‫خیلی عجیبـه.
‫- اینجا بود. ‫- خب، بگو چه شکلیـه؟
‫شبیه کیک هویجی‌ـه.
‫- داخلش خامه داره یا... ‫- نه.
‫خامه‌ی روش چه رنگیـه؟
‫ببین، هر کیک هویجی که پیدا کردی رو ‫بیا بهم نشون بده، باشه؟
‫همین‌جا بود.
‫نه، نمی‌دونم چی شده...
‫سلام.
‫باهاش کل کل نکن.
‫چی؟ نکردم.
‫یعنی هیچ‌وقت نمی‌خواد منو ببخشه؟
‫می‌دونم،
‫بهش نگفتم مامانش رو پیدا کردم
‫و می‌دونم کارم خوب نبوده، ‫ولی در این حد بد بوده؟
‫«هیتلر» اینجاست، خب؟ ‫«امل کلونی» هم اینجاست، بگو من کجام؟
‫پایین‌تر.
‫جدی؟ بدتر از «الن»؟
‫خب، داریم از «لانس آرمسترانگ» رد می‌شیم.
‫آره.
‫این «شاهزاده اندرو»ـه. ‫واقعاً؟
‫«کیتلین» کلاس ورزش «جزرسایز»؟
‫- آره. ‫- جدی می‌گی؟
‫یعنی از کیتلین هم بدتر...
‫نه، ببخشید، تو اصلاً جدی نگرفتی.
‫فقط بهش وقت بده.
‫و یه چیزی می‌گم که به درد آینده‌ت می‌خوره.
‫دفعه‌ی بعد که خواستی یواشکی ‫یکی رو زیرنظر بگیری،
‫نذار با گوشیـت سلفی بگیره.
‫جیس، برای بار چندم می‌گم. ‫نمی‌دونستم سلفی گرفته.
‫چطور ممکنه ندونی؟ بی‌خیال، نیک.
‫چون من مدام عکس‌هام رو نگاه نمی‌کنم.
‫چون ۲۳ سالم نیست.
‫عکس می‌گیرم و دیگه نگاه‌ش نمی‌کنم، ‫مثل یه آدم بالغ...
‫واقعاً شما هم باید امروز بیاین؟
‫- آره. ‫- آره.
‫آره، با نوآ به توافق رسیدیم ‫که تمام ملاقات‌هاتون حضور داشته باشیم.
‫توی شهربازی با حضور شما ‫چطوری مامانم رو بشناسم؟
‫و چرا شما باید برای همه چی تصمیم بگیرین؟
‫چون ما بالغ هستیم
‫- و تو بچه‌ای. ‫- آره.
‫و شهربازی یه خوش‌گذرونی کوچولو ‫قبل از اولین روز دانشگاهِ جیسون‌ـه.
‫آره.
‫ببین، چند ماه دیگه، اگه اوضاع خوب پیش رفت،
‫اون‌وقت می‌تونی باهاش تنها وقت بگذرونی. ‫قول می‌دم.
‫- قول می‌دی؟ ‫- آره.
‫از کجا بفهمم دوباره دروغ نمی‌گی؟
‫- بازم می‌گم، دروغم از روی مهربونی بود. ‫- از روی مهربونی بود.
‫و معذرت می‌خوام.
‫نه! وقتی بچه بودیم ‫و مدام خونه‌مون عوض می‌شد،
‫همه برای محافظت ازم بهم دروغ می‌گفتن.
‫می‌گفتن «همه‌چی درست می‌شه.»
‫«این آخرین باره که جا به جا می‌شین.»
‫بدترین چیزهایی که توی زندگیـم شنیدم ‫از آدمای مهربون و از روی مهربونی‌شون بوده.
‫من ازت عذرخواهی می‌کنم. ‫از ته قلبـم.
‫باشه، ببین.
‫از این به بعد، همه‌مون قول می‌دیم
‫- با صداقت و اعتماد پیش بریم، باشه؟ ‫- آره، آره.
‫خودت الان داری وانمود می‌کنی
‫دنبال کیک هویجی می‌گردی که ‫سه روز پیش خوردیش.
‫- ساکت شو. ‫- توی یه لقمه.
‫جعبه‌اش رو هم انداختی توی سطل خیابون.
‫بیست دقیقه‌ست داریم دنبالش می‌گردیم.
‫«خامه‌ی روش چه رنگیـه؟»
‫» ترجمه از تـارا «
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خب، خیلی خوبه، نه؟
‫فقط خودمون دوتاییـم.
‫تا ۹ هفته‌ی آینده.
‫تا وقتی بابا ‫از قایق‌رانی توی اقیانوس اطلس برگرده.
‫که کار خیلی مهمی بود ‫و حتماً باید انجام می‌داد، ولی...
‫بهش زنگ بزنیم؟ روی قایق.
‫آره!
‫خیلی‌خب، زنگ بزنیم.
‫خوب می‌بینی؟
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام، بابا.
‫- سلام. ‫- اوضاع چطوره؟
‫اونجا آرامش داره، نه؟
‫نه، این شلوغ‌ترین مسیر کشتی‌رانی دنیاست.
‫آهان، یه تانکر اونجاست.
‫ببخشید، باید سوت بزنم.
‫خدای من...
‫منورهام تموم شده که یکم باعث نگرانی‌ـه.
‫تازه دو هفته‌ست رفتی.
‫آره، می‌دونم ولی...
‫یه مرغ دریایی عصبیـم کرد. ‫چیزی نیست، فکر کنم از شرش خلاص شدم.
‫می‌خواد بدونه، ‫می‌تونی مجسمه‌ی آزادی رو ببینی؟
‫آره، فکر کنم بهتره قبل از زنگ زدن ‫این سوال‌ها رو فیلتر کنی.
‫این موبایل‌های ماهواره‌ای، ‫باتری‌شون زود تموم می‌شه.
‫استیوی، می‌خوای بری برای مهمونی آماده شی؟
‫برو.
‫آره، دوستـت دارم عزیزم. ‫این کار رو به خاطر تو می‌کنم، یادت نره!
‫تا کِی قراره طول بکشه؟
‫می‌دونی که من دارم ‫هزارتا کار رو همزمان مدیریت می‌کنم.
‫کدوم هزارتا کار، عشقم؟
‫استیوی...
‫ببخشید، فکر کنم صدات قطع شد. ‫فقط «استیوی» رو شنیدم.
‫نمی‌تونی از دوست‌هات کمک بخوای؟
‫من هیچ دوستی ندارم.
‫مادرهای دیگه از من خوششون نمیاد، ‫چون صورتـم متقارن‌ـه.
‫قبلاً درمورد این موضوع حرف زدیم. ‫می‌شه حواست جمع باشه؟
‫دارم تمام تلاشـم رو می‌کنم.
‫و... دیگه به استیوی نگو که داری این کار رو ‫به خاطر اون می‌کنی.
‫چون اگه بمیری، عذاب وجدان می‌گیره.
‫درسته، متوجه شدم. ‫من...
‫برگشت، اون مرغ دریایی برگشت.
‫برو بیرون!
‫- اسکات، قطع و وصل می‌شه، من... ‫- اینجا ملک شخصیـت نیست!
‫- آسمون مال توـه دیگه! ‫- چی...
‫نشین!
‫روی این قایق نمی‌شینی!
‫ویک راس، تعمیرکار. ‫ببخشید روز اول دیر اومدم.
‫پنج دقیقه زود اومدین.
‫شیرتون آب می‌ده، درسته؟
‫ماشین‌تون رو روشن گذاشتین.
‫تموم شد.
‫خودم دستمزد نمی‌گیرم، ‫ولی واشر ۲۵ پوند می‌شه.
‫می‌تونین کارت به کارت کنین. ‫روز خوبی داشته باشین.
‫ممنون!
‫نیک، نیک، نیک، فکر کنم یه راهی پیدا کردم ‫که اگه خدا بخواد بتونیم
‫دوبار سوار «خشم فرعون» شیم.
‫آره، آخه زندگی‌مون به اندازه‌ی کافی ‫ترسناک نیست.
‫عاشقـش می‌شی، بهم اعتماد کن.
‫حالت خوبه؟ آره؟
‫به نظرت عجیب نیست که اون هیچ علاقه‌ای ‫به کت نشون نمی‌ده؟
‫به نظرم مشکلی نداره. ‫داره به سبک خودش عمل می‌کنه.
‫یه قسمت کوچکی درونم هست که ‫دوست داره اون عجیب‌غریب بمونه
‫تا هیچ‌وقت یه رابطه‌ی درست حسابی نسازه ‫و تا ابد باهامون زندگی کنه.
‫- فقط یه قسمت کوچک‌ـه. ‫- واقعاً؟
‫یه قسمت خیلی خیلی کوچک ‫که اصلاً ارزش نداشت به زبون بیارم.
‫درسته.
‫- دیر کرده. ‫- فقط ده دقیقه دیر کرده، عزیزم.
‫- بهش یه فرصت بده، باشه؟ ‫- من بهش اعتماد ندارم.
‫ببین، باید این قضیه رو بسپری به خود پرنسس.
‫اون نیاز داره ازش محافظت شه.
‫جیس، خودش اندازه‌ی سبک آرایشـش جسور نیست.
‫ببین، امروز اگه اضطراب گرفتی،
‫- ازت می‌خوام یه کاری کنی. ‫- باشه.
‫نفس عمیق بکش، روی زمان حال تمرکز کن
‫و یه جرعه‌ی بزرگ آب بخور، باشه؟
‫همه‌چی درست می‌شه. ‫بهت قول می‌دم.
‫- سلام! ‫- سلام، اومد، پاشو.
‫سلام، پرنسس.
‫ده دقیقه دیر کرده، با یه قهوه اومده.
‫- خدای من، موهات رو ببین. ‫- آره، سلام.
‫- سلام، ببخشید دیر اومدم. ‫- نه.
‫اشکال نداره، نگران نباش.
‫رفتم یه چیزهایی بخرم... برای قطار.
‫برای تشکر که منو به خانواده‌تون راه دادین.
‫خوشحالم که دوباره تونستم مامان شم.
‫- لطف داری. ‫- چه عالی.
‫خب، بریم؟ آره، بیاین بریم.
‫زود باش، قطار ۵ دقیقه‌ی دیگه حرکت می‌کنه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این ماییـم.
‫- این بلیت خانوادگی‌ـه. ‫- بله.
‫سه‌تا بالغ دارین.
‫- آره، ببخشید. ‫- آره.
‫خدای من، صداش بلند بود.
‫ببخشید، ما دوتا ‫پدر و مادر قانونیِ این دوتا بچه‌ایم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫و خانومی که اونجاست...
‫اون کت‌ـه که تازه پیداش شده
‫و اون مادر بیولوژیکی بچه‌هاست.
‫حالا باهم اومدیم. ‫ما یه خانواده‌ایم، نه؟ آره، هستیم.
‫می‌دونیم داریم چیکار می‌کنیم؟ نه، نه هنوز.
‫ممکنه به مشکل بخوریم؟
‫قطعاً.
‫ولی فکر کنم فعلاً باهمیـم، نه؟
‫- برین داخل. ‫- خیلی ممنون.
‫ممنون، روز خوبی داشته باشین، خداحافظ.
‫از کجا شروع کنیم؟ ‫الان اینجاییـم، پس اگه بخوایم بریم...
‫نمی‌تونیم پرنسس رو با کت تنها بذاریم.
‫می‌شه تو باهاشون سوار ترن‌هوایی شی؟
‫من حاضرم برم ‫ولی می‌دونی که سرگیجه می‌گیرم
‫و توی قطار کلی قرص ضدسرگیجه خوردم.
‫آره، خودمـم خیلی دوست دارم برم،
‫ولی تایلر می‌خواد درمورد یه‌چیزی ‫باهام صحبت کنه.
‫باشه، پس در اولین فرصت میای نجاتـم بدی؟
‫آره، چطوره تو هم با ما بیای؟ ‫تنها باشن مشکلی پیش نمیاد.
‫جیس، تو اون زن رو نمی‌شناسی. ‫بدآموزی داره.
‫اگه تنهاشون بذاریم، یهو می‌بینیم ‫رفتن دارن بانک می‌زنن،
‫درحالی که با یه «خوراکی اسکوبی» نشئه شدن.
‫- این متن یه آهنگـه، نیک. ‫- می‌تونه واقعیت پیدا کنه، جیس.
‫- هی. ‫- خب، من و مامان سوار ترن‌هوایی می‌شیم.
‫آره، منم پایه‌ام.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫تو موقع بیرون اومدن از حموم سرگیجه می‌گیری.
‫نه، نه، مشکلی نیست.
‫همون‌ها تمرین شد که برای الان آماده شم.
‫باشه، بریم سوار ترن‌هوایی شیم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫مگه چقدر می‌خواد تکون بخوره؟
‫- سلام. ‫- سلام. استیوی اینجاست.
‫سرش می‌خاره، پس ممکنه شپش داشته باشه.
‫خب، دیگه رفت داخل.
‫حالت چطوره؟ کنار اومدی؟
‫با نبود اسکات‌؟ ‫داشتیم درموردت حرف می‌زدیم.
‫آره، نه، ما خوبیـم. ‫ممنون.
‫خب، ساعت ۲ می‌بینمـت.
‫کاری که داره انجام می‌ده فوق‌العاده‌ست.
‫خیلی مهمـه که مردم ‫درمورد تغییرات اقلیم آگاه شن.
‫خب، بعید می‌دونم کسی تا الان ‫آگاه نشده باشه، ولی خب...
‫دوست داری بیای داخل؟
‫ازم می‌خوای بمونم؟
‫آره، اگه دوست داری.
‫خب، نمی‌دونستم پدر و مادرها هم ‫می‌تونن بمونن.
‫آره، می‌تونن. ‫بیا داخل.
‫خدای من.
‫خیلی حال داد.
‫آره.
‫می‌دونی که می‌تونی ما رو تنها بذاری.
‫می‌تونی بری، یه چای‌ای چیزی بخوری.
‫- و اینو از دست بدم؟ ‫- برو.
‫خب، صفـش هنوز کوتاهـه، ‫پس بیا یه دور دیگه سوار شیم.
‫- آره. ‫- آره؟
‫آره، اینم یکی از گزینه‌هاست.
‫گزینه‌های دیگه اینه که بریم باغ وحش ‫یا کیوسک اطلاعات، شاید.
‫بیا، رفیق. ‫بیا چند ثانیه اینجا بشینیم.
‫خیلی‌خب.
‫مشکل چیه؟ درمورد مادرتـه؟
‫چون هر حسی داشته باشی، ‫می‌تونی درموردش با ما صحبت کنی.
‫حسی ندارم.
‫ می‌دونم باید داشته باشم ‫ولی هیچ خاطره‌ای ازش ندارم.
‫اشکالی داره؟
‫معلومه که نه، رفیق. ‫هیچ مشکلی نداره.
‫- پس، چی شده؟ ‫- درمورد یه دختره.
‫خیلی‌خب، بگو.
‫دوستـش بهم گفت از من خوشش میاد ‫و خودش بهم پیام داده.
‫و حالا نمی‌دونم چی جواب بدم.
‫خب، تو ازش خوشت میاد؟
‫آره، ولی موضوع اینه که من دروغ گفتم. ‫تاحالا با کسی دوست نبودم.
‫منظورت چیه؟ پس آناستازیا چی؟
‫- رقاص بیانسه. ‫- از خودم درآوردم.
‫واقعاً؟
‫شوکه شدم.
‫ولی به نظر میاد دختره ازت خوشش میاد، رفیق.
‫- آره. ‫- آره.
‫به لطف گندکاری‌های نسل شما، ‫الان دخترها از پسرهای خوب خوششون میاد.
‫خب، پس قابلی نداشت.
‫اشکال نداره یه لحظه استراحت کنم ‫و چای بخورم؟
‫نه، حتماً. ‫خیلی وقتـه دارین کار می‌کنین.
‫ممنون. ‫بابت تاخیر معذرت می‌خوام.
‫چه تتوی باحالی.
‫- سرتون رو ببرین عقب، لطفاً. ‫- ممنون.
‫ببخشید. ‫کی اون تتو رو زده؟
‫راستـش، یادم نمیاد. ‫اوه، صبر کن.
‫اسمـش رو هم یه‌جای دیگه تتو کرد.
‫- واقعاً؟ ‫- نه، نمی‌تونم ببینمـش.
‫می‌خوای یه روز بریم پیشـش؟
‫- خدای من، آره. ‫- هی.
‫خب... بیاین فقط...
‫همه حالشـون چطوره؟ خوبه؟
‫خوبه؟ خوبه؟
‫- همه خوبـن. ‫- بشینین.
‫- لطفاً. ‫- آره، ببخشید.
‫خدای من، خدای من، خدای من.
‫زن‌ها چی دوست دارن؟
‫چندتا پادکست گوش دادم ‫و شروع به نوشتن لیست کردم.
‫واقعاً؟ باشه، ببینم چی نوشتی.
‫
‫«سگ‌های کوچولو».
‫- «شامپو خشک». ‫- خب، آره، درسته.
‫«درخواست مِنوی بدون گلوتن».
‫رفیق، همین‌جا وایستا، ‫چون یه چیزی که زن‌ها خوش‌شون نمیاد
‫اینه که بشینی جوری بررسی‌شون کنی ‫که انگار موجود فضایی هستن، باشه؟
‫لازم نیست اینو بنویسی، باشه؟
‫چی نوشته؟ بده ببینم.
‫«باربارا»؟
‫اسمـش بارباراست؟
‫- آره. ‫- چند سالشـه، رفیق؟
‫همسن منـه.
‫آهان، خب عجیبـه.
‫پس بذار ببینیم چی نوشته.
‫«سلام». ‫چرا همیشه باید با مغز آدم بازی کنن، نه؟
‫چی جواب بدم؟ ‫بهم یاد بده مثل تو بامزه باشم.
‫دیوانه نشو، تایلر. ‫این چیزها رو نمی‌شه یاد داد.
‫تو یکی از بامزه‌ترین آدم‌های دنیایی.
‫خب، آره، من دوست دارم با یه نگاه ‫کنایه‌آمیز به زندگی نگاه کنم،
‫ولی اصل بامزگیِ من به صداهای خنده‌داره
‫و اینو نمی‌شه توی پیام انتقال داد.
‫ببین، رفیق.
‫یه اشتباهی هست که همه‌ی مردها می‌کنن.
‫به محض اینکه یه نفر بهشون علاقه‌مند می‌شه،
‫سعی می‌کنم یه آدم دیگه شن.
‫فقط خودت باش، رفیق. ‫باشه؟
‫هروقت نمی‌دونستی باید چیکار کنی ‫از خودت بپرس «اگه تایلر بود چیکار می‌کرد؟»
‫باشه.
‫انگار حسابی داره به نیکی خوش می‌گذره.
‫حتماً خیلی سخته که بدونی ‫شوهرت یه‌جایی اون بیرون تک و تنهاست.
‫شما از نزدیک ندیدینـش. ‫وقتی هست، سخت‌تره.
‫چرا قبلاً همدیگه رو ندیده بودیم؟
‫چون من معمولاً توی ماشینم می‌شینم ‫و کتابـم رو می‌خونم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫چقدر خوبه.
‫خدای من.
‫باید برم دست‌شویی.
‫یه دست‌شویی اونجاست. ‫ما تنها بمونیم چیزی نمی‌شه.
‫نه، نمی‌خوام گروه‌مون رو بهم بزنم.
‫- خودش برطرف می‌شه. ‫- خیلی‌خب.
‫برطرف می‌شه.
‫خب، فکر کردی که می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌دونی هفت دقیقه طول می‌کشه ‫تا نور خورشید به زمین برسه؟
‫اگه خورشید منفجر شه، ‫ما هفت دقیقه‌ی اول متوجه نمی‌شیم.
‫ممکنه چند دقیقه‌ی دیگه بمیریم، نیکی. ‫و هیچ‌کس هم خبردار نمی‌شه.
‫پس هرچی پیش آید، خوش آید.
‫آره، فقط اینکه... ‫خیلی طول کشید تا اون جا بیفته،
‫پس دوست دارم ببینم می‌شه...
‫خب، اگه جا افتاده بود که دنبال من نمی‌گشت.
‫می‌دونم باید صبر کنم تایلر بزرگ شه ‫تا بتونم دوباره باهاش ارتباط برقرار کنم
‫ولی پرنسس اونقدری بزرگ شده ‫که خودش تصمیم بگیره.
‫- و اون می‌خواد من به زندگیش برگردم، پس... ‫- آره.
‫امروز خیلی تشنه‌ای.
‫هی، بریم بعدی رو سوار شیم.
‫باشه.
‫مگه اینکه تو بخوای این یکی رو نیای؟
‫نه! نه، خیلی دارم حال می‌کنم.
‫عاشق اون حسـم که یهو دلت می‌ریزه.
‫آره، بریم.
‫آره، اون حس فوق‌العاده‌ست.
‫کسی دست‌شویی نداره؟
‫نه؟ باشه.
‫ببخشید، ممنون می‌شم از دست‌شویی پایین ‫استفاده کنین.
‫لوله‌های زیر سینک‌تون یه صدایی می‌داد
‫که فهمیدم فشار آب حمومتون داره کم می‌شه.
‫نیازی نیست پول بیشتری بدین، ‫کارهای من گارانتی داره.
‫اگه تا ۲۵ سال آینده هم مشکلی پیش اومد، ‫میام درستـش می‌کنم.
‫البته اگه زنده باشم.
‫[زندگی چطوره؟]
‫چطور پیش می‌ره؟
‫[چه خبر؟]
‫نمی‌دونم چی بنویسم.
‫- خب. ‫- نوشتی؟
‫- نوشتم. ‫- چی نوشتی؟ «سلام.»
‫عالیه رفیق، بفرست بره. ‫زود باش، بفرست.
‫- می‌ترسم. ‫- می‌دونم رفیق، ولی شجاع باش.
‫- یه نفس بکش. ‫- باشه.
‫- زود باش. ‫- فرستادم.
‫- خدای من. ‫- خب، تموم شد.
‫- خیلی سخت بود. ‫- سرت رو بذار بین زانوهات.
‫- خدای من. ‫- آره، نفس بکش، آفرین.
‫- ترسناک بود، نه؟ ‫- آره، رفیق.
‫هردفعه.
‫خیلی‌خب، تموم شد. ‫بریم یه چیزی سوار شیم.
‫- خدای من. ‫- چیه؟
‫- جواب داد. ‫- جواب داد؟
‫جواب داد!
‫- عالیه رفیق، عالیه! ‫- آره!
‫- خدای من. ‫- خب، حالا بیا بریم.
‫ولی می‌خوام یه پیام دیگه بفرستم.
‫واقعاً؟
‫زود باش ببینم، رومئو. ‫چی می‌خوای بنویسی؟
‫آره، هرروز زنگ می‌زنیم ‫که استیوی صداش رو بشنوه.
‫چه عالی.
‫صورتـت خیلی متقارن‌ـه.
‫ممنون.
‫باید عضو گروه کتاب‌خونی‌مون شه.
‫می‌ریم «سالوز» و وانمود می‌کنیم ‫درمورد کتابی که نخوندیم حرف می‌زنیم
‫ولی در مورد کسایی که توی زمین‌بازی دیدیم ‫غیبت می‌کنیم.
‫چه عالی.
‫- راستـش، منم یه حرف‌هایی دارم. ‫- شماره‌ات چنده؟
‫توی گروه پدر و مادرها عضوءت می‌کنم.
‫نه، توی اون گروه عضوء هستم.
‫نه، منظورم گروه واقعی‌ـه.
‫مامان، من حوصله‌ام سر رفته.
‫می‌شه الان بریم؟
‫یه ده دقیقه بهم وقت می‌دی؟ ‫خواهش می‌کنم، برو.
‫خدای من، خدای من، خدای من!
‫بستنی شکلاتی.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫می‌رم دستمال بگیرم.
‫تو حالت خوبه؟
‫آره.
‫آره، آره، آره.
‫نه، نه، اصلاً.
‫خب، قمقمه‌ات رو پر کردم.
‫ممنون.
‫می‌دونی که اون قرص رو ‫فقط می‌تونی چهار بار در روز بخوری، نه؟
‫آره، ولی امروز یه روز عالی نیست. ‫مگه نه، جیس؟
‫نمی‌تونم تنهاشون بذارم.
‫فکر کنم مجبوریم بهش اعتماد کنیم، نیک.
‫داری می‌گی یه نفر رو به زندگی‌مون راه بدیم.
‫کسی که نمی‌شناسیم رو.
‫کسی که ممکنه هزارتا مشکل برامون درست کنه ‫و نمی‌دونیم آخرش کِی و چطوری تموم می‌شه.
‫خب، دفعه‌ی قبل که این کار رو کردیم، ‫همه‌چی خوب پیش رفت، مگه نه؟
‫وقتی میاد پایین ترسناک می‌شه.
‫اون داره تلاشـش رو می‌کنه، نیک.
‫فقط شاید تلاش اون با تلاش ما متفاوت باشه. ‫همین.
‫می‌دونی،
‫اینجور مواقع با خودم می‌گم کاش تو رو
‫آدم پخته‌تر و کامل‌تری نکرده بودم،
‫چون بدجور به ضررم شده.
‫خیلی خوش گذشت.
‫خب، زود باشین، بچه‌ها. ‫قطارمون به زودی حرکت می‌کنه.
‫زود باشین، جمع کنین بریم.
‫پاشو، زود باش.
‫تو خوبی؟
‫آره.
‫قول می‌دم به زودی بتونین ‫تنهایی باهم وقت بگذرونین.
‫ولی پرنسس، باید وقتـش برسه.
‫وقتی که حس کنیم تو آماده‌ای، باشه؟
‫باشه.
‫می‌خوای آشغالـت رو بندازم سطل؟
‫نه، خودم می‌ندازم.
‫باشه.
‫یه لحظه صبر کنین. ‫نمی‌شه عکس رو نگیرم.
‫- زود باشین، سریع. ‫- سکوی یک.
‫لطفاً بلیت‌هاتون رو آماده کنین.
‫- سکوی یک... ‫- آفرین، رد شو.
‫- عجله کن، پرنسس. ‫- دارم عجله می‌کنم.
‫زود باش، رفیق. ‫آفرین.
‫کار نمی‌کنه.
‫- چی؟ ‫- کار نمی‌کنه.
‫- خب... قطار... ‫- نه، جیسون، تایلر.
‫- منو تنها نذارین! ‫- قطار داره می‌ره!
‫- منو تنها نذارین! بلیتـم کار نمی‌کنه! ‫- خب، پس عجله کن لطفاً!
‫خب، عالی شد.
‫آره، عالیِ عالی...
‫برو.
‫من نمی‌تونم...
‫بذار بلیتـت رو ببینم.
‫آره، اون بلیت نیست، نه؟
‫کارت عضویت باغ وحش‌ـه.
‫آره.
‫حتماً هنوز سرگیجه دارم.
‫- ایناهاش. ‫- پیداش کردی؟
‫- آره. ‫- خوبه.
‫باز شد.
‫می‌دونی که می‌تونستیم ‫توی یه واگن دیگه بشینیم، نه؟
‫قطار بعدی یک ساعت دیگه میاد.
‫- بلیت لطفاً. ‫- هی.
‫اونا گفتن با قطار بعدی میان. ‫- خب، خوبه.
‫- تو... ‫- پس، تو...
‫- ببخشید، تو بگو. ‫- نه، مهم نیست، تو بگو.
‫- واقعاً؟ نه، نه، اول تو بگو. ‫- نه، تو بگو.
‫- باشه. ‫- بلیت، لطفاً؟
‫اینا بلیت فرست کلاس نیستن.
‫اینجا فرست کلاس‌ـه.
‫نمی‌تونین اینجا بشینین.
‫باید جریمه بدین.
‫چی می‌گه؟
‫شکیرا؟
‫- چی؟ ‫- شکیرا،
‫دوآ لیپا، سانتانا.
‫آگولرا، پاکو رابان.
‫لین مانوئل میراندا، سی؟
‫- اوا لونگوریا، اوا، سی، سی. ‫- اوا لونگوریا! اوا لونگوریا، سی، سی.
‫خیلی حال داد.
‫- خدای من. ‫- چیه؟
‫- داره برمی‌گرده، پاشو. ‫- نه.
‫- بدو، بدو، بدو. ‫- هی، وایستین!
‫صبر کنین! وایستین!
‫ببخشید.
‫می‌دونم اسپانیایی نیستین.
‫[ویک راس - تعمیرکار]
‫[شما رزرو شدید - شما ۵ ستاره گرفتید]
‫[من سگ‌های کوچولو رو دوست دارم! ‫و شامپوی خشک رو.]
‫[منم همین‌طور!]
‫» ترجمه از تـارا «