ری خونه تا خانواده‌ت رو ببینی، ولی...
‫امیدوارم برگردین، همه‌تون.
‫ممنونم. واقعاً ممنونم، ولی...
‫من دیگه برنمی‌گردم اینجا.
‫حداقل تا یه مدتی نمیام.
‫پس فقط به‌خاطر خانواده‌ت نیست که برمی‌گردی، مگه نه؟
‫بابل جدید بهم نیاز داره.
‫حالا که ارتش از بین رفته،
‫می‌دونم که احتمالاً اوضاع اونجا ‫عوض شده و اگه نشده باشه،
‫چند نفری از ما هستن که منتظر فرصت بودن تا عوضش کنن.
‫- الان وقتشه. ‫- اگه کسی بتونه این کار رو بکنه، اون تویی.
‫ممنون.
‫و وقتی این کار رو کردم،
‫مطمئن باش که دوتایی...
‫یه گپ طولانی می‌زنیم.
‫می‌تونی به اون رفیقت که کلماتش رو کش‌دار می‌گه بگی...
‫که این کاسرولِ تن‌ماهی در بهترین حالت، معمولیه.
‫- چیه؟ ‫- فکر می‌کردم احتمالاً مُردی.
‫حالا خودم می‌تونم بکُشمت.
‫- من مسلحم. ‫- ایول.
‫کمک!
‫یکی بیاد این پایین! کمک! یه نفر بیاد پایین!
‫کمکم کنید! کمک!
‫- باورنکردنیه، نه؟ ‫- یکی بیاد پایین!
‫هیچ نگهبانی نیست. اونم برای یه روانی مثل تو!
‫و هیچ‌کس جز منِ بیچاره نیست که اینجا رو امن نگه داره.
‫هی، خوبی؟
‫وقتی اون اهرم رو بکِشیم، ‫دیگه راه برگشتی نیست.
‫می‌دونم برنامه‌ت اینه که با هر آدم بَدی...
‫که ممکنه بیاد سمتمون مقابله کنی...
‫نگران جزیره‌ای؟
‫بهت گفتم که.
‫نه کریستوس هست، نه بروگل، نه کروات.
‫اون یارو که به کروات آموزش داده چی؟
‫نیگان عوض شده.
‫ولی هنوز توی ذاتشه، مگی.
‫و اون... اون چیز بَدیه.
‫راستش، چیزی که منو می‌ترسونه اینه که...
‫نمی‌دونم برای اونا بَده یا برای ما آدم‌خوبا.
‫وقتی جای شکار و شکارچی عوض می‌شه ‫دیگه کِیف نمی‌ده، نه؟
‫آماده‌ای؟
‫برو بریم.
‫به نظرت معنی‌ش چیه؟
‫فکر می‌کنم بهتر باشه بریم ببینیم.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫اسلحه‌هاتون رو بذارید کنار، بچه‌ها.
‫اسلحه‌ها کنار!
‫[آنچه خواهید دید...]
‫می‌خوام بدونم اگه اوضاع قاراشمیش شد
‫می‌تونم بهت اعتماد کنم یا نه.
‫قرنطینه رو شروع می‌کنیم.
‫با این اتفاق‌هایی که داره می‌افته، ‫احتیاط شرط عقله.
‫دوتا گروه داریم. ‫ولی فقط یکی‌شون می‌تونه بمونه.
‫برای همین یه بازی می‌کنیم.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M