‫«ترجمه از کیارش»
‫نظر تو چیه؟
‫به نظرت چه ارتباطی دارن؟
‫همکارن...
‫یا دوست مشترک دارن.
‫اما خیلی نزدیک ایستادن.
‫اتوبوس شلوغیه.
‫پسره لبخند می‌زنه.
‫دختره خیلی مشتاقه.
‫پسره داره ادب رو رعایت می‌کنه ‫و به اطراف نگاه می‌کنه.
‫شاید دنبال صندلی خالیه.
‫شاید.
‫وایستا ببینم، یعنی اگه من ‫در حال صحبت با پسری باشم...
‫و لبخند بزنه، فقط از روی ادبه؟
‫آره...
‫یا ممکنه ازت خوشش بیاد.
‫اختلافشون خیلی زیاده.
‫حالا نظرت چیه؟
‫این رفتارشون اصلا به همکارها نمیاد.
‫وای خدایا، الان دیگه واقعا ‫خیلی‌ها دارن ماسک می‌زنن.
‫آره، یه‌کم ترسناکه.
‫عین آغاز یه فیلم زامبی‌محور می‌مونه.
‫راستش، چون تو صف صندوق فروشگاه...
‫نزدیک به یکی وایستاده بودم ‫سرم داد زدن.
‫مردم دارن رد می‌دن.
‫یکی از همکارهام گفت به زودی ‫قرنطینه رو اعلام می‌کنن.
‫قرنطینه؟
‫قرنطینه‌ی چی؟
‫خودمون.
‫همه.
‫باید حدود دو هفته خونه بمونیم ‫تا جلوی شیوعش رو بگیریم.
‫فقط حق داریم واسه خرید غذا ‫و موارد اضطراری خارج بشیم.
‫وای خدایا، واقعا عین فیلم زامبی‌محوره.
‫یهو روی صفحه می‌نویسه «ده سال بعد.»
‫بیدار می‌شیم و می‌بینم ‫ریش در آوردیم و سرمون تراشیده شده...
‫و سر گوشت کنسروی می‌جنگیم.
‫من سر گوشت کنسروی باهات نمی‌جنگم، ‫همه‌اش مال خودت.
‫به نظرت اگه سرت رو بتراشی ‫چه شکلی می‌شی؟
‫چون می‌دونم بدشانسم، ‫من به‌جاش ریش در میارم.
‫[استعمال دخانیات ممنوع است]
‫دیدی؟
‫- دوست مشترک دارن. ‫- آخی.
‫ایش...
‫این دیگه چه کار زشتی بود؟
‫آره، نیازی نبود اون‌جوری کنه.
‫تو هم وقتی راهمون از هم جدا بشه ‫همین کار رو می‌کنی، مگه نه؟
‫[هشدار] ‫[دوربین مداربسته روشن است]
‫فردا می‌بینمت.
‫مگه این که قرنطینه‌مون کنن.
‫خب، اگه قرنطینه کردن، ‫تو دنیای خراب‌شده می‌بینمت...
‫و یا جای دستم قمه دارم ‫یا ریش در آوردم.
‫خداحافظ!
‫[دو سال بعد]
‫کارمندان پس از دو سال،
‫بعد از اتمام محدودیت‌های کووید،
‫به صورت حضوری سر کارشون میان.
‫حالا می‌تونیم خیلی از کارهایی رو ‫که نمی‌تونستیم انجام بدیم، عملی کنیم.
‫استرالیایی‌ها دارن برمی‌گردن سر کارشون.
‫قرنطینه تموم شد، ‫اما هزینه سنگینی به جا گذاشت.
‫سلام غریبه.
‫خب، خب، خب...
‫ببین کی برگشته.
‫چند وقتی می‌شه که ندیدمت.
‫مدت خیلی زیادی می‌شه.
‫گفتن باید برگردی شرکت؟
‫آره.
‫مدیریت جدید گفته باید حضوری بریم.
‫تو چی؟
‫آره.
‫الان دو ماهی می‌شه ‫که حضوری می‌رم سر کار.
‫پس اون دوست عوضیت ‫راست می‌گفت.
‫کی؟
‫آها، درسته.
‫آره، اون از همون اول ‫به کوهستان نقل‌مکان کرد.
‫همه‌چی رو فروخت و اونجا ساکن شد.
‫الان درآمدش رو از زمینش کسب می‌کنه.
‫فرض کرد آخرالزمان شده، ها؟
‫باید براش احترام قائل شد.
‫خب، این مدت چیکار می‌کردی؟
‫دو سال اخیر چیکار می‌کردی؟
‫ای بابا، شیرینی‌پزی می‌کردم، ‫باغچه‌بانی می‌کردم.
‫علاوه بر این‌ها...
‫جلسات تماس تصویری داشتم...
‫و دچار بحران وجودی شدم.
‫حداقل الان با دست سالم ‫و سر پرمو برگشتی.
‫متأسفانه ریش در نیاوردم.
‫استیون کینگ می‌خونی یا دانیل استیل؟
‫خیلی نزدیک گفتی.
‫آها!
‫معلومه دیگه.
‫در غیاب من به چنین چیزی روی آوردی؟
‫فلسفه روس.
‫چی به سرمون آوردن؟
‫خب، تو در طول قرنطینه ‫چه آثار ادبی بلندپروازانه‌ای خوندی؟
‫چی خوندم؟
‫من عین همه عوضی‌های عادی...
‫«ببر پادشاه» و «بازی مرکب» رو ‫کامل تماشا کردم.
‫کلی صندلی خالی هست.
‫با این حال تو اینجا نشستی.
‫[هشدار] ‫[دوربین مداربسته روشن است]
‫خب، لابد فردا می‌بینمت دیگه.
‫مگه این که...
‫وایستا.
‫با من ازدواج کن.
‫جانم؟
‫به خودم قول دادم ‫اگه دوباره دیدمت،
‫ازت خواستگاری کنم.
‫هه...
‫با این که اصلا دلم نمی‌خواد ‫امروز برم سر کار،
‫گمون نمی‌کنم بتونم ‫این‌جوری توجیه کنم که...
‫«چون دارم عروسی می‌کنم دیر کردم» ‫و باید حداقل دو هفته از کار حضوریم بگذره.
‫آره، زیرکانه است.
‫حداقل باید چند هفته بگذره.
‫ببین، من کلی وقت داشتم ‫که راجع به این مسئله فکر کنم.
‫احتمالا بیش از حد وقت داشتی.
‫شاید بیش از حد وقت داشتم.
‫شاید داستایفسکی ‫بیش از حد روت تأثیر گذاشته.
‫اون هم دور روسیه می‌گشت ‫و از خانم‌ها خواستگاری می‌کرد؟
‫راستش، آسپنسکی بود.
‫«آسپنسکی.»
‫نه، خیلی‌خب، ببین...
‫پدربزرگ و مادربزرگ من اون قدیم‌ها ‫هشت بار قرار گذاشتن و بعدش ازدواج کردن.
‫پنجاه ساله که زن و شوهرن.
‫پس تقصیر فیلسوف‌های روس ‫و پدربزرگ و مادربزرگته.
‫درسته.
‫خب، یعنی چی؟ ‫باهات هشت قرار بذارم و بعدش...
‫خب، مسلما اگه نخواستی، ‫لزومی نداره ازدواج کنیم.
‫ببین، من همیشه ‫از دیدنت تو اتوبوس خوشم می‌اومد.
‫واقعا بهترین اتفاق هر روزم بود.
‫گمون نمی‌کردم دوباره ببینمت.
‫من هم گمون نمی‌کردم.
‫اصلا کی دیگه می‌ره سر قرار؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی سنتیه.
‫حس می‌کنم اخیرا ‫داریم اشتباه پیش می‌ریم.
‫واقعا دل‌بری خیلی کم شده.
‫می‌تونیم با کار ساده‌ای شروع کنیم.
‫بریم قهوه بخوریم.
‫تو که آدم عجیبی نیستی، مگه نه؟
‫اِم...
‫گمون نکنم باشم.
‫من الکی از خانم‌ها خواستگاری نمی‌کنم.
‫فقط از من کردی؟
‫آره، فقط از تو کردم.
‫نمی‌دونم پسر.
‫این کار ممکنه عبور و مرورمون ‫با اتوبوس رو خراب کنه.
‫آره، ولی گمون کنم ‫خودم الان خرابش کردم.
‫این رو نگه دار.
‫این تویی؟
‫خودمم.
‫[ایردراپ] ‫[به اشتراک گذاری مخاطب]
‫[ایردراپ] ‫[مخاطب ارسال شد]
‫خیلی شجاعی که «ایردراپت» رو ‫همین‌جوری باز گذاشتی.
‫چه‌جوری یه‌عالمه عکس نامناسب ‫برات نمی‌فرستن؟
‫هه... اِم...
‫گمون نکنم مخاطب مد نظرشون باشم.
‫جدی می‌گی؟ ‫فامیلیت «رایته»؟
‫خب، دلیلی نداره دروغ بگم.
‫چطور مگه؟
‫فامیلی من هم همینه.
‫سربه‌سرم نذار.
‫جدی می‌گم.
‫رایان رایت.
‫وای خدا، ما که فامیل نیستیم، مگه نه؟
‫من از نسل خاندان رایت انگلستانم.
‫تو چی؟
‫خاندان اسکاتلندی.
‫بابام در طول کووید آزمایش ‫نسب‌شناسی رو انجام داد.
‫آره، همچنین.
‫هوف!
‫اون‌جوری موقع قهوه خوردن ‫جو خیلی سنگین می‌شد.
‫خیلی!
‫خیلی‌خب، حداقل اگه واقعا ازدواج کردیم،
‫من مجبور نیستم فامیلی تو رو ‫قبول کنم، آخه خودم دارمش.
‫دیدی؟ ‫حتی اصلا بهم نیازی نداری.
‫الان دیگه واقعا ‫هیچی واسه از دست دادن نداری.
‫خب، بهم پیام بده.
‫- صبح به خیر. چطوری؟ ‫- صبح به خیر رفیق.
‫سلام.
‫صبح به خیر.
‫[جعبه بایگانی استاندارد]
‫[شرکت فناوری و دیجیتال پرسد]
‫[جرمی ویلسون، امیلی رایت] ‫[لورنا رایت، مورگان رایت]
‫[امیلی رایت]
‫خب...
‫اگه گفتی کی تو مسابقات آخرهفته...
‫نقاشی با آب‌رنگ بالای پنجاه سال...
‫دوم شد؟
‫همون بیچاره‌ای که تو ازش جلو زدی، مگه نه؟
‫هه، نه، خودم دوم شدم.
‫چیزی نمونده بود ببرم.
‫وای خدایا، شگفت‌انگیزه.
‫چه‌جوری این دوم شد؟
‫خیلی دوست دارم ببینم ‫نفر اول کی بود.
‫آها، باشه.
‫چی؟
‫به نظر من یه‌کم آشغاله. ‫حقت رو خوردن هلن.
‫البته دروغ نگم، حس خوبی دارم ‫که یه روبان کوچولو گرفتم.
‫خب، وقتی هنرمند مشهوری شدی، ‫ما رو اینجا فراموش نکن.
‫هه... عمرا!
‫[بهترین تصاویر نامناسب]
‫باز هم محتوای غیرکاری نگاه می‌کنی؟
‫هوم؟ اِهِم!
‫گیریم همین‌طور باشه، ‫خب که چی؟
‫مایک، اینجا هیچ کاری نیست.
‫اگه الان خونه بودم ‫هم هیچ کاری نمی‌کردم.
‫از شانس خوبت، می‌خوان پنج دقیقه دیگه ‫جلسه ویراست برگزار کنن.
‫نمی‌شه من به‌جاش از پشت میز خودم ‫تماس تصویری بگیرم؟
‫نچ.
‫سروران جدید می‌گن حتما ‫باید حضور داشته باشیم.
‫روانی‌ان.
‫مایک، هیچ‌کس نمی‌خواد ‫این کار رو بکنه.
‫وقتی هر کسی تو بخش مخصوص خودش ‫روی صفحه نمایشه، خیلی بهتره.
‫اعتراف کن اِم،
‫دلت واسه کل بچه‌های اینجا ‫تنگ شده بود، مگه نه؟
‫اینجا بوی روغن ریش میاد.
‫امیدوارم بازنشستگی گری ‫افتضاح باشه.
‫چه خودفروخته خودخواه ‫و طماعی بود.
‫آره، شنیدم خیریه تأسیس کرده.
‫معلومه دیگه.
‫عجب آشغالیه.
‫وقت جلسه است.
‫برو که رفتیم.
‫امیلی!
‫از نزدیک خیلی خوشگلی.
‫مگه رو صفحه نمایش چه شکلی‌ام؟
‫- دوباره می‌تونیم بغل کنیم. ‫- عه!
‫مگه قبلا می‌کردیم؟
‫نه، ولی باید می‌کردیم.
‫نفس عمیق نکش نت، ‫این‌جوری عجیب‌تر می‌شه.
‫باشه، باشه.
‫فقط دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫برای جفتتون.
‫آخی!
‫واسه مایک هم تنگ شده بود؟
‫این که اصلا احساس سرش نمی‌شه.
‫جفتتون ایمیلم رو دیدین؟
‫خب، تو چندین ایمیل فرستاده بودی نت.
‫می‌شه دقیق بگی کدومشون؟
‫همونی که راجع به جشن خوش‌آمدگویی بود.
‫واسه سهام‌داران جدید شرکت؟
‫این هم نحوه بیان قشنگیه.
‫اوهوم.
‫این جشن از چه قراره؟
‫حضور اجباریه.
‫ببخشید.
‫همگی خوش اومدین.
‫خب، خیلی قشنگه، مگه نه؟
‫همگی خوبین؟
‫کارت کی تموم می‌شه؟
‫خیلی‌خب، از کجا شروع کنیم؟
‫مایک؟
‫آها، خب، کسی «بازی مرکب» رو ‫تماشا کرد؟
‫آخه شگفت‌انگیز بود.
‫- با اجازه. ‫- سه قسمت آخر رو دیدین؟
‫داشتن اون بازیه رو می‌کردن.
‫یادتونه؟
‫شما؟
‫شوخی کردم.
‫حوالی ۴:۳۰. ‫تو چی؟
‫من می‌تونم هر وقت بخوام برم.
‫پس چهار و نیم؟
‫حتما.
‫بیا تمومش کنیم.
‫عذر می‌خوام، شکر ندارین؟
‫چرا، تو همون ظرفه.
‫خب...
‫[قسمت یک: قرار اول]
‫به مناسبت اولین قرارمون ‫برات یه چیزی آوردم.
‫امیدوارم یه دسته‌گل کوچولو باشه.
‫نه‌خیر.
‫یا خدا!
‫اوهوم.
‫این عکس کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط اینترنت رو گشتم ‫تا بهترینشون رو پیدا کنم.
‫چنین چیزی مورد پسندته؟
‫نه، واسه...
‫واسه تو بهترینه. ‫به فکر تو بودم.
‫یعنی اولین روز ‫بازگشتت به شرکت رو...
‫مشغول گشتن عکس‌های نامناسب بودی ‫تا بهترینشون رو برای من پیدا کنی؟
‫خیلی به فکرم بودی.
‫حس می‌کنی بهت توهین شده؟
‫آره، یه‌کم.
‫می‌شه گفت شبیه ‫چک خوردن می‌مونه، مگه نه؟
‫همیشه.
‫همیشه؟
‫اوهوم.
‫این اتفاق چند وقت یه‌بار ‫برای تو می‌افته؟
‫من دنبال‌کنندگان اینترنتی قابل توجهی دارم، ‫واسه همین هر از گاهی...
‫که پیام‌های شخصیم رو باز می‌کنم، ‫کلی تصویر نامناسب می‌بینم.
‫خیلی زیاد.
‫- عجب. ‫- اوهوم.
‫وحشتناکه.
‫تو تا حالا از این چیزها نفرستادی؟
‫نه!
‫به هیچ وجه.
‫خودم هم به ندرت به این چیزها نگاه می‌کنم. ‫چرا باید برای کس دیگه‌ای بفرستم؟
‫ببین، این حرف عاقلانه زدی.
‫[ای‌رایت، ۱۹۳.۱ هزار دنبال‌کننده]
‫وای، واقعا دنبال‌کننده‌های زیادی داری.
‫حتی تیک آبی و همه‌چی داری.
‫چیه؟ یعنی می‌گی خودت امروز ‫رسانه‌های اجتماعیم رو دید نزده بودی؟
‫راستش، نه. ‫اصلا به ذهنم خطور نکرده بود.
‫چطور مگه؟ ‫تو دید زدی؟
‫آره.
‫حتی مجبور نشدم کارآگاه‌بازی در بیارم، ‫رسانه‌های اجتماعیت خیلی تابلو و در دسترسن.
‫واقعا خیلی خطر می‌کنی، مگه نه؟
‫خب، هیچ‌وقت چیزی ‫واسه مخفی کردن نداشتم.
‫نمی‌دونستم قراره تو فضای سایبری ‫دیدم بزنن.
‫حتی از طرف دختری که تو اتوبوس دیدی...
‫و می‌خوای باهاش ازدواج کنی ‫هم انتظار نداشتی؟
‫- چرا... ‫- هه‌هه.
‫می‌شه دنبالت کنم؟
‫به نظرت آمادگیش رو داریم؟
‫گمون کنم امروز روز خطر کردنه.
‫[ای‌رایت] ‫[دنبال کردن]
‫[ای‌رایت] ‫[دنبال شد]
‫دنبالت کردم.
‫[رایان رایت شما را دنبال کرد]
‫نویسنده و منتقد عرصه فناوری؟
‫مگه نگفته بودی خبرنگاری؟
‫ای وای بر من!
‫- نه، منظورم این نبود که... ‫- شوخی کردم، شوخی کردم، گفته بودم.
‫آره، داشتم جذاب‌ترش می‌کردم.
‫آها، خیلی‌خب.
‫یعنی می‌تونی قبل از عرضه آیفون‌ها ‫باهاشون بازی کنی یا...؟
‫نه، اگه کلمه «هوشمند» رو ‫جلوی هر چیز احمقانه‌ای بذاری...
‫مثلا «چتر هوشمند»...
‫یا «جاتخم‌مرغی»... من چند روز باهاش ‫ور می‌رم تا پونصد کلمه بنویسم.
‫چتر هوشمند چیکار می‌کنه؟
‫بهت هشدار می‌ده ‫می‌خواد بارون بباره.
‫اگه گمش کنی ‫هم بهت می‌گه کجاست.
‫پس راجع به محصولات احمقانه هوشمند ‫نقدهای هوشمندانه می‌نویسی!
‫من اصلا نگفتم نقدهام هوشمندانه‌ان.
‫ببین، می‌خوای بریم پشت اون میز بشینیم؟
‫- آره. ‫- ایول! بریم.
‫تو گفته بودی شغلت...
‫حسابداریه.
‫اون رو اصلا نمی‌تونم ‫جذاب‌تر کنم، مگه نه؟
‫درسته.
‫از کارت خوشت میاد؟
‫خیلی عاشقش نیستم، ‫ولی ازش متنفر نیستم.
‫احتمالا قبلا همین کافی بود.
‫ولی الان دیگه کافی نیست؟
‫خب، بعد از چند سال اخیر، ‫اصلا هیچی کافی هست؟
‫تو ترجیح می‌دادی ‫جای کارت چیکار کنی؟
‫هوم...
‫نمی‌دونم.
‫احتمالا یه چیزی می‌نوشتم.
‫چیز مهمی می‌نوشتم. ‫چیزی که مسخره نباشه و امیدوارم آشغال نباشه.
‫خب، مشتاقم بخونمش. ‫مطمئنم خارق‌العاده است.
‫تو ترجیح می‌دادی ‫جای کارت چیکار کنی؟
‫همیشه می‌خواستم کافه‌ای ‫عین اینجا رو اداره کنم.
‫شغل آرزوهات باریستا بودنه؟
‫هم آره، هم نه، تقریبا.
‫فقط می‌خواستم صاحبش باشم،
‫اداره‌اش کنم، ‫دونه‌های قهوه رو انتخاب کنم...
‫و منو رو انتخاب کنم ‫و از این کارهای باحال بکنم.
‫بعدش زنجیره‌ایش کنی ‫و با یه کشتی تفریحی بازنشسته بشی؟
‫نه، فقط یه شعبه باشه.
‫محل گردهمایی مردم باشه.
‫همون برام کافیه.
‫هوم.
‫راستش، خیلی قشنگه.
‫وای...
‫خودت برامون سفارش دادی. ‫واقعا عین قرارهای سنتی و قدیمیه.
‫وایستا ببینم، تو که گیاه‌‌خوار نیستی ‫یا رژیم بدون گلوتن نداری؟
‫- شاید بهتر بود اول بپرسم. ‫- نه، این...
‫این حرف نداره. ‫خودم هم دقیقا همین رو سفارش می‌دادم.
‫- بدون آناناس سفارش دادی! ‫- هوم.
‫به نظرم آناناس می‌تونه کار رو خراب کنه. ‫خطرناکه.
‫فهمیدم منظورت چیه.
‫بد بود؟
‫آناناس دوست نداری؟
‫من عاشق آناناسم، ولی...
‫هیچ‌وقت روی پیتزایی که با یکی دیگه می‌خورم ‫آناناس نمی‌ذارم.
‫اختلاف نظر زیادی ایجاد می‌کنه.
‫خوشمزه است. ممنون.
‫خوبه.
‫خب، برگردیم سر بحث قبلیمون. ‫آدم باید این چتر هوشمند رو...
‫جهت احتیاط همیشه ‫همراهش ببره یا...؟
‫تو خودت...
‫همراهت چتر نداری؟
‫معلومه که نه. ‫تو داری؟
‫آره.
‫البته این اون چتر احمقانه هوشمند نیست، ‫این فقط چتر...
‫عادی هوشمنده، ‫ولی هنوز به دردم نخورده.
‫پس کیف بزرگ فقط به‌خاطر مد نیست.
‫واقعا توش چیزهای مفیدی داری.
‫من واسه همه‌چی آماده می‌شم، ‫اما هیچ‌وقت هیچ‌کدومشون لازمم نمی‌شه.
‫اگه بارون بیاد چیکار می‌کنی؟
‫لابد خیس می‌شم دیگه.
‫پس نمی‌تونی از خطر بارون بگذری؟
‫نه.
‫خب، می‌خوای دفعه بعد کجا بریم؟
‫بهتر نیست ببینیم چی می‌شه؟
‫باشه.
‫حتما.
‫خوبه.
‫[محل خروجی‌های اضطراری] ‫[کمک کنید سفر برای همه امن‌تر شود]
‫سلام!
‫شما دوتا چیکار می‌کنین؟
‫من منتظرم تصمیم بگیره ‫چی تماشا کنیم.
‫برام فرقی نداره چی تماشا کنیم، ‫تصمیمش با توئه.
‫این از داروهات بابا.
‫راستی، دیر اومدی خونه.
‫امروز چطور بود؟
‫روز خوبی بود. ‫روز شما چطور بود؟
‫آره، خوب بود، خوب بود.
‫داری طفره می‌ری؟ ‫الان دیگه خیلی نگران شدم.
‫تو «فیس‌بوک» دیدمش!
‫باید بفرستیم واسه همسایه.
‫[باید خارج از چارچوب فکر کنیم...] ‫[آخه من تو چارچوب کثافت‌کاری کردم]
‫وای خدایا!
‫دوباره تو محله جنگ راه ننداز بابا.
‫من هیچی راه ننداختم!
‫ببین، تو تصمیم بگیر ‫چی تماشا کنیم.
‫راستش، من می‌رم می‌خوابم.
‫حالت خوبه؟
‫آره، فقط روز پرماجرایی داشتم.
‫شما خوش باشین.
‫امیدوارم سالم رسیده باشی خونه.
‫سلام.
‫اولین روز بازگشتت به شرکت چطور بود؟
‫همه از بازگشت به شرکت خوشحال بودن؟
‫همه به جز من خیلی خوشحال بودن.
‫شیفت تو چطور بود؟
‫عین همیشه بود.
‫یه نفر اومده بود که دستش ‫تو دستگاه پرس فلزی گیر کرده بود.
‫کاش می‌دیدی. ‫انگار یه دستکش ارغوانی...
‫پر از آب از مچش آویزون بود. ‫خیلی وحشتناک بود.
‫نمی‌خوام این چیزها رو بشنوم.
‫خودت پرسیدی.
‫داشتم ادب رو رعایت می‌کردم.
‫از کارخونه آهن که خاطرات خوبی در نمیاد.
‫ببین، من شنبه آینده ‫مهمونی کاری خیلی رو اعصابی دارم.
‫من نمی‌تونم بیام.
‫خب، اجباریه.
‫شاید واسه تو باشه،
‫اما من دو شیفت دارم.
‫از کی تا حالا؟
‫تف به این زندگی! ‫اِم...
‫از وقتی قبول کردم ‫دو شیفت کار کنم.
‫می‌خواستم آشپزی کنم.
‫راستش، خیلی گرسنه بودم...
‫خب، خراب شد. ‫پس می‌خوای پیتزا سفارش بدیم؟
‫راستش، من تو راه خونه ‫یه چیزی خوردم، واسه همین خیلی گرسنه نیستم.
‫آره، قبلا هم این مزخرفات رو شنیدم.
‫یه پیتزای خیلی بزرگ سفارش می‌دم، ولی...
‫آناناسی سفارش می‌دیم ‫و تو اگه خواستی خوری جداش کن، باشه؟
‫تف به این زندگی!
‫می‌خوای شنبه آینده بیای مهمونی؟
‫حتما.
‫«ترجمه از کیارش»