.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- نیکی. ‫- بله.
‫یه‌ بار دیگه بگو ‫اینجا چیکار می‌کنیم.
‫این یه فرصتـه برای خانواده‌های ‫جدید تا روابط‌شون قوی‌تر شه، نه؟
‫و من هنوز رابطه‌م با پرنسس ‫اونقدر قوی نشده.
‫- اون لحظه هنوز به وجود نیومده. ‫- کدوم لحظه؟
‫لحظه‌ی خاص.
‫لحظه‌ای که توی چشم هم ‫نگاه کنیم،
‫و بگیم «تو همونی‌ای که میخوام».
‫انگار شما اون لحظه رو داشتین.
‫من هنوز نداشتم.
‫جیس، حس می‌کنی ‫از من خوشش نمیاد؟
‫نه. چطور؟ ‫تو چی؟
‫شاید.
‫نمی‌تونم تشخیص بدم. ‫پیش نیومده کسی ازم خوشش نیاد.
‫خب، الان دیگه ازت خوشم نمیاد.
‫ببین، کل هفته پیش توئن. ‫این فرصت منـه.
‫فکر می‌کردم همون‌جوری که تو ‫عاشقم شدی، اونام بشن.
‫- یعنی درجا. ‫- باشه.
‫ببین، فقط زیادی گنده‌ش نکن.
‫فشار نیار، ‫بذار خودش پیش بیاد، می‌فهمی؟
‫- آره. ‫- من چه میدونم؟
‫سلام!
‫دوست جدید پیدا کردم.
‫دو دقیقه‌ست اینجایی. ‫هنوز ثبت‌نام نکردم.
‫میدونم. ‫این یه‌‌جور ابرقدرتـه.
‫- سلام، جیسون. ‫- سلام رزا، این جیسون‌ـه.
‫- سلام جیسون. ‫- سلام رزا، چطوری؟
‫- جیسون. ‫- بله.
‫دوستم یه گروه مهاجران ‫توی اسپانیا داره.
‫- شماره‌ش رو برای پدرت می‌گیرم. ‫- عالیـه، خیلی ممنون.
‫چهار دقیقه.
‫من عملاً بعد از دوسال ‫زندگی کردن با فِردی،
‫تازه فهمیدم خواهر داره.
‫خب، بچه‌ها! ‫بیاین برچسب اسمتون رو بگیرین.
‫پسر خوب، تایلر.
‫و تو نیکی هستی... ‫جیسون...
‫- نه، من پرنسس‌ام! ‫- آره، میدونم.
‫خب، برین داستانـتون رو ‫تموم کنین.
‫قضیه‌ی لامپ چیـه؟
‫لامپ. ‫خب، اون آدام‌ـه.
‫ببین، قبلاً یه سنگ بود.
‫بعد فکر کردیم هرچی باشه ‫از اون بهتره.
‫هنوز بهتر نشده، رزا.
‫بچه‌ها، برچسب!
‫خداحافظ.
‫اون خیلی خوبه.
‫هی، رقابتی نباش.
‫زن به این خوشگلی، نیازی نداره ‫اخلاقـش انقدر خوب باشه.
‫یا توی مدرسه اذیتـش می‌کردن، ‫یا پدرش ول کرده رفته، قول میدم.
‫بعضی آدما هم خوشگلـن ‫هم مهربونن، باشه؟
‫- بیا رابطه‌ رو قوی کنیم. ‫- آره!
‫قلقلکی، قلقلکی.
‫بچه‌های قلقلکی.
‫آدمای ریزه میزه‌ی ‫قلقلکی.
‫آدمای...
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از تـارا «
‫اینجا خیلی قشنگـه.
‫شاید نباید خونه رو بخریم. ‫شاید باید بیایم اینجا زندگی کنیم.
‫دور از مواد و جرم و جنایت.
‫شوخی می‌کنی؟ ‫اطرافِ شهر پر از مواده.
‫- چی؟ ‫- کار دیگه‌ای ندارن بکنن، نه؟
‫اینجا همه معتادن.
‫بفرما، خب بچه‌ها. ‫نظرتون چیـه؟
‫- اینجا رو نگاه، بهترین جاست. ‫- آره!
‫- بیاین شروع کنیم! عالیـه. ‫- تایلر، آب می‌خوای؟
‫باشه!
‫دستا بالا، کی می‌خواد ‫کمک کنه چادر بزنیم؟
‫پرنسس، بگیر!
‫- پرنسس پایه‌ست. عالیـه. ‫- نه، فقط می‌خواستم میخ رو بگیرم!
‫یه لحظه صبر کن، ‫میخ کجاست؟
‫میخ کجاست؟
‫میخ اینجاست، پیداش کردم. ‫ولی پرنسس کجا رفت؟ پرنسس؟
‫- من اینجام! ‫- پرنسس؟
‫خدای من، ‫یه خرس کوچولو اینجاست!
‫- یه خرس کوچولو اینجاست. ‫- نه ببینین، بچه‌ها...
‫خیلی بامزه‌ست. ‫ولی باید چادر بزنیم.
‫وگرنه چهارتا آدمیم که ‫وسط زمین وایستادیم، نه؟
‫پس، زود باشین.
‫- آدما هنوز اینکارو می‌کنن، آره؟ ‫- چیکار؟
‫- قبل از انجام کاری آستین بزنن بالا. ‫- بعضی آدما، آره!
‫اینجا یه خرس کوچولویِ ‫فوق‌العاده‌ست!
‫حالا تایلر رفته. ‫تایلر؟
‫آره، آره. ‫خیلی خب.
‫- چیـه؟ ‫- میشه باهات حرف بزنم؟
‫آره، خیلی خب.
‫اون میخ رو پیدا کردم. چیـه؟ ‫چی شده؟
‫منصفانه نیست، همیشه ‫باهاشون خوش می‌گذرونی.
‫من نمیدونم چطوری ‫اون‌جوری باشم.
‫یاد بده چطوری مثل تو باشم.
‫چی؟ منظورت چیـه؟
‫به اندازه‌ی کافی باحال نیستم. ‫واسه همین تو رو ترجیح میده.
‫بیخیال، تو خیلی باحالی.
‫یادتـه توی مهمونی امیلی ‫چطوری بودی؟
‫یا اون دفعه که با دیو ‫رفتیم پارک، یادتـه؟
‫تور کارخونه رفتیم چی...
‫- باشه، خیلی خب. ‫- نه.
‫توی خوش‌گذرونی شرکت می‌کنم ‫باعث‌ش نمیشم.
‫همیشه درمورد بچه‌ها ‫زیادی فکر می‌کنم.
‫تو هیچ‌کاری رو اصولی انجام نمیدی، ‫ولی همیشه درست درمیاد.
‫من اصولی انجام میدم، ‫و هیچ‌وقت درست درنمیاد.
‫خدای من! ‫کتاب اشتباهی خریدم؟
‫- فقط خودت باش، نیکی. ‫- نه!
‫تا وقتی امن نیست ‫هیچ‌کس نباید خودش باشه.
‫یه آدم دیگه باش ‫تا ازت خوششون بیاد،
‫بعد کم کم خودت شو ‫تا نترسونی‌شون.
‫باشه.
‫نه، باید بیشتر جیسون باشم.
‫- از کجا شروع کنم؟ ‫- نمیدونم، یه شوخی بکن.
‫باشه ولی چطوری؟
‫برو پیششـون، ‫یکم سر به سرشون بذار، میدونی؟
‫- باشه؟ ‫- آره؟
‫- خیلی خب. ‫- باشه.
‫تو چادر بزن، من برم ‫چندتا نوت بردارم.
‫- خیلی خب. ‫- به چندتا جمله‌ی بداهه فکر کنم.
‫شما دوتا، زودباشین.
‫ضربه‌ی آزاد! ‫قرمز!
‫اصلاً پیاده میشیم؟
‫نه! بارون شدیده.
‫راستـش رو بخوای، انگیزه‌م واسه ‫تدریس رو از دست دادم.
‫ضربه‌ی اوت. ‫آبی!
‫آره، حس می‌کنم کم شده.
‫فکر می‌کردم مربی‌گری یه ‫آتیشی درونم شعله‌ور کنه.
‫نکرد.
‫انگار بهشون حسودیـم میشه.
‫به پتانسیلی که دارن.
‫گاهی به خوشگل‌ها ‫بدترین نمره رو میدم،
‫چون پیش خودم می‌گم، ‫«به اندازه‌ی کافی داری»، میدونی؟
‫این بده، نه؟
‫نه، نیست. حقیقتـه. ‫ما به اندازه‌ی کافی داریم.
‫بیا.
‫اگه می‌خوای تمومش کن.
‫مال من نیستن. ‫توی گمشده‌ها بود.
‫ایمی،
‫چند وقته؟ ‫این ماهی‌ـه.
‫برای ناهار گمشده ‫زیادی باکلاسی؟
‫خوش به حالت.
‫نه.
‫همه‌ی آدمای زندگیـم ‫به یه کاری اشتیاق دارن.
‫اشتیاقِ من چیـه؟
‫نمیدونم، رفیق.
‫از یه چیزی مطمئنم. ‫بچه‌ها نیستن.
‫بیخیال...
‫جسیکا، تکون بخور!
‫نه، نیست.
‫فکر کنم یکم باید ببریمـش عقب‌تر، ‫نظر تو چیـه؟ تایلر؟
‫- باشه. چکش رو بده بهش. ‫- خیلی خب، بچه‌ها.
‫کارمون چطوره؟ ‫آره.
‫پرنسس کجاست؟ ‫کجاست؟
‫نمی‌تونم پیداش کنم...
‫نمیتونم... ‫هیچ‌جا نیست.
‫پس میخ‌ها کجان؟
‫زودباشین، بچه‌ها.
‫چادر هنوز درست برپا نشده، ‫ولی...
‫اشکال نداره، چون داره ‫بهمون خوش می‌گذره!
‫ببخشید، میشه باهات ‫حرف بزنم؟
‫این چیـه؟ ‫به نظرت من اینجوری‌ام؟
‫آره، فکر می‌کنم اینجوری‌ای.
‫زودباشین، بچه‌ها!
‫خیلی خب، اون رو بده من.
‫- جیس، سر به سرشون میذارم. ‫- بده‌ش من.
‫- این کار جواب نمیده، باشه؟ ‫- چرا؟
‫چون من اینجوری نیستم، باشه؟
‫برای این کار، باید بدونی این ‫شوخی‌ها از کجا میاد، باشه؟
‫و برای این کار، باید کاملاً
‫درجریان...
‫فلسفه‌ی زندگیـم باشی.
‫- فلسفه‌ی زندگیـت؟ ‫- آره.
‫- آره، چطور؟ ‫- نه، هیچی، فقط...
‫کم پیش میاد آدم ‫همچین چیزی بشنوه،
‫اونم از کسی که داره دوتا ‫ماست بچه‌گونه میخوره،
‫ولی لطفاً ادامه بده.
‫میدونی، به نظرم فقط... ‫تو باید...
‫چیزهای مثبت رو به حداکثر برسونی ‫و چیزهای منفی رو به حداقل.
‫پس به جای اینکه بپرسی ‫چی ممکنه اشتباه بشه،
‫بیشتر بپرسی چی ممکنه ‫درست از آب دربیاد.
‫ولی جدی، جیس تو واقعاً...
‫هیچ‌وقت درمورد چیزی ‫نگران نمیشی.
‫نگران شدن بی‌فایده‌ست، نه؟
‫موقعی که ممکن بود ‫ببر چاقودندون ببینی، مفید بود.
‫ولی الان فقط کارت رو ‫عقب میندازه.
‫پس، برای مثال،
‫اولین چیز توی کیف باید ‫تفگ آبی بذاری،
‫نه جعبه‌ی کمک‌های اولیه.
‫پس، باید...
‫توی لحظه زندگی کنی.
‫با شور و شوق شروع کنی.
‫- آره. ‫- آره؟
‫نه، از پسـش برمیام.
‫ببین، می‌تونم بعد از ظهر پرنسس ‫رو ببرم، فقط خودمون دوتا باشیم؟
‫آره، خوبه. ‫باشه.
‫- عالیـه، پسر! ‫- فکر می‌کنی من اهل کجام؟
‫نمیدونم.
‫سلام.
‫پرنسس، میدونی ‫کایاک‌رانی چیـه؟
‫خب، سوار قایق میشی، ‫و پارو میزنی و میگردی.
‫جیسون میاد؟
‫نه.
‫نه، فکر کردم شاید خوب باشه ‫دوتایی بریم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫نه، راستش فکر نکنم بچه‌ها بتونن ‫چیزی با خودشون ببرن روی کایاک.
‫اما چون من باحالـم،
‫و اگه قول بدی به کسی نگی، ‫میذارم یه چیزی بیاری.
‫به جز جیسون.
‫«احساس تنهایی می‌کنی؟ ‫می‌تونیم کمکـت کنیم.»
‫«روز خوبی برای ترک اعتیاده.»
‫اوه، نه.
‫بهمون ملحق میشی؟
‫خب، امروز یه عضو جدید داریم.
‫فردی؟ دوست داری بهمون بگی ‫برای چی اومدی اینجا؟
‫اشکالی نداره بخوای ‫فقط گوش بدی.
‫نه. باشه؟
‫سلام، اسم من فردی‌ـه. ‫و معتاد نیستم.
‫میدونم ممکنه سخت باشه...
‫واقعاً نیستم، ‫فقط یه عوضی‌ام.
‫به خاطر اعتیاد همه‌چیز ‫رو از دست ندادم...
‫به خاطر عوضی بودن از دست دادم، ‫خب، واقعاً فرقی داره؟
‫تنها فرق واقعیـش اینه که،
‫جایی نیست بتونم بدون ‫قضاوت شدن حرف بزنم.
‫و باید با یکی حرف بزنم.
‫چون آدم قوی‌ای نیستم.
‫مردم فکر می‌کنن هستم، ‫چون قدم بلنده.
‫یه اشتباهی کردم، ‫و خانواده‌م رو از دست دادم.
‫اینکه می‌تونم صادق باشم، ‫حس خوبی داره.
‫اینجا فضای امنـه.
‫تو آدم خوبی هستی، ‫لیاقت خوشحالی رو داری.
‫یه اشتباه این رو تغییر نمیده.
‫خب، یکی دوتا نبوده.
‫حالت خوبه؟
‫چقدر دیگه باید بریم؟
‫انقدری که دیگه نتونیم ‫چادر رو ببینیم.
‫نظرت چیـه؟ ‫خوبـه؟
‫اینجا چی رو از همه ‫بیشتر دوست داری؟
‫- صدای زیپ چادر رو. ‫- آره؟
‫آدام سردشـه؟
‫نه، سردش نیست، رفیق. ‫جنسـش فلزه، ببین!
‫اینجا گورکن هست؟
‫- گورکن‌هارو دوست داری، آره؟ ‫- نه.
‫پس اینجا گورکن نیست.
‫شاید باشه.
‫تاحالا توی زندگیـم ‫گورکن ندیدم.
‫درواقع، یه بار رفتم پناهگاهِ ‫حیوانات وحشی،
‫وایستادم دم حصار گورکن‌ها.
‫زدم روی شیشه. ‫یکم غذا پرت کردم داخل.
‫بازم گورکنـی درکار نبود.
‫گورکن وجود نداره.
‫- آقایون. ‫- عصر بخیر.
‫چیزی نیست، رفیق. چیزی نیست. ‫سنجابی چیزی بود.
‫سنجاب‌ها می‌تونن چیزی بردارن؟
‫آره، گمونم بعضی‌اوقات بتونن، آره.
‫باشه، پس تو بگیرش. ‫برای اینکه جاش امن باشه.
‫باشه.
‫سنجاب‌ها می‌تونن آدم بخورن؟
‫نه، فقط آجیل. ‫تو که آجیل نیستی، هستی؟
‫نه، خانوم کیـل میگه ‫فقط متفاوتـم.
‫گاهی بابت اخلاقیاتـم ‫نگران میشم.
‫وقتی هواپیمایی چیزی ‫سقوط می‌کنه،
‫فقط درصورتی می‌تونم دلسوزی کنم ‫که تصور کنم به جای آدم، توله سگ بودن.
‫این درست نیست، نه؟
‫وقتی تبلیغ خیریه توی ‫تلویزیون پخش میشه،
‫گوشیـم رو درمیارم که مردم ‫فکر کنن دارم پول می‌ریزم.
‫ولی مجله‌ی آنلاین می‌خونم.
‫هردفعه.
‫باشه، خب. ‫بهتره یه استراحتی...
‫وقتی مادربزرگم مُرد ‫گریه نکردم.
‫خیلی احساس گناه می‌کنم.
‫چون من پیشنهاد دادم ‫ببریمـش اسکی.
‫خوبی؟
‫- خوبی؟ ‫- آره، آره، خوبـم.
‫اوه نه، کوسه!
‫شوخی کردم. ‫آره، اینجا کوسه نیست.
‫تمساح‌ها فراری‌شون دادن.
‫دوربینـم رو نیاوردم.
‫باشه، عکسِ ذهنی می‌گیرم.
‫تشنه‌ای؟
‫- آره. ‫- آره، می‌دونستم.
‫الان بطری آب‌ رو از ‫توی کیفـم درمیارم!
‫چی شده؟ ‫خیس شدی، پرنسس؟
‫وقتی اخبار زلزله‌ی ‫پورتوریکو رو شنیدم،
‫داشتم صبحونه می‌خوردم.
‫حتی اشتهام رو از دست ندادم، ‫به خوردن ادامه دادم.
‫یه تخم مرغ دیگه خوردم.
‫و خیلی جنسیت‌زده ‌ام.
‫به نظرم زن‌هایی که موهای ‫خیلی کوتاه دارن جذاب نیستن.
‫وقتی زن‌های با موی کوتاه رو می‌بینم، ‫اصلاً خوشم نمیاد.
‫با موی بلند تصورشون می‌کنم.
‫خب، دیگه واقعاً وقت استراحتـه.
‫کس دیگه‌ای میدونه ‫که یه وبسایت هست،
‫که صحنه‌های پاک شده‌ی ‫«گیم آف ترونز» رو داره؟
‫چون من میدونم.
‫ما بعدازظهر خیلی خوبی داشتیم. ‫شما چطور؟
‫یه مشکلی داریم.
‫وقتی رفتی، نتونستم ‫جای خالیـت رو پر کنم.
‫ساکت شو. ‫اونا دوست دارن.
‫چون وقتی تو هستی، ‫میتونم آدم باحالـه باشم.
‫ولی وقتی تو میری، ‫کم کم میاد سراغـم،
‫با احساسات و لامپ‌ها ‫و احساسات درمورد لامپ‌ها...
‫راستـش، نمیدونم چی بهش بگم.
‫خب، اون تاحالا خانواده‌ای نداشته، ‫مگه نه؟
‫پس همیشه دور خودش ‫خانواده درست می‌کنه.
‫پس برای تایلر، ‫اون گل، یه گل عادی نیست.
‫خب، اون یه بچه گل‌ـه.
‫مامان و خواهر گلی داره، ‫که خیلی دوسش دارن.
‫لامپ عضوی از خانواده‌شـه.
‫آره، دقیقاً.
‫- مواظب باش. ‫- میدونم.
‫اون هنوز نیومده سمتـت، ‫پس تو باید بری سمتـش.
‫باید دنیا رو با دیدِ اون ببینی.
‫- باشه؟ اون‌جوری درکـش می‌کنی. ‫- باشه.
‫آره، باشه.
‫امتحان می‌کنم.
‫- تلاشـم رو می‌کنم. ‫- باشه.
‫هی، داستان بطری آب چیـه؟
‫بطری آب چیـه؟
‫انگار دقیقاً میدونی ‫کِی تشنه‌شونه.
‫- نه، نمیدونم. ‫- میدونی.
‫نه، نمیدونم.
‫- نه، خوبـم مرسی. ‫- دیدی، اصلاً بلد نیستم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫جمع شین.
‫خب، عزیزهای دل من، ‫بازیِ دزدیدن پرچم.
‫ده‌تا تیم خانوادگی داریم،
‫و همه‌تون باید یه پرچم بردارین، ‫و یه جا بذارینـش.
‫بیاین پرچم‌هاتون رو بردارین.
‫نه، ببخشید. ‫ما قرمزیم.
‫پرچم قرمز برداشتم.
‫باید سعی کنین پرچمِ ‫گروه‌های دیگه رو بدزدین.
‫ولی اگه توی قلمروی ‫گروه‌های دیگه گیر بیفتین،
‫میفتین زندان.
‫ولی نگران نباشین، ‫اونجا ناچو با سس مخصوص هست.
‫پس پرواز کنین، پرنده‌های من. ‫و پرچم‌تون رو جایی بذارین،
‫که کسی نتونه پیداش کنه!
‫البته به جز من، چون تا آخر روز ‫باید همه‌ رو پس بیارین.
‫- قوانین رو فهمیدین؟ ‫- بزن بریم!
‫می‌خوام شکستـش بدم.
‫آره، می‌خوام شکستـش بدم، ‫ولی نمیدم.
‫نمیدم، کسی دنبال امتیاز نیست. ‫اومدیم خوش بگذرونیم، مگه نه؟
‫مهم نیست سر چادر زدن ‫اونا برنده شدن.
‫باشه، بیا بریم.
‫خب، 400 نفر دیگه «بانک‌دار ‫نامحسوس» رو دیدن.
‫برات لینک‌ش رو فرستادم.
‫این چیـه؟
‫این بلاگ شخصیِ من ‫درمورد صنعت بانک‌داریـه.
‫یه راهی پیدا کردم،
‫تا مردهای سفیدپوست ‫صنعت مطبوعات رو دور بزنم.
‫یه بیانیه‌ی ملی برای دعوت ‫به مبارزه‌ست،
‫از کار «سلوی آنسپک» ‫الهام گرفتم،
‫که از نظر من باید به اندازه‌ی،
‫هانس-یورگن زیبربرگ ‫معروف باشه.
‫خب، نگران نباش. ‫چون هست.
‫انگیزه داشتن چقدر خوبـه.
‫چیـه؟
‫من از شغلـم متنفرم، اسکات.
‫خیلی ازش متنفرم، ‫همیشه‌ی خدا.
‫نمی‌دونستم.
‫فکر می‌کنی از...
‫از چیـش متنفری؟
‫از بچه‌ها.
‫درستـه.
‫این که بخش بزرگیشـه.
‫فقط دیگه نمی‌تونم ‫تحملشـون کنم.
‫صورت‌های کوچولوشون،
‫و مغزهای کوچولوشون، ‫و دست‌ها کوچولوشون.
‫اینکه 45 دقیقه طول میدن، ‫تا دوتا تیکه سیب بخورن.
‫و اینکه کل روز درمورد اوناست.
‫جدی، کسی قرار نیست ‫حال منو بپرسه؟
‫میدونی بهترین سال‌های عمرم ‫رو براشون گذاشتم،
‫و اونا حتی اسمـم رو ‫یادشون نمیاد.
‫فقط چیزهای من رو ‫برمیدارن و میرن.
‫میدونی تا آخر ترم چندتا چسب پخش‌کن ‫دست نخورده برمی‌گرده؟
‫اگه بهت بگم شوکه میشی، ‫اسکات.
‫میدونی، فقط دارم به ‫آینده‌ی اونا فکر می‌کنم.
‫کی به فکر آینده‌ی منـه؟
‫فکر کردن به آینده‌ی من ‫وظیفه‌ی کیـه؟
‫آره، یه لایک دیگه.
‫ببخشید.
‫چسب پخش‌کن چیـه؟
‫پرنسس، آب می‌خوای؟
‫خیلی نرمالوان.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫- یکی توی قلمروی ماست. ‫- زودباشین، قایم شین!
‫خدای من، ‫ممنون، عزیزم.
‫نگاه‌ش کن.
‫- دوست دارم، مامانی. ‫- دوست دارم.
‫می‌خوام شکست‌شون بدم.
‫نمی‌خوام ریلکس باشم. ‫نمی‌خوام فقط خوش‌بگذرونم.
‫می‌خوام زیادی جدی بگیرم. ‫می‌خوام خودم باشم.
‫منم می‌خوام خودت باشی.
‫ممنون. ‫لازم داشتم.
‫بیاین برنده شیم!
‫نیکی، این خیلی جذابـه.
‫- سه، دو، یک، برو! ‫- زودباشین!
‫خیلی متاسفم.
‫چیزی نیست. ‫ترسناک نیست.
‫حالا!
‫بدویین، بدویین! ‫بدویین!
‫برنده میشیم!
‫- صبر کنین! ‫- چیه؟
‫آدام کجاست؟
‫چیکار کنیم؟
‫برمی‌گردیم. ‫هیچ‌کس رو جا نمی‌ذاریم.
‫اونم عضوی از خانواده‌ست. ‫زود باشین.
‫نمی‌فهمم. ‫چطور اینجا نیست؟
‫آدام.
‫زود باشین، ‫بیاین.
‫- زود باشین. ‫- هی، وایسا!
‫- وایسا!
‫- خوبـه. ‫- زود باش.
‫آدام!
‫آره، یکم داغون شده.
‫ایناهاشـن.
‫«زندان»
‫برین اونجا بشینیـن.
‫خدایا.
‫«به خاطر ساندویچ مریض شدم، ‫ممنون.»
‫«من که نشدم.»
‫- این جذابـه؟ ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫بیخیال.
‫- اون برنزر منـه؟ جیس. ‫- نمیدونم.
‫- نمیدونم، توی کیفـت بود. ‫- گرونـه، لعنتی.
‫نمی‌تونیم بیایم اینجا ‫زندگی کنیم.
‫اینا بچه‌های شهرن.
‫وقتی رفتیم جنگل قدم بزنیم، ‫پرنسس پرسید،
‫«چرا هوا بوی ژل حموم میده؟»
‫میدونی چیـه؟ ‫نگران نبودن، استعداد توئه.
‫- نمیدونم. ‫- نه، واقعاً خیلی خوبـه.
‫بابات پول رو ریخت؟
‫نه، ولی اون گفت...
‫گفت به زودی می‌ریزه.
‫و اون...
‫پس، آره.
‫آره.
‫واسه یه مدتی جواب داد، نه؟ ‫من جای تو بودم.
‫فقط چون من جای تو بودم، ‫چون یکی باید باشه.
‫ببین، هر احمقی می‌تونه ‫باحال باشه،
‫ولی وقتی اوضاع ‫جدی میشه،
‫بعد اونا به خاطر چیزایی که من نمی‌تونم ‫بهشون بدم دنبال تو می‌گردن.
‫پرنسس؟ ‫بازم غذا می‌خوای؟
‫عمداً این کارو می‌کنه، نیکی.
‫داره امتحانـت می‌کنه.
‫می‌خواد ببینه جا می‌زنی یا نه.
‫چون اگه قراره جا بزنی،
‫نیاز داره زودتر بدونه.
‫آره.
‫- حدس بزن کی کتاب‌خون شده؟ ‫- ساکت شو.
‫نه، با رزا درموردش صحبت کردم.
‫گفت با پدرخونده‌ش ‫همین‌طوری بوده.
‫باباش ولش کرده، دیدی؟ ‫بهت گفتم.
‫خیلی خب، رفیق.
‫موضوع اینه که، عمداً ‫داره بهت سخت می‌گیره.
‫خب، منو اشتباه گرفته،
‫اگه فکر می‌کنه وقتی اوضاع ‫سخت شه، جا می‌زنم.
‫چون خبر نداره که...
‫برای من همه‌چی سختـه.
‫بالاخره دلش رو به دست میاری.
‫و اگه ذره‌ای مثل من باشه،
‫بدون اینکه خودش بفهمه ‫اتفاق میفته.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از تـارا «