‫- مطمئنی خودشـه؟ ‫- کاملاً.
‫- چقدر مطمئنی؟ ‫- نود و پنج تا صد درصد.
‫اگه دوباره اون رو ببینی ‫می‌شناسیـش؟
‫آره. اوناهاش.
‫- میدونی می‌خوام چی بگم، نه؟ ‫- چی؟
‫- رابرت د... ‫- نه، بیخیال.
‫- رابرت داونی جونیور توی تسکو نبود. ‫- چرا نباشه؟
‫چرا باشه؟ چون دستیارهاش ‫براش خرید می‌کنن.
‫نه، رابرت اون‌جوری نیست.
‫رابرت...مثل من و توئه.
‫باید یکی از فامیل‌هاشون باشه.
‫دارن تعقیب‌مون می‌کنن؟
‫ببین، حتی اگه خودشم باشه، خب؟
‫ممکنه کاملاً اتفاقی باشه.
‫- اتفاقی نبود. ‫- خیلی خب، بذار اینو ازت بپرسم.
‫تو رفتی پیشـش نشستی؟ ‫یا اون اومد پیشـت نشست؟
‫اون اومد پیشـم نشست، آره.
‫قطعاً اون اومد پیشـم نشست، ‫و پرنسس رو دید.
‫و بهم نگفت اون رو می‌شناسه.
‫خدای من.
‫و بعد یه حرف‌هایی زد... ‫درمورد خانواده.
‫درمورد جنگیدن برای خانواده.
‫فکر کنم سعی داشت ‫من رو بترسونه.
‫اون گفت...
‫«خانواده‌م دوقلوهای کری رو می‌شناختن»
‫لحنـش همین‌طوری بود،
‫یا داری این‌جوری اداش رو درمیاری ‫که بدترش کنی؟
‫جیس، اونا گانگسترن.
‫- از پنجره دور شو. ‫- نیکی، احمق نباش.
‫ببین، آدمای شرق لندن ‫این‌طوری صحبت می‌کنن.
‫ما اینیم، خانواده، دوقلوهای کری، ‫زندگی توی پارک، ما اینیم.
‫- بازم هست. ‫- چی؟
‫شاید باهاش درد و دلـم کرده باشم،
‫- و یه چیزایی بهش گفته باشم. ‫- چه چیزایی؟ چه چیزایی؟
‫فقط درمورد اینکه من و پرنسس ‫باهم نمی‌سازیم.
‫لعنتی، شده یه نفر رو ببینی ‫و همه‌چی رو براش نگی؟
‫- این‌جوری نیستم. ‫- بیخیال.
‫پستچی هفته‌ی پیش ازم پرسید ‫کهیرم خوب شده یا نه.
‫و وقتی زنگ زدی که بهم بگی ‫تایلر رو بردی اورژانس، اونجا بود.
‫جیس، نه، ببخشید. ‫متاسفم، ولی نمی‌دونستم!
‫- اگه خطرناک باشه چی؟ ‫- خطرناک نیست.
‫جیس.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از تـارا «
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫مادربزرگشـونه؟ ‫چطوری پیدامون کرده؟
‫به محافظت نیاز داریم؟
‫باید محافظ شخصی بگیریم؟
‫اینجا زیرنظر شهرداریـه.
‫مجبور بودم از خونه کتری بیارم.
‫پول برای محافظ شخصی نداریم.
‫ولی نوآه، من نمی‌دونستم ‫ممکنه تعقیب شیم.
‫آره، باید توی برگه‌ی ‫خوش‌آمد گویی بنویسیم.
‫آخه بهمون گفته بودن اونا ‫نمی‌تونن باهامون ارتباط برقرار کنن.
‫- آره. ‫- خب، اون مادربزرگشـونه.
‫آدما یه فکرایی به سرشون میزنه.
‫ببینین، فقط چندهفته تا ‫وقت دادگاه‌تون مونده.
‫باهاش حرف می‌زنم.
‫یعنی اون حضانت بچه‌ها رو می‌خواد؟
‫خب، میدونه به خاطر سنـش ‫ممکن نیست.
‫و سعی نکرده باهاشون حرف بزنه.
‫خب، پس یعنی چی؟
‫خب، به نظرم اون شما رو ‫زیرنظر داشته.
‫تاحالا چیزی درمورد ‫انتشارات فارادی نشنیده بودم.
‫مطمئنـی درست حسابیـن؟
‫آره، وبسایت‌شون رو ‫کامل بررسی کردم.
‫چیزی جز فونت‌های با کیفیت ‫پیدا نکردم.
‫فقط به نظر یکم عجولانه میاد.
‫که انقدر سریع بلاگ رو بخونن ‫و تصمیم بگیرن چاپـش کنن.
‫خب، این روزا انتشاراتـی‌ها ‫خیلی سریع عمل می‌کنن، میدونی؟
‫خیلی سریع واکنش نشون میدن.
‫اینترنت، جاییـه که همه‌ی ‫استعدادها توش پیدا میشه.
‫اگه همینگ‌وی الان می‌خواست بنویسه، ‫حتماً بلاگ می‌نوشت.
‫- پس چرا به بلاگ کردن ادامه نمیدی؟ ‫- خدایا، نه. تصورش رو بکن.
‫کلی نویسنده‌ی درجه یک ‫توی انتشارات‌شون هست.
‫این همون کمدین‌ست.
‫توی اون برنامه‌ایـه که من بدم میاد.
‫اینم مستندسازه.
‫اینا آدمای معروف درجه یک نیستن، اسکات.
‫درجه آخرن، آخرین درجه‌ای که وجود داره.
‫ازت می‌خوام خوش‌بین ‌تر باشی.
‫ببخشید، ببخشید.
‫فقط اینکه...
‫فقط یه آدم توی شکمـم دارم ‫که تا سال 2040 روزی 2000 کالری نیاز داره.
‫پس توی فاز «دنبال خواسته‌هات برو، آرزوها ‫به صورت جادویی برآورده میشن» نیستم.
‫ولی بهت ایمان دارم.
‫- داری؟ ‫- اوهوم.
‫
‫خوبـه، چون راستش، ‫یه خبر بزرگ دارم...
‫استعفا دادم.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫به نظرم الان بهترین زمان ‫استفاده از فرصتـه، واقعاً.
‫و وقتی کامل به چیزی متعهد شی، ‫اون‌وقتـه که اتفاقای خوبی میفته.
‫میدونی چی میگم؟ ‫حتی وقتی مطمئن نیستی جواب بده.
‫یعنی، مثل رابطه‌ی من و تو.
‫خب، میرم یه چرت بزنم.
‫مزخرفـه، حامله بودن مزخرفه.
‫- حتی نمی‌تونم حموم آب گرم برم. ‫- چی؟
‫آره، میرم توی وان، ‫دوش نمی‌گیرم.
‫چون آمریکایی نیستم، ‫یا یه سگ کثیف.
‫آدما دائماً هوات رو دارن.
‫- خب اینکه خوبـه! ‫- نه، نه، من برش میدارم.
‫نه.
‫- دیدی؟ ‫- درسته.
‫اشکالی نداره زیاد اینجا نمونیم؟
‫چرا؟
‫نه، فقط اینکه...
‫دلیلی نداره. ‫من فقط...
‫خدای من.
‫خدای من، خودشه.
‫چی؟
‫کی؟
‫نیکی.
‫هی.
‫خدای من، ببخشید.
‫ببخشید، ببخشید. ‫شما رو با یکی دیگه اشتباه گرفتم.
‫ببخشید.
‫سلام، رفیق.
‫می‌تونم یه نگاه بهش بندازم؟
‫تایلر، بذار ببینمـش.
‫ممنون.
‫اون پیژامه یکم برات بزرگـه، ‫نه رفیق؟
‫فکر کنم مجبوریم بذاریم بره.
‫- چرا؟ ‫- خب، اون خطرناکـه.
‫تا الان یه بار فرستادت اورژانس.
‫و فکر کنم...
‫فکر کنم مهمـه که بتونی ‫چیزها رو رها کنی.
‫چون اونا فقط... یه چیزن.
‫و چیزها میان و میرن.
‫فقط باید به آدما دل ببندیم.
‫و تو دیگه ما رو داری. ‫به آدام نیازی نداری.
‫بیا اینجا. ‫پسر خوب.
‫ببخشید، ولی مشخصاً ‫سوتفاهم پیش اومده.
‫می‌دونی که هنوز لباس‌ها دستـته؟
‫دیگه مترسک نیستم، ها؟
‫- هفته‌ی پیش بهم گفت مترسک. ‫- چی؟
‫چی؟ چی... ‫چه خبره؟ چه اتفاقی داره میفته؟
‫می‌دونی که اون حامله‌ست.
‫داری یه زن حامله رو ‫زندانی می‌کنی.
‫استرس براشون بده. ‫خیلی سریع استرس می‌گیرن.
‫من خوبـم.
‫من دلفینِ توی پارک آبی نیستم.
‫- می‌خواین بشینین؟ ‫- نه، نمی‌خوام بشینم.
‫می‌تونم صندلی رو ببینم، ‫اگه می‌خواستم بشینم، میشستم.
‫- چی جلوم رو گرفته؟ ‫- آره...
‫تو، تو اینجا منتظر بمون.
‫باشه، خب. ‫من دیگه برم.
‫ببخشید؟
‫جدی می‌گی؟ ‫منو اینجا تنها میذاری؟
‫- خب، چیزیت نمی‌شه. ‫- کارن، بشین.
‫میشه دیگه کسی ‫بهم نگه بشین؟
‫باشه، پس وایستا، ‫ولی نمیری.
‫خدایا...
‫چیه؟
‫ازمون می‌خوان با بِو ملاقات کنیم، ‫و من...فقط بهش اعتماد ندارم.
‫براتون آب آوردم.
‫من آب خواستم؟
‫نه، نه، نخواستی.
‫- الان برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫یه‌جوری باهات رفتار می‌کنن ‫انگار ناتوانـی.
‫تازه من هنوز از خیلی از ‫زن‌های غیرباردار لاغرترم، پس...
‫کارن، میشه تمومـش کنی؟
‫- تو مشکلـت چیـه؟ ‫- تو! داری دیوونه‌م می‌کنی.
‫- چی... ‫- می‌دونی چقدر خوش‌شانسی؟
‫قراره بچه‌دار شی، ‫و لازم نیست کاری انجام بدی.
‫نه فرمی، نه ارزیابی‌ای، ‫نه مادربزرگ مزاحمـی، هیچی.
‫فقط باید زنده بمونی.
‫طبیعت همه کارهارو انجام میده.
‫یعنی اگه بخوای می‌تونی 9 ماه ‫آینده رو روی تخت دراز بکشی.
‫زایمان...
‫بازم روی تخت دراز می‌کشی!
‫سختـه.
‫اونا بهت داروی مجانی میدن، ‫تا دیگه سخت نباشه.
‫من می‌تونم دارو بخورم ‫تا مشکلاتـم حل شه؟ نه.
‫خب، آره.
‫آره، ولی وقتی بیدار شم ‫بازم مشکلاتـم سرجاشه،
‫برعکس تو، که مشکلـت توسط ‫یه تیم حرفه‌ای از بدنـت درآورده میشه.
‫و تبدیل به لذت ابدی میشه.
‫اونم درحالی که بهت دارو دادن!
‫- پلیس توی راهه. ‫- پلیس؟
‫باشه.
‫باشه، باشه. ‫میشه یه چیزی رو برات توضیح بدم؟
‫الان وقت خوبی برای ‫دستگیر شدنِ من نیست.
‫واقعاً؟ پس چرا نگفتی؟
‫واقعاً؟ واقعاً...
‫خب، فکر نمی‌کردم ‫برات مهم باشه.
‫باشه، باشه. ‫داری تیکه می‌ندازی.
‫فقط...
‫کارن؟
‫کارن! کارن، حالت خوبه؟
‫نه، نه، خوب نیستم. ‫خیلی گرممـه.
‫و نمی‌دونم خودم گرممـه یا اتاق گرمه، ‫چون هیچ‌وقت نمی‌فهمم.
‫باید توی اتاق‌های گرم ‫علامت بذارن.
‫میدونی، اصلاً آسون نیست،
‫و واقعاً دارم می‌ترسم.
‫درستـه، به خاطر پلیس؟
‫نه! به خاطر پلیس نه!
‫میدونی، من 39 سالمـه، ‫و یه مادر مسن محسوب میشم.
‫این کجاش درستـه؟
‫هنوز وام دانشجویی ‫لعنتی‌م رو پرداخت نکردم.
‫می‌دونی، رفتم سرچ کردم،
‫و رایان گیگز وقتی 39 سالـش بود ‫توی لیگ برتر بازی کرد.
‫آره، باید بیشتر تلاش می‌کرد تا روی ‫بازی تاثیر بذاره، ولی کارش رو انجام داد.
‫آره! آره! ‫کارش رو انجام داد.
‫آره.
‫میدونی چیه، واقعاً اینجا ‫داره بهم استرس میده،
‫پس دوست دارم الان ‫با خواهرم برم خونه، لطفاً.
‫آره، آره. ‫حتماً.
‫باشه.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم. ‫داشتم فیلم بازی می‌کردم.
‫خب، خیلی خوب بازی کردی.
‫آره.
‫بریم یکم حرف بزنیم؟
‫آره، لطفاً.
‫اون‌جوری منو نگاه نکن.
‫[جیسون: بهم زنگ بزن، ‫باید درمورد پول صحبت کنیم.]
‫سلام.
‫شما «جنت فارنستر» هستین.
‫باید بگم، برای من،
‫شما جزو چهار...هشت‌تا از بهترین ‫نویسنده‌های فمنیست رادیکالی‌این،
‫که کتاب‌هاشون رو خوندم.
‫واقعاً می‌گم.
‫به نظرم کتاب «زن، عاشق، بچه، مادر»، ‫به وضوح نشون میده که ما واقعاً چطور
‫زن‌های باردار رو کنترل و ‫تحقیر می‌کنیم.
‫دارم به همسر باردارم اصرار می‌کنم ‫این کتاب رو بخونه.
‫تصویری که از مادر بودن داریم ‫داره باعث شکست‌مون میشه.
‫تصویری شسته رُفته که دائماً ‫توی رسانه‌ها نشون داده می‌شه،
‫از بچه‌های معصوم توی لباس‌های تمیز که ‫توسط مادرهای زمینی شنگول به دنیا اومدن.
‫حقیقت اینه که، قراره یه بمب ‫توی زندگیـت منفجر شه.
‫می‌بینم که باهم آشنا شدین.
‫حواست به این یکی باشه.
‫بهترین کتاب طنزی تمسخرآمیزیـه ‫که امسال خوندم رو نوشته.
‫میشه بریم؟ ‫آره؟
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خب.
‫عجب.
‫آره، زن خوبیـه، ‫ولی خدای من، خیلی تند و تیزه.
‫می‌دونی، همه‌ش این‌طوریـه،
‫«اسارت‌مون داستانیـه که ‫خودمون برای خودمون تعریف می‌کنیم.»
‫منم این‌طوریـم که، ‫چطوره یکم خوش و بش کنیم؟
‫درمورد آخر هفته‌م ازم بپرس.
‫- می‌دونی منظورم چیـه؟ ‫- آره.
‫منظورتون چی بود ‫وقتی گفتین «تمسخرآمیز»؟
‫میشه بریم داخل؟
‫و می‌ریم داخل دفتر.
‫خب...
‫- پس من توی بخش کمدی هستم؟ ‫- آره.
‫آره، مایا به زودی میاد، ‫تا درمورد بازاریابی صحبت کنیم،
‫ولی، قبل‌ از هرچیز، ‫چقد هیجان‌انگیزه نه؟
‫خیلی، آره.
‫
‫منظورتون چی بود وقتی ‫گفتین «طنز تمسخرآمیز»؟
‫آره، واقعاً از ته دل گفتم. ‫با این شخصیت گل کاشتی.
‫ببینین، وقتی می‌گین «شخصیت»...
‫تو به شکل بی‌نقصی ‫یه‌جور مرد به خصوص...
‫احمق، نمایشیِ قرن 21ـی ‫رو به تصویر کشیدی.
‫که داره از اهریمن‌های نظام سرمایه‌داری ‫گله می‌کنه، چون خودش همیشه پول داشته.
‫به خاطر نژادپرستی ساختاری ‫از مردم انتقاد می‌کنه،
‫ولی رپر مورد علاقه‌ش... ‫امینم‌ـه.
‫رُمان‌هاش رو جوری دستـش می‌گیره ‫که همه ببینن داره چه کتابی می‌خونه.
‫زیرخطوط با مداد کوچیک ‫دست‌ساز خط می‌کشه.
‫آره، همه‌مون همچین ‫احمق‌هایی رو دیدیم.
‫تق، تق.
‫اسکات، نمونه‌ی جلد ‫روی کتاب رو دیدی؟
‫فکر می‌کنیم عنوان رو ترکوندیم.
‫[عجب بانکداری. ‫مردی که دوست دارین ازش متنفر باشین.]
‫درستـه.
‫درستـه، باشه.
‫ببین، توی صنعت چاپ کتاب با ‫زیادی ملایم بودن نمیشه به جایی رسید.
‫باید جسور باشی.
‫آره، من داشتم به رونمایی ‫تدریجی فکر می‌کردم.
‫اسکات همه کارهای تبلیغاتی رو ‫توی نقش شخصیتـش انجام بده.
‫- خیلی از فکرت خوشم اومد. ‫- آره، ببخشید.
‫شما هی می‌گین شخصیت، ‫و من...
‫این کتاب واقعیـه.
‫- یه انتقاد اجتماعیِ جدی‌ـه. ‫- آره.
‫این مثل سخن‌رانیِ « اعلامیه‌ی ‫پنجاه و نه ماده‌ای» مارتین لوتر،
‫توی «راه‌پیمایی‌های سلما» میمونه.
‫مثل آثار باب دیلن میمونه ‫فقط بدون سازدهنی.
‫این عالیـه. ‫عالیـه، همین کار رو بکن.
‫- آره. ‫- نه، من کاری نمی‌کنم...
‫این شوخی نیست.
‫ولی روی جلد یه لیست از ‫کتاب‌های پیش‌نیاز گذاشتی.
‫آره، معلومه که گذاشتم.
‫فصل چهارم یه لیست از ‫انتقادات به «آلن دو باتن‌»ـه.
‫آره، تازه بهش رحم کردم. ‫باور کنین.
‫- یعنی این... خودتی؟ ‫- نمی‌فهمم...
‫آره.
‫این خودم هستم.
‫باشه، پس...
‫باشه، تبریک می‌گم.
‫بامزه بامزه‌ست دیگه. ‫بیاین چاپـش کنیم هرچی شد شد.
‫نه، نه، ببخشید.
‫نه، این‌جوری به اثر خودم ‫بی‌احترامی نمی‌کنم.
‫باشه، پس. ‫گمونم باید تصمیمـت رو بگیری.
‫
‫آره، گمونم همین‌طوره.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫فقط مدلی که نگاه‌م می‌کنه،
‫حس می‌کنم با نگاه‌ش ‫توی روحم نفوذ می‌کنه.
‫آره، ولی تو روح قشنگی داری، ‫مگه نه؟
‫پس جای نگرانی نداره. ‫چون فقط چیزای قشنگ می‌بینه.
‫مثل اون‌ دفعه که رفته بودیم ‫شهربازی، لباست بدن‌نما بود.
‫- جیسون. ساکت! ‫- یادت میاد؟ آره.
‫جیس!
‫فقط به نظرم هیچ بهونه‌ای برای ‫تعقیب کردن کسی وجود نداره.
‫- همون‌کاری که ما با پیمانکاره کردیم؟ ‫- تو طرف کی هستی؟
‫راستـش، نمی‌دونم.
‫فقط می‌دونم، نباید طرفی ‫وجود داشته باشه.
‫ببین، چیزی نمیشه.
‫امیدوارم، لحظه‌ای باهاش ‫تنها نباشیم.
‫خدای من.
‫سلام.
‫- آب‌نبات نعنایی؟ ‫- نه، ممنون.
‫- آره، به من بدین... ‫- جیس.
‫نه، ممنون بو.
‫خب، با صحبت کردن با بو،
‫متوجه شدم خیلی دوست داره ‫از حال بچه‌ها خبردار شه.
‫از وقتی اونا رو دیده ‫خیلی وقتـه گذشته.
‫خب...
‫گمونم یه عکس آوردین.
‫بله.
‫بفرمایید، خودشونـن. ‫چند روز پیش،
‫بیرون... بیرون خونه گرفتیم.
‫- ممنون. ‫- آره، مشکلی نیست.
‫بعد از اون حادثه ‫حال تایلر چطوره؟
‫توی بیمارستان گفتن ‫مشکلی نداره؟
‫اون... آره، اون... ‫کاملاً خوبـه.
‫- خودت رو سرزنش نکن. ‫- نه.
‫همه هر از چندگاهی ‫دوست دارن یه نوشیدنی بخورن.
‫فقط وقتی زیادی شه، بده.
‫
‫- اون موقع مشکلات شروع میشه. ‫- آره، آره. این...
‫پرنسس چطوره؟
‫الان رابطه‌تون بهتر شده؟
‫- چون می‌دونم مشکل داشتین. ‫- خوبـه، آره. خیلی خوبـه.
‫خیلی خوبـه.
‫خوبـه.
‫خوبـه، آره.
‫خوبـه.
‫باشه.
‫خب، شاید بتونین یکم برای بو ‫تعریف کنین بچه‌ها چیکارا می‌کنن.
‫- اون چه کوفتی بود؟ ‫- منظورت چیـه؟
‫اون خود واقعیـش نبود.
‫- اون زنی که من دیدم نبود. ‫- به نظر خوب میومد.
‫فقط می‌تونم با مادر خودم ‫مقایسه‌ش کنم.
‫- سعی داشت مارو بندازه توی دردسر. ‫- چی؟
‫تعجب نمی‌کنم اگه بفهمم ‫اون آب‌نبات‌‌ها سمی بودن.
‫احمق نباش.
‫می‌خواست ببینه ما ‫آدم‌های خوبی هستیم یا نه.
‫- نه، می‌تونم ذاتـش رو ببینم. ‫- ببخشید.
‫ببخشید.
‫اینارو برای بچه‌ها درست کردم...
‫و می‌خواستم ببینم ‫بهشون میدین یا نه.
‫- ممنون بو. ‫- باشه.
‫- مشکلی نیست. ‫- ممنون.
‫واقعاً لطف کردی.
‫خب، معذرت می‌خوام.
‫روز خوبی داشته باشین.
‫کارش قشنگ بود.
‫صبر کن. ببخشید، ‫باید جواب بدم، اسکات‌ـه.
‫نه، ازش خواسته بودم بهم زنگ بزنه. ‫بعد از کار می‌بینمـت.
‫ببین، بچه‌هامون قبلاً ‫با کسای دیگه رابطه داشتن.
‫ما فقط باید رابطه‌ی خودمون ‫رو بسازیم، باشه؟
‫فقط یاد بگیر یکم اعتماد کنی، باشه؟
‫- باشه، خداحافظ. ‫- خداحافظ عزیزم، دوست دارم.
‫رفیق، باید درمورد پول حرف بزنیم، ‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫آره، الان شده 11 هزارتا.
‫باشه، خوبـه. ‫پس درکل شده 23 هزارتا؟
‫نه، درکل 11 هزارتا.
‫- چی میگی؟ من بهت 12 هزارتا دادم. ‫- آره.
‫و حالا شده 11 هزارتا.
‫- یعنی هزارتا از دست دادی؟ ‫- نه، نه، نه.
‫هنوز پتانسیل 12 هزارتا شدن رو داره.
‫ولی درحال حاضر 11 هزارتاست.
‫رفیق...
‫رفیق، برای خونه یه درخواستی دادن ‫که من باید پولـم بهش برسه.
‫پول رو دادم بهت که دوبرابرش کنی، ‫نکه کمـش کنی.
‫آره، خب کلاً دوبرابر کردنی ‫درکار نیست.
‫پس این‌ همه آدم پولدار ‫چطوری از بورس پول درمیارن؟
‫اونا چیکار می‌کنن؟
‫فکر کنم اونا پول بیشتری ‫برای شروع دارن.
‫خب، نمی‌تونی... ‫کوتاه‌ش کنی؟
‫چی رو کوتاه کنم؟
‫پولی که بهت دادم، ‫فقط سریع کوتاه‌ش کن.
‫باشه؟ کوتاه‌ش کن.
‫نمی‌دونم فکر می‌کنی ‫معنی «کوتاه‌ش کن» چیـه...
‫چیکار باید بکنم؟
‫فقط یه منبعِ درآمد داریم. ‫باید یه جا برای زندگی پیدا کنم.
‫- باید حداقل یه شغل دیگه پیدا کنم. ‫- آره، ببین، باهات همدردی می‌کنم، برادر.
‫از اونجایی که خودم پدرم، ‫داشتم فکر می‌کردم...
‫ببین، فقط پول رو بهم برگردون. ‫باشه؟
‫برش گردون. ‫و لطفاً چیزی به نیکی نگو.
‫اصلاً نمی‌دونی بچه‌ها ‫چقدر خرج دارن.
‫هر روز یه چیز جدید پیش میاد. ‫اصلاً نمی‌دونی...
‫چه حسی داره وقتی می‌دونی ‫هرلحظه ممکنه عزیزات گشنگی بکشن.
‫سلام.
‫ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫فقط خسته‌ام.
‫از ساعت 6 صبح بیدارم.
‫نمی‌خواستم دیر کنم.
‫خونه‌ت چقدر فاصله داره؟
‫سه ایستگاه.
‫آره.
‫حتماً فکر می‌کنی خیلی احمقـم.
‫نه، معلومه که نه.
‫برای همه سختـه.
‫نه برای شما، مطمئنم.
‫به نظر جوون‌های خیلی موفقـی میاین.
‫باور کن، ما بی‌نقص نیستیم.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫مشکلات خودمون رو داریم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫بله؟
‫بهش فکر کردم.
‫می‌خوام کتاب رو چاپ کنیم، ‫ولی یه درخواست دارم.
‫هیچ درخواستی رو قبول نمی‌کنم.
‫قبولـه.
‫سلام، بابا. ‫سرت خلوتـه؟
‫یکم کمک لازم دارم.
‫پیچ‌گوشتی.
‫آچار.
‫انبرقفلی چین‌دار.
‫مواظب باش.
‫اوضاع چطوره؟
‫هنوز برای گفتن زوده.
‫باشه.
‫- من رو درجریان بذارین. ‫- حتماً.
‫نه، واقعاً؟
‫- کارش تمومـه. ‫- مطمئنی؟
‫اگه فامیل داشت، ‫الان توی راه بودن.
‫
‫مواظب باش.
‫نه، دیگه چی شده؟
‫اینا رو قبلاً درست کردم.
‫آره، اینا خیلی بهترن.
‫- اشکال نداره اگه... ‫- آره، نه، راحت باش.
‫
‫خدای من.
‫خیلی خوبـه.
‫خب.
‫پدر مقدس...
‫ازت تشکر می‌کنیم که ‫آدام رو دست ما سپرده بودی.
‫اون واقعاً به زندگی‌مون ‫روشنایی بخشید.
‫- آمین. ‫- خوبـه، دیگه بریم داخل؟
‫باید یه چیزی بخونیم.
‫آره، آره.
‫میشه قبل از اینکه کیت و شیلی ‫برگردن تمومش کنیم؟
‫- می‌خوای این رو بخونی؟ ‫- آره.
‫«ممنون که این چراغ رومیزی ‫مک‌میلیان رو خریداری کردین.
‫لطفاً قبل از استفاده دستورالعمل‌ها ‫رو با دقت بخونین،
‫برای اطمینان از عملکرد ایمن و...»
‫بذار ببینم، ‫«رضایت‌بخش».
‫«رضایت‌بخش این محصول.»
‫- آمین... ‫- «لامپ شاملـش نمیشه.»
‫آمین.
‫روش رو بپوشونیـم.
‫- زودباش، بیا روش رو بپوشونیم. ‫- آفرین، رفیق.
‫خوبـه.
‫بیاین بریم، بچه‌ها. ‫تموم شد.
‫بیا بریم، عزیزم.
‫میشه خوراکی بخوریم؟
‫نظرت چیـه؟ ‫به آرامش خاطر رسید؟
‫- آره، واقعاً یه لحظه‌ی تربیتی بود. ‫- آره.
‫یه نقطه عطف واقعی بود.
‫الو؟
‫همه‌چی مرتبـه؟
‫آره، آره، وقت دارم.
‫- حالت خوبـه، رفیق؟ ‫- آره.
‫به خاطر گیاه بگونیاست. ‫رفت توی چشمـم.
‫حساسیت دارم.
‫آره، باشه. ممنون.
‫چی شده؟
‫نوآه بود.
‫خب.
‫بعد از اینکه رفتیم ‫با بِو حرف زدی؟
‫- آره، یعنی... ‫- چی گفتی؟
‫یادم نیست، چطور؟ ‫چی شده؟ چی شده؟
‫ازمون شکایت کرده.
‫گفتـه ما برای حضانت بچه‌ها ‫مناسب نیستیم.
‫اونا که جدی نمی‌گیرن، می‌گیرن؟ ‫آتویی ازمون نداره.
‫گفته داریم خونه رو از دست می‌دیم، ‫و پول کافی برای خریدنـش رو نداریم.
‫درستـه؟
‫و گفته تمام پول‌مون رو بدون اینکه ‫به من بگی قمار کردی.
‫جیسون، تو چیکار کردی؟
‫[برای راننده شدن ثبت‌نام کنید.]
‫[درخواست خرید خانه پذیرفته شد.]
‫[ظرف دو ماه آینده خانه رو تخلیه کنید.]
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از تـارا «