.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫نوآه، قبل از اینکه شروع کنیم، ‫این جلسات چک‌آپ...
‫- جلسات تبادل اطلاعات. ‫- آره، جلسات تبادل اطلاعات.
‫این جلسات برای همه‌ست، نه؟ ‫فقط برای ما که نیست؟
‫نه، نه. برای همه‌ست.
‫- خوبه، عالیه. ‫- آره، آره.
‫من پرونده‌هام رو خیلی جدی می‌گیرم.
‫خب، پرنسس.
‫آره، پرنسس.
‫درحال حاضر یکم بالا پایین می‌شه، نه؟
‫فکر کنم برای نوجوان‌ها نرمال باشه، نه؟
‫آره، منم دوران نوجوانیـم رو یادمه. ‫سر همه‌چی می‌زدم زیر گریه.
‫بزرگ‌تر می‌شی خودش حل می‌شه، نه؟
‫البته نه کاملاً، همین امروز گریه کردم.
‫یه گلدون خیلی خوشگل پشت یه پنجره‌ای دیدم ‫که یکم غافلگیرم کرد.
‫اونا باغچه ندارن ‫و از همون امکاناتی که دارن استفاده می‌کنن.
‫گلدون پشت پنجره‌ی قشنگی بود.
‫خب، تایلر چی؟
‫اون خوبه، یعنی قضیه‌ی تیم ورزش
‫خیلی کمکش نمی‌کنه چون هیچ‌وقت ‫انتخابش نمی‌کنن، پسر بیچاره.
‫چندین پوشه از فرزند خونده‌ها دارم ‫که عضو تیم ورزش شدن براشون سخته.
‫واقعاً؟
‫سخته هم با روابط جدیدشون کنار بیان ‫هم توی یه چیزی به مهارت برسن.
‫آره ولی فوتبالش خیلی هم خوب نیست، مگه نه؟
‫درسته، ببخشید می‌رم واسه خودم ‫آب معدنی بگیرم.
‫آروم باش.
‫خب، من یه ایده‌ای دارم ‫و فکر می‌کنم ایده‌ی خوبیـه.
‫- پس ایده‌ام رو می‌گم، باشه؟ ‫- باشه.
‫- می‌خوام یه تیم فوتبال راه بندازم. ‫- باشه.
‫برای تایلر و بچه‌های دیگه‌ای که توی ‫پوشه‌ی نوآه هستن و هیچ‌جا قبول‌شون نمی‌کنن.
‫مثلاً باشگاه فرزندخواندگی. ‫تیمی که به همه یه فرصت می‌ده.
‫نظرت چیه؟
‫- حیف شد، این کافه رو دوست داشتم. ‫- آره.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[خانه‌ی کت، برایتون، جاده فرندل، پلاک ۴۰]
‫خیلی‌خب، من دیگه می‌رم.
‫- کارن ۵ دقیقه‌ی دیگه می‌رسه. ‫- باشه.
‫ببخشید، دوباره بگو کجا می‌خوای بری.
‫منو می‌بره برایتون تا میزی که ‫آنلاین پیدا کردم رو بخرم.
‫که بتونم نوسازیـش کنم، ‫یعنی خوشگلش کنم و بفروشمـش.
‫و توی لندن هیچ میزی نبود؟
‫این واقعاً میز خوبیـه ‫و قیمتـش فقط ۴۰ پونده.
‫که برای این میزی که قراره بخرم...
‫باشه، بذار ببینم.
‫ببخشید، عکسش بالا نمیاد. ‫ولی به‌نظرم پتانسیل خوبی داره.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫خیلی کلاسیک‌ـه.
‫اون... پایه داره.
‫- آره. ‫- و یه چوب صاف هم روش داره.
‫توصیفاتـت که واقعاً شبیه میزه.
‫نمی‌دونستم به این کارها علاقه داری.
‫فکر کنم مهمه که از نظر مالی خودکفا باشم.
‫آره.
‫پس می‌تونم ۴۰ پوند قرض بگیرم؟
‫نه، این چه کاریـه.
‫چی؟ آهان، فردی برام درست کرده.
‫تمام مربی‌های برتر لباس مخصوص دارن.
‫حواست به سطح توقعاتـت هست دیگه، نه؟
‫معلومه، من فقط می‌خوام محیطی ایجاد کنم
‫که همه بتونن باهم روابط دوستانه داشته باشن،
‫استعدادهاشون رو شکوفا کنن ‫و خوشحالی واقعی رو پیدا کنن.
‫باشه.
‫آره، خیلی خوب داری سطح توقعاتـت رو ‫مدیریت می‌کنی، جیس.
‫اینا چالش‌برانگیزترین پرونده‌های نوآه هستن.
‫فکر کنم ارتباط برقرار کردن با این بچه‌ها ‫یکم زمان‌بر باشه.
‫احتمالاً به خاطر همین ‫با تیم‌های دیگه مشکل داشتن.
‫آره ولی من واقعاً حس می‌کنم ‫می‌تونم کمک کنم.
‫یه تغییری توی زندگی‌شون ایجاد کنم.
‫جیسون دیدم فیلم «ذهن‌های خطرناک» ‫رو دانلود کردی.
‫- آره، خب اون... ‫- جیسون.
‫- می‌بینمت، روز خوبی داشته باشی. ‫- خداحافظ، می‌بینمت.
‫من میشل فایفر هستم.
‫خب، مامانم قرارمون رو کنسل کرد.
‫- چی؟ چرا؟ ‫- همین الان پیام داد.
‫می‌گه یه گربه روی پاهاش خوابیده
‫و نمی‌خواد بلند شه که خوابش رو بهم بریزه.
‫مشخصه دروغ‌ـه دیگه. ‫می‌دونی چیه؟
‫احتمالاً می‌دونه کارن خونه نیست،
‫برای همین می‌خواد بره خونه‌ی کارن ‫از جکوزیـش استفاده کنه، واقعاً.
‫خیلی‌خب، پس یه روز آزاد داری.
‫- بهتره یه حالی به خودت بدی. ‫- کارن اومد! خداحافظ!
‫- می‌بینمت. ‫- باشه، خداحافظ عزیزم.
‫جدی می‌گم.
‫آخرین باری که بدون بچه‌ها ‫یه کاری برای خودت کردی کِی بوده؟
‫نه، هفته‌ی پیش ماموگرافی کردم.
‫- نه، یه کار خوب. ‫- خب...
‫- مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟ ‫- آره.
‫آخه اون یه آدرس قدیمی‌ـه. ‫احتمالاً دیگه اونجا زندگی نمی‌کنه.
‫آره، خب اون مامانمـه، ‫باید تلاشـم رو بکنم.
‫نه، نه، واقعاً فکر می‌کنم باید به نیکی بگیم.
‫فعلاً نه، قبلاً درموردش حرف زدیم. ‫ناراحت می‌شه، خودت هم می‌دونی.
‫- می‌دونم ولی... ‫- ببین، من به هرحال می‌رم.
‫چون باید بدونم.
‫پس یا مثل یه بالغ مسئولیت‌پذیر ‫منو همراهی می‌کنی،
‫یا خودم سوار قطار می‌شم.
‫و شاید چون استرس دارم ‫یه نوشیدنی‌ای هم بخورم
‫و با اون حال برسم برایتون، ‫جایی که به فاسد بودنش معروفـه
‫و در خونه‌ی یه غریبه رو بزنم، ‫که ما چمیدونیم ممکنه خونه‌ی یه معتاد باشه.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫ولی اگه پیداش کردی به نیکی می‌گی. ‫قرارمون اینه.
‫و وقتی گفتی ‫پای منو وسط نمی‌کشی، باشه؟
‫آروم باش، باشه؟
‫هیچ مشکلی پیش نمیاد.
‫خدای من!
‫- سلام. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫برنامه‌ام کنسل شد
‫برای همین فکر کردم باهاتون بیام ‫و یه سفر جاده‌ای داشته باشیم.
‫مطمئنی؟ خیلی کسل کننده‌ست‌ها، مگه نه؟
‫- آره، آره. ‫- آره.
‫قراره خیلی کسل کننده باشه، نیکی.
‫اشکال نداره، کوکا رژیمی یا فانتا؟
‫- فانتا. ‫- خدای من، این خدمت شما.
‫- اینم مال شما، کارن. ‫- ممنون.
‫اشکال که نداره منم بیام؟
‫چرا باید اشکال داشته باشه؟ ‫نظر تو چیه؟
‫- نه، نه، منم چیزی به ذهنم نمی‌رسه. ‫- باشه.
‫خب، زودباشین. ‫سفر جاده‌ای!
‫ایول، سفر جاده‌ای.
‫خیلی‌خب.
‫- سلام، فردی... ‫- نه.
‫جیسون گفت قصد داری ‫توی اقیانوس اطلس قایق‌رانی کنی.
‫- آره. ‫- پس یه مربی لازم داری.
‫من توی بهترین دانشگاه قایق‌رانی کشور ‫به بالاترین درجه‌ی قایق‌رانی رسیدم.
‫- کجا؟ آکسفورد؟ ‫- آکسفورد؟ آکسفورد؟
‫خیلی‌خب، نازک‌نارنجی‌ها.
‫بیاین یه سبد پیک‌نیک برداریم
‫و بریم توی دل «بجرز» ‫و یه کیک و نوشیدنی زنجبیلی بخوریم.
‫فکر کردم می‌خوای توی اقیانوس قایق‌رانی کنی.
‫به کسی نیاز داری که دانشگاه «پورتسموث» ‫رفته باشه.
‫اونجا رودخونه‌ها جزر و مد داره.
‫و اگه فکر می‌کنی از جلوبازوهام ‫معلوم نیست،
‫پس عقلـت رو از دست دادی.
‫درضمن همه‌ی دانشجوهای پورتسموث ‫می‌دونن چه حسی داره
‫که از پس یکی از ‫بزرگ‌ترین مشکلات زندگی بربیای:
‫دانشگاه پورتسموث رفتن.
‫حالا کتـت رو بردار. ‫می‌خوایم بزنیم به دل آب.
‫بجنب، رودخانه منتظره، رفیق.
‫خب، خب، خب، خوش اومدین.
‫- اینجا کی رو داریم؟ مایکل؟ ‫- هی.
‫- مکس، کلی... ‫- بله.
‫- سم... ‫- بله.
‫تئو و تایلر.
‫بووم. ‫همه باهم می‌شیم تیم «کامدن کاتل‌فیش».
‫خب، می‌تونین اسم‌های دیگه‌ای ‫پیشنهاد بدین...
‫- اسم ثبت شده. ‫- اسم رو ثبت کردی؟
‫- آره. ‫- خب، بهم اطلاع دادن که فرم‌ها
‫به شورای شهر تحویل داده شده، ‫پس اسم‌مون ثبت شده.
‫کسی به پر و پام بپیچه قاطی می‌کنم.
‫متوجه شدم.
‫خب، پس ببینین، ‫قبل از اینکه اولین بازی رو شروع کنیم
‫می‌خواستم یکم باهاتون درمورد ‫کلمه‌ی «استقامت» صحبت کنم.
‫حالا کسی می‌دونه استقامت یعنی چی؟
‫یعنی تو کله‌ت گنده‌ست.
‫- معنیـش این نیست. ‫- ساکت شو، کله گنده.
‫- خیلی‌خب... ‫- تا شروع نکردن به شعار دادن، بس کن.
‫اینجاییـن چون تیم‌های دیگه شما رو نمی‌خوان.
‫می‌خوان بهتون برچسب بزنن.
‫کل زندگیتون همین وضع بوده، مگه نه؟
‫می‌خوان بگن شما ‫«اختلال نافرمانی مقابله‌جویانه» دارین.
‫ساکت شو، من ندارم!
‫یا بدقلقیـن،
‫غیرقابل کنترلیـن، به دردنخورین، ‫عجیب و غریبیـن.
‫ولی می‌دونین من در جواب چی می‌گم؟
‫نه، بچه‌ها. ‫می‌دونین من در جواب چی می‌گم؟
‫هنوز حرفـم تموم نشده.
‫داشتم مقدمه‌چینی می‌کردم، ‫هنوز به نتیجه نرسیده بودم.
‫پس اصلاً به خودتون نگیرین ‫و نذارین این کلمات توی ذهن‌تون بمونه.
‫خب، من داشتم روی ترکیب‌بندی تیم ‫کار می‌کردم.
‫هیچ سوراخی نمی‌بینم، نظرت چیه؟
‫- تیم شش نفره، درسته؟ ‫- آره، شش نفره.
‫آره، مکس رو دوبار نوشتی.
‫خیلی‌خب پس.
‫- مجبورم این لباس رو بپوشم؟ ‫- آره حروف اول اسم و فامیلت رو روش نوشتم.
‫همه‌ی مربی‌ها از این لباس‌ها دارن.
‫می‌دونی که به نظر میاد ‫عضو شرکت «اتحادیه‌ی اتومبیل» هستم.
‫مردم ازم می‌خوان ماشین‌شون رو درست کنم.
‫لباس‌هامون عالیـه، بهم اعتماد کن.
‫می‌تونم اینو بشکونم؟
‫نه، بیا این کار رو نکنیم. ‫بیا چیزی رو نشکونیم...
‫یه آهنگی گوش بدیم؟
‫نمی‌تونیم، پدربزرگ باعث شد ‫یه کتاب صوتی توش گیر کنه
‫پس نمی‌تونیم چیز دیگه‌ای بذاریم.
‫اون یارو بهت پیام داد؟
‫چی؟
‫خب، گفتی اگه اون میز فروخته شه ‫یارو بهت پیام می‌ده.
‫پس می‌دونی، بهتره چک کنی
‫چون شاید میز فروخته شده باشه ‫و دیگه لازم نباشه بریم.
‫نه، نه، مشکلی نیست. ‫فروخته نشده.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله کارن، مطمئنم.
‫کدوم کتاب صوتی بود؟
‫قایق فلزی.
‫انسان در برابر آب. ‫یه کشمکش کلاسیک.
‫چطور ممکنه کسی این ورزش رو ‫دوست نداشته باشه؟
‫عوضی‌های بدبخت نصف عمرشون برفناست.
‫خب، بهم بگو.
‫برنامه‌ی تمرینـت چطوریه؟
‫خب، یه عالمه دوی سرعت ‫توی زمین دوی محله‌مون.
‫فعلاً عرض زمین رو می‌دوئم، ‫تا ببینیم چی می‌شه.
‫خب، تمرین روی دستگاه قایق‌رانی چی؟
‫- آره، کلی با دستگاه ۵ کیلومتری. ‫- عالیه.
‫- عالیه، بهترین رکوردت چنده؟ ‫- حدوداً ۲ کیلومتر.
‫باشه. خب ببینم، ‫رژیم غذاییـت رو تغییر دادی؟
‫مثلاً بگو صبحونه چی خوردی؟
‫صبحونه...
‫چندتا پنکیک خوشمزه ‫با یه کمپوت بلوبری درست حسابی.
‫نه، اسکات. ‫باید روزی ۲۰ تا سفیده تخم‌مرغ بخوری.
‫- ۲۰ تا؟ ‫- آره، به خاطر پروتئینـش.
‫خب، حالا تکنیکـت رو نشونـم بده.
‫آره، خب...
‫- و غیره. ‫-‌ آره، آره.
‫اسکات...
‫از این بابت مطمئنی؟
‫یعنی، اقیانوس اطلس .
‫می‌دونم چی فکر می‌کنی، ‫اقیانوس کم اهمیتی‌ـه.
‫معلومه در مقایسه با اقیانوس آرام. ‫می‌شه گفت اقیانوس بزدل‌هاست.
‫ولی گوش کن، ‫به خاطر اینه که من آدم متواضعی هستم.
‫پس از اقیانوس اطلاس شروع کنیم ‫تا ببینیم چی می‌شه.
‫پنج هزار کیلومتره.
‫پس بهتره زودتر انجامش بدم، نه؟
‫یخ‌های قطب شمال دارن آب می‌شن.
‫سال آینده سطح آب اقیانوس‌ها بالاتر میاد.
‫فصل پنجم.
‫یکی از دلایل ورود آمریکا به جنگ
‫که معمولاً نادیده گرفته می‌شه، ‫غرق شدن کشتی ‌آرام‌اس لوسیتانیاست.
‫غرق شدن اون کشتی فاجعه‌ای بود ‫که به خاطر یه حقه‌ی غم‌انگیز رخ داد.
‫با اینکه از اول محکوم به فنا بود،
‫ولی اگه اخطارهای بی‌شمار ‫نادیده گرفته نمی‌شد، شاید این سفر آرام
‫تبدیل به یه فاجعه‌ی تمام‌عیار نمی‌شد.
‫وقتی رفتیم داخل، ‫می‌خوای من چونه بزنم؟
‫چی؟ نیازی نیست تو بیای داخل.
‫من توی ماشین نمی‌شینم.
‫راستـش، من خیلی خوب چونه می‌زنم.
‫فکر کنم چون همیشه به نظر میاد ‫ممکنه بزنم زیر گریه.
‫باعث می‌شه مردم یکم استرس بگیرن.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫راستـش درمورد اون میز دودل شدم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫فکر کنم علاقه‌ام به میزها زودگذر باشه، ‫می‌دونی، از سرم بیفته.
‫می‌دونی، منم نگران همین بودم.
‫نمی‌خوام وقتی همه دنبال «ان‌اف‌تی» هستن ‫من خودم رو درگیر میزها کنم.
‫آره.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫می‌شه بریم روی اسکله سیب‌زمینی بخوریم؟
‫نگران نباش، یه میز ساده‌ست.
‫چرا انقدر به خاطرش ناراحت شدی؟
‫فکر کنم این کتاب صوتی ‫داره رومون اثر می‌ذاره.
‫اونا پسر بچه بودن.
‫خدا رو شکر، فکر می‌کردم ‫فقط روی من اثر گذاشته.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خیلی خوب توپ رو گرفتی.
‫خب بچه‌ها، سریع بلند شدین.
‫هنوز کلی انگیزه برای بازی داریم.
‫امتیاز ۵ به هیچ توی فوتبال ‫خیلی خطرناکـه، باشه؟
‫ببین، خسته شدن. ‫نگاه‌شون کن، جونی براشون نمونده.
‫اون همه خوشحالی کردن تاثیرش رو گذاشته.
‫- می‌شه صحبت کنیم؟ ‫- آره.
‫- یادتونه برای شروع بازی سکه انداختیم؟ ‫- آره.
‫سکه‌مون رو می‌خوایم.
‫مکس!
‫من فقط کارت اعتباری دارم.
‫یادت باشه، اول با دو دست ‌و سر پارو عمودی ‫بعد برای تجدید قوا سر پارو افقی.
‫می‌خوام پارو زدن و جلو رفتنـت رو ببینم.
‫- آره. ‫- نه پارو زدن می‌بینم نه جلو رفتن.
‫نگاه می‌کنم ولی چیزی نمی‌بینم.
‫افقی، عمودی، افقی... خیلی‌خب.
‫- داری قایق رو از دست می‌دی. ‫- می‌دونم.
‫به خاطر اینه که تمرکز نکردی.
‫صبر کن.
‫- دیگه از دست رفت. ‫- نه، می‌تونم بگیرمش.
‫ببین، اقیانوس اطلاس‌ـه.
‫سرعت باد ۸۰ نات‌ـه. ‫اون پارو تا الان رسیده پرتغال.
‫و حتی فکر شنا کردن هم به سرت نزنه.
‫آره، خب این کار رو که نمی‌کنم.
‫- آره، خوبه. ‫- شنا بلد نیستم.
‫یعنی نیازی نیست بلد باشم، نه؟ ‫چون توی قایقـم.
‫می‌شه بریم خونه؟ ‫به اندازه‌ی کافی سفر جاده‌ای کردیم؟
‫آره، خب نمی‌شه گفت
‫تجربه‌ی «تلما و لوئیز‌»ای بود ‫که من انتظارش رو داشتم.
‫چی؟ می‌خواستی خلافکار شیم ‫و پلیس دنبال‌مون کنه؟
‫یکم.
‫خب، مطمئنی نمی‌خوای این میز رو بخری؟
‫حیفـه این همه راه اومدیم ‫و حتی نری اون میز رو ببینی.
‫حتی یه ذره هم کنجکاو نیستی؟
‫از میزی که دارم راضی‌ام.
‫میز دیگه‌ای لازم ندارم.
‫- خب، من فقط... ‫- خیلی توی ذهنـم بزرگش کردم.
‫- اگه به اون خوبی‌ای که تصور کردم نباشه چی؟ ‫- اگه بهتر باشه چی؟
‫تا امتحان نکنی نمی‌فهمی، مگه نه؟
‫توی زندگی از کارهایی که انجام ندادی ‫پشیمون می‌شی، نه کارهایی که انجام دادی.
‫من همیشه اینو می‌گم.
‫- باشه. ‫- پرنسس...
‫فکر کنم اگه این کار رو نکنم، پشیمون شم.
‫و اگه بیشتر از این صبر کنم، ‫ممکنه اون میز بره.
‫عالیه.
‫می‌دونی، باید بگم
‫واقعاً برای دیدن این میز هیجان‌زده شدم.
‫اون توپ مال خودتـه، دروازه‌بان! ‫بجنب!
‫بدشانسی بود، بدشانسی بود. ‫مشخصه.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫بازی فوق‌العاده‌ای بود، واقعاً.
‫امتیاز ۸-۰ باعث می‌شه ‫بهتر از چیزی که هستن به نظر بیان.
‫اصلاً واقعیت بازی رو نشون نمی‌ده.
‫شش تا گل شانسی زدم، ‫دوتاشم آفساید بود، باشه؟
‫ممنون که اومدی رفیق، آفرین. ‫چندتا توپ رو خوب گرفتی.
‫ببخشید، سیم باتری به باتری دارین؟
‫باتری ماشین‌مون خالی شده.
‫من مدیر برنامه‌ریزی استراتژیک ‫شورای «هارینگی» هستم، رفیق.
‫خیلی‌خب، یه نگاه سریع می‌ندازم.
‫- زود باش. ‫- ممنون، رفیق.
‫معذرت می‌خوام، ‫زیاد خوب نبود، نه؟
‫- خیلی دوست داشتم. ‫- واقعاً دوست داشتی؟
‫آره، من بدترین بازیکن نبودم.
‫♪ گنده‌ست، گرده. ♪ ‫♪ نصف زمین رو می‌گیره. ♪
‫♪ - کله‌ی جیسون، کله‌ی جیسون! ♪ ‫ - خیلی‌خب، باشه.
‫- باشه، خوش گذشت. ‫♪ - گنده‌ست، گرده. ♪
‫- خیلی‌خب. ‫♪ - نصف زمین رو می‌گیره. ♪
‫♪ کله‌ی جیسون، کله‌ی جیسون! ♪
‫سرت عقب، شکمـت رو بده تو.
‫آفرین و با پای صاف ضربه بزن.
‫آره، آره، زود باش، خودشه.
‫آره...
‫باشه، باشه، خوبی؟ خوبی. ‫خوبی.
‫- برگرد، آفرین. ‫- دوست ندارم.
‫بذار بکشمـت بالا، خیلی‌خب.
‫خدای من.
‫- مطمئنی نمی‌خوای من بیام داخل؟ ‫- نه!
‫نه، نمی‌تونی بیای.
‫اشکال نداره، برای من کاری نداره.
‫باید خرید کنیم.
‫می‌دونی برای مسیر برگشت.
‫مثلاً سفر جاده‌ایـه، مگه نه؟
‫آره، عالیه.
‫- خب، چی می‌خوایم؟ ‫- چی می‌خوایم؟
‫- نوشابه رژیمی. ‫- خب.
‫فانتا، پاپ‌کورن.
‫- هم شیرین هم نمکی. ‫- یکم مغز پسته.
‫- باشه. ‫- دستمال مرطوب.
‫خیلی‌خب، صبر کنین، صبر کنین. ‫بذارین بنویسم.
‫خب، مغز پسته.
‫سلام. من پرنسس هستم، سلام.
‫سلام، من پرنسس هستم.
‫سلام، من پرنسس...
‫ببخشید، شما؟
‫کت اینجاست؟
‫کت؟
‫کت رید؟
‫نه، پیش پات رفت. ‫یه سر رفت مغازه.
‫می‌دونین کِی برمی‌گرده؟
‫الان ساعت چنده؟ تازه ۳ شده ‫و اون سال ۲۰۱۸ رفت.
‫- پس... ‫- از اینجا رفته؟
‫اینجور به نظر می‌رسه، آره.
‫البته راستـش رو بخوای ‫پیدا کردن جنس توی اون مغازه سخته.
‫باشه، احتمالـش کمه
‫ولی بخش سوسیس و کالباس دارین؟
‫گوشت داریم.
‫گوشت؟
‫پس تو دختر «شوش» هستی.
‫کی؟
‫مردم «شوش» صداش می‌کردن.
‫چرا؟
‫فکر کنم چون زیاد حرف می‌زد.
‫آهان.
‫می‌دونی کجا رفته؟
‫نمی‌دونم، شنیدم خارج از کشور. ‫شاید.
‫می‌تونی بهم بگی چطور آدمیه؟
‫اون مثل خورشید می‌مونه.
‫وقتی بهت می‌تابه اینجوری‌ای که ‫«وای»، می‌دونی چی می‌گم؟
‫نمی‌تونی تصور کنی یه روز نتابه.
‫ولی بعد یه روز، دیگه نمی‌تابه. ‫چون دیگه نوبت تو نیست
‫و می‌ره به یکی دیگه بتابه.
‫باشه.
‫خب، متاسفم.
‫- من باید برم. ‫- اگه پیداش کردی،
‫بهش بگو ماهیـش مُرده.
‫نمُرده ولی تو بهش بگو مُرده.
‫باشه.
‫چی شد؟
‫باید بهش بگم که داری دنبال مامانت می‌گردی.
‫نه، لطفاً نگو.
‫- پرنسس، اون... ‫- لطفاً کارن، الان نه.
‫باشه.
‫تقریباً هرچی می‌خواستین رو گرفتم.
‫ولی بذر کتان نداشتن.
‫چی شده؟
‫میز کجاست؟
‫- نیکی... ‫- اونجا نبود، فروخته بودش.
‫منظورت چیه؟
‫الان خیلی بازارش داغ‌ـه.
‫فکر کنم سریع خرید و فروش می‌شن.
‫می‌شه بریم خونه؟
‫نمی‌تونه این کار رو بکنه.
‫این همه راه تا اینجا اومدیم.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- ببخشید ولی این درست نیست.
‫کارن، یه کاری کن.
‫- مثلاً چیکار؟ ‫- نمی‌دونم، یه کاری.
‫یه کار دیگه!
‫نیکی! نیکی! نیکی!
‫ببخشید.
‫اوه، نه.
‫خدای من.
‫نیکی، می‌تونم توضیح بدم.
‫- من یه میز برمی‌دارم. ‫- چی؟
‫یه میز برمی‌دارم
‫و به احتمال زیاد داره زنگ می‌زنه پلیس. ‫زود باش.
‫چی؟ چی...
‫سرعت عمل مهمه، کارن!
‫نگاه‌ش کن.
‫نمی‌بینی به خاطر تو همه‌کار می‌کنه؟
‫باید بهش بگی، درک می‌کنه.
‫می‌گم، قول می‌دم. ‫فقط بذار خودم به وقتـش بگم، باشه؟
‫نمی‌دونستم
‫چه سبکی دوست داری، ‫پس هرچی دم دست بود برداشتم.
‫- نیکی. ‫- خب، ۴۰ پوند براش گذاشتم
‫و یه روغن لب هم از جیبـم افتاد بیرون.
‫اگه راستـش رو بخواین ‫این معامله به نفع اون شد.
‫لعنتی.
‫الان گیر میفتیم. ‫برو، برو کارن، زود باش.
‫می‌دونم! دارم سعی می‌کنم ‫کمربندم رو ببندم!
‫- زود باش! ‫- خدای من!
‫فصل یازدهم.
‫درکمال تعجب عده‌ای نجات پیدا کردن ‫و به خونه‌هاشون برگشتن...
‫خوبه، آره.
‫سعی کردم یکم بهش شخصیت بدم.
‫خب، آره همین کار رو کردی.
‫آره، از اینکه چشم‌ها رو به سمت خودش ‫می‌کشونه خوشم میاد، می‌دونی؟
‫حتی اگه عمداً سعی کنی ازش چشم برداری، ‫اون...
‫اگه بخوای می‌تونم چندتا از وسایلت رو ‫درست کنم.
‫- نه، نه، نه، نه. ‫- نه، نه.
‫نه، تمرکزت رو بذار روی کسب و کارت.
‫- باشه. ‫- قیمتـش رو چند گذاشتی؟
‫۱۲۰ پوند، چون همین یه نسخه‌ست.
‫آره، وقتی فروختمـش ۴۰ پوندت رو پس می‌دم.
‫اگر نفروختم می‌تونی میز رو نگه داری.
‫چه خوب.
‫لحظاتی بعد انفجار دوم رخ داد،
‫که در اثر برخورد بدنه‌ی کشتی لوسیتانیا ‫با زیردریایی آلمانی بود.
‫سرعت فرو رفتن کشتی خیلی بالا رفت.
‫[میز نوسازی شده‌ی هیجان‌انگیز، ۱۲۰ پوند ‫بازدید: ۰ نفر]
‫مکس رو دوبار نوشتی.
W W W . M O V I E S H O . C O M