‫خب. بریم، بریم، بریم!
‫اولین روز مدرسه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫» ترجمه از محمد سید «
‫ببخشید.
‫خیلی خب، این مال تو.
‫اینم مال تو، آقا.
‫خوبه. آره.
‫مطمئنی نمی‌خوای همه‌ش رو بتراشی؟
‫- نه. ‫- سرت رو نمی‌تراشی؟ قالش رو بِکَنی؟
‫نه؟ خیلی خب. ‫بازم ازت می‌پرسم.
‫برای «بیار و بگو» خودتو آماده کردی؟ ‫(فعالیتی کلاسی برای بچه‌ها)
‫این...؟ می‌خوای...؟ خیلی خب.
‫- این برای بقیه جالبه؟ ‫- جادوییه و قدرت‌های خاص داره.
‫جدی؟
‫وای! خیلی خب.
‫شنیدی؟
‫می‌خواد پاشه برو جلوی کل بچه‌های کلاسش...
‫و بهشون بگه سنگش قدرت‌های جادویی داره.
‫نباید مشکلی با این موضوع داشته باشیم؟
‫شیءِ آرامش‌بخشِ اونه.
‫مگه اینجور اشیاء معمولاً پتویی چیزی نیستن؟
‫جیس، هر کسی به یه چیزی علاقه داره.
‫اینجوری توجه زورگوها رو به خودش جلب می‌کنه. ‫یه نقطه‌ضعفِ قابل سوء استفاده‌ست.
‫جیس، این ذهنیتِ «همه خطرناکن» ـه،
‫برای همین آدم وقتی کلی مرد توی اتوبوس هست ‫نرم‌کنندۀ لب نمی‌زنه.
‫به من توی مدرسه زورگویی می‌کردن، ‫می‌دونم چه حسی داره.
‫اونا از هر فرصتی استفاده می‌کنن، ‫«صحبت با سنگ‌ها» که...
‫- نه. ‫- دیگه سهله.
‫اون یه سنگ داره.
‫با سنگ‌ها حرف نمی‌زنه که.
‫چیه؟
‫نمی‌خواستم ببرمت، ولی...
‫باشه، خیلی خب، قبول. ‫ازش بگیر.
‫ولی با ملایمت انجام بده، خب؟
‫می‌دونی چیه؟
‫دارم به این فکر می‌کنم که این شاید ‫یه کم زیادی برای مدرسه بُردن ارزشمند باشه.
‫نمی‌خوایم گُمش کنیم، مگه نه؟
‫پس شاید بهتر باشه امروز بذاریمش خونه،
‫و توی کلاس مثلاً در مورد این صحبت کنی.
‫- باشه، خیلی خب. ‫- باشه؟ عاشق این بودی، مگه نه؟
‫می‌فهمم، رفیق.
‫می‌دونم که هفتۀ اول برگشتنت ‫یه کم ترسناکه.
‫بذار یه چیزی رو بهت بگم.
‫می‌خوام یه چیزی رو یادت بیاد، خب؟
‫اگه یه موقع ترسیدی،
‫ازت می‌خوام به این نگاه کنی.
‫الان کف دست خودم هم می‌کشم. حاضری؟
‫داخل این حلقه، ‫تو رو داریم، پرنسس رو داریم،
‫منو داریم، نیکی رو داریم و ‫خونه‌مون رو داریم.
‫حالا این حلقه، یه محیط امنه.
‫پس هر اتفاقی بیرونش بیفته مهم نیست.
‫چون هر وقت خواستی می‌تونی برگردی ‫بیای توی حلقه.
‫خب؟ چه پسر خوبی!
‫خیلی خب، یالا. بریم.
‫خیلی خب.
‫حالا اینو می‌ذارم اینجا. حله؟
‫بیا اینجا ببینم. ‫چطوری شونه کنیم؟
‫می‌خوای مثل آقایون بزنی سمت چپ...
‫یا مثل این بچه‌های شَر بزنی راست؟
‫آره؟ خیلی خب، عالی شد.
‫کیف‌هات رو بردارید، بچه‌ها. ‫یالا، نیک. بریم عزیزم.
‫یالا. بریم.
‫- همه حاضرن؟ ‫- یک، دو، سه.
‫[منزل فروشی]
‫- حیف شد. ‫- چیه؟
‫- کریسی و سارا دارن میرن. ‫- خیلی خب.
‫خیلی خب دیگه.
‫خداحافظ. خداحافظ.
‫- می‌بینمت، عزیزم. ‫- خیلی خب، خداحافظ.
‫- روز خوبی داشته باشی. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫[واحد بالایی]
‫شوخیت گرفته؟
‫خوش برگشتی.
‫بچه‌ها چطورن؟
‫خوبن، عالی‌ان. ممنون.
‫دیگه اجازه نداریم این کار رو بکنیم. ‫(نِشستن روی میز)
‫حتی روی...
‫حتی روی میزهای بزرگتر. ‫خیلی خب.
‫- با مدیریت چطوری؟ ‫- عاشقشم، تری.
‫هزار کیلومتر از اون میز تا اینجا فاصله‌ست.
‫آره.
‫به نظرم رابطه‌ات با تیم فروش ‫خیلی برامون ارزشمند میشه.
‫واقعاً امیدوارم همین‌طور باشه.
‫چون باید یکی‌شون رو اخراج کنیم.
‫- چی؟ ‫- تعدادشون زیاده و عملکردشون پایین!
‫ولی به همین راحتی‌ها نمیشه ‫یه شخص رو انتخاب کرد.
‫خب، آره.
‫چون اسم هیچ‌کدومشون رو بلد نیستم.
‫صحیح.
‫میشه بهش فکر کنی؟ ‫بعدش بیا پیشم و یه هدف رو بگو.
‫- واقعاً هیچ راه دیگه‌ای...؟ ‫- ممنون.
‫صحیح.
‫درها در حال بسته شدن می‌باشند.
‫اون کجاست؟
‫داشتم در مورد یه کتاب تحقیق می‌کردم.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫- داری واحدمون رو می‌فروشی. ‫- جدی؟
‫آره! خیابون ترسکو. آره.
‫صحیح. خیلی خب.
‫خیابون ترسکو. خیابون ترسکو.
‫آره، دارن می‌فروشن.
‫خب، حق ندارن. چون واحد ماست.
‫آره، درکت می‌کنم.
‫ولی در اصل مال اوناست ‫پس حقش رو دارن.
‫- خب، نمیشه باهاشون صحبت کنی؟ ‫- آره، حتماً! با کی؟
‫آدمایی که صاحب اون واحدن.
‫خب، مدیر اون واحد، ‫یه شرکت مدیریت املاک ـه...
‫از طرف یه توسعه‌دهنده...
‫که مالکش یه شرکت سرمایه‌گذاریه...
‫که مالکش یه بانک اونورِ آبیه.
‫جف؟ فکر کنم اسم یکی‌شون جف بود.
‫- نمی‌دونم. گوش کن. ‫- همین بود؟
‫راجع به این قضیه تحقیق کردم، خب؟
‫باید بهمون اخطاریه بدن.
‫آره، ولی یه نامه براتون فرستادن.
‫خب، نامه به دست‌مون نرسیده.
‫پس بنابراین از نظر قانونی لازم‌الاجرا نیست.
‫نه، اشتباه می‌کنی.
‫ولی حتی اگه درست می‌گفتی، ‫اجاره‌تون تا سه ماه دیگه تمومه.
‫اون‌موقع متأسفانه می‌تونن هر کاری ‫دلشون می‌خواد بکنن.
‫اینم مثل همون گندهاییـه که ‫بانک‌های «لیمن برادرز» و «انرون» زدن؟
‫نمی‌شناسم‌شون.
‫چطور می‌تونی برای همچین لاشخورهایی کار کنی ‫که از آدمای آسیب‌پذیر تغذیه می‌کنن؟
‫خب، من اینجا موقتم...
‫پس عملاً برای «جبهه آزادی‌بخش زمین» ‫کار می‌کنم، ولی...
‫لطفاً! بیخیال.
‫بیخیال، لطفاً واحدمون رو نفروشید.
‫لطفاً نفروشید.
‫همۀ وسایل‌مون توشه.
‫نمیشه. شرمنده، رفیق.
‫خب، می‌خریمش. ‫می‌خریمش. چنده؟
‫این قیمت تقریبی ـه.
‫- عه، ولمون کن! خداییش؟ ‫- خب، آره، تقریبی!
‫مگر اینکه توی سقف، پنبۀ نسوز باشه ‫یا اینکه سوراخ شده باشه.
‫ولی حتی با سوراخ هم ‫قیمتش نسبتاً بالاست.
‫خداحافظ.
‫سلام بابا.
‫گوش کن، از پنبۀ نسوز چیزی می‌دونی؟
‫- نیکی! ‫- جِن، به کمکت نیاز دارم.
‫وای خدا، بچه‌ها چطورن؟
‫قیافه‌شون مثل فرشته‌هاست؟ ‫مطمئنم که هست.
‫آره، قیافه‌شون مثل فرشته‌هاست. ‫یه کمک کوچولو...
‫بدجوری دوستت دارن؟ ‫مطمئناً بدجوری دوستت دارن.
‫- ببخشید، دوباره حرف زدم. ‫- تری بهم گفته یکی رو اخراج کنم، جِن.
‫از واحد فروش.
‫ولی من جِن از تیم فروشم.
‫نه، باید یکی رو از تیم فروش اخراج کنم. ‫و نمی‌تونم بگم نه، چون بعدش چی؟
‫بعدش تری منو اخراج می‌کنه، ‫اون‌وقت نه من کار دارم نه جیسون.
‫جِن، کیو اخراج کنم؟
‫خیلی خب، اول از همه ‫انقدر بلند بلند نگو «اخراج». خب؟
‫- صحیح. باشه. ‫- خب؟
‫صحیح. خب، از بدترین‌ها به بهترین‌ها...
‫میشه: جیرینگ‌جیرینگ، بنِ آقا، جوِ سر به راه، ‫جوِ سر به هوا،
‫عاقبت، شیشلیک، نیکو وقتی نشئه نیست، ‫بچۀ خاکی،
‫نیکو وقتی نشئه‌ست! می‌دونم عجیبه.
‫درو جون و پا کوچولو.
‫پا کوچولو؟
‫قوی‌ترین عضو تیم فروش‌مون ‫لقبش پا کوچولو ـه؟
‫از وقتی «مُشت» رفت، آره.
‫خب، باید جیرینگ‌جیرینگ رو اخراج کنم؟
‫خیلی خب، من که میگم نه.
‫یه کم ازش خوشم میاد.
‫نمی‌دونستم...
‫من از همه خوشم میاد، نیکی. ‫این عین حقیقت ـه.
‫خیلی خب، خیلی خب، ‫می‌دونم چیکار کنیم.
‫باهاشون کار می‌کنم.
‫شاید بشه تری رو قانع کنم ‫که تیم همین‌جوری خوبه.
‫می‌خوام پشت خط باشی ‫و به تماس‌هاشون گوش کنی.
‫ولی جِن، جِن، کسی نباید بفهمه.
‫این یه مأموریت ویژۀ مخفی ـه.
‫ببخشید، باید برم.
‫یه مأموریت ویژۀ مخفی دارم.
‫عملیاتِ «عملکرد رو سریع بهبود ببخش ‫تا مجبور نباشم کسی رو اخراج کنم» شروع میشه.
‫خیلی هیجان‌انگیزه.
‫ببخشید، توی یه مأموریت ویژۀ مخفی‌ام.
‫خوبی؟
‫یا خدا.
‫- چی شده؟ هستۀ راکتور ذوب شده؟ ‫- بیا بریم.
‫[فِرِدی]
‫سلام رفیق. منم.
‫میای بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫اریکا داره میره منچستر.
‫با بچه‌ها.
‫تا به خواهرش نزدیک‌تر باشه.
‫پس...
‫آره، یه ذره تنها شدم.
‫بگذریم، هر وقت تونستی بهم یه زنگ بزن. ‫خداحافظ.
‫می‌دونید چطور باید بریم سینمای اودیون؟
‫آره.
‫همین‌جوری مستقیم برید، ‫بعدش توی فلکه برید راست،
‫بعدش هم...
‫اصلاً می‌دونید چیه؟
‫خودمم باهاتون میام.
‫نه، لزومی نداره این کار رو...
‫چرت نگو! خودمم خوشحال میشم.
‫پس بیاید بریم.
‫بعدش چیکاره‌اید؟ برنامه‌ای دارید؟
‫مثلاً یه ناهاری چیزی؟
‫می‌دونی که باید دنبال چی بگردی؟ آره؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫قدیما روی پشت بوم‌های شیروانی ‫کار می‌کردیم. با «جیمیِ دو پا».
‫فقط یه دست داشت.
‫نکته مثبتش رو می‌گفتیم. ‫(که دو تا پا داره)
‫- خب، پنبۀ نسوز نبود؟ ‫- نه، پاکِ پاکه.
‫خب، اینم از شانس ما.
‫حتی یه ذره هم نیست؟ یه کوچولو؟
‫نه، حتی یه کم نم هم نداره.
‫خب، میشه...
‫یه جاییش پنبۀ نسوز بذاری؟
‫- نه، نمیشه! ‫- آره، معلومه که نمیشه.
‫دیگه نمیشه.
‫خب، زندگیم تموم شد، مگه نه؟
‫قضیه چیه؟
‫خب، توی فکرِ این بودیم ‫که اینجا رو بخریم، می‌دونی؟
‫البته اگه قیمتش درست بود.
‫گوش کن، اصلاً دوست ندارم بهت رو بندازم...
‫- خریدن مثل یه کابوس می‌مونه. مگه نه؟ ‫- آره.
‫تازگی پولِ پیشِ یه ویلا ‫توی «آلیکانته» رو دادیم.
‫نه بابا!
‫پول بازنشستگی‌ام بود.
‫صفر شدم.
‫ولی مامانت خیلی خوشحال شده.
‫خدا رو شکر!
‫خیلی یهویی بود. مگه نه؟
‫خوبه. عالیه.
‫- صحیح. ‫- آره.
‫می‌دونستی اونجا توی همه چی ماهی می‌ریزن؟
‫حتی توی پیاز حلقه‌ایِ سوخاری.
‫نه، اینطوری که...
‫ولش کن.
‫«جیرینگ‌جیرینگ» به مردم...
‫- پیشنهاد «چشم پوشی از ادعای خسارت» میده؟ ‫- نه.
‫- شاید بهتر باشه بهش بگی. ‫- آره.
‫در ضمن، بهش بگو کفش‌هاش خیلی بهش میاد.
‫صحیح.
‫سلام. جیرینگ‌جیرینگ. به مردم پیشنهادِ ‫«چشم پوشی از ادعای خسارت» میدی؟
‫- آره، میدم. ‫- خیلی خب، خوبه.
‫- اون یکی چیز. ‫- نه.
‫کفش‌ها!
‫در ضمن، جِن میگه کفش‌هات خیلی بهت میاد.
‫این محشره.
‫باورنکردنیه.
‫تا حالا شکایت‌هامون انقدر کم نبوده.
‫اجاره‌ها رفته بالا.
‫مثل آخرالزمان و فرار از شهرِ ‫فیلم «جنگ دنیاها» در سطوح استخدامی می‌مونه.
‫- جِن، آخرالزمانی هم توش هست؟ ‫- صبر کن...
‫نه، نیست.
‫واقعاً باورم نمیشه.
‫پس در عرض یک روز، ‫کل شرکت رو از این رو به اون رو کردی.
‫- تو فوق‌العاده‌ای. ‫- نه، هندونه نذار زیر بغلم.
‫نه، جدی میگم.
‫می‌اومدن یکی رو اخراج ‫و زندگیش رو خراب می‌کردن،
‫ولی تو نذاشتی این اتفاق بیفته.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫ممنون که ازم خواستی کمکت کنم.
‫- نه، مسخره‌بازی در نیار. ‫- نه، جدی میگم.
‫حس خوبی داره که عضوی از یه تیم هستم. ‫یه تیم درست و حسابی!
‫نه از اون تیم‌های زوج‌های سلبریتی که ‫بعد از جدایی‌شون یه هشتگ طعنه‌آمیز میذارن.
‫هیچ‌وقت کسی بهم ایمان نداره.
‫ممنون.
‫وای نه.
‫خُل و چِل! مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫سلام رفیق.
‫دوستِ من!
‫به‌به، خوشحالم می‌بینمت.
‫منم همینطور. منم همینطور. ‫چرا توی دفتر نیستی؟
‫خب، «دفتر»...
‫در حقیقت یه تصور ذهنیه، مگه نه؟
‫در ضمن، دفترچۀ پس اندازم رو گُم کردم، ‫پس اومدم اینجا روی وبلاگم کار کنم. آره.
‫- یه وبلاگ داخلی توی صنعت بانکداری. ‫- خیلی خب.
‫اینجوری می‌تونم هر وقت خواستم ‫هر چی که خواستم بگم.
‫و خیالت راحت باشه که میگم!
‫واقعاً؟ چه خوب. چه خفن!
‫گوش کن، اسکات. ‫به کمکت نیاز دارم، رفیق.
‫- در خدمتم. ‫- عالیه.
‫می‌دونی... ‫ببین، آخه...
‫چیزی از بانکداری و این چیزا نمی‌دونم ‫و بهش اعتماد ندارم.
‫بیشتر آدمی‌ام که پول نقد دستش می‌گیره.
‫ولی الان فامیل هستیم...
‫و یه جورایی خودمون رو برادر همدیگه می‌دونم.
‫- خب، این خیلی برام ارزشمنده. ‫- آره.
‫- می‌دونی همیشه دلم برادر می‌خواست. ‫- آره.
‫یعنی دوتا برادر دارم ‫ولی از من خوششون نمیاد.
‫خیلی...
‫غم‌انگیزه.
‫می‌خوایم واحده رو بخریم.
‫- می‌خواید یه واحد بخرید؟ ‫- آره. آره.
‫- توی لندن؟ ‫- آره. واحد خودمون. آره.
‫- واحد لندن‌تون؟ ‫- آره، می‌خوایم واحد لندن‌مون رو بخریم.
‫ولی پولِ پیش لازم داریم،
‫و نمی‌تونم از بابام بگیرم ‫چون توی اسپانیا برای بازنشستگیش خونه خریده.
‫صحیح.
‫من و نیکی هم به اندازۀ کافی پول نداریم.
‫- چقدر ندارید؟ ‫- خب، نصف پول رو نداریم.
‫- عجب! ‫- آره، اونم سریع.
‫به نظرت کاری می‌تونی برامون بکنی؟
‫ببین. این شغل منه.
‫ایول. خیلی خب، ‫ولی رفیق، باید عایدیِ پولم بالا باشه، خب؟
‫از اون سرمایه‌گذاری‌های اخلاقی نمی‌خوام.
‫از اون چیزایی که ‫توی «دارک وب» هست می‌خوام.
‫مثلاً مزارع خشخاش، مین‌های زمینی، ‫دستمال مرطوب و از اینجور چیزا.
‫متوجه شدم.
‫آره، ولی بهتره به نیکی چیزی نگی.
‫فقط همین چند وقت. خب؟
‫در ضمن، اسکات، من اصلاً و ابداً ‫تحملِ از دست دادنِ این پول رو ندارم.
‫می‌فهمم. اشکالی نداره.
‫منم تحملِ از دست دادنِ ‫یه برادر دیگه رو ندارم.
‫جیسون.
‫- آهای! ‫- بله.
‫روی من حساب کن.
‫این که شمعه!
‫خیلی خب، به کجا رسیدیم؟
‫جِن رو گذاشتم پای تماس‌ها ‫و به مکالماتِ بچه‌ها گوش دادیم.
‫با خودم گفتم اگه راهنمایی‌شون کنم ‫تا یه کم بهتر بشن، اون‌وقت...
‫فروش رفته بالا. شکایت‌ها اومدن پایین.
‫آفرین. پیشرفت خوبی بود.
‫آره.
‫آره، ولی نه خیلی.
‫شکایت‌ها اومدن پایین، تری.
‫دقیقاً به اندازۀ همون تعداد نفراتی که ‫همیشه از جِن شکایت می‌کنن کم شده.
‫- صحیح. ‫- خب، فروش هم رفته بالا...
‫چون تماس‌گیرنده‌ها ‫به کسایی بجز جِن وصل می‌شدن.
‫خب؟
‫آره.
‫- مجبورم جِن رو اخراج کنم. ‫- عجب!
‫خیلی خب.
‫آره.
‫جِن کدومه؟
‫[جلسۀ «بیار و بگو»؛ امروز 2:30 عصر]
‫سنگه!
‫گندش بزنن.
‫الو. بله، الو؟
‫سلام رفیق. سرت شلوغه؟
‫ممنونم، شنیس.
‫خیلی عالی بود.
‫خیلی خب...
‫تایلر، می‌خوای تو بیای؟
‫این سنگِ منه.
‫جادوییه و قدرت‌های خاصی داره.
‫خُل و چِل!
‫وای نه. عجله کن. زود باش.
‫سلام. ببخشید، میشه لطفاً بذارید بریم تو؟ ‫موضوع در مورد یه سنگه!
‫خیلی خب.
‫ممنون.
‫بهمون میگی چرا می‌خواستی ‫سنگ رو نشونمون بدی؟
‫دانشمندهای دولت!
‫از جاتون تکون نخورید.
‫همه خونسرد باشید. ‫نیازی نیست وحشت کنید.
‫- چیزی نیست. ‫- حاضری؟
‫آروم. آروم.
‫همین‌جوری صاف وایستا لطفاً، مردِ جوان.
‫- این همون سنگه‌ست؟ ‫- باید مطمئن بشیم.
‫ای بابا!
‫وای خدا، از اونی که فکر می‌کردیم ‫ قدرتمندتره.
‫خیلی خب، بچه‌ها.
‫- خونسرد باشید و مستقیم بهش نگاه نکنید. ‫- تکون نخور.
‫بهش نگاه نکنید.
‫جلوی چشم‌هاتون رو بگیرید.
‫خیلی خب.
‫- پسر خوب. یالا. ‫- یواش یواش.
‫مراقب باش. مراقب...
‫چیزی نیست.
‫- چیزی نیست. ‫- چیزی نیست.
‫عالی بود، تایلر. ‫کارِت عالی بود.
‫اونا چی؟
‫نباید این چیزا رو می‌دیدن.
‫بزنم...؟ ‫(بکُشمشون)
‫- نه! ‫- نه!
‫نه، می‌تونیم بهشون اعتماد کنیم. ‫گوش کنید، ما مثلاً اینجا نبودیم.
‫شتر دیدین ندیدین.
‫این یه سنگ معمولیه.
‫از فضا نیومده،
‫و هیچ... تکرار می‌کنم، هیچ قدرت خاصی ‫در درونش نداره.
‫- متوجه شدین؟ ‫- بله.
‫مرد جوان...
‫تو مایۀ افتخار کلاست، ‫مدرسه‌ات و خانواده‌ات هستی.
‫تمام!
‫اگه یه موقع قدرت ویژه‌ای پیدا کردی،
‫به این شماره زنگ بزن. خب؟
‫خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب، بچه‌ها.
‫- خیلی لطف کردی، رفیق. ‫- نه بابا.
‫می‌خوای بریم یه اجرا توی یه مدرسۀ دیگه؟
‫چی؟ نه. چی؟
‫هیچی.
‫یه کم تنها شدم.
‫- نمی‌خوای با هم بگردیم؟ ‫- نمی‌تونم رفیق. شرمنده.
‫باید برگردم خونه و ‫چای بچه‌ها رو آماده کنم.
‫باشه. باشه. حله.
‫- ممنون. ‫- تا بعد.
‫- می‌خواید چی بخورید؟ ‫- فاهیتا. (نوعی غذا)
‫ایول.
‫ترجیح میدم توی چاشنی‌ها تفت ندم، ‫مخصوصاً گوشت‌های لخم رو.
‫لطفاً در مورد تفتِ بدون چاشنی ‫باهام صحبت نکن.
‫[احساس تنهایی می‌کنید؟] ‫[گروه‌درمانی؛ ما می‌توانیم کمکتان کنیم]
‫خیلی خب، حالا این مشکل سنگ رو چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر می‌کنم یه مرحلۀ زودگذره.
‫فقط بد شد که اولین مرحله‌مونه.
‫وقتی میرم سرِ کار خیلی دلم براشون تنگ میشه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫با خودم میگم اگه قراره ‫با آدمایی که به زور می‌شناسمشون...
‫وقت بگذرونم و سر بحث رو باهاشون باز کنم، ‫همون بهتر که با بچه‌هام حرف بزنم.
‫- گوش کن. ‫- بله؟
‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫سارا و کریسی قرار نیست جایی برن.
‫عه، چه خوب.
‫- ما قراره بریم. ‫- چی؟
‫دارن... دارن واحد ما رو می‌فروشن. بله!
‫- چی؟ ‫- آره.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نه.
‫- ولی... چی... ‫- نه. جیس!
‫نه، ولی... ولی چیکار کنیم؟
‫می‌خریمش.
‫منظورت اینه که می‌خریمش؟ چطور؟
‫الان گفتم دیگه. ‫«می‌خریمش». خیلی ساده گفتم.
‫- نه، پولش رو نداریم. ‫- پو...ل چی...
‫بابام بهمون قرض میده.
‫- واقعاً؟ چی؟ نه... ‫- آره.
‫- کافیه؟ ‫- آره، ممکنه.
‫گوش کن، ولی... شاید مجبور بشیم ‫عروسی رو یه کم بندازیم عقب،
‫و شاید یه کم وقت ببره تا درست بشه. ‫چون باید حساب‌هاش رو یکی کنه.
‫- میرم نوشیدنی بیارم. ‫- برو پس. خیلی خب.
‫چه خوب. چقدر خوب...
‫[کارمند نمونۀ ماه]
‫[تایلر]
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از محمد سید «