‫لازم نیست استرس ‫داشته باشی، باشه؟
‫چیز نگران ‌کننده‌ای نیست. ‫فقط می‌خواد خبر بگیره.
‫جیس، اون از ما خوشش نمیاد.
‫چطور ممکنه ازمون خوشش نیاد؟ ‫دوست‌داشتنی‌ایم.
‫می‌تونم چیزایی که یادداشت می‌کنه ‫رو بخونم.
‫بعد از 6 ماه روانشناس رفتن ‫یاد می‌گیری سر و ته بخونی.
‫اگه به قاضی بگه ‫از پسش برنمیایم چی؟
‫این اتفاق نمیفته.
‫باید ثابت کنیم چقدر ‫این بچه‌هارو می‌شناسیم.
‫- تاریخ تولدشون، بگو. ‫- باشه، تاریخ تولد.
‫پس تولد پرنسس روز...
‫- چهارم مارچ 2011ـه. ‫- خوبـه.
‫- و تولد تایلر روز... ‫- بگو.
‫چهارده نوامبر 2014‌ـه.
‫- خیلی خوبـه... ‫- حالا قدشون.
‫- لازم نیست قدشون رو بلد باشیمـا. ‫- قد من چنده؟
‫- 162 سانت، چطور؟ ‫- دقیقاً.
‫تو همیشه قد کسایی که ‫دوسشون داری رو میدونی.
‫- پرنسس رو می‌نویسم، 143 سانت. ‫- باشه، آره 3 خوبـه.
‫- آره و تایلر 125 سانت. ‫- 125 سانت.
‫دوست‌های صمیمی‌شون چی؟ ‫دوست صمیمی تایلر رو بگو.
‫- حسن؟ ‫- نه، دیگه دوست نیستن.
‫- چی؟ دوباره؟ ‫- آره میدونم.
‫چیزی نمیشه. ‫نفس عمیق بکش.
‫خیلی خب.
‫بیا انجامش بدیم.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از تـارا «
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫چیـه؟
‫- اضطراب دارم. ‫- چرا؟
‫همیشه جلوی اون ‫حرف‌های اشتباه می‌زنم.
‫کار اشتباهی نمی‌کنی، باشه؟
‫اومد.
‫ببخشید دیر کردم. ‫یه مشکل خانوادگی کوچیک پیش اومد.
‫متاسفانه مادربزرگـم فوت کرده، ‫پس...
‫خدای من، ‫حالشون خوبـه؟
‫ببخشید، مسلماً خوب نیست.
‫خب، از دیدنتـون خوشحالـم.
‫- ما هم همین‌طور. ‫- حالتـون چطوره؟
‫- خوب، راستش خیلی خوب. ‫- عالی، واقعاً خوب.
‫- اوضاع با بچه‌ها چطور پیش میره؟ ‫- عالی.
‫عاشق جفتشون‌ایم. ‫مگه نه؟
‫پرنسس یه دختر... ‫143 سانتیِ پرانرژیـه.
‫این‌کار رو نکن.
‫و تایلر و جیسون سر طرفداری ‫از تیم اسپرز باهم صمیمی شدن.
‫آره، آره.
‫چون منم میدونم از دست دادن ‫چه حسی داره.
‫به عنوان طرفدار اسپرز.
‫دارم شوخی می‌کنم.
‫شوخی دوست دارم.
‫خوبـه، خوبـه.
‫پس، دیگه به صورت دائمی ‫طرفمـون شما شدین، نوآه؟
‫- دیگه صد در صد پنی برنمی‌گرده؟ ‫- ببخشید ناامید شدین.
‫- نه، نه، خدایا، نه. ‫- نه، ناامید کننده نیست.
‫فقط رابطه‌مون با اون ‫خیلی خوب شده بود.
‫- و خواستیم بدونیم... ‫- آره.
‫مطمئنـم ما هم می‌تونیم ‫همون صمیمیت رو به وجود بیاریم.
‫- آره، حتماً. ‫- بله.
‫به هرحال، اون ترفیع گرفته.
‫خدا میدونه مقامش چیـه.
‫با شناختی که دارم، ‫حتماً رهبر اتحادیه‌ی کشورها شده.
‫پس واقعاً شوخی دوست داری.
‫درمورد تایلر برام بگین. ‫هنوز لامپـه هست؟
‫- آره، آدام، بله. ‫- بله، الان دیگه دوست‌مون شده.
‫- عضوی از خانواده. ‫- دوستِ انسان پیدا کردن براش سختـه.
‫یه دوست‌هایی داره، ولی... ‫میان و میرن، نه؟
‫یه متولد ماه عقربِ اصیل.
‫چون تولدش چهارده نوامبر 2014ـه.
‫باشه.
‫برای کسی مثل تایلر، ‫که فقدان رو تجربه کرده،
‫دوستی‌های این سن ‫پر از خطره.
‫دنبال کسایی می‌گرده که ترکـش نکنن، ‫بتونه بهشون تکیه کنه.
‫مثل یه لامپ.
‫خب، می‌تونه به ما تکیه کنه.
‫خوبـه، خوبـه...
‫پس تولد در راه دارین؟
‫- آره، چیزی نمونده. ‫- آره، فردا جشن داریم.
‫چه خوب، تعداد مهمون‌ها زیاده؟
‫- مطمئن نیستم. ‫- گفتی اطلاع بدن میان یا نه؟
‫- من که نه، تو چی؟ ‫- نمیدونم...
‫باشه، ببینین.
‫اون الان به کمک‌تون ‫نیاز داره.
‫باید از الان مهارت‌هایی ‫یاد بگیره که وقتی بزرگ شد،
‫برای ایجاد رابطه به دردش بخوره.
‫به شما نگاه می‌کنه، ‫الگوی خوبی باشین.
‫خب، اگه دوست پیدا کردن ‫براش سختـه، یادش بدین.
‫یادش می‌دیم.
‫الگوی عالی‌ای براش می‌شیم، نه؟
‫آره.
‫ببخشید، ببخشید.
‫فکر کردم صداش رو قطع کردم.
‫انگار توی کت‌م نیست. ‫داره زنگ می‌خوره.
‫کت‌م خیلی جیب داره.
‫پیداش کردم، خوبـه.
‫اصلاً نمی‌دونستم اینجا جیب دارم. ‫ایناهاش.
‫به نظرت باید بهش می‌گفتیم ‫دارن خونه رو می‌فروشن؟
‫نه، واسه چی؟
‫وقتی خریدیمـش ‫بهشون می‌گیم.
‫آره، حتماً، حتماً.
‫یکم...
‫یکم زیادی چیز نگرفتیم؟
‫نه.
‫برای دوست پیدا کردن ‫کمک لازم داره.
‫و مهمونی‌های خوب ‫باعث میشه محبوب شی.
‫تم مهمونی چیـه راستی؟
‫کلمات کلیدیش اینـه، ترمیم گذشته ‫و ایجاد یه دوستی بادوام.
‫باشه، توی فکرم بیشتر حیات وحش ‫یا دایناسور یا اینجور چیزا بود، ولی باشه.
‫برای پرنسس کادو گرفتی ‫که احساس بی‌توجهی نکنه؟
‫همه‌ش میگه میخواد ‫تتو بزنه، پس...
‫براش از اون تتوهای حنایی گرفتم.
‫باشه، اولـش با اینا شروع میشه.
‫درستـه. باید الگوی خوبی باشیم.
‫باید با چندتا از والدین ‫مدرسه دوست شیم.
‫به اندازه‌ی کافی مشارکت نمی‌کنیم.
‫نمی‌خوام والدین دیگه‌ای رو ببینم.
‫آدمای دیگه مزخرفـن، ‫مخصوصاً والدین.
‫می‌دونم خوشت نمیاد، ‫ولی دیگه چطوری با آدما آشنا شیم؟
‫- چیـه؟ ‫- یکی توی خونه‌ست.
‫جیس، چیکار کنیم؟
‫جیس، برگرد! ‫جیس، جیسون!
‫چیزی نیست.
‫دارم خونه‌ رو نشون‌شون میدم.
‫خیلی خب.
‫باید یه دستـی به سر و روش کشید، ‫ولی خصوصیات اصیلی داره.
‫استخون‌بندیش خوبـه.
‫به اونجا لگد نزنین. ‫به نظر توخالی میاد.
‫- چرا به آدمای دیگه نشون میدن؟ ‫- نمیدونم.
‫- نمی‌دونن ما می‌خوایم بخریمـش؟ ‫- چرا، خبر داره.
‫- پول جور شد؟ ‫- آره.
‫باید به بابام زنگ بزنم، ‫تا مطمئن شم.
‫- بهش بگیم. ‫- نه، خودم باهاش حرف می‌زنم.
‫میرم باهاش حرف می‌زنم.
‫باشه، رفیق. ‫خیلی ممنون.
‫چرا داری خونه رو به آدمای دیگه نشون میدی ‫مگه نگفتم می‌خوام بخرمـش؟
‫- خب، میتونی درخواست بدی. ‫- جیس.
‫فقط منتظرم پول جور شه،
‫ولی چون اینجا ساکنیـم، ‫اولویت با ما نیست؟
‫اون مقاله‌ای که برات فرستادم ‫رو خوندی؟
‫- یه لینک برام فرستادی... ‫- جیسون.
‫که درمورد طرز تهیه‌ی ‫کیک اسفنجی بود.
‫واقعاً؟
‫- یعنی فرستادمش برای بقیه... ‫- نه، اون نبود...
‫- ولی مفید نبود. ‫- باشه.
‫- خیلی خب، پس موفق باشی. ‫- آره، باشه.
‫- چه خبره؟ ‫- چی؟ هیچی.
‫این در داشت بازی درمیاورد. ‫یه مشکلی داره.
‫همه‌چی مرتبـه؟
‫آره، همه‌چی خوبـه.
‫عجیبـه. ‫الان درستـه.
‫سلام، چطوری؟
‫آره، بعد اسکی بریم گردش.
‫نه.
‫- نیکی. ‫- بله؟
‫- نیکی. ‫- چیـه؟
‫خب، نیکی. ‫باید یه چیزی بهت بگم،
‫مطمئن نیستم چطوری بهت بگم ‫یا چه حسی پیدا می‌کنی.
‫چرا همه‌ش اسمـم رو ‫صدا می‌کنی؟
‫فقط من اینجام.
‫- نیکی. ‫- بازم گفتی.
‫من حامله‌ام.
‫
‫میدونم، ببخشید.
‫چرا عذرخواهی می‌کنی.
‫نمیدونم.
‫- نمی‌دونستم قصدش رو دارین. ‫- نداشتیم.
‫ببخشید.
‫انقدر نگو ببخشید.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫میدونم هیچ‌وقت بچه نمی‌خواستم...
‫ولی یهو اتفاق افتاد، ‫و من نمیدونم.
‫داشتم به سمت یه زندگی ‫کاملاً خودمحور می‌رفتم.
‫برنامه داشتم یه سگ بیارم.
‫کاش بچه‌ها سرعت رشدشون ‫اندازه‌ی سگ‌ها بود.
‫خب، بچه‌ها 90% بیشتر از سگ‌ها ‫باعث خوشحالیـت میشن،
‫و حدوداً 15% بیشتر ‫زحمت دارن.
‫پس...
‫به نظر میاد طرفدار زیاد دارن.
‫آره خیلی معروف شدن.
‫بیشتر آدما از اونا دارن.
‫«فارل ویلیامز» از اونا داره.
‫- آره. ‫- و «ادل» و «جان کرازینسکی».
‫- و «استفی گراف» و... ‫- داریم آدمایی که بچه دارن رو لیست می‌کنیم؟
‫آره.
‫چون آرامش‌بخشـه.
‫به کمک نیاز پیدا می‌کنم.
‫حتماً.
‫تعجب کردم. ‫که نفهمیدی یه خبرایی هست.
‫این اواخر خیلی بدخلق و ‫پرخاشگر شده بودم.
‫آره، درستـه. ‫معمولاً این‌جوری نیستی.
‫سلام، عزیزم.
‫به موقع اومدی.
‫کارن حامله‌ست.
‫خب.
‫حالت خوبـه؟
‫چیزی نیست.
‫من فقط...
‫یکم غافلگیر شدم.
‫فکر می‌کردم میدونم چی می‌خواد، ‫میدونی چی میگم؟
‫ولی، چیزی نیست.
‫همه چی خوبـه.
‫- همه‌چی کاملاً خوبـه. ‫- هی، هی، هی، هی.
‫اگه یه چیزی بهت بگم، ‫میشه فقط...
‫- میگم بعد فراموش کن گفتم. ‫- خودم همین قصد رو داشتم، چیـه؟
‫فکر می‌کنی ژنتیک باعث میشه ‫همه‌چی آسون‌تر شه؟
‫مثلاً به نظرت بچه‌ی کارن، ‫بیشتر از بچه‌های ما
‫دوسش خواهند داشت؟
‫نه. فقط به نظرم اونا ‫یکم از ما جلوترن.
‫و ما باید یکم بیشتر تلاش کنیم. ‫ولی نه، نه، نه.
‫اشکالی داره کارن رو ‫تولد تایلر دعوت نکنیم؟
‫نه، اصلاً.
‫- خب اون قراره کیک درست کنه. ‫- آره.
‫توی مدرسه دوست پیدا کردی؟
‫- خودت میدونی از آدما خوشم نمیاد. ‫- جیسون!
‫باید دوست پیدا کنی،
‫وگرنه یه مرد گنده‌ی ناشناسی ‫که وسط زمین بازی وایستاده.
‫خیلی خب، رفتم یا یه یارویی ‫حرف بزنم، اسمـش چی بود؟
‫- اسکار، آره؟ ‫- اسکار.
‫داشتم می‌رفتم باهاش حرف بزنم، ‫پیش خودم گفتم،
‫چه وجه مشترکی با این مرتیکه‌ی ‫کالج پوش، مو ژل زده‌ی،
‫سولاریوم رفته‌ی، بچه پولدار دارم؟ ‫هیچی.
‫الان بهت می‌گم چه وجه مشترکی ‫باهاش داری.
‫یه پسر داری که هم‌کلاسیِ پسرشـه.
‫می‌دونستی همه‌ی بچه‌هاش ‫توی ارکستر هستن؟
‫- چیـه مگه؟ ‫- همه‌شون. خیلی بابتـش پز میده.
‫منم این‌جوریم که، خب که چی.
‫سلام، بچه‌ها. ‫مدرسه خوب بود؟
‫آره؟ بفرمایید. ‫یکم پیتزا بخورین.
‫رفیق، دعوت‌نامه‌ها رو پخش کردی؟
‫آره؟ اونا چی گفتن؟
‫گفتن ممنون.
‫بعدش چی، ‫گفتن دوست دارن بیان؟
‫می‌خوای لیست رو نشونـم بدی؟
‫اوه، نه.
‫- سلام. اسکات؟ ‫- اینجام، عزیزم.
‫- میشه باهات حرف بزنم؟ یه چیزی... ‫- عجب خبر خوبی.
‫ارسال.
‫یه ناشر پیدا کردم ‫که به بلاگـم علاقه داره.
‫عجب، چه عالی. ‫بلاگـت رو خونده؟
‫گفت من رو می‌بینه ‫یاد «جاناتان فرانزن» میفته.
‫البته از لحاظ ظاهری، ولی بازم. ‫این ممکنه نقطه‌ی ترقی‌م باشه.
‫- می‌تونم استعفا بدم. ‫- چی؟
‫تازه کار پیدا کردی.
‫تازه بهت اجازه‌ی ورود ‫به سایت رو دادن.
‫می‌دونم ریسکـه، ولی گوش کن. ‫اگه الان نه، پس کی؟ درست می‌گم؟
‫18 سال و 8 ماه دیگه چطوره؟
‫هیچی.
‫باشه.
‫جیس، یه مشکل کوچولو داریم.
‫- دیگه چی شده؟ ‫- فردا هیچ بچه‌ای نمیاد.
‫چی؟ چرا؟
‫الان بهت میگم چرا. ‫چون هیچ‌ بچه‌ای رو دعوت نکرده.
‫لیستـش رو نگاه کن. ‫این خانم «کیـل»‌ـه، معلم.
‫خانم «شریدان»، دستیار معلم.
‫- «بریل»، مسئول آشپزخونه. ‫- بریل؟
‫«بیل»، مامور راهنمایی دبستان.
‫- تابلوی ایستِ بیل. ‫- خوبـه که تابوی ایست‌ش هم میاد.
‫و مجری «برنامه‌ی صبحگاهی استری»، ‫«دن گراهام».
‫جیس، اینا مهمون‌های ‫واقع‌گرایانه‌ای نیستن.
‫ولی خیلی دوست‌داشتنی‌ـه، نه؟ ‫بیخیال.
‫ولی اگه فردا کسی نیاد، ‫خیلی بد میشه.
‫هیچ آدم بزرگی دوست نداره ‫بیاد مهمونیِ بچه.
‫و هر آدم بزرگی که دوست داره بیاد، ‫بهتره نیاد.
‫مخصوصاً یه دی‌جی.
‫ببین، اگه نمی‌خواد بچه‌هارو ‫دعوت کنه مهمونیـش،
‫- ما چیکار می‌تونیم بکنیم؟ ‫- باید کمکـش کنیم دوست پیدا کنه.
‫نباید چون براش سختـه، ‫از آدما دوری کنه.
‫صبرکن، خودت همین الان گفتی
‫می‌خوای خواهرت رو به مهمونیـش ‫دعوت نکنی، پس فکر نکنم...
‫نباید بذاریم جشن تولدِ اون پسر ‫بدون مهمون باشه.
‫نه، باید بچه‌ها رو دعوت کنیم.
‫آره، نه. ‫راست می‌گی، باشه.
‫خب، من که شماره‌ی ‫هیچ‌کس رو ندارم.
‫خب، نه. ‫چون هیچ دوستی پیدا نکردی.
‫باشه.
‫یکی از مادرها آرایشگره.
‫و کارتـش رو بهم داد، ‫که راستـش، بی‌ادبی بود.
‫ولی شاید یه زنگی بهش بزنم، ‫شماره‌ی همه رو بگیرم.
‫باشه.
‫حداقل کارن این کار رو ‫نمی‌تونه بکنه.
‫لعنتی. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫عجب!
‫سلام، رفیق.
‫به نظرت کافیـه؟
‫- آره، به نظرم مناسبـه. ‫- باشه.
‫اخیراً کره‌ی ماه رو فتح کرده؟
‫بیشتر تلاش کردن این‌جوریـه دیگه.
‫- سلام. ‫- سلام!
‫سلام، حالتـون چطوره؟
‫خوبـم.
‫کی می‌خواد صندلی بازی کنه؟
‫هیچ کس نمی‌خواد؟ ‫کی می‌خواد...
‫- سلام! ‫- تایلر کجاست؟
‫آره.
‫اون...
‫سلام.
‫- یه کیک آوردم. ‫- ممنون.
‫اسکات کجاست؟
‫- داره آماده میشه. ‫- واسه چی آماده میشه؟
‫نمی‌تونم. ‫اصلاً نمی‌تونم.
‫خدای من.
‫کارن گفت یه دلقک کم دارین.
‫آره، آخه فکر نمی‌کردیم لازمه.
‫اوه، نه. ‫معلومـه که لازمـه.
‫خب قبلاً این‌کارو کردی؟
‫یعنی میدونی باید چیکار کنی؟
‫چندسال پیش مدرسه‌‌ی دلقکی ‫«فیلیپ گالیر» رفتم.
‫خیلی خوشحالـم که قراره ‫دوباره امتحانـش کنم.
‫درستـه، ولی تجهیزاتِ لازم ‫رو داری؟
‫میدونی، مثلا دستمال.
‫من از درون و بیرون توی ‫داستان‌پردازی دراماتیک فرو میرم،
‫تا یه مکالمه‌ی نمایشی به تصویر دربیارم ‫که درک عمیق‌تری از دلقکی به وجود بیاد، پس...
‫نه، دستمال ندارم.
‫یه‌جورایی فکر می‌کردم ‫دستمال و اینا لازمـه.
‫اجرای نمایش... ‫یه‌جور داد و ستده، مگه نه؟
‫پس فکر کنم بالاخره ‫یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫- وقتی بهش گفتی، چی گفت؟ ‫- هنوز بهش نگفتم.
‫چی؟ چرا؟
‫خب، دیشب وقتِ مناسبی نبود.
‫و حالا مثل یه عوضیِ به تمام معنا ‫ لباس پوشیده.
‫نمی‌خوام به هردلیلی ‫این صحنه توی ذهنـم ثبت شه.
‫چرا انقدر بچه‌های کمی اینجان؟
‫آره، به تایلر اجازه دادیم ‫خودش دعوت‌نامه‌ها رو پخش کنه.
‫نه، هیچ‌وقت نباید این‌کار رو بکنی.
‫و از والدین نخواستی بمونن؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫خب، باید این‌کار رو می‌کردی.
‫توی مدرسه‌ی من، حداقل دوتا آدم بالغ ‫توی هرکلاس باید حضور داشته باشن.
‫من خیلی حواسـم پرت میشـه، ‫پس...
‫نگران نباش. ‫اگه خون ببینم حواسم جمع میشه.
‫خیلی خب، بیا.
‫ نه، نگیرش. ممنون.
‫من پخششـون می‌کنم. ‫پسر خوب.
‫یکی بردار. بفرما. ‫بفرمایید.
‫- یکی می‌خوای؟ ‫- تایلر کجاست؟
‫میشه یه تشکر کنین... ‫نمیدونم.
‫میشه یکی بردارم؟
‫خیلی وقتـه ندیدمـش.
‫- کجاست... تایلر؟ ‫- تایلر؟
‫- تایلر؟
‫برادرت رو ندیدی؟
‫تایلر، رفیق؟
‫این زیر چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌خوای بیای بیرون؟ ‫دوستـات می‌خوان تو رو ببینن.
‫یکم برات زیادیـه؟
‫آره؟ ‫یکم ترسیدی؟
‫ببخشید، تایلر.
‫زیر میزه.
‫اشتباه کردم. ‫براش زیادیـه.
‫تو یه امتحانی می‌کنی؟
‫- کجا؟ برم اون زیر؟ ‫- آره.
‫اونجا...
‫انگار پرنسس یکم ‫حوصله‌ش سر رفته.
‫واسه بازی دیگه‌ای ‫برنامه‌ریزی کردی؟
‫نه، چون همون‌جور که مشخصه ‫نمیدونم دارم چیکار می‌کنم.
‫هی! انقدر به خودت سخت نگیر.
‫بچه‌های دیگران می‌تونن ‫خیلی مزخرف باشن.
‫هرکسی از پسشـون برنمیاد.
‫نگران نباش. ‫من دیگه اینجام.
‫خب، همگی، گوش کنین! ‫آروم باشین، آروم باشین.
‫می‌تونی این‌کار رو بکنی، ‫ولی بعدش باید بری.
‫اشکال نداره. ‫نگران نباش.
‫هیچ‌کس مهمونی دوست نداره.
‫خب، مگه اینکه معتاد باشی، ‫یا از درون مرده باشی.
‫یه‌بار انقدر عصبی شدم ‫که از همه خواستم برن.
‫حتی مهمونی خودم هم نبود.
‫کوفته قلقلی می‌خوای؟
‫همین‌جا بمون.
‫
‫آره، منم دیگه اینجام.
‫واقعاً می‌خوام همچین ‫الگویی براش باشیم؟
‫اگه قراره این زیر باشه،
‫نمیشه که تنها باشه، نه؟ ‫پس...
‫ممنون.
‫درضمن، کارن ناراحتـم می‎‌کنه، ‫پس...
‫ما اینجا می‌مونیم، ‫مگه نه؟
‫فهمیدیم بیرون سختـه، ‫و مردم حرفای بدی به آدم میزنن.
‫باشه؟
‫خیلی خب.
‫سلام، اسکات. ‫رفیق.
‫میشه درمورد پول حرف بزنیم؟
‫نگران نباش. ‫دست خوب کسی سپردی.
‫اینجا خیلی خوبـه، نه؟
‫سلام. بله، من می‌خواستم ‫یه مشاوره‌ای بگیرم.
‫اخیراً خیلی احساس خستگی می‌کنم،
‫و نمیدونم این طبیعیـه یا نه.
‫فقط می‌خوام با یکی صحبت کنم.
‫خب، اسمـم کارن‌ـه. ‫کارن نیومن.
‫خب، الان وقت خوبیـه، ‫یا باید بعداً...
‫آره، نه، هفته‌ی پیش ‫رفتم پیش متخصص.
‫توی سن بالا حامله شدم، ‫برای همین یکم نگرانـم...
‫خب، علاوه بر حالت تهوع صبحگاهی ‫یکم دل درد هم دارم.
‫و خودتون میدونین دیگه، ‫آدم وحشت می‌کنه. پس...
‫خب، کسی هست الان ‫بتونم باهاش صحبت کنم؟
‫نه؟ باشه. ‫اشکالی نداره.
‫دوشنبه تماس می‌گیرم. ‫ممنون.
‫میدونی چیـه...
‫فکر نکنم بشه از دنیا فرار کرد، نه؟
‫به نظرم درستـش اینـه که ‫بیشتر اون بیرون باشیم تا اینجا.
‫هنوز حس عجیبی داری؟
‫- چطوریـه؟ ‫- توی دلمـه.
‫یه چیزی درمورد حس‌ ناراحتی ‫که توی دلت می‌کنی هست،
‫اونم اینـه که معمولاً قبل از اینکه ‫اتفاق‌ هیجان‌انگیزی بیفته، پیش میاد.
‫چیز بدی نیست. ‫یعنی یه چیز خوب در راهـه.
‫بهش می‌گن پروانه. ‫(معادل فارسی: دلهره)
‫واقعاً؟
‫راهش اینه که آروم آروم ‫پیش بری، باشه؟
‫با قدم‌های آهسته.
‫بالاخره اومد بیرون.
‫آفرین.
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫آره، یه الگوی نصفه نیمه‌ براش بودم.
‫نصفه نیمه از هیچی بهتره.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫اونجا رو ببین.
‫«مارسل مارسو» رو اینجا داریم. ‫نگاه کن.
‫بامزه نیست.
‫من باهاشون خوب نیستم، نیک.
‫می‌تونم مدیریت‌شون کنم، ‫ولی چیزای دیگه...
‫برام راحت نیست.
‫خب، اشکال نداره.
‫اون رو داری دیگه، ‫مگه نه؟
‫اون می‌تونه بچه باشه، ‫و تو می‌تونی آدم بزرگـه باشی،
‫می‌تونه تیپ بزنه، ‫باهاشون بازی کنه.
‫و تو می‌تونی بیمه‌ی خونه رو تمدید کنی ‫و توی غذاهات «برگ بو» بریزی.
‫- آخر مجبورم می‌کنه پرستار بیارم، نه؟ ‫- آره، صد در صد.
‫چرا؟
‫وای خدای من.
‫چرا؟
‫خامه داره. ‫توش تخم مرغ خام ریختم.
‫این دوستِ منـه، آدام.
‫اون دوستمـه چون بدون هیچ قضاوتی ‫ازم حمایت می‌کنه.
‫فکر نکنم اونا درکـش کنن. ‫ما چی؟
‫فکر کنم داریم نزدیک می‌شیم. ‫آره.
‫- نگاه! باورم نمیشه، اون معلم تایلره. ‫- ما اومدیم، تایلر کجاست؟
‫خانوم!
‫خدای من. ‫اونا اومدن!
‫- ببخشید دیر کردیم. ‫- سلام.
‫بیل بلد نیست از مسیریاب استفاده کنه، ‫در کمال تعجب.
‫ولی واقعاً تعجب داره؟
‫چون مامور راهنمایی دبستانـه. ‫آدم تعجب می‌کنه.
‫اینجا چیکار می‌کنین؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫بیشتر بچه‌ها باهامون ‫حرف هم نمی‌زنن،
‫چه برسه جشن تولدشون ‫دعوتمـون کنن.
‫اون پسر خیلی خاصیـه.
‫آره، همین‌طوره.
‫- سلام! تولدت مبارک تایلر! ‫- زودباش.
‫تولدت مبارک...
‫«من عاشق آرسنال هستم.»
‫کاش می‌تونستم جلوی ‫اشتباهات رو بگیرم.
‫داریم کارمون رو خوب انجام میدیم.
‫آخرین باری که جشن تولد 7 سالگی بودیم، ‫خودمون 7 سالمون بود.
‫اکثر آدم‌ها قبلـش 6بار تمرین کردن، ‫مگه نه؟
‫تا وقتی که توی مسیر درست،
‫اشتباه کنیم، مشکلی برامون ‫پیش نمیاد، فکر کنم.
‫چطوری می‌تونی به بچه‌ای که ‫احساسات خودش رو درک نمی‌کنه،
‫یاد بدی مثل یه آدم بالغ ‫باهاشون کنار بیاد؟
‫نمیدونم. گمونـم...
‫ساعت داره 7:30 صبح میشه.
‫و دارین به برنامه‌ی رادیویی ‫استری گوش میدین.
‫وقتشـه یه تبریک با تاخیر ‫به پرنسس و تایلر بگیم.
‫تولدت مبارک، تایلر. ‫با کلی عشق، نیکی و جیسون.
‫ببخشید نتونستم بیام تولدت، ‫چون آخر هفته‌ها با بچه‌هام وقت می‌گذرونم.
‫قبل از اینکه بریم بخش بعدی، ‫آهنگ «بیرز دین» و «جید برد» پخش میشه.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از تـارا «