W W W . M O V I E S H O . C O M ‫مترجم: «رومینا»
‫تا وقتی آپارتمان سه خوابه باشه، ‫هم پرنسس رو می گیریم هم تایلر.
‫پنی گفت که تا یه هفته دیگه چیزای بیشتری ‫می فهمه، پس باید تا اون موقع معرکه ش کنیم.
‫یه چیزی لازم دارم که مغزم رو ‫درگیر کنه،
‫چون وقتی نگران میشم ‫به جوش و خروش میفته.
‫اما، آره...یعنی مگه یه بچه ‫چه قدر فضا لازم داره؟
‫این جا می خوابه، این جا ‫لباس می پوشه.
‫و این ناحیه برای ریلکس کردنه.
‫- می دونی دیگه چی کار می تونیم بکنیم؟ ‫- چی کار؟
‫- خب، آب بریزیم... ‫- خب؟
‫...توی رنگ. نازک ترش کنیم، ‫یه لایه رنگ بزنیم.
‫این بهمون یه میلیمتر اضافه ‫فضا میده.
‫دقیقا. دیدی؟ پس همه چی ‫خوب پیش میره، مگه نه؟
‫- آپارتمان سه خوابه ست. ‫- اُه، آره.
‫تقصیر من بود، نه اتاق.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫(دِون، بابای رینا: می تونیم حرف بزنیم؟)
‫(حرفی برای گفتن وجود نداره.)
‫بس کن، جسی. ‫بس کن.
‫هیلی، خواهش می کنم! این جا ‫بعضی ها سعی دارن بخوابن!
‫(حرفی برای گفتن وجود ‫نداره. اون اشتباه بود.)
‫اشتباهی چیپس درست رو نیاوردم.
‫اینا وحشتناکن.
‫واقعا وحشتناکن!
‫یه پیام از بچه های ‫فرزندپذیری گرفتم.
‫درباره مهمونی خونه ‫بن و دنیس، امشب.
‫با رفقا.
‫گفتم شاید بتونیم بریم که ‫یه کم حواسمون...
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫من با اضطراب منتظر خبرم، برای همین ‫گفتم این حواسم رو پرت می کنه.
‫جیسون، می ترسم.
‫- اصلا اینا چین؟ ‫- منگوله.
‫بهت گفتم که ذهنم به ‫جوش و خروش میفته!
‫اولش یه چیز شاد بودن، اما...
‫...حالا تبدیل به یه چیز ‫دیگه شده ن.
‫باشه. خیلی خوب.
‫- میریم مهمونی. ‫- باشه.
‫- یالا. ‫- آره.
‫- بذارش زمین. ‫- باشه.
‫- بیا بریم. ‫- خیلی خوب.
‫- من فقط... ‫- خودشه.
‫لعنت!
‫- وای. ‫- اندازه این جا رو باش!
‫- شرط می بندم ازمون می خوان کفشمون رو در بیاریم. ‫- امیدوارم نخوان!
‫- سلام، خوش اومدین! ‫- سلام!
‫- مرسی، رفیق. ‫- بیاین تو.
‫- مرسی. ‫- وای.
‫اگه ممکنه کفش ها رو ‫در بیارین.
‫- این جا ما یه ذره مدل ژاپنی هاییم. ‫- آره!
‫چه جوراب های قشنگی، رفیق.
‫کار رو راه میندازن!
‫مستقیم بیاین. میگن ‫رفقا همه این جان!
‫کی میگه؟
‫- سلام. ‫- سلام!
‫- سلام. ‫- چه طوری؟
‫- خوبم. تو چه طوری؟ ‫- آره. خوبم، خوبم.
‫اُه، نه، از خودم تو نقاشی ها ‫متنفرم، شماها هم همین طورین؟
‫- آره. ‫- یالا. بیاین.
‫آره، فردا شب برای تولد واقعی ‫دنیس تو آیوی هستیم...
‫...و بعد آخر این هفته با ماشین ‫میریم جنوب فرانسه.
‫کار سختیه، اما منطقه حیرت انگیزیه.
‫آره.
‫تا حالا متوجه شدی که مردم چه ‫طور میگن «جنوب فرانسه»؟
‫انگار می خوان بدونی که جنوبه.
‫در حالی که هر جای دیگه ش ‫مردم فقط اسم کشور رو میگن، نه؟
‫بله. به گمونم درسته، آره.
‫غذا عالیه.
‫مرسی.
‫پس شد دو تا بچه به فرزندی ‫گرفته شده تو دو سال.
‫یه جورایی وسوسه شده ‫بودیم که بریم سراغ سومی.
‫نه. نه. سه. بستونه دیگه!
‫چند تا برای بقیه ما هم بذارین.
‫شاید بهتره سال پرحاصلی ‫برای لوک و کوامه نباشه.
‫و شماها چه طور؟
‫اُه، آره، داریم بهش می رسیم. ‫فقط منتظر تأییدیه نهایی هستیم.
‫معرکه ست.
‫آره، ما هم بچه های واقعا ‫فوق العاده ای دیدیم.
‫فقط منتظریم ببینیم که ‫انتخابمون می کنن یا نه.
‫پس می دونین...واقعا امیدواریم.
‫عالیه.
‫آره.
‫مراقب باشین!
‫اُه، نه!
‫- نگران نباش. ‫- چی شده؟
‫اُه، خدا.
‫- فقط یه اشتباه بود. ‫- بیا. یه جارو بردارم؟
‫- مراقب باشین. ‫- امیدوارم خیلی گرون نبوده باشه.
‫خب، خیلی گرون بود.
‫اگه به فرزندی نگرفته بودمش، ‫خیلی از این خجالت می کشیدم.
‫با این که خیلی دور از...
‫از یه جای واقعا عجیب ‫تو ایرلند اومده...
‫ببخشید. آره.
‫چه خبره؟ باز هم ‫چیزی رو شکوندی؟
‫- اونان. ‫- کیا؟
‫- اون یکی زوج اونان. ‫- منظورت چیه؟
‫پرنسس و تایلر. بن و دنیس ‫اون یکی زوجن.
‫- اونا رقبای ما هستن. ‫- اُه، نه.
‫جیسون، ما اصلا نباید این جا ‫باشیم. تو مرزهای دشمنیم!
‫اگه ما...وایسا، نیکی، ‫کجا داری میری؟
‫می خوام بقیه خونه رو ببینم. ‫می خوام ببینم با چی طرفیم!
‫بقیه خونه رو که دیدیم! ‫خیلی قشنگه، خب؟
‫تو که نمی دونی! شاید ‫طبقه بالا به این قشنگی نباشه.
‫نیکی. نیکی، نمی تونی ‫بری اون بالا.
‫خب، اون پرده ها با کاغذ ‫دیواری نمی خونن، پس...
‫...مایه خجالتشونه.
‫باورم نمیشه که برگه ‫فرزندپذیریشون رو گرفتی.
‫نه، عیبی نداره. صبح ‫برمیگردونمش.
‫برمیگردونی به اون خونه ‫بی نقص. آره.
‫یه جورایی، فکر نمی کنی ‫زیادی بی نقصه؟
‫- انگار سعی دارن چیزی رو قایم کنن؟ ‫- همچین حسی نداشتم. نه.
‫حتی تلویزیون ندارن، جیس.
‫چه طور باید یه بچه رو بدون ‫تلویزیون بزرگ کنی؟
‫یعنی...اگه شیطونی کنن ‫چی رو می خوای غدغن کنی؟
‫آدمای «بدون تلویزیون» ‫بدترین آدمای کل دنیان.
‫می دونم، نیکی. اونا واقعا ‫بدترین های کره زمینن.
‫اما چون تلویزیون ندارن، معنیش ‫این نیست که به جای اونا...
‫...ما رو انتخاب می کنن.
‫آره، می دونم.
‫خیلی خوب. نقشه چیه؟
‫به نظرم باهاشون صادق باشم...
‫- ...و قبول کنم که وحشت کردم... ‫- آره.
‫- ...و برداشتمش. ‫- به نظرم فکر خوبیه.
‫آره.
‫واقعا امیدوار بودم امروز ‫کمتر خوشگل باشه.
‫نه، فقط یه خونه خوشگل قشنگ تو به ‫خیابون خوشگل ساکته. همین.
‫آره، اما فکر نمی کنی ‫زیادی ساکته؟
‫نیکی، کافیه، خواهش می کنم.
‫آره، فقط حس می کنم ‫یه چیزی سر جاش نیست.
‫و اگه فرصتی باشه که بچه هامون...
‫«بچه ها» سر از جای ‫بدی در بیارن، اون وقت...
‫فکر نمی کنی دلت ‫می خواد یه مشکلی باشه...
‫...که بتونن با ما زندگی ‫کنن نه اونا؟
‫- آره، شاید. ‫- آره.
‫- آره. خیلی خوب.
‫اوناهاش. نگاه کن. اون ‫اون بالاست.
‫اُه، خدای من. می خوان ‫بعد از ظهر رو با هم باشن؟
‫- بی خیال. ‫- از زوج هایی که این رو به رخ آدم می کشن بدم میاد!
‫برای چی باید بخوایم ‫این رو ببینیم؟
‫- می دونم. برو، قبل این که شروع کنن. ‫- باشه.
‫- یه ثانیه وایسا. یه ثانیه وایسا. نگاه! ‫- چیه؟
‫- اون یارو داره می پره... ‫- اُه، خدای من.
‫چی...
‫- قایم شو. قایم شو. ‫- اُه، خدا...چی؟ کجا؟
‫قایم شو، قایم شو. ‫بیا پایین.
‫صدآفرین، جیس. ‫مثل یه نینجا!
‫- این طوری خیلی مشکوک تره. ‫- اون دیگه چی بود؟
‫- نمی دونم. ‫- عجیبه.
‫یالا. بیا بریم.
‫- نه، یه ثانیه صبر کن. بیا تعقیبش کنیم. ‫- چی؟
‫- یه کاسه ای زیر نیم کاسه ست. بیا تعقیبش کنیم.
‫- جدی میگی؟ ‫- جدی میگم.
‫- بزن بریم! یالا! ‫- چه هیجان انگیز!
‫- خیلی خوب. ‫- خیلی خوب.
‫بریم.
‫خیلی خوب. آره.
‫آره، شاید دوچرخه سواری باشه.
‫باشه، «آیین نامه راهنمایی و ‫رانندگی»، بیا بریم. گاز بده!
‫این زیر نظر گرفتن میشه؟
‫نه، زیر نظر گرفتن نیست. فقط داریم ‫تعقیبش می کنیم که ببینیم چی کار می کنه.
‫- شاید بهتر باشه یه کم فاصله بگیری. ‫- نه، نمی خوام گمش کنیم.
‫همچین چیزی نمیشه.
‫- چی کار داری می کنی؟ ‫- لباس مبدل.
‫- اُه، خدای من. کجا رفتی؟ ‫- خیلی خوب، خیلی خوب.
‫فقط وانمود کن برای یه دور دور ‫عادی اومدیم بیرون، باشه؟
‫خدایا، خب، دور نزدم.
‫- چی داری میگی؟ چی؟ ‫- باید می پیچیدم راست.
‫- برای دور دور اومدم بیرون. ‫- خوب بود، آره.
‫- خوب وانمود کردی. ‫- مرسی.
‫جیس، این کارمون درسته؟
‫آره. مردم برای محافظت از ‫بچه هاشون کارهای جنون آمیز می کنن.
‫صادقانه بگم، جیس. ‫مورمور شدم.
‫- فکر کنم ما رو دید. ‫- چی؟
‫ما رو دیده. این جا ‫بپیچ داخل.
‫- کجا؟ جایی برای رفتن نیست. ‫- این جا!
‫- جایی برای رفتن نیست! ‫- بپیچ!
‫اگه ما رو ببینه مهم نیست. ‫اون ما رو نمی شناسه!
‫درسته.
‫سلام، رفیق.
‫- دارم بهت میگم یه خبری هست! ‫- واقعا؟
‫- نیکی، اون قطعا داره یه غلطی می کنه. ‫- جیسون!
‫بیا یه ثانیه شواهد رو مرور ‫کنیم، خب؟ خیلی خوب.
‫شماره یک،
‫گفتی که تو مهمونی با هم ‫سرد بودن. درسته؟
‫آره اما یعنی...همه قبل از تعطیلات ‫اضطراب می گیرن، مگه نه؟
‫باشه. درسته. شماره دو،
‫- خب؟ ‫- مرد جهنده از رو حصار.
‫- باشه. ‫- خب؟
‫خب.
‫از استفاده از انگشتات ‫پشیمون شدی، مگه نه؟
‫- یه ذره. آره. ‫- آره.
‫نسخه باغ اسرارآمیز ‫من رو ندیدی؟
‫واسه چی می خوایش؟
‫بهت گفتم که. مامانم قراره ‫تو عروسی بخوندش.
‫می دونی، باید بگم،
‫به عنوان یه اثر، به نظرم ‫بیشتر چیزی که باید موندگار شده.
‫- خب، برای من خیلی ارزش داره. ‫- آره.
‫گوش کن، درباره امشب.
‫اُه، لطفا. اسکات، نه. نه.
‫نمی تونم یه بار دیگه تنهایی برم ‫تست منوی عروسی. عجیب به نظر میاد.
‫می دونم، اما کلاس نویسندگی ‫افتاده جمعه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫می تونم یه چیزی ازت ‫بپرسم، اسکات؟
‫نویسندگیت برات از من مهم تره؟
‫گوش کن...فقط برای جفتمون دوران ‫خیلی شلوغ و هیجان انگیزیه.
‫من رمانم رو دارم، تو عروسیت رو داری.
‫فریدا. خدایا، دلم براش ‫تنگ شده.
‫آره.
‫آره، خب، من تا 19 سالگی ‫جنیفر بودم.
‫بعد قرار بود من و نامزدم ‫اسم هم دیگه رو خالکوبی کنیم،
‫اما اون آستانه تحمل دردش ‫پایین بود.
‫برای همین شروع کرد به ‫نوشتن بخش «جِن».
‫خب، آره. داستان این که چه طور ‫اسمم این شد همینه.
‫ببخشید، سوالتون رو ‫یادم رفت.
‫درسته. آره، نه، نمی تونم ‫مازادش رو کم کنم.
‫یعنی می تونم اما نمی کنم.
‫الو؟ الو؟
‫الو؟
‫- دارم تعقیبشون می کنم. ‫- کیا رو؟
‫دنیس و اون یارو. باز هم با همن.
‫داشتم ناهار می خوردم. دیدم که ‫دارن میرن مغازه، برای همین تعقیبشون کردم.
‫جیسون، نکن. می بیننت.
‫چیزی نیست، لباس مبدل تنمه.
‫- یعنی چی، منظورت... ‫- کلاهه.
‫باشه، چی...چی کار دارن می کنن؟
‫یه جورایی قدم می زنن.
‫مثلا مدل مشکوک؟
‫- خب، تشخیصش سخته. ‫- خب، چی خریده ن؟
‫چند تا کوسن و یه فرش. ‫فکر می کنم...یه کم رنگ.
‫- چه رنگی؟ ‫- به نظرم یاسیه.
‫چه قدر مشکوک. یه چیزی بردار که ‫به نظر بیاد داری یه چیزی می خری.
‫نه، این جوری بدتره.
‫باهام فیس تایم می کنی که ‫بتونم ببینم؟
‫خیلی خوب.
‫جیسون؟
‫- سلام. ‫- لعنت.
‫چه جالب. من فقط دارم ‫یه کم طناب می خرم.
‫ببخشید. چه جور طنابی می خوای؟
‫بلنده یا کوتاهه؟
‫بلنده؟ آره. مشکلی نیست. ‫همین...اون رو گرفتم.
‫خیلی خوب، من اره، چاقو و ‫طناب رو برداشتم.
‫باید...باید یه چیزی رو ‫ببندم و بعد...
‫- ...یه کم ببرمش، پس... ‫- باشه.
‫خب، می ذاریم به بستن و ‫بریدنت برسی.
‫- خوشحال شدم دیدمتون. جالب بود. ‫- می بینمت.
‫خوبی، رفیق؟ آره؟
‫یا خدا، چه هیجانی!
‫مثل فیلمای جیمز باندی بود! ‫مثل باند بودی.
‫واقعا مثل باندم.
‫- شمع وارمر هم می خری؟ ‫- آره، آره.
‫لطفا مشتریان توجه کنند...
‫دارم بهت میگم، یه ‫اتاق دیدار سرّیه.
‫یه اتاق دیدار سرّی یاسیه. یه ‫جایی که هم دیگه رو ببینن، ببین کی گفتم.
‫شاید.
‫جیس، ما این جا آدم ‫خوباییم یا بدها؟
‫- چون حسابش رو نگه داشتن واقعا سخته. ‫- گوش کن، گوش کن.
‫ما فقط داریم سوال می پرسیم.
‫اگه هیچ کار اشتباهی نکرده باشن، ‫هیچ چیزی برای نگرانی ندارن.
‫به نظر شبیه حرفاییه که ‫آدم بدها می زنن.
‫نه. می دونی چیه؟ فکر می کنم باید ‫فقط برگه رو برگردونیم...
‫...و تنهاشون بذاریم.
‫- هنوز پسش ندادی؟ ‫- خب، نه.
‫به خاطر این همه جاسوس بازی ‫وقت پیدا کردن واسه ش سخت بود!
‫نیکی.
‫باشه. ما قطعا آدم بدهاییم.
‫نوشیدنی برای معذرت خواهی داریم؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫(فقط برای تو)
‫(جزیره گنج)
‫(امتحانش کن. نفس گراییِ باغ ‫اسرارآمیز رو نداره. -اسکات)
‫این به به اندازه کافی معذرت خواهی ‫گرون نیست.
‫چی داری میگی؟ این بطری ‫7.99 پوند قیمت داره.
‫ما هم باید اقاقیای بنفش بذاریم.
‫کجا می خوای بذاریش؟ ‫دور تلویزیون؟
‫- اُه، خدای من. ‫- چیه؟
‫اوناهاش.
‫جیسون.
‫- چی کار داریم می کنیم؟ ‫- نمی دونم، صرفا وحشت کردم.
‫- چی کار داره می کنه؟ ‫- خب، دم دره.
‫- اومد بیرون؟ ‫- خیلی خوش قیافه ست.
‫واقعا؟
‫- مسخره ست. ‫- یالا.
‫آره.
‫هی! هی!
‫اُه، خدا...اُه، خدای من! ‫جیسون، برو یه کاری بکن.
‫- چکش دستشه. ‫- می کشدش!
‫چکشت. این چکشته، جا گذاشتیش.
‫- مال منه؟ ‫- قطعا مال توئه.
‫- آره. ‫- مرسی، ممنونم.
‫آره، مشکلی نیست. قطعا ‫مال خودته. تو باغ جا گذاشتیش.
‫- گفتم برات بیارمش بیرون. ‫- باشه.
‫- خیلی خوب؟ باشه. کارت عالی بود. ‫- مرسی. هفته بعد می بینمت.
‫خیلی خوب. مرسی، رفیق.
‫یالا، بریم.
‫اُه، ای داد و بیداد!
‫مسخره ست.
‫زانوهام قفل شده ن. وایسا.
‫متوجه نمیشم. ساخت و سازی در کار نیست!
‫عجیبه.
‫مطمئنم که گلخونه ست. خیلی ‫بهشون می خوره اهل گلخونه باشن.
‫- حالا چی؟ ‫- بریم یه نگاه...
‫- بریم یه نگاه کوچیک بندازیم. ‫- اُه، بی خیال، نیکی. بیا بریم. لطفا.
‫چیه؟
‫اُه، خدای من.
‫خدای من.
‫- لعنت. ‫- لعنت.
‫هی.
‫می تونم بیام تو؟
‫آره.
‫خیلی خوب. بیا، عزیزم. ‫میشه بری طبقه بالا، لطفا؟
‫یالا. بدو برو.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫ممنون که گذاشتی بمونم.
‫اون می خواست تو رو ببینه.
‫- تو چه طوری؟ ‫- خوبم. آره.
‫- تو چی؟ ‫- خوبم. آره.
‫خیلی خوب. اوضاع خوبه.
‫یعنی، هارپر واقعا آدم مثبتیه. ‫پس آره، همه چیز مرتبه.
‫یعنی...اون اصلا وقت برای ‫مثبت اندیش نبودن نداره.
‫فردی.
‫مشخصا، من هیچ حمایت احساسی ای ‫ندارم، اما عیبی نداره.
‫فکر می کنم عیبی نداره ‫تا وقتی که...
‫- فردی. ‫- تا وقتی که خوشحالم.
‫100 درصد مواقع، که هستم. ‫پس همه چیز خوبه.
‫یعنی...حتما، خیلی خوب ‫می شد اگه...
‫...سعی می کرد یه ذره من رو درک کنه.
‫یعنی، من سعیم رو می کنم. مثلا...
‫اون کتونی های وگن رو خریدم و ‫رفتم تو پادکست تست بستنیش.
‫فردی، نمی تونی این کار رو بکنی.
‫دیگه نمی تونی با مشکلاتت ‫بیای پیش من.
‫من یه آدمم. یه جور حبابِ...
‫...کمک نیستم.
‫متأسفم.
‫برای همه چیز.
‫- اون پادکست خیلی چرنده. ‫- می دونم!
‫هیچ خطری نداره. همه بستنی ها ‫مزه خوبی دارن!
‫دقیقا.
‫اُه، خدایا، خیلی احمقی.
‫وقتی با یه آدم جوون قرار می ذاری، ‫معلومه که احساس پیری می کنی.
‫اگه می خوای احساس جوونی کنی، ‫با یه آدم پیر قرار بذار.
‫همیشه تو جاهای اشتباهی ‫دنبال خوشحالیت می گشتی.
‫می دونی که هیچ تضمینی نیست که ‫اونا رو به ما ترجیح بدن.
‫- لطفا، جیس. ‫- نیست دیگه . حقیقته.
‫اون بچه ها چرا باید بخوان ‫با ما زندگی کنن؟
‫حتی من هم نمی خوام برگردم به آپارتمان ‫خودمون، تازه همه وسایلمون اون جان!
‫اما خیلی عجیبه، چون...
‫...وقتی نگاهشون کردم، واقعا فکر کردم که...
‫...دارم به بچه هامون نگاه می کنم.
‫خیلی خوب، بیا.
‫بیا بریم.
‫نه، جیس، وصل نیست به...
‫چرا کشیدیش بالا؟
‫چون خونه درختیه و ‫باید این کار رو کرد!
‫چی؟
‫نه، نباید!
‫- نگران نباش. من میرم پایین. ‫- نه! تو...زیادی مرتفعه!
‫- چیزی نمیشه. میرم پایین. ‫- نه، امروز به اندازه کافی نفر از دست داده م.
‫- بیا به یکی زنگ بزنیم. ‫- خیلی بلنده.
‫- آره، هست. ‫- آره.
‫- گوشیم رو خونه جا گذاشتم. ‫- به فردی زنگ بزنم؟
‫- آره. ‫- آره.
‫نه، هیچی.
‫- اریکا رو امتحان کن. ‫- آره؟
‫نشد.
‫کارن؟
‫آره، بزن.
‫واقعا خوشحالم اومدی.
‫بابایی!
‫فقط یه ثانیه بهم وقت بده.
‫اسکات؟
‫آره.
‫(کارن: ببخش، فضا نیاز داشتم. من پیش ‫نیکی و جیسون تو خونه شونم. دوستت دارم.)
‫(جیسون)
‫سلام؟
‫سلام، اوناهاش. آفرین، رفیق.
‫- سلام. ‫- مرسی.
‫مشکلی نیست. چیز کو...
‫کارن نیست؟
‫کارن؟ کارن چرا باید ‫این جا باشه؟
‫نه، فقط سوءتفاهمه.
‫می دونم من...آره، نه، ‫چیزی نیست.
‫برنامه چیه؟
‫اگه اون رو بندازی بالا، رفیق، ‫عالی میشه.
‫- اُه، آره. ‫- مرسی.
‫همین؟
‫دروازه قفله، بچه ها. ‫باید از روش بپرین.
‫می دونیم.
‫چراغا. صبر کن.
‫ببخشید که این قدر ‫دیوونه بازی در آوردم.
‫- عیبی نداره. ‫- داره.
‫- من خوشم میاد. ‫- اُه، آره؟
‫وقتی تو هم دیوونه بازی در میاری، ‫باعث میشه کمتر احساس تنهایی کنم.
‫باید این رو خراب کنیم.
‫- واقعا دلم نمی خواد. ‫- می دونم.
‫اما لیاقت این بچه ها از چیزی که ‫ما می تونیم بهشون بدیم بیشتره.
‫اولین چیز تو زندگی جدیدشون ‫نباید «سازش» باشه، درسته؟
‫آره، می دونم.
‫شاید وقتی چراغونی رو نصب...
‫جیس.
‫اگه اینا بچه های ما بودن، ‫هر کاری براشون می کردیم.
‫این تنها کاریه که می تونیم ‫براشون بکنیم.
‫- آره. ‫- آره.
‫باشه. بیا.
‫با این باید چی کار کنم؟
‫(کارن: ببخش، فضا نیاز داشتم. من پیش ‫نیکی و جیسون تو خونه شونم. دوستت دارم.)
‫(خانم نیومن)
‫(باشه، خوش بگذره. دوستت دارم)
‫(کارن: سلام نیکی. اگه اسکات پرسید، من امشب ‫پیش شمام. بابتش متأسفم، بعدا توضیح میدم...)
‫اُه، لعنت.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫مترجم: «رومینا»
‫تا وقتی آپارتمان سه خوابه باشه، ‫هم پرنسس رو می گیریم هم تایلر.
‫پنی گفت که تا یه هفته دیگه چیزای بیشتری ‫می فهمه، پس باید تا اون موقع معرکه ش کنیم.
‫یه چیزی لازم دارم که مغزم رو ‫درگیر کنه،
‫چون وقتی نگران میشم ‫به جوش و خروش میفته.
‫اما، آره...یعنی مگه یه بچه ‫چه قدر فضا لازم داره؟
‫این جا می خوابه، این جا ‫لباس می پوشه.
‫و این ناحیه برای ریلکس کردنه.
‫- می دونی دیگه چی کار می تونیم بکنیم؟ ‫- چی کار؟
‫- خب، آب بریزیم... ‫- خب؟
‫...توی رنگ. نازک ترش کنیم، ‫یه لایه رنگ بزنیم.
‫این بهمون یه میلیمتر اضافه ‫فضا میده.
‫دقیقا. دیدی؟ پس همه چی ‫خوب پیش میره، مگه نه؟
‫- آپارتمان سه خوابه ست. ‫- اُه، آره.
‫تقصیر من بود، نه اتاق.
‫(دِون، بابای رینا: می تونیم حرف بزنیم؟)
‫(حرفی برای گفتن وجود نداره.)
‫بس کن، جسی. ‫بس کن.
‫هیلی، خواهش می کنم! این جا ‫بعضی ها سعی دارن بخوابن!
‫(حرفی برای گفتن وجود ‫نداره. اون اشتباه بود.)
‫اشتباهی چیپس درست رو نیاوردم.
‫اینا وحشتناکن.
‫واقعا وحشتناکن!
‫یه پیام از بچه های ‫فرزندپذیری گرفتم.
‫درباره مهمونی خونه ‫بن و دنیس، امشب.
‫با رفقا.
‫گفتم شاید بتونیم بریم که ‫یه کم حواسمون...
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫من با اضطراب منتظر خبرم، برای همین ‫گفتم این حواسم رو پرت می کنه.
‫جیسون، می ترسم.
‫- اصلا اینا چین؟ ‫- منگوله.
‫بهت گفتم که ذهنم به ‫جوش و خروش میفته!
‫اولش یه چیز شاد بودن، اما...
‫...حالا تبدیل به یه چیز ‫دیگه شده ن.
‫باشه. خیلی خوب.
‫- میریم مهمونی. ‫- باشه.
‫- یالا. ‫- آره.
‫- بذارش زمین. ‫- باشه.
‫- بیا بریم. ‫- خیلی خوب.
‫- من فقط... ‫- خودشه.
‫لعنت!
‫- وای. ‫- اندازه این جا رو باش!
‫- شرط می بندم ازمون می خوان کفشمون رو در بیاریم. ‫- امیدوارم نخوان!
‫- سلام، خوش اومدین! ‫- سلام!
‫- مرسی، رفیق. ‫- بیاین تو.
‫- مرسی. ‫- وای.
‫اگه ممکنه کفش ها رو ‫در بیارین.
‫- این جا ما یه ذره مدل ژاپنی هاییم. ‫- آره!
‫چه جوراب های قشنگی، رفیق.
‫کار رو راه میندازن!
‫مستقیم بیاین. میگن ‫رفقا همه این جان!
‫کی میگه؟
‫- سلام. ‫- سلام!
‫- سلام. ‫- چه طوری؟
‫- خوبم. تو چه طوری؟ ‫- آره. خوبم، خوبم.
‫اُه، نه، از خودم تو نقاشی ها ‫متنفرم، شماها هم همین طورین؟
‫- آره. ‫- یالا. بیاین.
‫آره، فردا شب برای تولد واقعی ‫دنیس تو آیوی هستیم...
‫...و بعد آخر این هفته با ماشین ‫میریم جنوب فرانسه.
‫کار سختیه، اما منطقه حیرت انگیزیه.
‫آره.
‫تا حالا متوجه شدی که مردم چه ‫طور میگن «جنوب فرانسه»؟
‫انگار می خوان بدونی که جنوبه.
‫در حالی که هر جای دیگه ش ‫مردم فقط اسم کشور رو میگن، نه؟
‫بله. به گمونم درسته، آره.
‫غذا عالیه.
‫مرسی.
‫پس شد دو تا بچه به فرزندی ‫گرفته شده تو دو سال.
‫یه جورایی وسوسه شده ‫بودیم که بریم سراغ سومی.
‫نه. نه. سه. بستونه دیگه!
‫چند تا برای بقیه ما هم بذارین.
‫شاید بهتره سال پرحاصلی ‫برای لوک و کوامه نباشه.
‫و شماها چه طور؟
‫اُه، آره، داریم بهش می رسیم. ‫فقط منتظر تأییدیه نهایی هستیم.
‫معرکه ست.
‫آره، ما هم بچه های واقعا ‫فوق العاده ای دیدیم.
‫فقط منتظریم ببینیم که ‫انتخابمون می کنن یا نه.
‫پس می دونین...واقعا امیدواریم.
‫عالیه.
‫آره.
‫مراقب باشین!
‫اُه، نه!
‫- نگران نباش. ‫- چی شده؟
‫اُه، خدا.
‫- فقط یه اشتباه بود. ‫- بیا. یه جارو بردارم؟
‫- مراقب باشین. ‫- امیدوارم خیلی گرون نبوده باشه.
‫خب، خیلی گرون بود.
‫اگه به فرزندی نگرفته بودمش، ‫خیلی از این خجالت می کشیدم.
‫با این که خیلی دور از...
‫از یه جای واقعا عجیب ‫تو ایرلند اومده...
‫ببخشید. آره.
‫چه خبره؟ باز هم ‫چیزی رو شکوندی؟
‫- اونان. ‫- کیا؟
‫- اون یکی زوج اونان. ‫- منظورت چیه؟
‫پرنسس و تایلر. بن و دنیس ‫اون یکی زوجن.
‫- اونا رقبای ما هستن. ‫- اُه، نه.
‫جیسون، ما اصلا نباید این جا ‫باشیم. تو مرزهای دشمنیم!
‫اگه ما...وایسا، نیکی، ‫کجا داری میری؟
‫می خوام بقیه خونه رو ببینم. ‫می خوام ببینم با چی طرفیم!
‫بقیه خونه رو که دیدیم! ‫خیلی قشنگه، خب؟
‫تو که نمی دونی! شاید ‫طبقه بالا به این قشنگی نباشه.
‫نیکی. نیکی، نمی تونی ‫بری اون بالا.
‫خب، اون پرده ها با کاغذ ‫دیواری نمی خونن، پس...
‫...مایه خجالتشونه.
‫باورم نمیشه که برگه ‫فرزندپذیریشون رو گرفتی.
‫نه، عیبی نداره. صبح ‫برمیگردونمش.
‫برمیگردونی به اون خونه ‫بی نقص. آره.
‫یه جورایی، فکر نمی کنی ‫زیادی بی نقصه؟
‫- انگار سعی دارن چیزی رو قایم کنن؟ ‫- همچین حسی نداشتم. نه.
‫حتی تلویزیون ندارن، جیس.
‫چه طور باید یه بچه رو بدون ‫تلویزیون بزرگ کنی؟
‫یعنی...اگه شیطونی کنن ‫چی رو می خوای غدغن کنی؟
‫آدمای «بدون تلویزیون» ‫بدترین آدمای کل دنیان.
‫می دونم، نیکی. اونا واقعا ‫بدترین های کره زمینن.
‫اما چون تلویزیون ندارن، معنیش ‫این نیست که به جای اونا...
‫...ما رو انتخاب می کنن.
‫آره، می دونم.
‫عیبی نداره. فکر می کنم ‫برای خیلی ها پیش میاد.
‫سه چهار دقیقه دیگه دوباره ‫امتحان می کنیم.
‫یعنی، می دونی که موضوع ‫تو نیستی، درسته؟
‫می دونم. برای چی باید من باشم؟
‫به مصرف ماست پروبیوتیک ‫فکر کردی؟
‫اُه، خدای من. همه چیز با ماست ‫پروبیوتیک خوردن حل نمیشه!
‫ببین، تو قراره چهل سالت ‫بشه. چه اهمیتی داره؟
‫نه، این حرف رو نزن. ‫خیلی روش حساسم.
‫باشه، باز هم داری اشتباهی ‫از اون کلمه استفاده می کنی.
‫ببین، فقط تا وقتی حالت ‫بهتر بشه پروانه بزن!
‫- چی؟ ‫- یالا.
‫نه. می خوام حرف بزنم.
‫نه، مغزت این انتظار رو داره.
‫پروانه بزن، انگار نه انگار! یالا.
‫آره. یالا. آره.
‫خیلی خوب. نقشه چیه؟
‫به نظرم باهاشون صادق باشم...
‫- ...و قبول کنم که وحشت کردم... ‫- آره.
‫- ...و برداشتمش. ‫- به نظرم فکر خوبیه.
‫آره.
‫واقعا امیدوار بودم امروز ‫کمتر خوشگل باشه.
‫نه، فقط یه خونه خوشگل قشنگ تو به ‫خیابون خوشگل ساکته. همین.
‫آره، اما فکر نمی کنی ‫زیادی ساکته؟
‫نیکی، کافیه، خواهش می کنم.
‫آره، فقط حس می کنم ‫یه چیزی سر جاش نیست.
‫و اگه فرصتی باشه که بچه هامون...
‫«بچه ها» سر از جای ‫بدی در بیارن، اون وقت...
‫فکر نمی کنی دلت ‫می خواد یه مشکلی باشه...
‫...که بتونن با ما زندگی ‫کنن نه اونا؟
‫- آره، شاید. ‫- آره.
‫- آره. خیلی خوب.
‫اوناهاش. نگاه کن. اون ‫اون بالاست.
‫اُه، خدای من. می خوان ‫بعد از ظهر رو با هم باشن؟
‫- بی خیال. ‫- از زوج هایی که این رو به رخ آدم می کشن بدم میاد!
‫برای چی باید بخوایم ‫این رو ببینیم؟
‫- می دونم. برو، قبل این که شروع کنن. ‫- باشه.
‫- یه ثانیه وایسا. یه ثانیه وایسا. نگاه! ‫- چیه؟
‫- اون یارو داره می پره... ‫- اُه، خدای من.
‫چی...
‫- قایم شو. قایم شو. ‫- اُه، خدا...چی؟ کجا؟
‫قایم شو، قایم شو. ‫بیا پایین.
‫صدآفرین، جیس. ‫مثل یه نینجا!
‫- این طوری خیلی مشکوک تره. ‫- اون دیگه چی بود؟
‫- نمی دونم. ‫- عجیبه.
‫یالا. بیا بریم.
‫- نه، یه ثانیه صبر کن. بیا تعقیبش کنیم. ‫- چی؟
‫- یه کاسه ای زیر نیم کاسه ست. بیا تعقیبش کنیم.
‫- جدی میگی؟ ‫- جدی میگم.
‫- بزن بریم! یالا! ‫- چه هیجان انگیز!
‫- خیلی خوب. ‫- خیلی خوب.
‫بریم.
‫خیلی خوب. آره.
‫آره، شاید دوچرخه سواری باشه.
‫باشه، «آیین نامه راهنمایی و ‫رانندگی»، بیا بریم. گاز بده!
‫این زیر نظر گرفتن میشه؟
‫نه، زیر نظر گرفتن نیست. فقط داریم ‫تعقیبش می کنیم که ببینیم چی کار می کنه.
‫- شاید بهتر باشه یه کم فاصله بگیری. ‫- نه، نمی خوام گمش کنیم.
‫همچین چیزی نمیشه.
‫- چی کار داری می کنی؟ ‫- لباس مبدل.
‫- اُه، خدای من. کجا رفتی؟ ‫- خیلی خوب، خیلی خوب.
‫فقط وانمود کن برای یه دور دور ‫عادی اومدیم بیرون، باشه؟
‫خدایا، خب، دور نزدم.
‫- چی داری میگی؟ چی؟ ‫- باید می پیچیدم راست.
‫- برای دور دور اومدم بیرون. ‫- خوب بود، آره.
‫- خوب وانمود کردی. ‫- مرسی.
‫جیس، این کارمون درسته؟
‫آره. مردم برای محافظت از ‫بچه هاشون کارهای جنون آمیز می کنن.
‫صادقانه بگم، جیس. ‫مورمور شدم.
‫- فکر کنم ما رو دید. ‫- چی؟
‫ما رو دیده. این جا ‫بپیچ داخل.
‫- کجا؟ جایی برای رفتن نیست. ‫- این جا!
‫- جایی برای رفتن نیست! ‫- بپیچ!
‫اگه ما رو ببینه مهم نیست. ‫اون ما رو نمی شناسه!
‫درسته.
‫سلام، رفیق.
‫- دارم بهت میگم یه خبری هست! ‫- واقعا؟
‫- نیکی، اون قطعا داره یه غلطی می کنه. ‫- جیسون!
‫بیا یه ثانیه شواهد رو مرور ‫کنیم، خب؟ خیلی خوب.
‫شماره یک،
‫گفتی که تو مهمونی با هم ‫سرد بودن. درسته؟
‫آره اما یعنی...همه قبل از تعطیلات ‫اضطراب می گیرن، مگه نه؟
‫باشه. درسته. شماره دو،
‫- خب؟ ‫- مرد جهنده از رو حصار.
‫- باشه. ‫- خب؟
‫خب.
‫از استفاده از انگشتات ‫پشیمون شدی، مگه نه؟
‫- یه ذره. آره. ‫- آره.
‫فکر می کنم داری همه اینا رو ‫میگی که احساس بهتری به من بدی.
‫که...جیس...خیلی شیرینه.
‫نه، نیکی، درست میگی.
‫ما دیگه این بچه ها رو می شناسیم. ‫بهشون اهمیت میدیم، خب؟
‫پس اگه بیفتن دست یه زوجی که...
‫...یکیشون از ازدواجش راضی نیست،
‫و تهش طلاق بگیرن چی؟
‫اون موقع چی به سر ‫بچه ها میاد؟
‫آره.
‫نسخه باغ اسرارآمیز ‫من رو ندیدی؟
‫واسه چی می خوایش؟
‫بهت گفتم که. مامانم قراره ‫تو عروسی بخوندش.
‫می دونی، باید بگم،
‫به عنوان یه اثر، به نظرم ‫بیشتر چیزی که باید موندگار شده.
‫- خب، برای من خیلی ارزش داره. ‫- آره.
‫گوش کن، درباره امشب.
‫اُه، لطفا. اسکات، نه. نه.
‫نمی تونم یه بار دیگه تنهایی برم ‫تست منوی عروسی. عجیب به نظر میاد.
‫می دونم، اما کلاس نویسندگی ‫افتاده جمعه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫می تونم یه چیزی ازت ‫بپرسم، اسکات؟
‫نویسندگیت برات از من مهم تره؟
‫کارن، این سوال مسخره ایه.
‫می دونی که من به سلسله ‫مراتب باور ندارم.
‫شما دو تا چیزی هستین که عاشقشونم.
‫هر دو کنار همین و ‫دور من می گردین.
‫می دونی، مثل سیاره ها.
‫می بینی؟ با مسافت مساوی.
‫- من دور تو می گردم؟ ‫- درسته، عشقم.
‫گوش کن...فقط برای جفتمون دوران ‫خیلی شلوغ و هیجان انگیزیه.
‫من رمانم رو دارم، تو عروسیت رو داری.
‫فریدا. خدایا، دلم براش ‫تنگ شده.
‫آره.
‫آره، خب، من تا 19 سالگی ‫جنیفر بودم.
‫بعد قرار بود من و نامزدم ‫اسم هم دیگه رو خالکوبی کنیم،
‫اما اون آستانه تحمل دردش ‫پایین بود.
‫برای همین شروع کرد به ‫نوشتن بخش «جِن».
‫خب، آره. داستان این که چه طور ‫اسمم این شد همینه.
‫ببخشید، سوالتون رو ‫یادم رفت.
‫درسته. آره، نه، نمی تونم ‫مازادش رو کم کنم.
‫یعنی می تونم اما نمی کنم.
‫الو؟ الو؟
‫الو؟
‫- دارم تعقیبشون می کنم. ‫- کیا رو؟
‫دنیس و اون یارو. باز هم با همن.
‫داشتم ناهار می خوردم. دیدم که ‫دارن میرن مغازه، برای همین تعقیبشون کردم.
‫جیسون، نکن. می بیننت.
‫چیزی نیست، لباس مبدل تنمه.
‫- یعنی چی، منظورت... ‫- کلاهه.
‫باشه، چی...چی کار دارن می کنن؟
‫یه جورایی قدم می زنن.
‫مثلا مدل مشکوک؟
‫- خب، تشخیصش سخته. ‫- خب، چی خریده ن؟
‫چند تا کوسن و یه فرش. ‫فکر می کنم...یه کم رنگ.
‫- چه رنگی؟ ‫- به نظرم یاسیه.
‫چه قدر مشکوک. یه چیزی بردار که ‫به نظر بیاد داری یه چیزی می خری.
‫نه، این جوری بدتره.
‫باهام فیس تایم می کنی که ‫بتونم ببینم؟
‫خیلی خوب.
‫جیسون؟
‫- سلام. ‫- لعنت.
‫چه جالب. من فقط دارم ‫یه کم طناب می خرم.
‫ببخشید. چه جور طنابی می خوای؟
‫بلنده یا کوتاهه؟
‫بلنده؟ آره. مشکلی نیست. ‫همین...اون رو گرفتم.
‫خیلی خوب، من اره، چاقو و ‫طناب رو برداشتم.
‫باید...باید یه چیزی رو ‫ببندم و بعد...
‫- ...یه کم ببرمش، پس... ‫- باشه.
‫خب، می ذاریم به بستن و ‫بریدنت برسی.
‫- خوشحال شدم دیدمتون. جالب بود. ‫- می بینمت.
‫خوبی، رفیق؟ آره؟
‫یا خدا، چه هیجانی!
‫مثل فیلمای جیمز باندی بود! ‫مثل باند بودی.
‫واقعا مثل باندم.
‫- شمع وارمر هم می خری؟ ‫- آره، آره.
‫لطفا مشتریان توجه کنند...
‫دارم بهت میگم، یه ‫اتاق دیدار سرّیه.
‫یه اتاق دیدار سرّی یاسیه. یه ‫جایی که هم دیگه رو ببینن، ببین کی گفتم.
‫شاید.
‫جیس، ما این جا آدم ‫خوباییم یا بدها؟
‫- چون حسابش رو نگه داشتن واقعا سخته. ‫- گوش کن، گوش کن.
‫ما فقط داریم سوال می پرسیم.
‫اگه هیچ کار اشتباهی نکرده باشن، ‫هیچ چیزی برای نگرانی ندارن.
‫به نظر شبیه حرفاییه که ‫آدم بدها می زنن.
‫نه. می دونی چیه؟ فکر می کنم باید ‫فقط برگه رو برگردونیم...
‫...و تنهاشون بذاریم.
‫- هنوز پسش ندادی؟ ‫- خب، نه.
‫به خاطر این همه جاسوس بازی ‫وقت پیدا کردن واسه ش سخت بود!
‫نیکی.
‫باشه. ما قطعا آدم بدهاییم.
‫نوشیدنی برای معذرت خواهی داریم؟
‫(فقط برای تو)
‫(جزیره گنج)
‫(امتحانش کن. نفس گراییِ باغ ‫اسرارآمیز رو نداره. -اسکات)
‫این به به اندازه کافی معذرت خواهی ‫گرون نیست.
‫چی داری میگی؟ این بطری ‫7.99 پوند قیمت داره.
‫ما هم باید اقاقیای بنفش بذاریم.
‫کجا می خوای بذاریش؟ ‫دور تلویزیون؟
‫- اُه، خدای من. ‫- چیه؟
‫اوناهاش.
‫جیسون.
‫- چی کار داریم می کنیم؟ ‫- نمی دونم، صرفا وحشت کردم.
‫- چی کار داره می کنه؟ ‫- خب، دم دره.
‫- اومد بیرون؟ ‫- خیلی خوش قیافه ست.
‫واقعا؟
‫- مسخره ست. ‫- یالا.
‫آره.
‫هی! هی!
‫اُه، خدا...اُه، خدای من! ‫جیسون، برو یه کاری بکن.
‫- چکش دستشه. ‫- می کشدش!
‫چکشت. این چکشته، جا گذاشتیش.
‫- مال منه؟ ‫- قطعا مال توئه.
‫- آره. ‫- مرسی، ممنونم.
‫آره، مشکلی نیست. قطعا ‫مال خودته. تو باغ جا گذاشتیش.
‫- گفتم برات بیارمش بیرون. ‫- باشه.
‫- خیلی خوب؟ باشه. کارت عالی بود. ‫- مرسی. هفته بعد می بینمت.
‫خیلی خوب. مرسی، رفیق.
‫یالا، بریم.
‫اُه، ای داد و بیداد!
‫مسخره ست.
‫زانوهام قفل شده ن. وایسا.
‫متوجه نمیشم. ساخت و سازی در کار نیست!
‫عجیبه.
‫مطمئنم که گلخونه ست. خیلی ‫بهشون می خوره اهل گلخونه باشن.
‫- حالا چی؟ ‫- بریم یه نگاه...
‫- بریم یه نگاه کوچیک بندازیم. ‫- اُه، بی خیال، نیکی. بیا بریم. لطفا.
‫چیه؟
‫اُه، خدای من.
‫خدای من.
‫- لعنت. ‫- لعنت.
‫هی.
‫می تونم بیام تو؟
‫آره.
‫خیلی خوب. بیا، عزیزم. ‫میشه بری طبقه بالا، لطفا؟
‫یالا. بدو برو.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫ممنون که گذاشتی بمونم.
‫اون می خواست تو رو ببینه.
‫- تو چه طوری؟ ‫- خوبم. آره.
‫- تو چی؟ ‫- خوبم. آره.
‫خیلی خوب. اوضاع خوبه.
‫یعنی، هارپر واقعا آدم مثبتیه. ‫پس آره، همه چیز مرتبه.
‫یعنی...اون اصلا وقت برای ‫مثبت اندیش نبودن نداره.
‫فردی.
‫مشخصا، من هیچ حمایت احساسی ای ‫ندارم، اما عیبی نداره.
‫فکر می کنم عیبی نداره ‫تا وقتی که...
‫- فردی. ‫- تا وقتی که خوشحالم.
‫100 درصد مواقع، که هستم. ‫پس همه چیز خوبه.
‫یعنی...حتما، خیلی خوب ‫می شد اگه...
‫...سعی می کرد یه ذره من رو درک کنه.
‫یعنی، من سعیم رو می کنم. مثلا...
‫اون کتونی های وگن رو خریدم و ‫رفتم تو پادکست تست بستنیش.
‫فردی، نمی تونی این کار رو بکنی.
‫دیگه نمی تونی با مشکلاتت ‫بیای پیش من.
‫من یه آدمم. یه جور حبابِ...
‫...کمک نیستم.
‫متأسفم.
‫برای همه چیز.
‫- اون پادکست خیلی چرنده. ‫- می دونم!
‫هیچ خطری نداره. همه بستنی ها ‫مزه خوبی دارن!
‫دقیقا.
‫اُه، خدایا، خیلی احمقی.
‫وقتی با یه آدم جوون قرار می ذاری، ‫معلومه که احساس پیری می کنی.
‫اگه می خوای احساس جوونی کنی، ‫با یه آدم پیر قرار بذار.
‫همیشه تو جاهای اشتباهی ‫دنبال خوشحالیت می گشتی.
‫می دونی که هیچ تضمینی نیست که ‫اونا رو به ما ترجیح بدن.
‫- لطفا، جیس. ‫- نیست دیگه . حقیقته.
‫اون بچه ها چرا باید بخوان ‫با ما زندگی کنن؟
‫حتی من هم نمی خوام برگردم به آپارتمان ‫خودمون، تازه همه وسایلمون اون جان!
‫اما خیلی عجیبه، چون...
‫...وقتی نگاهشون کردم، واقعا فکر کردم که...
‫...دارم به بچه هامون نگاه می کنم.
‫می دونم.
‫خیلی خوب، بیا.
‫بیا بریم.
‫نه، جیس، وصل نیست به...
‫چرا کشیدیش بالا؟
‫چون خونه درختیه و ‫باید این کار رو کرد!
‫چی؟
‫نه، نباید!
‫- نگران نباش. من میرم پایین. ‫- نه! تو...زیادی مرتفعه!
‫- چیزی نمیشه. میرم پایین. ‫- نه، امروز به اندازه کافی نفر از دست داده م.
‫- بیا به یکی زنگ بزنیم. ‫- خیلی بلنده.
‫- آره، هست. ‫- آره.
‫- گوشیم رو خونه جا گذاشتم. ‫- به فردی زنگ بزنم؟
‫- آره. ‫- آره.
‫نه، هیچی.
‫- اریکا رو امتحان کن. ‫- آره؟
‫محض رضای خدا.
‫نشد.
‫کارن؟
‫آره، بزن.
‫واقعا خوشحالم اومدی.
‫بابایی!
‫فقط یه ثانیه بهم وقت بده.
‫اسکات؟
‫آره.
‫(کارن: ببخش، فضا نیاز داشتم. من پیش ‫نیکی و جیسون تو خونه شونم. دوستت دارم.)
‫(جیسون)
‫سلام؟
‫سلام، اوناهاش. آفرین، رفیق.
‫- سلام. ‫- مرسی.
‫مشکلی نیست. چیز کو...
‫کارن نیست؟
‫کارن؟ کارن چرا باید ‫این جا باشه؟
‫نه، فقط سوءتفاهمه.
‫می دونم من...آره، نه، ‫چیزی نیست.
‫برنامه چیه؟
‫اگه اون رو بندازی بالا، رفیق، ‫عالی میشه.
‫- اُه، آره. ‫- مرسی.
‫همین؟
‫دروازه قفله، بچه ها. ‫باید از روش بپرین.
‫می دونیم.
‫چراغا. صبر کن.
‫ببخشید که این قدر ‫دیوونه بازی در آوردم.
‫- عیبی نداره. ‫- داره.
‫- من خوشم میاد. ‫- اُه، آره؟
‫وقتی تو هم دیوونه بازی در میاری، ‫باعث میشه کمتر احساس تنهایی کنم.
‫نمی تونیم با بن و دنیس رقابت ‫کنیم، جیسون.
‫اتاق خواب دست ساز بابات ‫هم این رو عوض نمی کنه.
‫باید این رو خراب کنیم.
‫- واقعا دلم نمی خواد. ‫- می دونم.
‫اما لیاقت این بچه ها از چیزی که ‫ما می تونیم بهشون بدیم بیشتره.
‫اولین چیز تو زندگی جدیدشون ‫نباید «سازش» باشه، درسته؟
‫آره، می دونم.
‫شاید وقتی چراغونی رو نصب...
‫جیس.
‫اگه اینا بچه های ما بودن، ‫هر کاری براشون می کردیم.
‫این تنها کاریه که می تونیم ‫براشون بکنیم.
‫- آره. ‫- آره.
‫باشه. بیا.
‫با این باید چی کار کنم؟
‫(کارن: ببخش، فضا نیاز داشتم. من پیش ‫نیکی و جیسون تو خونه شونم. دوستت دارم.)
‫(خانم نیومن)
‫(باشه، خوش بگذره. دوستت دارم)
‫(کارن: سلام نیکی. اگه اسکات پرسید، من امشب ‫پیش شمام. بابتش متأسفم، بعدا توضیح میدم...)
‫اُه، لعنت.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M