‫خیلی‌خب.
‫خب، چه حسی داری؟
‫یکم استرس دارم.
‫از روزهای اول متنفرم.
‫فقط یادت باشه که توی شغل قبلیـت ‫چقدر حوصله‌ت سر رفته بود، باشه؟
‫ولی دلم برای حوصله سر رفتن تنگ شده.
‫چطور نفهمیدم که اون حس ‫خیلی بهتر از این حس‌ـه؟
‫توی این شغل هم به زودی حوصله‌ات سر می‌ره. ‫بهت قول می‌دم.
‫ممنون، امیدوارم.
‫- سلام، رفیق. ‫- صبح بخیر، بابا.
‫می‌تونم بعد از مدرسه با باربارا برم بیرون؟
‫آره، باشه.
‫فقط تا ساعت ۷ برگرد خونه، ‫چون کت قراره برای شام بیاد اینجا.
‫باشه.
‫حالا که کت و باربارا وارد زندگی‌مون شدن،
‫اصلاً زمان مناسبی نیست که تو هم ‫عاشق همکلاسیِ جوانت بشی.
‫این حرفا چیه؟
‫هیچ‌کس عاشق من نمی‌شه.
‫موج موهات شبیه شاهزاده‌های دیزنی‌ـه.
‫و تو اونا رو یاد پدرشون می‌ندازی،
‫اونم وقتی تازه برای اولین بار ‫خونه‌شون رو ترک کردن.
‫پس مراقب باش.
‫لولای درتون دوام نمیاره.
‫شاید از وقتی در کابینت‌ها رو آرام‌بند کردی،
‫همه دق و دلی‌شون رو سر این در خالی کردن.
‫- پرنسس. ‫- بله؟
‫نظرت راجع به لباسم چیه؟ ‫اولین روزمـه.
‫می‌ترسم پیرترین دانشجوی دانشگاه باشم.
‫شبیه یه پلیس مخفی شدی ‫که سعی داره شناسایی نشه.
‫مامان گفت برای همه غذا میاره،
‫پس همه باید از غذاش خوش‌شون بیاد، ‫چون داره تمام تلاشـش رو می‌کنه.
‫- خیلی‌خب، باشه. ‫- باشه، خداحافظ عزیزم.
‫خداحافظ.
‫خب، امیدوارم مشکلی پیش نیاد. ‫واقعاً امیدوارم.
‫می‌شه انقدر نگران چیزی که ‫هنوز اتفاق نیفتاده، نباشی؟
‫بی‌خیال، یکم ریلکس باش.
‫من یه زنـم.
‫تخصصـم اینه که در عین ریلکس بودن ‫حواسـم به همه‌چی باشه.
‫- یه لحظه بیا اینجا. ‫- بله؟
‫- همه‌چی درست می‌شه. ‫- خیلی‌خب.
‫- می‌بینمت عزیزم، می‌بینمت بابا. ‫- خداحافظ.
‫خیلی‌خب.
‫و انقدر توی فضای مجازی کت رو چک نکن.
‫سرت شلوغ شده.
‫فکر نمی‌کردم روزی برسه ‫که برای کارت موبایل جداگانه داشته باشی.
‫کلی مشتری جدید دارم. ‫وحشتناک‌ـه.
‫شاید لازم شه موبایل سوم بگیرم.
‫نه.
‫[کت راید - ۶۹۳ دوست]
‫«فردا دبلیو‌-وای-دی؟»
‫[آیا دبلیو-وای-دی یه اصطلاح مربوط به ‫مواد مخدر است؟]
‫[«دبلیو-وای-دی» یعنی «برنامه‌ات چیه؟»]
‫[ساحل پاتونگ، پوکت]
‫«بی‌صبرانه منتظرم توی «ساحل پاتونگ» ‫ماه کامل رو تماشا کنم.»
‫«فقط یه هفته مونده، ‫بعدش می‌تونیم تا ابد باهم وقت بگذرونیم.»
‫داره می‌ره؟
‫واقعاً انتظار نداشتم به این زودی خراب شه.
‫منم همین‌طور.
‫» ترجمه از تـارا‌ «
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بانی، می‌خواستم بگم چقدر خوشحالم ‫که توی آژانس مسافرتی کار می‌کنم.
‫آره ولی دیوانه می‌شی.
‫مردم همیشه دوست دارن به جاهای جدید سفر کنن
‫ولی دنیا از این بزرگ‌تر نمی‌شه.
‫یعنی دیگه هیچ‌جا نمونده.
‫به معنای واقعی هیچ‌جا نمونده.
‫ایتالیا تموم، اسپانیا تموم.
‫یونان، واقعاً تموم.
‫یه شبه جزیره توی آلبانی هست ‫که کسی درموردش نمی‌دونه.
‫ولی به جزء اون...
‫یعنی باید دعا کنیم یه جنگی راه بیفته ‫تا یه کشور دو قسمت شه
‫که یه جای جدید به وجود بیاد.
‫کرواسی همین‌طوری به وجود اومد.
‫آره.
‫خب، با تیمـت هم که آشنا شدی.
‫آره، آره.
‫اتفاقاً می‌خواستم بپرسم حالشون خوبه؟
‫چون... انگار یکم با من خوب نیستن.
‫اوه، خوب می‌شن.
‫چون خیلی‌هاشون برای شغل مدیریت فروش ‫درخواست داده بودن.
‫- آهان. ‫- پس برای همین...
‫هنوز براشون دردناکـه.
‫توی یخچال نوشیدنی رایگان هست.
‫پس راحت باش و... لعنتی...
‫هی...
‫شرکت «لونلی پلنت» ‫شبه جزیره‌ی آلبانی رو پیدا کرد.
‫عالی شد.
‫شاید کوه آتشفشان مکزیک شمالی ‫اونقدری که می‌گن فعال نباشه.
‫آره.
‫لباسـت رو دوست دارم.
‫ممنون.
‫اولین روزمـه، ‫برای همین خواستم تاثیر خوبی بذارم.
‫چه بامزه.
‫اینجا همه رفتارشون دوستانه‌ست.
‫به جزء تیم فروش.
‫تو چیزی درمورد ساحل پاتونگ ‫که توی تایلنده می‌دونی؟
‫نه.
‫باشه، اشکال نداره.
‫سلام، سلام.
‫ببخشید، روی صندلی اشتباهی نشستم؟
‫خیلی‌خب.
‫نه... من جیسون‌ام.
‫نه، لازم نیست بنویسیـن. ‫من استاد نیستم، من... دانشجوام.
‫این کلاس شماست؟
‫نه، نیست.
‫- چون من استاد نیستم. ‫- آهان.
‫خب، آره.
‫به کلاس«نظریه و کاربردهای مددکاری اجتماعی» ‫خوش اومدین.
‫ماجراجویی از همین‌جا آغاز می‌شه.
‫حالا بیاین کتاب‌هامون رو باز کنیم.
‫من استاد نیستم، دانشجوام.
‫- من جیسون‌ام. ‫- آره، باشه.
‫بهتره یه چیزی به لباست وصل کنی ‫که معلوم شه دانشجویی،
‫چون قیافه‌ات غلط ‌اندازه.
‫نادیا، آیپد و هدفونِ من رو ندیدی؟
‫نه، ندیدم.
‫پیداشون نمی‌کنم.
‫ممکن نیست روح داشته باشیم، ‫چون این خونه سال ۲۰۲۱ ساخته شده.
‫من ازتون دزدی نمی‌کنم.
‫کسی نگفت دزدی می‌کنی.
‫خدای من، چقدر حساسی.
‫می‌شه باهاش انگلیسی صحبت کنی؟ ‫اگه اشکال نداره؟
‫آخه تازه داره یاد می‌گیره.
‫کسی که روسی صحبت می‌کنه، ‫با سه چشم می‌بینه.
‫باشه، پس از سه چشمـت استفاده کن ‫تا آیپدم رو پیدا کنی.
‫ممنون که به من ملحق شدین.
‫خیلی‌خب،
‫فقط می‌خواستم بگم که...
‫می‌دونم بعضی‌هاتون برای این شغل ‫درخواست داده بودین
‫و امیدوارم جو طوری نباشه ‫که همه‌مون معذب شیم.
‫و می‌دونم که می‌تونم ارزشم رو ثابت کنم ‫و اعتمادتون رو به دست بیارم.
‫خب، راستـش من...
‫دستـم گیر کرده لای صندلی.
‫می‌شه...
‫خدای من.
‫ببخشید، می‌شه یکی کمک کنه...
‫ممنون.
‫آره، دستـم واقعاً...
‫گیر کرده بود. ‫ممنون.
‫درست شد.
‫عالیه.
‫البته شروع عالی‌ای نبود.
‫آره، آره...
‫خب...
‫می‌خواستم بگم از همه‌تون ممنونم ‫که با آغوش باز من رو پذیرفتین
‫و می‌دونم احمقانه به نظر می‌رسه
‫ولی راستـش دستم دوباره گیر کرده.
‫- خدای من. ‫- آره، می‌شه لطفاً... ممنون.
‫می‌خواستم ببینم چی شد گیر کرد،
‫ولی زیادی کنجکاوی کردم.
‫آره، ممنون.
‫عالیه.
‫دستـم رو این بالا نگه می‌دارم.
‫آره، نمی‌دونم. ‫اینا حرف‌هایی بود که می‌خواستم بزنم.
‫پس، اگه می‌خواین برگردین سرکارتون... ‫عالیه.
‫ممنون، تیم.
‫خدای من.
‫[کِری]
‫وای، نه.
‫خب، برای امروز کافیه.
‫هفته‌ی آینده تمرکزمون روی ‫مدیریت پرونده و حفاظت از افراد آسیب‌پذیرـه.
‫و کسایی که می‌خوان برگه‌ی تشخیص ‫ای‌دی‌اچ‌دی نشون بدن،
‫باید بگم نه، ‫ دپارتمان بهتون لپ‌تاپ مجانی نمی‌ده.
‫برای گرفتنـش ۱۰ پوند خرج کردم.
‫ببخشید، اگه برات قهوه بگیرم
‫اجازه می‌دی جزوه‌ات درمورد ‫عوامل محیطی رو قرض بگیرم؟
‫از چیزی که فکر می‌کردم سریع‌تر پیش رفت.
‫قهوه؟ مگه چند سالتـه؟ ۳۳؟
‫آره، حدوداً ۳۳.
‫به خاطر سنـت سر امتحان بهت وقت اضافه می‌دن؟
‫نه، البته نمی‌دونم، شاید بدن. ‫باید بپرسم.
‫فکر کردی پلیس‌ام؟
‫[سلام کِری، من نیکی هستم. ‫امروز اولین روز کاریمـه.]
‫[ببخشید ولی اشتباهی اسموتیـت رو خوردم، ‫فکر کردم برای همه‌ست.]
‫[کِری هاول - درحال تایپ کردن]
‫[سلام نیکی! اشکال نداره!]
‫[نوشیدنی بدمزه‌ایـه، ‫فقط چون برای پوست خوبه می‌خورمـش، هاها.]
‫[باشه، پس یه نوشیدنی بهت بدهکارم.]
‫چی؟ ماکارون‌هامون کجا رفت؟
‫[کره‌ی بادوم ۴۱۹ گرم]
‫خب، من دیگه می‌رم.
‫نادیا.
‫آیپدم پیدا شد؟
‫نه، شاید اشتباه می‌کنین.
‫شاید آیپدی وجود نداشته.
‫خب، چه بوی خوبی می‌دی.
‫ممنون.
‫عطر جدید گرفتم.
‫عطر قدیمیـم سگ‌ها رو عصبانی می‌کرد.
‫[دستم یکم می‌سوزه ولی در کل خوبه.]
‫[چه بامزه!]
‫[خب، این احمقانه‌ست. الان میام اونجا...]
‫کی بهش زنگ می‌زنی؟
‫[خدای من، این پسر جذاب ‫که لباس چهارخونه پوشیده، کیه؟]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من کِری هستم.
‫پس کِی بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫راستـش...
‫سلام.
‫- سلام، عزیزم. ‫- سلام!
‫روزت چطور بود؟
‫آره، راستـش خوب بود. ‫عاشق کسی نشدم.
‫- تو چی؟ ‫- نه.
‫من عاشق کی بشم؟ چی؟
‫- نه، منظورم اینه که اولین روزت چطور بود؟ ‫- آره، خوب بود.
‫آره؟
‫فکر کنم یه کاری کردم ‫هم‌تیمی‌هام دلشون برام بسوزه.
‫دلسوزی می‌تونه منجر به علاقه شه، پس...
‫ولی یه دوست پیدا کردم.
‫- آره؟ ‫- کِری.
‫چه باحال، چطور دختریه؟
‫کِری...
‫خوبه.
‫آره.
‫- توی تیم‌تـه، آره؟ ‫- کِری؟
‫نه، توی تیمـم نیست، نه.
‫دسر گرفتی؟
‫- آره، گرفتم. ‫- واقعاً؟
‫یه کیک لیمویی خونگیِ خوشمزه.
‫کیک لیمویی دوست دارم.
‫بیا، عالیـه.
‫- آره ولی خونگی نیست. ‫- خب...
‫الان هست.
‫کت کِی می‌رسه؟
‫چون اینجا اسپانیا نیست
‫که نصف شب بشینیم دورهم هشت‌پا بخوریم.
‫من باز می‌کنم.
‫درمورد کت باید یه چیزی بهت بگم.
‫می‌دونم این اواخر همه‌چی گیج‌کننده بوده
‫ولی به زودی به حالت عادی برمی‌گرده، باشه؟
‫- بهت قول می‌دم، باشه؟ ‫- باشه.
‫سلام، من ویک هستم.
‫اومدم لولای در آشپزخونه‌تون رو درست کنم.
‫ویک؟
‫بله، ویک.
‫ولی ویک خودش...
‫ویک سرش شلوغـه.
‫ویک رو می‌شناسی؟
‫- من برای ویک کار می‌کنم. ‫- ویک خودش هم میاد؟
‫وقتی ویک سرش شلوغـه، کار رو به ‫نزدیک‌ترین ویک از «ویک تعمیرکار» می‌سپره.
‫پس اسم تو هم ویک‌ـه؟
‫نه، برای برندینگ به خودمون می‌گیم ویک. ‫من برایان هستم.
‫ببخشید، برایان.
‫بابت این کار ازمون پول می‌گیری، برایان؟
‫با «کارول» که توی دفتره، تماس بگیرین.
‫توی دفتر کارول هم دارین؟
‫دوشنبه تا پنج‌شنبه. ‫جمعه‌ها «الانور» به جاش میاد.
‫خدای من.
‫خود عوضی‌شه.
‫[عطر...]
‫مامان، من برای داستانم آماده‌ام!
‫باشه! الان میام!
‫خیلی‌خب.
‫حالا کدوم رو می‌خوای؟
‫اینو؟
‫«باد در بیدزار».
‫باشه.
‫خیلی‌خب، بیا.
‫«اسم، فعل، حرف ربط، قید، فعل، اسم.»
‫عکس تو و بابا کجاست؟
‫قابـش نقره بود...
‫مجبورم به آژانسش گزارش بدم.
‫تو هم موافقی، نه؟
‫چاره‌ی دیگه‌ای ندارم.
‫صدای چی بود؟
‫نادیا هنوز اینجاست؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫اومد.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫چه خونه‌ی قشنگی.
‫- خیلی قشنگـه. ‫- ممنون، آره.
‫غذای اندونزیایی گرفتم.
‫- با غذای تند که مشکلی ندارین؟ ‫- نه، من عاشق غذای تندم.
‫سس کچاپ به نظرش تنده.
‫نه.
‫بوش عالیـه، آره.
‫ما هم برای دسر یه کیک لیمویی خونگیِ خوشمزه ‫درست کردیم.
‫واقعاً خونگیـه ‫یا یه کیکی که بهش مشت زدی؟
‫نه، واقعاً خونگی‌ـه، آره.
‫- خیلی‌خب. ‫- خونه رو نشونت می‌دم.
‫- باشه. ‫- اول بریم اتاق من، بعد اتاق تایلر.
‫میای طبقه‌ی بالا؟
‫باشه.
‫
‫- چه اتاق قشنگی. ‫- آره.
‫دو برابر اتاق قبلی‌تـه، نه؟
‫این مال توـه.
‫توی ماشینـت پیدا کردم.
‫خدای من.
‫اینو مامان بهم داده بود.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫«پروانه‌ها تغییر می‌کنن». ‫آره، فکر کنم منظورش این بود.
‫هی، لیستـم رو آوردی؟
‫لیست سوال‌هایی که داشتم رو.
‫آره.
‫فکر کردم شاید بتونیم درمورد بعضی‌هاش ‫صحبت کنیم.
‫اگه... اشکالی نداره؟
‫آره، حتماً.
‫[چرا اسمـم رو گذاشتی پرنسس؟ ‫توی لندن خوشحال نبودی؟]
‫[اصلاً یاد ما میفتادی؟ ‫من چه ساعتی به دنیا اومدم؟]
‫خدای من، خیلی زیاده. ‫نمی‌دونم کدوم رو...
‫همین‌طوری یکیـش رو انتخاب می‌کنم و می‌پرسم.
‫- اینا کار توـه؟ ‫- چی...
‫آره.
‫خیلی خوبه.
‫«چی شد که...»
‫کِی نقاشیـت انقدر خوب شد؟
‫توی پرورشگاه یه چیزهایی بهم می‌دادن ‫که باهاشون نقاشی بکشم،
‫وقت‌هایی که ناراحت می‌شدم.
‫ببین چقدر چیز میز داری، پرنسس.
‫چه چیزهایی برات خریدن.
‫خوشحالم همه‌چی خوب از آب دراومد.
‫آره؟
‫آره، خوب شد که برگشتم.
‫می‌ترسیدم رفتنِ من ‫تاثیر بدی توی زندگی‌تون گذاشته باشه،
‫ولی اینا رو که می‌بینم...
‫آره، باعث می‌شه فکر کنم ‫شاید حداقل یه کار درست توی زندگیم کردم.
‫آره، قطعاً.
‫بچه‌ها! شام! ‫[می‌تونیم بهت اعتماد کنیم؟]
‫بیاین پایین! داره سرد می‌شه!
‫خدای من...
‫مطمئنین زیاد تند نیست؟
‫- نه، واقعاً خوبه. ‫- آره، خیلی خوبه.
‫شما دوتا به من رفتین.
‫میزان تندیـش عالیه، نه؟
‫آره.
‫ترکیبات این غذا واقعاً هوشمندانه‌ست.
‫ترکیباتی که به گیرنده‌های دردِ بدن ‫متصل می‌شه.
‫آدم فکر نمی‌کنه یه غذا بتونه ‫همچین کاری بکنه، نه؟
‫خب، من که خیلی دوستـش دارم.
‫برای من، زیادی تند معنا نداره. ‫تمام سس‌های کاریِ تند رو امتحان کردم.
‫«ویندالو»، «مادراس»، «کوژی میلاگو»، «فال».
‫اون تندترین سس کاری‌ـه.
‫می‌دونی که اون سس‌های کاری رو فقط خوردی.
‫خودت تولیدشون نکردی.
‫اگه از غذاش خوش‌تون اومده، ‫باید رستورانـش رو ببینین.
‫آره؟
‫آره، دم در یه منقل برای کباب کردن گذاشتن.
‫- می‌شه یه شب بریم؟ ‫- آره.
‫خب، به این راحتی نمی‌شه میز رزرو کرد، ‫ولی می‌تونیم تلاش‌مون رو بکنیم.
‫من و مامان برای تولدم باهم می‌ریم
‫فیشال آیورودایی.
‫می‌گن به تخلیه‌ی لنفاوی کمک می‌کنه.
‫آهان، تولدت که سه هفته‌ی دیگه‌ست؟
‫- آره. ‫- پس از الان رزرو کردی، نه؟
‫نه، می‌خوایم انعطاف‌پذیر باشیم.
‫که انعطاف‌پذیر بودن هم ‫به تخلیه‌ی لنفاوی کمک می‌کنه.
‫ببخشید، من یه لحظه سریع می‌رم
‫سس تند اضافی بیارم.
‫- بیا باهم بریم اینجا. ‫- چیه؟
‫دوستم «ساشا» قراره توی پارک شوردیج ‫یه فستیوال برگزار کنه.
‫«ساحل پاتونگ، مهمانی ماه کامل».
‫خدای من، چه باحال.
‫توی تایلند زندگی می‌کنه ولی داره برمی‌گرده
‫که فستیوال ماه کامل رو اینجا محبوب کنه.
‫که من شک دارم موفق شه، ‫چون انگلیس قبرستان شادی‌ـه.
‫باربارا همیشه همین حرف رو می‌زنه.
‫واقعاً؟
‫نوشیدنی ببرم.
‫کت.
‫ما باید صحبت کنیم.
‫من درمورد ساحل پاتونگ خبر دارم.
‫باشه.
‫باید به پرنسس بگی که داری می‌ری.
‫گفتم، اونم خوشش اومده و پایه‌ست.
‫اونم باهات میاد؟
‫خب، هنوز براش بلیت نگرفتم ولی آره.
‫نه، ببخشید ولی امکان نداره.
‫هنوز ۱۷ سالـش نشده.
‫اگه خوشش نیومد، می‌تونه برگرده خونه.
‫ببخشید، چی می‌گی؟
‫مگه می‌تونه بپره بره اونجا ‫و بعد بپره بیاد خونه؟
‫خدای من، اصلاً به فکر سلامت روانـش نیستی.
‫یا حتی به سلامت جسمی‌اش، ‫به خاطر ردپای کربنی.
‫فکر می‌کنم بیشتر غذاهاش وگان باشه.
‫یعنی من عقلم رو از دست دادم؟
‫جیسون مشکلی نداره.
‫جیسون گفته مشکلی نداره؟
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫چرا اینجایی؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫از پسـش برنیومدم.
‫چندوقتـه اینجایی؟
‫- نُه روز. ‫- نُه روز؟
‫خودم رو با ته‌مونده‌ی غذاها سیر می‌کردم.
‫و ماکارون.
‫ولی ما بهت زنگ می‌زدیم. ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫خب، زنده نمی‌موندم.
‫وسط اقیانوس اطلس، غذاهام تموم می‌شد.
‫نه، من باورم نمی‌شه.
‫نمی‌تونم به همه بگم دوباره شکست خوردم.
‫همه خیلی تحت تاثیر قرار گرفته بودن.
‫آره، درسته.
‫ولی ما دیگه توی لندن زندگی نمی‌کنیم.
‫اینجا مردم انتظارات‌شون پایین‌تره.
‫کارن، من...
‫یه کار وحشتناک کردم.
‫نه، نکردی.
‫هی، تو تلاشـت رو کردی...
‫- یه دلفین رو کشتم. ‫- چی؟
‫از قصد نبود، مسلماً.
‫وسط پارو زدن، پاروم خورد بهش.
‫خدای من.
‫این کار برای این بود که جون ‫میلیون‌ها حیوان رو نجات بدم،
‫- اون‌وقت خودم دوتاشون رو کشتم. ‫- دوتا؟
‫فکر کنم توی راه برگشت به خونه، ‫یه قرقاول رو زیر گرفتم.
‫آهان.
‫خب، دو کریسمس آینده رو بوقلمون نمی‌خوریم
‫که بی‌حساب شیم.
‫اسپانسر هزینه‌های...
‫قایق و همه‌چی رو...
‫پرداخت کرده.
‫که الان ما باید پرداخت کنیم.
‫چقدر می‌شه؟
‫چطور تونستی بدون مشورت با من ‫قبول کنی؟
‫حس کردم بهش خوش می‌گذره، نیک.
‫پول بلیتـش رو از کجا بیاریم؟
‫خب، مسئله‌ای نیست. ‫دوستم همیشه آدم‌ها رو یواشکی رد می‌کنه.
‫چی؟ یعنی آدم‌ها رو قاچاق می‌کنه؟ عجب!
‫- بدتر از اینم می‌شه، جیسون. ‫- خب، تو مجبور نیستی بری، نه؟
‫تو گفتی از آدم‌هایی که اینجورجاها می‌رن، ‫خوشت نمیاد.
‫نه، من هیچ‌وقت همچین حرفی نزدم!
‫چرا، بهشون گفتی «احمق‌های عود روشن کن
‫که فقط غذای خیابونی می‌خورن».
‫نه، این دروغ‌ـه. ‫من براشون احترام قائلـم.
‫چی؟
‫- منم می‌تونم برم؟ ‫- نه!
‫- پرنسس می‌ره. ‫- نه، پرنسس نمی‌ره.
‫- ولی چرا؟ ‫- من اونجا رو نمی‌شناسم.
‫- اصلاً امن هست؟ ‫- چی؟ شوردیچ؟
‫زیاد امن نیست ‫ولی از قبل خیلی بهتر شده.
‫شوردیچ؟
‫[ساحل پاتونگ، مهمانی ماه کامل، شوردیچ]
‫آهان.
‫خیلی‌خب.
‫چرا بهم نگفتی انقدر می‌شه؟
‫چون فکر نمی‌کردم مهم باشه.
‫ولی اگه سفر رو کامل می‌کردم، ‫اسپانسر هزینه‌ی همه‌چی رو می‌داد.
‫آهان، پس الان باید خودمون بدیم.
‫نه لزوماً، نه.
‫یه راه دیگه هست.
‫یه راهی که لازم نباشه هزینه‌ی قایق رو بدیم ‫و فُک ها هم به پول‌شون برسن.
‫من واقعاً فکر نمی‌کنم اینجور صحبت‌ها
‫برای زوج‌های دیگه پیش بیاد.
‫- چه راهی؟ ‫- خب.
‫پس...
‫شش هفته توی زیرزمین می‌مونم.
‫شش هفته!
‫و بعد با هواپیما می‌رم آمریکا، ‫روی ساحل دراز می‌کشم
‫و می‌گم قایقـم غرق شد ‫و باقی مسیر رو شنا کردم و اومدم.
‫ببخشید، دوربین مخفیـه؟
‫- چون... ‫- کارن، این تنها راهـه.
‫ولی تو باید وانمود کنی ‫من هنوز وسط اقیانوس اطلس‌ام.
‫باید فیلم بازی کنی.
‫وگرنه مردم مشکوک می‌شن.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟ ‫می‌تونی تظاهر کنی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫برای فستیوال اسم گیج‌کننده‌ای انتخاب کردن.
‫درسته.
‫ببخشید طول کشید.
‫مجبور شدم برم از ون یه چیزی بیارم
‫ولی توی ماشین خوابم برد.
‫- باشه. ‫- ولی دیگه تموم شد.
‫- عالیه. ‫- فردا هزینه‌ش رو براتون می‌فرستم.
‫- ازمون پول می‌گیرین؟ ‫- با کارول توی دفتر تماس بگیرین.
‫توی دفتر کارول داریم؟
‫آره، دوشنبه تا پنج‌شنبه. ‫جمعه‌ها الانور جاش میاد.
‫آهان.
‫من می‌رم وسایلم رو بردارم.
‫- ممنون، خسته نباشی، رفیق. ‫- باشه.
‫من خیلی آماده بودم که باور کنم ‫کت در اولین فرصت می‌ذاره می‌ره.
‫می‌دونم.
‫از پیرسینگ بالای گوشـش معلومه ‫زنی نیست که پای چیزی وایسته، نه؟
‫من فقط می‌ترسم پرنسس رو از دست بدم.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم می‌ترسی.
‫- اون هیچ‌جا نمی‌ره. ‫- واقعاً؟
‫چون حس می‌کنم مثل قبل پیشم نیست.
‫می‌دونم.
‫یعنی این همه مدت منتظر بود ‫تا منو ول کنه و برگرده پیش مامانش؟
‫با نظریه‌ی یادگیری فرهنگیِ باندورا
‫در نقشِ دلبستگیِ خیرخواهانه، آشنایی داری؟
‫
‫پس قراره اینجوری باشه، نه؟
‫یه روز رفتی دانشگاه و حالا داری ‫برای نیکیِ ساده نظریه نقل‌قول می‌کنی؟
‫خب، اون نظریه یه چارچوب فکری مفیده، ‫همین.
‫نه، به من چارچوب فکری درس نده.
‫قبلاً مجبور بودم بهت رشوه بدم ‫تا کتاب بچه‌داری رو بخونی.
‫اون رشوه نبود.
‫پاداش سخت‌کوشی‌هام بود.
‫فقط...
‫دارم حس می‌کنم بیرون از جمع‌ام.
‫خب، پس بیا داخل جمع.
‫باشه؟
‫هیچ‌کس تو رو بیرون نمی‌کنه، نیک.
‫خب، وقت دسره.
‫کیک لیمویی می‌خورین؟
‫بفرمایید.
‫به نظر میاد این یکی لولا هم ایراد داره.
‫می‌خواین تا اینجام، درستـش کنم؟
‫آره، ممنون می‌شم.
‫خوبه.
‫[روز ۳۷ام، شمع روشنـه، قلبم آرومه. ‫محکم پارو بزن، عشقم #اسکات‌اطلس‌گرم]
‫بیا، از چیزی که به نظر میومد آسون‌تر بود.
‫[کِری]
‫» ترجمه از تـارا «
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M