W W W . M O V I E S H O . C O M ‫مترجم: «رومینا»
‫اصلا نمی دونم چرا داریم این کار رو ‫می کنیم. من که پیراهن برای کار دارم.
‫بیشتر از یه لباس لازم داری، جیس. ‫تو که یه شخصیت کارتونی نیستی.
‫حالا یه مدیری.
‫نمی تونی با همون پیراهنی بری سر ‫کار که باهاش عموت رو دفن کردی،
‫و نمی تونیم تو خونه منتظر خبر ‫از جیمز بشینیم.
‫به محض این که چیزی که منتظرشی رو ‫فراموشی کنی، اتفاق میفته.
‫همه این رو می دونن.
‫من نمی خوام یکی از اون آدما باشم که ‫تا به یه جایی می رسن، خودشون رو گم می کنن.
‫مدیر شدم و یهو پیراهن ‫34 پوندی می پوشم،
‫انگار یادم رفته از کجا اومدم.
‫جیس، موضوع مثل یهویی موسیقی ‫الکتریک زدن باب دیلان نیست!
‫موضوع اینه که تو باید تو ‫اولین روز بعد از ترفیعت باهوش به نظر بیای.
‫اُه، نه، فقط کارنه.
‫از من خواسته بریم خرید ‫لباس عروسی.
‫هیچ وقت از من نمی خواد ‫همچین کارهایی بکنم.
‫خب، باید درستش کنم.
‫شاید باید فردا صبح از کار مرخصی بگیرم ‫که یه کاردستی از احساساتم درست کنم.
‫نه، مسخره ست. فقط شب که ‫رسیدم، یکی دو ساعت روش کار می کنم.
‫- اُه، نگاه کن! این خوشگله. ‫- آره.
‫- خیلی خوبه. ‫- خوشت میاد؟ بیا یه نگاه بندازیم.
‫آره. واقعا خوبه، مگه نه؟
‫- آره؟ ‫- آره، من نمی...
‫- نه، یه لحظه صبر کن. ‫- آره؟
‫- اینا اردک کوچولوئن. ‫- می دونم.
‫- نه، نه. فکر می کردم نقطه ن. ‫- نه، اردکن.
‫نیکی، بابام اهل دگنهامه. ‫شونزده سالگی مدرسه رو ول کرده.
‫- نمی تونم پیراهنی که روش اردک داره بپوشم. ‫- نه، اردک های خوشگلین.
‫این طوری کل روز باید مطمئن شم ‫مردم این قدر بهم نزدیک نمیشن...
‫...که ببینن اینا نقطه نیستن، ‫اردک کوچولوئن.
‫- استرس اضافی زیادیه که لازم ندارم. ‫- خب، متأسفم اما می خریمش.
‫باعث میشه به نظر بالغ بیای، شبیه ‫یه مدیر، شبیه یه بابا.
‫- آره، اما من می خوام یه بابای باحال باشم. ‫- نه، نه، نه.
‫هیچ کس والدین باحال نمی خواد. ‫دوستم سیسیل والدین باحالی داشت...
‫...و اون مجبور بود رو یه ترامپولین ‫کوچولو تکلیف هاش رو بنویسه،
‫چون مامانش میز آشپزخونه رو برای ‫پرداخت هزینه کارگاه دلقک شدن فروخت.
‫ما فقط...ما قراره حوصله سر بر باشیم، خب؟
‫- برای جیمز. ‫- هی.
‫می دونی که این که بتونیم ‫بگیریمش قطعی نیست دیگه؟
‫- بله، بله. ‫- آره؟
‫نه، می دونم. فقط...درباره ش ‫احساس خوبی دارم.
‫بیا یه نگاه بندازیم.
‫- آره. باشه پس. ‫- آره؟
‫این...آره، سایزش درسته. ‫بیا بخریمش. باشه.
‫- به نظرم قشنگه. ‫- باشه.
‫رفیق، صرفا محض اطلاعت، ‫اینا اردک های کوچولوئن.
‫واقعا کوچولو چاپشون کردن که شبیه ‫نقطه باشن اما نیستن. اردکن.
‫محض اطلاعت.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫(جیمز - هفت ساله) ‫(ثبت علاقه به فرزندپذیری)
‫- سلام. ‫- خیلی خوب.
‫سلام.
‫خبری از جیمز شده؟
‫نه، هنوز نه، اما امیدواریم ‫امروز خبری بگیریم، پس...
‫- باشه. ‫- خیلی خوب...
‫من نمی خوام مثل بعضی از آدما...
‫...توش دیوونه بازی در بیارم.
‫نه. آره، نه. البته که نه.
‫می دونی، این طوری نیست که از بچگی ‫رویای امروز رو داشته بوده باشم.
‫من از اون زن ها نیستم.
‫می دونی، من حتی عطر نمی زنم.
‫فقط بوی پیراهن هر کسی رو ‫میدم که از فروشگاه خیریه خریدم.
‫عیبی نداره. فقط یه لباسه. ‫فقط یه لباسه.
‫باشه.
‫- اُه، خدای من. ‫- اُه، خدایا.
‫اون در نقش کی اومده؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سلام، عزیزم. این به اندازه کافی هوشمندانه هست؟ ‫- برای چی، خرید رفتن؟ آره، مامان.
‫آره اما شیک و پیکه، نه؟
‫اگه به اندازه کافی هوشمندانه نیست، ‫خوشحال میشم بیرون وایسم.
‫- اُه، این چه حرفیه. ‫- تو بیرون واینمیسی.
‫- نقاشی می کردی؟ ‫- چی؟
‫نه، پیراهنمه دیگه.
‫- بریم؟ ‫- اُه، خدایا.
‫یالا. بریم.
‫- کجاست؟ ‫- خیلی خوب، اون جاست.
‫اُه، محشره.
‫سلام، بچه ها.
‫شکلات اون جا هست، پس ‫همگی...خیلی خوب.
‫خب، بچه ها...بچه ها.
‫یالا، بچه ها. لطفا یه ثانیه ‫به من گوش بدین.
‫دوستان!
‫جادوگر خبیث مُرده...
‫...و بالاخره مردم شهر آزادن.
‫نه، نه، ولی جدی.
‫من می خوام درباره چند تا ‫چیز صحبت کنم.
‫چند تا چیز حوصله سر بر. ‫بگم که دیگه حرفی نمونه.
‫پس می خوام کلاه مدیریت ‫کوچولوم رو بذارم.
‫چند تا چیز رو نوشته م. ‫اُه، یه لحظه صبر کنین.
‫(نیکی: اگه خبری شنیدی به من زنگ بزن.)
‫(می زنم.)
‫(باشه.)
‫خیلی خوب، به هر حال. ‫آره، برگردیم سر موضوع.
‫برنامه همه تون حالا باید با دفتر خاطرات ‫آنلاین همگام بشه، پس لطفا بخونین.
‫رفیق، اگه من برای گواهی عمومی آموزش ثانوی ‫خاطرات آنه فرانک رو نخوندم،
‫تو چه شانسی داری؟ ‫می دونی چی میگم؟
‫خوب بود. خوب بود.
‫نه، نه...ولی، جدی. ‫جدی باید بخونین.
‫خیلی خوب، می خوام درباره ‫برنامه ریزی درسی حرف بزنم چون...
‫ببخشید. من باید...آره.
‫- الو؟ ‫- خبری نشد؟
‫- من تو جلسه م. ‫- باشه، مطمئنی آنتن داری؟
‫من تو لندنم و پای تلفن ‫با توئم، پس...
‫کایا، اونا برای همه ن. خب؟
‫- مطمئنی گوشیت شارژش کامله؟ ‫- بود، اما تو همه ش بهم زنگ می زنی.
‫- جک، رفیق. ‫- یالا.
‫گوش کن، من باید برم.
‫یالا.
‫بله. ببخشید، ببخشید، ببخشید.
‫بچه ها، پس من داشتم ‫چی می گفتم درباره کمتر...
‫خیلی خوب. باشه. بیا فقط این یکی رو ‫انجام بدیم و بعد ما...
‫هی! خیلی خوب، بیاین ‫دیگه بشینیم.
‫همه بس کنین...
‫اَسترا، سیِنا، لاوینیا.
‫همه این لباس ها شبیه ‫آدمایین که...
‫...تو مدرسه با من بدرفتاری می کردن.
‫همه چیز زیادی خوبه. ‫من باید برم.
‫- نوشیدنی میل دارین؟ ‫- گازدار؟
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫- چه خوب. ‫- انتظار این رو نداشتم.
‫آره، نه، شلوغ بازی نکنین.
‫خیلی خوب، خانما. ‫چه خبرها؟
‫- سلام. ‫- دریل.
‫- سلام. ‫- خوبین؟
‫زنم مریضه. ببخشید، من ‫معمولا این جا نیستم، پس...
‫خیلی درباره این لباس ها و این چیزا ‫نمی دونم، اما یه امتحانی می کنم.
‫من بیشتر تو کار اگزوزسازیم، آره.
‫آره، زنم می خواست تعطیل کنه، ‫اما راستش...
‫...هر کدوم از اینا ده تا اگزوزه،
‫پس به جاش گاراژ رو بستیم. ‫می دونین چی میگم؟
‫آره، خب بگین ببینم. ‫کی داره ازدواج می کنه؟
‫- کارن. ‫- دخترم.
‫خیلی خوب. آره، چه خوب. ‫تبریک میگم.
‫- و اسم آقاتون چیه؟ ‫- اسکات.
‫اسکات؟ این اسم وسطی منه.
‫- چه بامزه. ‫- بامزه!
‫چه قدر احتمال داره؟ ‫جادوییه. معرکه ست.
‫خیلی خوب.
‫خب...می دونی، از نظر ‫سبک، چی...
‫چی در نظر داری؟
‫خب، فقط نمی خوام ‫ظاهر چرندی داشته باشم.
‫باشه، آره. نه، منطقیه، منطقیه.
‫ملیندا.
‫با فرمون «چرند نباشه» ‫میریم جلو.
‫- حتما، می تونیم این کار رو بکنیم. ‫- ممنون، عزیزم.
‫- دوست دارین دنبالم بیاین؟ ‫- برو، کارن.
‫برو. خوش بگذره.
‫بهش خوش می گذره.
‫آره، من اونایی رو ترجیح ‫میدم که...این جاشون بلنده.
‫- آستین؟ ‫- آره، آستین. خودشه، آره.
‫آره، آستین.
‫«یقه هفت مانندش شیفون طبقه طبقه ‫هستش که راحت سرازیر میشه...»
‫- نه! ‫- این...
‫- باز هم رفت. ‫- آره.
‫- پس همسرت واقعا بیماره؟ ‫- آره، آره.
‫آره. صبح تا شب. خدا ‫بهش رحم کنه. آره.
‫این هم از این. نگاهش کنین. ‫حالا شد یه چیزی.
‫- کارن. ‫- دوستش دارم.
‫- آره. با اون قشنگه. ‫- آره.
‫سیندرلا یه بار گفت، ‫«رویا آرزوییه که قلبت می کنه.»
‫پس، می دونین.
‫نمی دونم. خوبه. باید ‫چه احساسی داشته باشم؟
‫خب، کارول میگه وقتی خودشه، ‫گریه ت می گیره. این طوری می فهمی.
‫خب من از 2012 تا حالا ‫گریه نکرده م.
‫من از قصد گریه نمی کنم، اما وقتی ‫می کنم، انگار...
‫- سنگ تموم می ذارم، می دونین منظورم چیه؟ ‫- جدی؟
‫آره.
‫- ساعتت رو در بیار. ‫- چرا؟
‫آدم با لباس عروس 2000 پوندی ‫ساعت کاسیو نمیندازه.
‫خب، پس از کجا بدونم ساعت چنده؟
‫روز عروسیته. مردم ‫بهت میگن ساعت چنده.
‫برای همین عروس ها ‫به موقع نمی رسن کلیسا.
‫مردم جدی جدی ساعتشون رو ‫ازشون می گیرن.
‫این اولین عروسیشه؟
‫- آره. ‫- آره.
‫اُه، هست. درسته، آره. ‫آره، بهترینش همینه، نه؟
‫یالا، یالا، یالا.
‫آره!
‫باشه. خیلی خوب، لطفا.
‫- چهل. به چهل می رسیم. ‫- چهل، چهل، چهل، چهل، چهل، چهل.
‫باشه، خیلی خوب. پس...
‫اُه، نه، وایسین. نرید. باید ‫درباره خیلی چیزا صحبت کنیم.
‫بچه ها. بچه ها، خیلی چیزا هست ‫که باید درباره ش صحبت...نمی تونین...
‫می دونی قضیه چی بود؟
‫وقتی هیچ حرفی برای زدن ‫نداری، برای چی جلسه می ذاری؟
‫لعنت بر شیطون.
‫می دونی، من همیشه یه جورایی ‫می خواستم تو زندان زنان باشم.
‫خیلی احساس رفاقت و ‫غیره دارن.
‫این چه طوره؟
‫- اُه، نه. ‫- نه.
‫تو فکر می کنی خوشحاله؟
‫آره. فکر می کنم هست.
‫تو همیشه خوشحال بودی.
‫خب، به سبک خودت.
‫فقط می خوام لبخندش رو ببینم.
‫خبری نشده؟
‫نه، هنوز نه.
‫ولی دلم روشنه.
‫چه طوریه؟
‫چی؟
‫بچه داشتن. داشتن ‫همه اینا.
‫انگار خورشید به پشتت ‫می تابه.
‫- می دونی، من یه دوستی داشتم... ‫- باشه، خیلی خوب.
‫- این یکی بد نیست. ‫- بیا.
‫داریم میایم. داریم میایم.
‫آره.
‫- داریم میایم. ‫- داریم میایم.
‫کارن.
‫- خیلی قشنگه. ‫- آره.
‫- هست. ‫- واقعا؟
‫آره. آره، هست، آره. ‫معرکه ست.
‫- مگه نه؟ آره. انگار... ‫- آره.
‫واقعا معرکه ست.
‫- من دارم گریه می کنم، نه؟ ‫- آره.
‫بیا این جا.
‫اگه ازت مشاوره مدیریتی بگیرم،
‫اصلا احتمالش هست که ‫از خود راضی و آزاردهنده نباشی؟
‫- رفیق، البته. ‫- فردی.
‫- مطمئنی؟ ‫- مطمئنم.
‫باشه. خیلی خوب. ‫خب چی کار کنم؟
‫خب، موضوع اینه، مدیرهای ‫خوب این طوری به دنیا میان.
‫نمی تونی یاد بگیری مدیر باشی.
‫- این رو تو دانشگاه مدیریت یاد گرفتم. ‫- از خود راضی و آزاردهنده.
‫- سلام، جیس. ‫- سلام. باشه.
‫- خبری از جیمز نشده؟ ‫- نه. امیدوارم امروز یا فردا بیاد.
‫نون زیره میل داری؟
‫- نه، مرسی. سعی دارم بذارمش کنار. ‫- نه، امتحانش کن.
‫آره؟
‫خیلی خوب. همین طوری؟ باشه.
‫- اُه، خدای من. ‫- می دونم.
‫بذار بهت بگم...این...آره.
‫شیفته ش شده م. دلیل اصلی این که ‫نمی تونم آپارتمان بخرم همینه.
‫- چه خبره؟ ‫- جیسون نمی تونه خدمه ش رو مدیریت کنه.
‫نه، مسئله این نیست. ‫قلق داره.
‫چون...چون اونا دوستام هم هستن.
‫آره، خب، همچین چیزی ‫جواب نمیده.
‫اگه رئیسشونی نمی تونی ‫دوستشون باشی.
‫چرا نه؟
‫خب، چون مردم دوست دارن ‫از رؤساشون متنفر باشن.
‫همیشه که نه.
‫- تو از رئیس قبلیت متنفر بودی؟ ‫- آره، اما فرق داشت چون ما...
‫ببین، ما با هم میریم کافه و ‫این داستانا.
‫آره، خب، نباید بری، چون ‫اونا میرن اون جا که درباره تو حرف بزنن.
‫ببین، تو خلبانی و اونا ‫مسافرها هستن.
‫خودت بودی چه احساسی ‫داشتی اگه خلبان هدایت هواپیما رو ول می کرد...
‫...و میومد کنار تو می نشست و شروع به ‫خوردن یه بسته بادام زمینی کوچیک می کرد؟
‫می ترسیدی. چون اون وقت از خودت ‫می پرسیدی «کی داره این هواپیما رو هدایت می کنه؟»
‫تو یه مرد بالغی. لازم نیست ‫همه از تو خوششون بیاد.
‫آره، باشه.
‫باشه، 20 دقیقه دیگه حاضری؟
‫- آره. ‫- خیلی خفن میشه.
‫- بولیویایی ها قراره بیان. ‫- همه شون؟
‫اُه، آره.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫عالیه. باهوشه.
‫- اوضاع چه طوره، رفیق؟ ‫- آره، عالیه. عالیه.
‫- من خسته م. ‫- آره؟
‫ما امروز صبح ساعت 4 ‫اومدیم خونه...
‫...و ساعت 7 بیدار شدیم که بریم به دوستش ‫کمک کنیم به یه آپارتمان تو والتامستو اسباب کشی کنه.
‫اُه، نه.
‫اون خیلی سرخوش و ‫شکست نخورده ست!
‫انگار شونه هاش هنوز نیفتادن. ‫این اتفاق کی میفته؟
‫تو شهر 29 سالگی، تو ‫شهرستان ها 32 سالگی.
‫درسته. خوبه.
‫الو؟
‫- چی؟ کی؟ ‫- برو، برو، برو.
‫خیلی خوب، دارم میام.
‫- دارم میام. می بینمت، رفیق. ‫- موفق باشی.
‫اصلا دلیلی نیاوردن؟
‫می تونی بگی.
‫مثلا این که حس کردن ‫جیسون قابل قبول نبوده...
‫...یا تو عکس خیلی خشک ‫به نظر میومده.
‫- پس همه ش منم، آره؟ ‫- نه، باشه، ببخشید. نه...
‫آره، من هم می تونم باشم.
‫شاید فکر کردن من برای مادر ‫بودن به نظر زیادی جوونم.
‫باشه.
‫یه زوج دیگه رو انتخاب کردن که ‫خودشون یه بچه هم سن جیمز داشتن.
‫باشه.
‫خب، یعنی، این اصلا به نظر ‫عادلانه نمیاد، مگه نه؟
‫با توجه به این که اونا ‫خودشون یکی دارن.
‫نه، این...با عقل جور در میاد.
‫خوب میشه که یه برادر یا خواهر ‫برای هم بازی شدن داشته باشه، پس...
‫...این واقعا بهترین نتیجه ست، مگه نه؟
‫ببینین، می دونم تمام امیدتون بهش بود، اما ‫این که آخرین هلی کوپتر خروجی از سایگون نیست!
‫خب بعدش چی میشه؟
‫خب، وقتی یه چیزی درست ‫جا نمیفته،
‫فقط باید کلید رو یه ذره تو ‫قفل تکون بدیم، مگه نه؟
‫خب، نظرتون چیه که با چند تا ‫بچه ملاقات کنین؟
‫آره؟ آره، عالیه. آره، آره، ‫آره، چرا که نه.
‫آره، نه، به نظرم حضوری ‫واقعا بهتر جور میشیم.
‫- فردا. ‫- فردا؟
‫«روز فعالیت فرزندپذیری.»
‫حدودا هر شش ماه، همه بچه هایی که ‫براشون خونه ای پیدا نکردیم رو جمع می کنیم...
‫...و همین طور همه آدمایی که دنبال ‫بچه هستن و تو یه مهمونی بزرگ پیش هم می ذاریمشون...
‫...و می بینیم چی پیش میاد.
‫نشونه نگران کننده یه ‫سیستم خرابه،
‫اما کیک هست، پس ‫پیش می بریمش دیگه.
‫درباره چند تا بچه داریم ‫صحبت می کنیم؟
‫حدودا 25 تا. خوراکِ ‫میگرن گرفتنه!
‫راستش، رویکرد من تو قرار گذاشتن هم همینه.
‫همه رو بذار تو یه گروه، ‫مثل بازدید از آپارتمان.
‫تو وقت صرفه جویی میشه چون مردای ‫هم سن من به سرعت قیافه شون خراب میشه.
‫خوشبختانه، قیافه من به تدریج داره خراب ‫میشه، پس پنی یه برتری داره.
‫باشه، خب، عملا دو ساعت وقت داریم که ‫با یه بچه ارتباط برقرار کنیم...
‫...و کاری کنیم از ما ‫خوشش بیاد...
‫...با یه لباس شیک و پیک. وای.
‫اُه، آره. تمش اینه که ‫«وقتی بزرگ شدم می خوام چی بشم.»
‫- پس خوب فکر کنین. ‫- باشه.
‫نه، نگران نباشین، لطفا. فقط یه ذره ‫فوتبال تو پارک با چند تا بچه ست.
‫فوتبال؟ یه ذره فوتبال تو پا...
‫- این خوبه. آره. عیبی نداره. ‫- آره.
‫آره، عجله نکنین، خب؟ و ‫از نظر احساسی خیلی وابسته نشین.
‫اُه، خدایا، نه. ما همچین کاری ‫نمی کردیم، می کردیم؟
‫- نه، خدایا، نه. نه، نه، نه. ‫- نه.
‫(جیمز)
‫گاهی وقتا آدم دلش برای ‫یه نفر تنگ میشه.
‫می دونم.
‫یه جورایی شبیه جدا شدن ‫از یه آدمه.
‫فقط باید...می دونی...باید ‫پشت سر بذاریش.
‫آره، نه، من واقعا ‫این کار رو نمی کنم.
‫من هنوز با هر کسی که تا حالا ‫باهاش بودم، دوستم، پس...
‫باشه، این آزاردهنده ست. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫درباره لباس های مبدل ‫چی کار کنیم؟
‫اُه، آره. خب، خودت می خواستی ‫بزرگ شدی چی کاره بشی؟
‫من می خواستم تو یه شرکت کرایه ‫ماشین روی تلفن ها کار کنم، پس...
‫- بفرمایید. ‫- کاملا زدم تو خال.
‫- بوم. ‫- خیلی ممنون. تو چی؟
‫- دوست بابام، مایکل. ‫- خب؟
‫آره. وقتی بچه بودم اون ‫خیلی باحال بود.
‫اما بعد بزرگتر شدم و متوجه شدم که ‫اون فقط یه آدم الکلیه. آره.
‫باشه.
‫آره، الان مُرده. ‫خدا رحمتش کنه.
‫این قدر خورد که مُرد.
‫ما خوبیم؟
‫آره.
‫بچه ها از ما خوششون ‫میاد، مگه نه؟
‫بله.
‫باشه، 20 دقیقه وقت داریم پس ‫باید زود بریم تو و در بیایم.
‫آره، مسئله ای نیست. ‫می دونم چی می خوام.
‫- بیا، این چه طوره؟ ‫- نه.
‫این جا هیچ چیز ‫مناسبی نیست.
‫حیوونی مونده که ازش ‫لباس دخترونه درست نکرده باشن؟
‫آرمادیلو؟ اون یکی رو ‫نمی تونیم درست کنیم.
‫ببخشید. سلام.
‫لباس مبدلی از خانمایی که ‫الگوهای مثبت تری هستن دارین؟
‫لباس ایفای نقش داریم، ‫اون بالا سمت چپ.
‫نه، منظورم اینه که موضوع اینه که ‫«وقتی بزرگ شدی می خوای چی کاره بشی.»
‫پس یه چیزی تو مایه های ‫تاجر یا دکتر یا وکیل.
‫آره، از این جور چیزا.
‫قاضی داریم.
‫بله، عالیه.
‫آره.
‫نه، متأسفم. نمی تونم ‫با همچین لباسی برم.
‫نه، باشه. خب، شاهدخت چه طوره؟
‫شاهدخت ها خیلی موفقن.
‫شاهدخت واقعی دیدی، جیس؟ ‫اونا بدبختن.
‫همه دخترها نمی خوان ‫شاهدخت بشن که!
‫آخرین چیزی که می خوام ‫اینه که دخترم شاهدخت باشه.
‫چیزی تو این مغازه هست که ‫برای خانما تحقیرآمیز نباشه؟
‫- یه ذره عصبیم. ‫- چی؟
‫گفتم یه ذره عصبیم.
‫- آره، می دونم. ‫- و گرمم شده.
‫تصور کن تو کنیا ‫این رو پوشیده باشی.
‫داشتم فکر می کردم...
‫...شاید چند تا از حرکات هنرهای رزمیم رو ‫نشونشون بدم که تحت تأثیر قرارشون بدم.
‫- مال وقتی که نوجوون بودی؟ ‫- آره، خودت چی فکر می کنی؟
‫- نشونم بده. ‫- باشه.
‫- فقط یه ثانیه نگهش دار. ‫- من کلاه رو می گیرم.
‫خب، تو باید این طوری...
‫داری از خودت در میاری؟
‫نه، خیلی چیزاش رو ‫فراموش کرده م.
‫اما این بالقوه خوبه،
‫چون اگه من نمی دونم حرکت ‫بعدیم چیه، حریفم هم نمی دونه.
‫- آره. ‫- پس...
‫من بودم بی خیالش می شدم.
‫- کلاهم رو میدی؟ ‫- آره، کلاهت.
‫دیدی؟ می دونستم فقط ما ‫لباس های شیک و پیک می پوشیم.
‫- خوبه. ‫- آره، آما...
‫- به یاد موندنی میشیم. ‫- آره.
‫- احتمالا باید بریم با یه بچه صحبت کنیم. ‫- آره.
‫نگاه کن، اون تنهاست.
‫آره. باشه، بجنب، قبل از این که ‫کس دیگه ای بره سراغش.
‫سلام.
‫- سلام، رفیق. خوبی؟ ‫- سلام.
‫- من نیکیم. این جیسونه.
‫سلام.
‫- اسمت چیه؟ ‫- ایتان.
‫- سلام، ایتان. این کیه؟ ‫- اون دوستمه.
‫می دونی چرا این جاییم؟
‫این جاییم که باهات بازی کنیم و ‫ببینیم تو از ما خوشت میاد یا نه.
‫چرا؟
‫خب...که شاید بتونی برگردی خونه ما و ‫با ما زندگی کنی.
‫نه.
‫اُه، نه. عیبی نداره، رفیق. ‫فورا که نه.
‫- نه، نه، نه. ‫- ایتان؟
‫چیزی نیست. نه، ما ‫کاری نکردیم.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک... ♪
‫- اُه، لعنت. ‫- خیلی خوب.
‫- نمی خوام برم. ‫- ما باید...ببخشید. در اون مورد متأسفیم.
‫- ببخشید، ببخشید. ‫- آره، در اون مورد متأسفیم.
‫- گفتی همین جاست. ‫- آره، فکر کردم هست!
‫- کامبرلند گیت. ‫- نه، این جا کامبرلند گرینه!
‫خب، باید نزدیک باشیم.
‫نه، نه. نه، کامبرلند گیت تو ‫هاید پارکه، نیکی.
‫- این جا ریجنتز پارکه. ‫- اُه، لعنت.
‫- باشه. می تونی تو اون بدوی؟ ‫- آره.
‫خیلی خوب، بیا. ‫بریم.
‫اتوبوس، جیس.
‫ممنون. ممنون.
‫چیزی نیست. ببین.
‫- می رسیم، خب؟ به موقع. ‫- باشه.
‫- چیزی نیست. چیزی نیست. ‫- اُه، خدایا.
‫می رسیم اون جا.
‫روز خوش. ماربل آرچ.
‫کدوم ماربل آرچ، رفیق؟ ‫مترو یا طاق؟
‫می خواین برین ‫متروی ماربل آرچ؟
‫مترو؟ ایستگاه؟
‫- بی خیال. لعنت بر شیطون. ‫- اُه، خدای من.
‫نه، ماربل آرچ. ساختمانی ‫که توش مرمر داره.
‫خیلی خوب، باشه.
‫- سلام. ‫- سلام، کجا می خواین برین؟
‫- ماربل آرچ. ‫- ماربل آرچ.
‫ماربل آرچ؟ برای چی می خواین برین ‫دیدن ماربل...ماربل آرچ خیلی چرنده. کوچیکه.
‫همه این رو می دونن. ‫اهل کجایین؟
‫پاریس.
‫پاریس؟ از پاریس اومدین که ماربل آرچ رو ‫ببینین؟ دیوونه شدین؟
‫کافیه یه ذره از طاق پیروزی پاریس ‫فاصله بگیرین، میشه ماربل آرچ.
‫ماربل آرچ.
‫- اُه، خدای من. ‫- یالا، بیا بریم.
‫ماربل آرچ.
‫کامبرلند گیت، خیلی خوب.
‫کدوم طرف؟
‫- این جا. ‫- آره؟
‫- برای چی دارن برامون دست می زنن؟ ‫- فکر می کنن ما تو دوی تفریحی هستیم!
‫- سلام، رفیق. سلام. ‫- هی، سلام.
‫می تونین ما رو به اون سمت ‫پارک برسونین، لطفا؟
‫نه، رفیق. ببینین، تسلیم نشین. ‫تقریبا رسیدین.
‫- برید، می تونین موفق بشین. ‫- نه ما تو دوی تفریحی نیستیم.
‫ببینین، نمی تونم به کسی کمک کنم که ‫جر بزنه، بی انصافی به بقیه ست.
‫- آره، اما ما تو دوی... ‫- نه، نه، نه.
‫- به جرزن ها کمک نمی کنم. عمراً! ‫- بیا.
‫- ببخشید. ببخشید. ‫- مرسی، رفیق.
‫- سلام. ‫- سلام، کجا بودین؟
‫- بچه ای مونده؟ ‫- چی؟
‫- بچه. ‫- فکر نکنم.
‫خب...عیبی نداره.
‫ما معرکه ترین دختر بچه رو دیدیم.
‫تمام بعد از ظهر رو با هم ‫سپری کردیم، فکر کنم واقعا ازمون خوشش اومد و...
‫- نیکی. ‫- اون...واقعا دوست داشتنی بود.
‫نیکی.
‫ببخشید. اون...
‫این جایی پس. یه لحظه ‫نگران شدم.
‫- برگردیم به اتوبوس؟ ‫- باید کیفم رو بردارم.
‫اُه. پس بیا. بریم برداریمش.
‫- باشه، بذار نشانت رو بگیرم. ‫- باشه.
‫زود برمیگردم. ‫یه ثانیه هم طول نمی کشه.
‫بعضی هاشون آمادگی ندارن.
‫- خیلی خوب، عزیزم. بیا. بریم. ‫- باشه.
‫(شاهدخت)
‫هی.
‫(نیکی نیومن - جیسون راس)
‫(بچه ای که علاقه به شناختن بیشترش دارید: شاهدخت)
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫مترجم: «رومینا»
‫اصلا نمی دونم چرا داریم این کار رو ‫می کنیم. من که پیراهن برای کار دارم.
‫بیشتر از یه لباس لازم داری، جیس. ‫تو که یه شخصیت کارتونی نیستی.
‫حالا یه مدیری.
‫نمی تونی با همون پیراهنی بری سر ‫کار که باهاش عموت رو دفن کردی،
‫و نمی تونیم تو خونه منتظر خبر ‫از جیمز بشینیم.
‫به محض این که چیزی که منتظرشی رو ‫فراموشی کنی، اتفاق میفته.
‫همه این رو می دونن.
‫من نمی خوام یکی از اون آدما باشم که ‫تا به یه جایی می رسن، خودشون رو گم می کنن.
‫مدیر شدم و یهو پیراهن ‫34 پوندی می پوشم،
‫انگار یادم رفته از کجا اومدم.
‫جیس، موضوع مثل یهویی موسیقی ‫الکتریک زدن باب دیلان نیست!
‫موضوع اینه که تو باید تو ‫اولین روز بعد از ترفیعت باهوش به نظر بیای.
‫اُه، نه، فقط کارنه.
‫از من خواسته بریم خرید ‫لباس عروسی.
‫هیچ وقت از من نمی خواد ‫همچین کارهایی بکنم.
‫خب، باید درستش کنم.
‫شاید باید فردا صبح از کار مرخصی بگیرم ‫که یه کاردستی از احساساتم درست کنم.
‫نه، مسخره ست. فقط شب که ‫رسیدم، یکی دو ساعت روش کار می کنم.
‫- اُه، نگاه کن! این خوشگله. ‫- آره.
‫- خیلی خوبه. ‫- خوشت میاد؟ بیا یه نگاه بندازیم.
‫آره. واقعا خوبه، مگه نه؟
‫- آره؟ ‫- آره، من نمی...
‫- نه، یه لحظه صبر کن. ‫- آره؟
‫- اینا اردک کوچولوئن. ‫- می دونم.
‫- نه، نه. فکر می کردم نقطه ن. ‫- نه، اردکن.
‫نیکی، بابام اهل دگنهامه. ‫شونزده سالگی مدرسه رو ول کرده.
‫- نمی تونم پیراهنی که روش اردک داره بپوشم. ‫- نه، اردک های خوشگلین.
‫این طوری کل روز باید مطمئن شم ‫مردم این قدر بهم نزدیک نمیشن...
‫...که ببینن اینا نقطه نیستن، ‫اردک کوچولوئن.
‫- استرس اضافی زیادیه که لازم ندارم. ‫- خب، متأسفم اما می خریمش.
‫باعث میشه به نظر بالغ بیای، شبیه ‫یه مدیر، شبیه یه بابا.
‫- آره، اما من می خوام یه بابای باحال باشم. ‫- نه، نه، نه.
‫هیچ کس والدین باحال نمی خواد. ‫دوستم سیسیل والدین باحالی داشت...
‫...و اون مجبور بود رو یه ترامپولین ‫کوچولو تکلیف هاش رو بنویسه،
‫چون مامانش میز آشپزخونه رو برای ‫پرداخت هزینه کارگاه دلقک شدن فروخت.
‫ما فقط...ما قراره حوصله سر بر باشیم، خب؟
‫- برای جیمز. ‫- هی.
‫می دونی که این که بتونیم ‫بگیریمش قطعی نیست دیگه؟
‫- بله، بله. ‫- آره؟
‫نه، می دونم. فقط...درباره ش ‫احساس خوبی دارم.
‫بیا یه نگاه بندازیم.
‫- آره. باشه پس. ‫- آره؟
‫این...آره، سایزش درسته. ‫بیا بخریمش. باشه.
‫- به نظرم قشنگه. ‫- باشه.
‫رفیق، صرفا محض اطلاعت، ‫اینا اردک های کوچولوئن.
‫واقعا کوچولو چاپشون کردن که شبیه ‫نقطه باشن اما نیستن. اردکن.
‫محض اطلاعت.
‫(جیمز - هفت ساله) ‫(ثبت علاقه به فرزندپذیری)
‫- سلام. ‫- خیلی خوب.
‫سلام.
‫خبری از جیمز شده؟
‫نه، هنوز نه، اما امیدواریم ‫امروز خبری بگیریم، پس...
‫- باشه. ‫- خیلی خوب...
‫من نمی خوام مثل بعضی از آدما...
‫...توش دیوونه بازی در بیارم.
‫نه. آره، نه. البته که نه.
‫می دونی، این طوری نیست که از بچگی ‫رویای امروز رو داشته بوده باشم.
‫من از اون زن ها نیستم.
‫می دونی، من حتی عطر نمی زنم.
‫فقط بوی پیراهن هر کسی رو ‫میدم که از فروشگاه خیریه خریدم.
‫عیبی نداره. فقط یه لباسه. ‫فقط یه لباسه.
‫باشه.
‫- اُه، خدای من. ‫- اُه، خدایا.
‫اون در نقش کی اومده؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سلام، عزیزم. این به اندازه کافی هوشمندانه هست؟ ‫- برای چی، خرید رفتن؟ آره، مامان.
‫آره اما شیک و پیکه، نه؟
‫اگه به اندازه کافی هوشمندانه نیست، ‫خوشحال میشم بیرون وایسم.
‫- اُه، این چه حرفیه. ‫- تو بیرون واینمیسی.
‫- نقاشی می کردی؟ ‫- چی؟
‫نه، پیراهنمه دیگه.
‫- بریم؟ ‫- اُه، خدایا.
‫یالا. بریم.
‫- کجاست؟ ‫- خیلی خوب، اون جاست.
‫اُه، محشره.
‫سلام، بچه ها.
‫شکلات اون جا هست، پس ‫همگی...خیلی خوب.
‫خب، بچه ها...بچه ها.
‫یالا، بچه ها. لطفا یه ثانیه ‫به من گوش بدین.
‫دوستان!
‫جادوگر خبیث مُرده...
‫...و بالاخره مردم شهر آزادن.
‫نه، نه، ولی جدی.
‫من می خوام درباره چند تا ‫چیز صحبت کنم.
‫چند تا چیز حوصله سر بر. ‫بگم که دیگه حرفی نمونه.
‫پس می خوام کلاه مدیریت ‫کوچولوم رو بذارم.
‫چند تا چیز رو نوشته م. ‫اُه، یه لحظه صبر کنین.
‫(نیکی: اگه خبری شنیدی به من زنگ بزن.)
‫(می زنم.)
‫(باشه.)
‫خیلی خوب، به هر حال. ‫آره، برگردیم سر موضوع.
‫برنامه همه تون حالا باید با دفتر خاطرات ‫آنلاین همگام بشه، پس لطفا بخونین.
‫رفیق، اگه من برای گواهی عمومی آموزش ثانوی ‫خاطرات آنه فرانک رو نخوندم،
‫تو چه شانسی داری؟ ‫می دونی چی میگم؟
‫خوب بود. خوب بود.
‫نه، نه...ولی، جدی. ‫جدی باید بخونین.
‫خیلی خوب، می خوام درباره ‫برنامه ریزی درسی حرف بزنم چون...
‫ببخشید. من باید...آره.
‫- الو؟ ‫- خبری نشد؟
‫- من تو جلسه م. ‫- باشه، مطمئنی آنتن داری؟
‫من تو لندنم و پای تلفن ‫با توئم، پس...
‫کایا، اونا برای همه ن. خب؟
‫- مطمئنی گوشیت شارژش کامله؟ ‫- بود، اما تو همه ش بهم زنگ می زنی.
‫- جک، رفیق. ‫- یالا.
‫گوش کن، من باید برم.
‫یالا.
‫بله. ببخشید، ببخشید، ببخشید.
‫بچه ها، پس من داشتم ‫چی می گفتم درباره کمتر...
‫خیلی خوب. باشه. بیا فقط این یکی رو ‫انجام بدیم و بعد ما...
‫هی! خیلی خوب، بیاین ‫دیگه بشینیم.
‫همه بس کنین...
‫اَسترا، سیِنا، لاوینیا.
‫همه این لباس ها شبیه ‫آدمایین که...
‫...تو مدرسه با من بدرفتاری می کردن.
‫همه چیز زیادی خوبه. ‫من باید برم.
‫- نوشیدنی میل دارین؟ ‫- گازدار؟
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫- چه خوب. ‫- انتظار این رو نداشتم.
‫- به افتخارت. ‫- به افتخارت.
‫آره، نه، شلوغ بازی نکنین.
‫خیلی خوب، خانما. ‫چه خبرها؟
‫- سلام. ‫- دریل.
‫- سلام. ‫- خوبین؟
‫زنم مریضه. ببخشید، من ‫معمولا این جا نیستم، پس...
‫خیلی درباره این لباس ها و این چیزا ‫نمی دونم، اما یه امتحانی می کنم.
‫من بیشتر تو کار اگزوزسازیم، آره.
‫آره، زنم می خواست تعطیل کنه، ‫اما راستش...
‫...هر کدوم از اینا ده تا اگزوزه،
‫پس به جاش گاراژ رو بستیم. ‫می دونین چی میگم؟
‫آره، خب بگین ببینم. ‫کی داره ازدواج می کنه؟
‫- کارن. ‫- دخترم.
‫خیلی خوب. آره، چه خوب. ‫تبریک میگم.
‫- و اسم آقاتون چیه؟ ‫- اسکات.
‫اسکات؟ این اسم وسطی منه.
‫- چه بامزه. ‫- بامزه!
‫چه قدر احتمال داره؟ ‫جادوییه. معرکه ست.
‫خیلی خوب.
‫خب...می دونی، از نظر ‫سبک، چی...
‫چی در نظر داری؟
‫خب، فقط نمی خوام ‫ظاهر چرندی داشته باشم.
‫باشه، آره. نه، منطقیه، منطقیه.
‫ملیندا.
‫با فرمون «چرند نباشه» ‫میریم جلو.
‫- حتما، می تونیم این کار رو بکنیم. ‫- ممنون، عزیزم.
‫- دوست دارین دنبالم بیاین؟ ‫- برو، کارن.
‫برو. خوش بگذره.
‫بهش خوش می گذره.
‫- «تنه تکه دوزی شده طرح دار...» ‫- آره، خوشم نیومد.
‫باشه.
‫آره، من اونایی رو ترجیح ‫میدم که...این جاشون بلنده.
‫- آستین؟ ‫- آره، آستین. خودشه، آره.
‫آره، آستین.
‫«یقه هفت مانندش شیفون طبقه طبقه ‫هستش که راحت سرازیر میشه...»
‫- نه! ‫- این...
‫- باز هم رفت. ‫- آره.
‫- پس همسرت واقعا بیماره؟ ‫- آره، آره.
‫آره. صبح تا شب. خدا ‫بهش رحم کنه. آره.
‫این هم از این. نگاهش کنین. ‫حالا شد یه چیزی.
‫- کارن. ‫- دوستش دارم.
‫- آره. با اون قشنگه. ‫- آره.
‫سیندرلا یه بار گفت، ‫«رویا آرزوییه که قلبت می کنه.»
‫پس، می دونین.
‫نمی دونم. خوبه. باید ‫چه احساسی داشته باشم؟
‫خب، کارول میگه وقتی خودشه، ‫گریه ت می گیره. این طوری می فهمی.
‫خب من از 2012 تا حالا ‫گریه نکرده م.
‫من از قصد گریه نمی کنم، اما وقتی ‫می کنم، انگار...
‫- سنگ تموم می ذارم، می دونین منظورم چیه؟ ‫- جدی؟
‫آره.
‫- ساعتت رو در بیار. ‫- چرا؟
‫آدم با لباس عروس 2000 پوندی ‫ساعت کاسیو نمیندازه.
‫خب، پس از کجا بدونم ساعت چنده؟
‫روز عروسیته. مردم ‫بهت میگن ساعت چنده.
‫برای همین عروس ها ‫به موقع نمی رسن کلیسا.
‫مردم جدی جدی ساعتشون رو ‫ازشون می گیرن.
‫به من دست نزن.
‫این اولین عروسیشه؟
‫- آره. ‫- آره.
‫اُه، هست. درسته، آره. ‫آره، بهترینش همینه، نه؟
‫یالا، یالا، یالا.
‫آره!
‫باشه. خیلی خوب، لطفا.
‫- چهل. به چهل می رسیم. ‫- چهل، چهل، چهل، چهل، چهل، چهل.
‫باشه، خیلی خوب. پس...
‫اُه، نه، وایسین. نرید. باید ‫درباره خیلی چیزا صحبت کنیم.
‫بچه ها. بچه ها، خیلی چیزا هست ‫که باید درباره ش صحبت...نمی تونین...
‫می دونی قضیه چی بود؟
‫وقتی هیچ حرفی برای زدن ‫نداری، برای چی جلسه می ذاری؟
‫لعنت بر شیطون.
‫به من خیلی داره ‫خوش می گذره.
‫می دونی، من همیشه یه جورایی ‫می خواستم تو زندان زنان باشم.
‫خیلی احساس رفاقت و ‫غیره دارن.
‫این چه طوره؟
‫- اُه، نه. ‫- نه.
‫تو فکر می کنی خوشحاله؟
‫آره. فکر می کنم هست.
‫تو همیشه خوشحال بودی.
‫خب، به سبک خودت.
‫فقط می خوام لبخندش رو ببینم.
‫خبری نشده؟
‫نه، هنوز نه.
‫ولی دلم روشنه.
‫چه طوریه؟
‫چی؟
‫بچه داشتن. داشتن ‫همه اینا.
‫انگار خورشید به پشتت ‫می تابه.
‫- می دونی، من یه دوستی داشتم... ‫- باشه، خیلی خوب.
‫- این یکی بد نیست. ‫- بیا.
‫داریم میایم. داریم میایم.
‫آره.
‫- داریم میایم. ‫- داریم میایم.
‫کارن.
‫- خیلی قشنگه. ‫- آره.
‫- هست. ‫- واقعا؟
‫آره. آره، هست، آره. ‫معرکه ست.
‫- مگه نه؟ آره. انگار... ‫- آره.
‫واقعا معرکه ست.
‫- من دارم گریه می کنم، نه؟ ‫- آره.
‫بیا این جا.
‫لعنت بر شیطون! ‫سه هزار دلار؟
‫اگه ازت مشاوره مدیریتی بگیرم،
‫اصلا احتمالش هست که ‫از خود راضی و آزاردهنده نباشی؟
‫- رفیق، البته. ‫- فردی.
‫- مطمئنی؟ ‫- مطمئنم.
‫باشه. خیلی خوب. ‫خب چی کار کنم؟
‫خب، موضوع اینه، مدیرهای ‫خوب این طوری به دنیا میان.
‫نمی تونی یاد بگیری مدیر باشی.
‫- این رو تو دانشگاه مدیریت یاد گرفتم. ‫- از خود راضی و آزاردهنده.
‫- سلام، جیس. ‫- سلام. باشه.
‫بفرمایید.
‫چه قدر انگلیسی هستی.
‫- خبری از جیمز نشده؟ ‫- نه. امیدوارم امروز یا فردا بیاد.
‫نون زیره میل داری؟
‫- نه، مرسی. سعی دارم بذارمش کنار. ‫- نه، امتحانش کن.
‫آره؟
‫خیلی خوب. همین طوری؟ باشه.
‫- اُه، خدای من. ‫- می دونم.
‫بذار بهت بگم...این...آره.
‫شیفته ش شده م. دلیل اصلی این که ‫نمی تونم آپارتمان بخرم همینه.
‫- چه خبره؟ ‫- جیسون نمی تونه خدمه ش رو مدیریت کنه.
‫نه، مسئله این نیست. ‫قلق داره.
‫چون...چون اونا دوستام هم هستن.
‫آره، خب، همچین چیزی ‫جواب نمیده.
‫اگه رئیسشونی نمی تونی ‫دوستشون باشی.
‫چرا نه؟
‫خب، چون مردم دوست دارن ‫از رؤساشون متنفر باشن.
‫همیشه که نه.
‫- تو از رئیس قبلیت متنفر بودی؟ ‫- آره، اما فرق داشت چون ما...
‫ببین، ما با هم میریم کافه و ‫این داستانا.
‫آره، خب، نباید بری، چون ‫اونا میرن اون جا که درباره تو حرف بزنن.
‫ببین، تو خلبانی و اونا ‫مسافرها هستن.
‫خودت بودی چه احساسی ‫داشتی اگه خلبان هدایت هواپیما رو ول می کرد...
‫...و میومد کنار تو می نشست و شروع به ‫خوردن یه بسته بادام زمینی کوچیک می کرد؟
‫می ترسیدی. چون اون وقت از خودت ‫می پرسیدی «کی داره این هواپیما رو هدایت می کنه؟»
‫تو یه مرد بالغی. لازم نیست ‫همه از تو خوششون بیاد.
‫آره، باشه.
‫باشه، 20 دقیقه دیگه حاضری؟
‫- آره. ‫- خیلی خفن میشه.
‫- بولیویایی ها قراره بیان. ‫- همه شون؟
‫اُه، آره.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫عالیه. باهوشه.
‫- اوضاع چه طوره، رفیق؟ ‫- آره، عالیه. عالیه.
‫- من خسته م. ‫- آره؟
‫ما امروز صبح ساعت 4 ‫اومدیم خونه...
‫...و ساعت 7 بیدار شدیم که بریم به دوستش ‫کمک کنیم به یه آپارتمان تو والتامستو اسباب کشی کنه.
‫اُه، نه.
‫اون خیلی سرخوش و ‫شکست نخورده ست!
‫انگار شونه هاش هنوز نیفتادن. ‫این اتفاق کی میفته؟
‫تو شهر 29 سالگی، تو ‫شهرستان ها 32 سالگی.
‫درسته. خوبه.
‫الو؟
‫- چی؟ کی؟ ‫- برو، برو، برو.
‫خیلی خوب، دارم میام.
‫- دارم میام. می بینمت، رفیق. ‫- موفق باشی.
‫اصلا دلیلی نیاوردن؟
‫می تونی بگی.
‫مثلا این که حس کردن ‫جیسون قابل قبول نبوده...
‫...یا تو عکس خیلی خشک ‫به نظر میومده.
‫- پس همه ش منم، آره؟ ‫- نه، باشه، ببخشید. نه...
‫آره، من هم می تونم باشم.
‫شاید فکر کردن من برای مادر ‫بودن به نظر زیادی جوونم.
‫باشه.
‫یه زوج دیگه رو انتخاب کردن که ‫خودشون یه بچه هم سن جیمز داشتن.
‫باشه.
‫خب، یعنی، این اصلا به نظر ‫عادلانه نمیاد، مگه نه؟
‫با توجه به این که اونا ‫خودشون یکی دارن.
‫نه، این...با عقل جور در میاد.
‫خوب میشه که یه برادر یا خواهر ‫برای هم بازی شدن داشته باشه، پس...
‫...این واقعا بهترین نتیجه ست، مگه نه؟
‫ببینین، می دونم تمام امیدتون بهش بود، اما ‫این که آخرین هلی کوپتر خروجی از سایگون نیست!
‫خب بعدش چی میشه؟
‫خب، وقتی یه چیزی درست ‫جا نمیفته،
‫فقط باید کلید رو یه ذره تو ‫قفل تکون بدیم، مگه نه؟
‫خب، نظرتون چیه که با چند تا ‫بچه ملاقات کنین؟
‫آره؟ آره، عالیه. آره، آره، ‫آره، چرا که نه.
‫آره، نه، به نظرم حضوری ‫واقعا بهتر جور میشیم.
‫- فردا. ‫- فردا؟
‫«روز فعالیت فرزندپذیری.»
‫حدودا هر شش ماه، همه بچه هایی که ‫براشون خونه ای پیدا نکردیم رو جمع می کنیم...
‫...و همین طور همه آدمایی که دنبال ‫بچه هستن و تو یه مهمونی بزرگ پیش هم می ذاریمشون...
‫...و می بینیم چی پیش میاد.
‫نشونه نگران کننده یه ‫سیستم خرابه،
‫اما کیک هست، پس ‫پیش می بریمش دیگه.
‫درباره چند تا بچه داریم ‫صحبت می کنیم؟
‫حدودا 25 تا. خوراکِ ‫میگرن گرفتنه!
‫راستش، رویکرد من تو قرار گذاشتن هم همینه.
‫همه رو بذار تو یه گروه، ‫مثل بازدید از آپارتمان.
‫تو وقت صرفه جویی میشه چون مردای ‫هم سن من به سرعت قیافه شون خراب میشه.
‫خوشبختانه، قیافه من به تدریج داره خراب ‫میشه، پس پنی یه برتری داره.
‫باشه، خب، عملا دو ساعت وقت داریم که ‫با یه بچه ارتباط برقرار کنیم...
‫...و کاری کنیم از ما ‫خوشش بیاد...
‫...با یه لباس شیک و پیک. وای.
‫اُه، آره. تمش اینه که ‫«وقتی بزرگ شدم می خوام چی بشم.»
‫- پس خوب فکر کنین. ‫- باشه.
‫نه، نگران نباشین، لطفا. فقط یه ذره ‫فوتبال تو پارک با چند تا بچه ست.
‫فوتبال؟ یه ذره فوتبال تو پا...
‫- این خوبه. آره. عیبی نداره. ‫- آره.
‫آره، عجله نکنین، خب؟ و ‫از نظر احساسی خیلی وابسته نشین.
‫اُه، خدایا، نه. ما همچین کاری ‫نمی کردیم، می کردیم؟
‫- نه، خدایا، نه. نه، نه، نه. ‫- نه.
‫(جیمز)
‫گاهی وقتا آدم دلش برای ‫یه نفر تنگ میشه.
‫می دونم.
‫یه جورایی شبیه جدا شدن ‫از یه آدمه.
‫فقط باید...می دونی...باید ‫پشت سر بذاریش.
‫آره، نه، من واقعا ‫این کار رو نمی کنم.
‫من هنوز با هر کسی که تا حالا ‫باهاش بودم، دوستم، پس...
‫باشه، این آزاردهنده ست.
‫درباره لباس های مبدل ‫چی کار کنیم؟
‫اُه، آره. خب، خودت می خواستی ‫بزرگ شدی چی کاره بشی؟
‫من می خواستم تو یه شرکت کرایه ‫ماشین روی تلفن ها کار کنم، پس...
‫- بفرمایید. ‫- کاملا زدم تو خال.
‫- بوم. ‫- خیلی ممنون. تو چی؟
‫- دوست بابام، مایکل. ‫- خب؟
‫آره. وقتی بچه بودم اون ‫خیلی باحال بود.
‫اما بعد بزرگتر شدم و متوجه شدم که ‫اون فقط یه آدم الکلیه. آره.
‫باشه.
‫آره، الان مُرده. ‫خدا رحمتش کنه.
‫این قدر خورد که مُرد.
‫ما خوبیم؟
‫آره.
‫بچه ها از ما خوششون ‫میاد، مگه نه؟
‫بله.
‫پنی درست میگه. ما فقط...نباید ‫زیاد بهش فکر کنیم.
‫- آره. ‫- فقط میریم با چند تا بچه...
‫...توپ فوتبال شوت کنیم.
‫آره.
‫اُه، لعنت.
‫باشه، 20 دقیقه وقت داریم پس ‫باید زود بریم تو و در بیایم.
‫آره، مسئله ای نیست. ‫می دونم چی می خوام.
‫- بیا، این چه طوره؟ ‫- نه.
‫این جا هیچ چیز ‫مناسبی نیست.
‫حیوونی مونده که ازش ‫لباس دخترونه درست نکرده باشن؟
‫آرمادیلو؟ اون یکی رو ‫نمی تونیم درست کنیم.
‫ببخشید. سلام.
‫لباس مبدلی از خانمایی که ‫الگوهای مثبت تری هستن دارین؟
‫لباس ایفای نقش داریم، ‫اون بالا سمت چپ.
‫نه، منظورم اینه که موضوع اینه که ‫«وقتی بزرگ شدی می خوای چی کاره بشی.»
‫پس یه چیزی تو مایه های ‫تاجر یا دکتر یا وکیل.
‫آره، از این جور چیزا.
‫قاضی داریم.
‫بله، عالیه.
‫این خیلی بده.
‫آره.
‫نه، متأسفم. نمی تونم ‫با همچین لباسی برم.
‫ببین، تو...
‫نه، باشه. خب، شاهدخت چه طوره؟
‫شاهدخت ها خیلی موفقن.
‫شاهدخت واقعی دیدی، جیس؟ ‫اونا بدبختن.
‫همه دخترها نمی خوان ‫شاهدخت بشن که!
‫آخرین چیزی که می خوام ‫اینه که دخترم شاهدخت باشه.
‫چیزی تو این مغازه هست که ‫برای خانما تحقیرآمیز نباشه؟
‫- یه ذره عصبیم. ‫- چی؟
‫گفتم یه ذره عصبیم.
‫- آره، می دونم. ‫- و گرمم شده.
‫تصور کن تو کنیا ‫این رو پوشیده باشی.
‫داشتم فکر می کردم...
‫...شاید چند تا از حرکات هنرهای رزمیم رو ‫نشونشون بدم که تحت تأثیر قرارشون بدم.
‫- مال وقتی که نوجوون بودی؟ ‫- آره، خودت چی فکر می کنی؟
‫- نشونم بده. ‫- باشه.
‫- فقط یه ثانیه نگهش دار. ‫- من کلاه رو می گیرم.
‫خب، تو باید این طوری...
‫داری از خودت در میاری؟
‫نه، خیلی چیزاش رو ‫فراموش کرده م.
‫اما این بالقوه خوبه،
‫چون اگه من نمی دونم حرکت ‫بعدیم چیه، حریفم هم نمی دونه.
‫- آره. ‫- پس...
‫من بودم بی خیالش می شدم.
‫- کلاهم رو میدی؟ ‫- آره، کلاهت.
‫دیدی؟ می دونستم فقط ما ‫لباس های شیک و پیک می پوشیم.
‫- خوبه. ‫- آره، آما...
‫- به یاد موندنی میشیم. ‫- آره.
‫- احتمالا باید بریم با یه بچه صحبت کنیم. ‫- آره.
‫نگاه کن، اون تنهاست.
‫آره. باشه، بجنب، قبل از این که ‫کس دیگه ای بره سراغش.
‫سلام.
‫- سلام، رفیق. خوبی؟ ‫- سلام.
‫- من نیکیم. این جیسونه.
‫سلام.
‫- اسمت چیه؟ ‫- ایتان.
‫- سلام، ایتان. این کیه؟ ‫- اون دوستمه.
‫می دونی چرا این جاییم؟
‫این جاییم که باهات بازی کنیم و ‫ببینیم تو از ما خوشت میاد یا نه.
‫چرا؟
‫خب...که شاید بتونی برگردی خونه ما و ‫با ما زندگی کنی.
‫نه.
‫اُه، نه. عیبی نداره، رفیق. ‫فورا که نه.
‫- نه، نه، نه. ‫- ایتان؟
‫چیزی نیست. نه، ما ‫کاری نکردیم.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک... ♪
‫- اُه، لعنت. ‫- خیلی خوب.
‫- نمی خوام برم. ‫- ما باید...ببخشید. در اون مورد متأسفیم.
‫- ببخشید، ببخشید. ‫- آره، در اون مورد متأسفیم.
‫- گفتی همین جاست. ‫- آره، فکر کردم هست!
‫- کامبرلند گیت. ‫- نه، این جا کامبرلند گرینه!
‫خب، باید نزدیک باشیم.
‫نه، نه. نه، کامبرلند گیت تو ‫هاید پارکه، نیکی.
‫- این جا ریجنتز پارکه. ‫- اُه، لعنت.
‫- باشه. می تونی تو اون بدوی؟ ‫- آره.
‫خیلی خوب، بیا. ‫بریم.
‫اتوبوس، جیس.
‫ممنون. ممنون.
‫چیزی نیست. ببین.
‫- می رسیم، خب؟ به موقع. ‫- باشه.
‫- چیزی نیست. چیزی نیست. ‫- اُه، خدایا.
‫می رسیم اون جا.
‫روز خوش. ماربل آرچ.
‫کدوم ماربل آرچ، رفیق؟ ‫مترو یا طاق؟
‫می خواین برین ‫متروی ماربل آرچ؟
‫مترو؟ ایستگاه؟
‫- بی خیال. لعنت بر شیطون. ‫- اُه، خدای من.
‫نه، ماربل آرچ. ساختمانی ‫که توش مرمر داره.
‫خیلی خوب، باشه.
‫- سلام. ‫- سلام، کجا می خواین برین؟
‫- ماربل آرچ. ‫- ماربل آرچ.
‫ماربل آرچ؟ برای چی می خواین برین ‫دیدن ماربل...ماربل آرچ خیلی چرنده. کوچیکه.
‫همه این رو می دونن. ‫اهل کجایین؟
‫پاریس.
‫پاریس؟ از پاریس اومدین که ماربل آرچ رو ‫ببینین؟ دیوونه شدین؟
‫کافیه یه ذره از طاق پیروزی پاریس ‫فاصله بگیرین، میشه ماربل آرچ.
‫ماربل آرچ.
‫- اُه، خدای من. ‫- یالا، بیا بریم.
‫ماربل آرچ.
‫کامبرلند گیت، خیلی خوب.
‫کدوم طرف؟
‫- این جا. ‫- آره؟
‫- برای چی دارن برامون دست می زنن؟ ‫- فکر می کنن ما تو دوی تفریحی هستیم!
‫- سلام، رفیق. سلام. ‫- هی، سلام.
‫می تونین ما رو به اون سمت ‫پارک برسونین، لطفا؟
‫نه، رفیق. ببینین، تسلیم نشین. ‫تقریبا رسیدین.
‫- برید، می تونین موفق بشین. ‫- نه ما تو دوی تفریحی نیستیم.
‫ببینین، نمی تونم به کسی کمک کنم که ‫جر بزنه، بی انصافی به بقیه ست.
‫- آره، اما ما تو دوی... ‫- نه، نه، نه.
‫- به جرزن ها کمک نمی کنم. عمراً! ‫- بیا.
‫- ببخشید. ‫- ببخشید.
‫- ببخشید. ببخشید. ‫- مرسی، رفیق.
‫- سلام. ‫- سلام، کجا بودین؟
‫- بچه ای مونده؟ ‫- چی؟
‫- بچه. ‫- فکر نکنم.
‫خب...عیبی نداره.
‫ما معرکه ترین دختر بچه رو دیدیم.
‫تمام بعد از ظهر رو با هم ‫سپری کردیم، فکر کنم واقعا ازمون خوشش اومد و...
‫- نیکی. ‫- اون...واقعا دوست داشتنی بود.
‫نیکی.
‫ببخشید. اون...
‫این جایی پس. یه لحظه ‫نگران شدم.
‫- برگردیم به اتوبوس؟ ‫- باید کیفم رو بردارم.
‫اُه. پس بیا. بریم برداریمش.
‫- باشه، بذار نشانت رو بگیرم. ‫- باشه.
‫زود برمیگردم. ‫یه ثانیه هم طول نمی کشه.
‫بعضی هاشون آمادگی ندارن.
‫- خیلی خوب، عزیزم. بیا. بریم. ‫- باشه.
‫(شاهدخت)
‫هی.
‫برای چی گریه می کنی؟
‫چون وقتی خودش باشه...
‫...آدم گریه می کنه.
‫(نیکی نیومن - جیسون راس)
‫(بچه ای که علاقه به شناختن بیشترش دارید: شاهدخت)
‫خوشحال شدی؟
‫آره.
‫پس برای چی سرت رو ‫گرفتی تو دستات؟
‫خفه شو.