‫سلام.
‫من نامزد دارم.
‫واسه همین از ول کردنش می‌ترسیدم
‫چون دلم نمی‌خواست کاملا تنها بشم.
‫بابت مامانت متاسفم.
‫توی 19 سالگی فوت کرد.
‫از کمپ ترک اعتیاد فرار کرد، ‫یه کمپ نوجوون‌ها بیرون شهر.
‫چند هفته بعد توی یه خونه ‫توی شهر پیداش کردن.
‫دنبال کار می‌گردی، یا چی؟
‫معلومه که دنبال کار می‌گردم.
‫چند جا رو پیدا کردم.
‫پس واسه پول سمت ما نیا.
‫من از هیچ‌کس پول نمی‌خوام، بابا.
‫من یه شغل خیلی خوب داشتم،
‫و یه شغل خیلی خوب دیگه هم پیدا می‌کنم.
‫مگه شروع به نوشتن یه کتاب درست‌وحسابی نکرده بودی؟
‫همم، اون چطور پیش میره؟
‫هنوز پیش‌پرداختت رو داری؟
‫معلومه که دیگه اون پول رو نداره.
‫قدیما فکر می‌کردم مشکل از اینجاست،
‫اما احتمالا مشکل از خودمه.
‫مشکل از تو نیست.
‫با کاری که دوست داری انجام بدی ‫می‌تونی خیلی بیشتر از اینا پیشرفت کنی.
‫و اگه خواستی کاری بکنی، ازت حمایت می‌کنم.
‫تو که اصلا منو نمی‌شناسی.
‫فکر نکنم این‌طور باشه.
‫خب، محض ثبت در تاریخ: من قبل از اینکه ‫بفهمم خرپولی عاشقت بودم.
‫چی گفتی؟
‫«ترجمه از حـامـد»
‫اولا شنبه شبه، و هر دو دارن لبخند می‌زنن. ‫[قسمت شش: قرار ششم]
‫ببین پسره چقدر اضطراب داره.
‫آره، اما لبخند دختره بیشتر...
‫مودبانه‌ست؟
‫به نظرم قرار اوله.
‫آرنج‌هاش رو گذاشته روی میز، خم شده به جلو.
‫یعنی آروم و پذیرائه؟
‫آره، اما پاهاش جمع شده ‫و یکیشون یکم متمایل به بغله.
‫بی‌قراره.
‫پسره از سر تا پا صاف نشسته.
‫ژست خیلی خوبی داره.
‫دست‌هاش روی پاشه. خیلی رسمیه.
‫پس به نظرت قرار اوله؟
‫نه، قرار اول نیست.
‫من می‌گم سه ساله که با همن.
‫خیلی رفتی جلو.
‫خب، به دختره نگاه کن. حوصله‌اش سر رفته.
‫حق با توئه. انگار خیلی وقته با همن.
‫اما سه سال نیست. دختره غمگینه، نه بی‌حوصله.
‫من می‌گم سه ماه.
‫جالبه. توضیح بده.
‫با اینکه تایپ معمول دختره نیست، ‫اما بهش یه شانس داده.
‫آره، پسره اولش اعتمادبه‌نفس داشت،
‫اما بعد گذاشت احساس ضعفش بهش غلبه کنه،
‫و الان داره بیش از حد تلاش می‌کنه.
‫اما خیلی وقته کسی این‌قدر خوب ‫با دختره رفتار نکرده، واسه همین...
‫آره، پس ماه‌هاست که امیدواره
‫که پسره اوضاع رو تغییر بده ‫یا خودش زودتر جا بزنه.
‫فکر می‌کنی چقدر دووم بیارن؟
‫چند هفته یا ۲۰ سال.
‫چی؟
‫من رابطه‌هایی رو دیدم که با چیزای ‫خیلی کمتر، خیلی بیشتر دووم آوردن.
‫فکر می‌کنی دارن ما رو نگاه می‌کنن؟
‫فکر کنم.
‫فکر می‌کنی دارن ما رو تحلیل می‌کنن؟
‫احتمالا.
‫به نظرت دارن چی می‌گن؟
‫کی اهمیت میده؟ داستان خودشونه.
‫اوه، خدارو شکر.
‫ببین، واسه همینه که این باید فقط یه سرگرمی بمونه.
‫وقتی حرفای توی دلت رو بلند می‌گی،
‫کائنات یه آینه می‌گیره جلوت.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫می‌شه یه دور دیگه برامون بیارین، لطفا؟
‫مشکلی نیست.
‫ممنون.
‫اگه کفشام رو دربیارم، ‫فکر می‌کنی حالم‌به‌هم‌زنم؟
‫ها؟ چرا؟
‫فکر می‌کردم قبل از امشب این کفشا جا باز کنن،
‫واسه همین برای خرید پوشیدمشون
‫و بعدش برای رای دادن،
‫و بعد یه ساعت توی حوزه رای‌گیری گیر کردم
‫و حالا پاهام تاول زده.
‫دوباره؟
‫لازمه برم و واست چند تا چسب‌زخم دیگه بگیرم؟
‫جدی فکر می‌کنی داشتن درباره‌مون چی می‌گفتن؟
‫- واقعا برات مهمه؟ ‫- آره، دوست ندارم قضاوت بشم.
‫خب آره، اما همه ‫همیشه دارن بقیه رو قضاوت می‌کنن.
‫آخه مردم دوست دارن فکر کنن ‫منحصربه‌فرد و خاص هستن،
‫اما ما اکثرا عین همیم، فقط با یکم تفاوت.
‫فکر نمی‌کنی من خاصم؟
‫می‌دونی که منظورم تو نبودی.
‫پس چی؟ ما همه فقط عروسک‌های ‫چینی هستیم با آرایش‌های مختلف.
‫امیدوارم به اون ترسناکی نباشیم.
‫ولی این افسرده‌کننده نیست؟
‫نه، چرا باید باشه؟
‫یعنی نقاط اشتراکمون بیشتر از تفاوت‌هامونه.
‫ضمنا معنیش اینه که آدما قابل جایگزینی‌ان.
‫در تئوری آره، اما در عمل نه.
‫می‌تونی دو نفر کاملا مشابه رو بذاری جلوی یه نفر،
‫ولی بازم به سمت یکیشون جذب می‌شه.
‫چرا؟
‫انرژی؟
‫قانون جذب؟
‫هر اسمی که می‌خوای روش بذار.
‫هی، این تئوری توئه.
‫خب، وقتی ۱۷ سالم بود،
‫من و دوستام توی شهر بودیم ‫و از یه اتوبوس پیاده شدیم.
‫و یه دختری با پدر و مادرش ‫منتظر بودن سوار بشن، شاید ۱۶، ۱۵ ساله بود،
‫- نمی‌دونم. ‫- منحرف.
‫من ۱۷ سالم بود.
‫خب، حالا باید یه عکس از ۱۷ سالگیت ببینم،
‫چون تنها چیزی که تصور می‌کنم تو با این ریشات هستی ‫که داری یه دختر ۱۵ ساله رو دید می‌زنی.
‫دلت نمی‌خواد ۱۷ سالگی منو ببینی.
‫اما به هر حال، نگاهمون به هم گره خورد.
‫و خیلی جدی به هم زل زدیم، ‫انگار که همدیگه رو می‌شناختیم.
‫- همدیگه رو می‌شناختین؟ ‫- نه،
‫نه قبلش دیده بودمش نه بعدش دیدمش.
‫غافلگیر شدم، اونم همین‌طور.
‫اوه، باهاش حرف زدی؟
‫نه، اما می‌تونستم بفهمم.
‫همیشه می‌شه فهمید.
‫بعدش چی شد؟
‫هیچی.
‫فقط وقتی از کنار هم رد شدیم ‫برگشتیم و به همدیگه نگاه کردیم،
‫و بعد من همون‌جا وایسادم و تماشا کردم
‫و همه‌شون کنار پنجره نشستن و اون بهم نگاه کرد.
‫و بعد اتوبوس دوباره راه افتاد.
‫چقدر بامزه.
‫نه، مسئله همینه.
‫بامزه نبود.
‫منو زهره‌ترک کرد.
‫حتی دوستام که باهام بودن ‫گفتن «این دیگه چه کوفتی بود؟»
‫شاید اون نیمه‌گمشده‌ات بود.
‫گند زدی، حالا گیر من افتادی.
‫تا حالا نشنیدی همچین اتفاقی بیفته؟
‫چرا.
‫حالا دارم فکر می‌کنم، آیا من توی ۱۵ سالگی ‫با پدر و مادرم توی شهر بودم؟
‫خیلی باحال و بی‌دردسر می‌شد،
‫اما یادت می‌موند.
‫فکر می‌کنی اونم همین داستان رو تعریف می‌کنه؟
‫آره، این‌طور فکر می‌کنم.
‫چشماتو ببند.
‫حسش کردی؟
‫آره.
‫فکر کردم می‌خوای بهم هدیه بدی.
‫ممنون.
‫ممنونم.
‫انتخاب خوبی کردی.
‫اینجا خیلی باکلاسه، ‫مجبور نبودی این‌قدر ولخرجی کنی.
‫چرا، مجبور بودم، بهت که گفتم.
‫خب، می‌دونی می‌تونم دنگم رو حساب کنم اگه...
‫نه. نه.
‫غرورم رو خرد نکن.
‫بعدشم، من کلی پول دارم، یا حداقل خواهم داشت.
‫وانمود کن تا واقعی بشه، همینو می‌گن، مگه نه؟
‫آره، یادم رفت بهت بگم، ‫یه کار برام جور شده.
‫معرکه‌ست، چیه؟
‫همون مزخرفات قبلی، فقط یه جای دیگه،
‫اما یه جورایی پیشرفت حساب می‌شه.
‫پولش یکم کمتره،
‫اما منو می‌بره توی بخش نقد آیفون
‫و یه سری مسئولیت‌های ویراستاری و اینا.
‫فکر می‌کردم دلت نمی‌خواد آیفون‌ها رو نقد کنی.
‫اینو کسایی که آیفون‌ها رو نقد نمی‌کنن می‌گن.
‫خوبه، فقط فکر می‌کردم قراره ‫یکم وقت بذاری و روی نوشتنت کار کنی.
‫همین کارو می‌کنم،
‫اما بالاخره به یه کار نیاز دارم ‫و اینم جور شد، واسه همین...
‫یا می‌تونستی یهو تبدیل بشی ‫به یه نویسنده موفق و نیازی به کار نداشته باشی.
‫پیش میاد.
‫واسه من نه.
‫خودمو می‌شناسم، وقتی وقت و پولم داره تموم می‌شه
‫از شدت اضطراب دیوونه می‌شم
‫و نمی‌تونم روی هیچ‌چیزی تمرکز کنم ‫مگه اینکه یه کاری داشته باشم.
‫به یه حاشیه امن نیاز دارم.
‫و هنوزم قراره بنویسم.
‫اما ما که وقت داریم.
‫این کار مسئولیت و زحمت بیشتری نداره؟
‫- چرا. ‫- اونم با پول کمتر؟
‫بسیار خب.
‫تو از کار قبلیت متنفر بودی و اون موقع هم ‫می‌خواستی بنویسی، اما ننوشتی.
‫الان چه فرقی با اون موقع داره؟
‫من مثل تو پس‌انداز ندارم، رایان.
‫پشتوانه مالی هم ندارم.
‫یه جورایی فرق می‌کنه.
‫حس می‌کنم داری منو قضاوت می‌کنی.
‫نه، این‌طور نیست.
‫شرمنده.
‫هنوزم قراره بنویسم.
‫- خوبه، می‌دونم. ‫- جدی می‌گم.
‫می‌دونم، خوشحالم.
‫باورت دارم.
‫هی، متاسفم.
‫جدی می‌گم.
‫من اصلا در جایگاهی نیستم که قضاوتت کنم.
‫منم از کارم خوشم نمیاد، ‫پس فقط بهم بگو دهنمو ببندم.
‫غذای اصلی به زودی آماده می‌شه.
‫تا اون موقع چیزی میل دارین براتون بیارم؟
‫- نه، ممنون. ‫- اوه، نیاز نیست. ممنونم.
‫خوبه.
‫وای خدای من.
‫[خبر فوری: حزب کارگر پیروز شد! رای‌دهندگان ‫استرالیایی تصمیم گرفتند و زمان تغییر فرا رسیده.]
‫توی انتخابات پیروز شدیم.
‫تبریک می‌گم.
‫تبریک می‌گی؟
‫تبریک می‌گم.
‫این... این خوبه.
‫اگه تو خوشحالی، منم خوشحالم.
‫صبر کن، تو به کی رای دادی؟
‫به هیچ‌کس رای ندادم.
‫یادت رفت رای بدی.
‫نه، فقط رای ندادم.
‫اما جریمه می‌شی.
‫فکر کنم احتمالا دیروز جلو جلو ‫جریمه‌ام رو چاپ کردن.
‫می‌دونن کجا زندگی می‌کنم.
‫دلت نمی‌خواست رای بدی.
‫نه. می‌دونستم قراره چه اتفاقی بیفته، ‫واسه همین دلیلی واسش ندیدم.
‫چون مجبوری.
‫خب، ظاهرا که نه. ‫با کمال میل جریمه‌اش رو می‌دم.
‫به نظرم نباید اجباری باشه.
‫اما هست.
‫تا همه بتونن تصمیم بگیرن.
‫هدفش هم همینه.
‫می‌شه راجع به یه چیز دیگه حرف بزنیم؟
‫نه، دلم می‌خواد در مورد همین موضوع حرف بزنم.
‫باشه.
‫من فقط فکر نمی‌کنم انتخابات مهم باشه.
‫خب، اگه همه این‌طوری فکر ‫می‌کردن، ممکن بود ما ببازیم.
‫منظورت از «ما» چیه؟
‫صبر کن.
‫نکنه تو...
‫من طرفدار هیچ حزبی نیستم.
‫اما چرا باید فرض کنی که ما توی یه جبهه هستیم؟
‫چون تو مهربون، دلسوز و بااحساسی، و معمولا...
‫پدربزرگ و مادربزرگ منم ‫مهربون، دلسوز و بااحساسن،
‫اما آدمای نسل قدیم اهل کلیسا هستن.
‫فکر می‌کنی به کی رای دادن؟
‫و منم اهل یه محله حومه شهر متوسط روبه‌بالام، ‫مدرسه پسرونه غیرانتفاعی،
‫یه حسابدار که با شرکت‌های بزرگ ‫و مسائل مالی سروکار داره، و...
‫اصلا مهم نیست.
‫من طرفدار هیچ جناحی نیستم.
‫- معلومه که مهمه. ‫- چرا؟
‫چون آدمایی که انتخاب می‌کنیم، تصمیماتی می‌گیرن
‫که به‌طور واقعی و ملموس روی ‫زندگی مردم تاثیر می‌ذاره.
‫توی یه دنیای بی‌نقص که ما توش زندگی نمی‌کنیم.
‫و من اصلا به این چیزا اهمیت نمی‌دم.
‫اهمیت نمی‌دی؟
‫نه، واقعا نه. نه اون‌قدر.
‫واو.
‫ببین، من... من... واسم مهم نیست.
‫فقط یه انتخابه.
‫لابد خیلی خوبه که این انتخاب رو داشته باشی ‫تا به بقیه آدما اهمیت ندی.
‫من به بقیه آدما اهمیت می‌دم.
‫فقط این مزخرفات رو اون‌قدر دنبال نمی‌کنم ‫که نظری داشته باشم، همین.
‫اتفاقا به نظر میاد نظر هم داری.
‫نظر من اینه که فکر نمی‌کنم اون‌قدرها ‫که تو فکر می‌کنی اهمیت داشته باشه.
‫فقط فکر نمی‌کنم توی هر دوره چیزی واقعا تغییر کنه،
‫پس چرا وقتی اوضاع بر وفق مرادت نیست ‫وقتت رو صرف حرص خوردن کنی؟
‫من حرص نمی‌خورم.
‫فقط دارم سعی می‌کنم این موضوع رو ‫از زاویه دید تو ببینم.
‫تو فکر نمی‌کنی اوضاع تغییر کنه.
‫نه به خاطر انتخابات.
‫ما تازه یه پاندمی جهانی رو پشت سر گذاشتیم
‫که هرکسی هم سر کار بود، در هر صورت ‫اتفاق می‌افتاد، و راحت‌تره که تقصیرش رو...
‫ببین، متاسفم، این بحث خیلی احمقانه‌ست.
‫احمقانه نیست.
‫احمقانه‌ست. اینا فقط یه مشت نمایش و ‫سرگرمی واسه آدمای بی‌حوصله‌ست.
‫فقط یه سری داستان‌پردازیه...
‫پس من یه آدم بی‌حوصله‌ام که به راحتی ‫با اوضاع مزخرف دنیا سرگرم می‌شم؟
‫نه، من فکر نمی‌کنم خودتم ‫به هیچ‌کدومش باور داشته باشی.
‫بسیار خب.
‫من به این باور دارم که برای دسترسی
‫به مراقبت‌های پزشکی نباید زیر بار بدهی رفت.
‫من به یارانه مهدکودک باور دارم.
‫من به جبران خسارت بومیان باور دارم.
‫من به مسکن عمومی باور دارم،
‫و به برنامه‌های اجتماعی باور دارم.
‫نمی‌دونم چقدرش باوره
‫و چقدرش فقط همون نوع از ‫ساده‌لوحی خوش‌بینانه‌ست که...
‫من ساده‌لوحم؟
‫- من همچین حرفی نزدم. ‫- دقیقا همین الان گفتی.
‫منظورم اکثر مردم بود.
‫اما من اینطور نیستم.
‫می‌دونی منظورم چیه.
‫اکثر مردم هیچ اهمیتی نمی‌دن.
‫واقعا چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی؟
‫اکثر مردم بر اساس هر چیزی که ‫اون روز روی اعصابشونه، رای می‌دن.
‫اگه موقع رفتن ازشون بپرسی از چی ‫بدشون میاد، و بگن،
‫«خب، من از چراغ‌قرمزهای شهر خسته شدم»،
‫و تو بگی، «خب، خبر خوب اینه که ‫آدم ما قراره اینو درست کنه»،
‫اونوقت رای‌شون رو می‌گیری.
‫بدون هیچ درک گسترده‌تری از اوضاع پیچیده جهان.
‫فقط از اون چراغ‌قرمزهای لعنتی متنفرن.
‫اهمیتی نمیدن.
‫و بقیه هم که سال‌ها پیش تصمیمشون ‫رو گرفتن که پای حزبشون بمونن، پس...
‫نمی‌خوام در این باره حرف بزنم.
‫نه، این واقعا جالبه.
‫دلم می‌خواد برگردی به بحث چراغ‌قرمزها.
‫از اول شروع کن.
‫بسیار خب، ببین، من گفتم فقط فکر نمی‌کنم ‫اوضاع واسه مدت طولانی تغییر کنه،
‫و فکر نکنم هیچ‌وقت هم تغییر کنه.
‫فکر می‌کنم از وقتی سیستم سیاسی ‫به وجود اومد، ترازوی قدرت
‫مدام بین چپ و راست در نوسان بوده،
‫و فکر می‌کنم احتمالا ‫همیشه هم همین‌طوری باقی می‌مونه.
‫همه مدام درباره یه انقلاب حرف می‌زنن
‫که بالاخره اتفاق می‌افته و مشکلات همه رو حل می‌کنه،
‫اما من تا حالا ندیدم همچین اتفاقی بیفته.
‫در واقعیت، فقط یه گروه از ‫مردم واسه سه چهار سال خوشحالن،
‫و اون یکی گروه هم انقدر غر می‌زنن ‫تا اوضاع بر وفق مرادشون بشه.
‫غر؟
‫درباره دنیایی که داره نابود می‌شه ‫این دلیل موجهی واسه غرزدن نیست؟
‫معلومه که هست.
‫اما یه لحظه خودتو بذار جای طرف مقابل.
‫فکر می‌کنی اونا با بدبختی توی ‫رستوران‌ها ننشستن و از دست
‫تمام چیزایی که تو الان بابتشون ‫خوشحالی شکایت نمی‌کنن؟
‫کی اهمیت میده؟ اونا اشتباه می‌کنن.
‫ساده‌انگارانه بهش نگاه می‌کنی، و منظور منم همینه.
‫همه فکر می‌کنن حق با خودشونه. مشکل همینه.
‫واو.
‫این مرفهانه‌ترین مزخرفی بود که ‫از سر شکم‌سیری تا حالا ازت شنیدم.
‫من این بحث رو پیش نکشیدم. ‫من درباره این چیزا حرف نمی‌زنم.
‫من درباره چیزایی حرف می‌زنم که برام مهمن.
‫اوه پس تو هم به یه چیزایی اهمیت می‌دی؟
‫آره. چیزای مهم.
‫من به خودم اهمیت می‌دم. به تو اهمیت می‌دم.
‫به خانواده‌ام اهمیت می‌دم، ‫به هر چیزی که توی دایره زندگیمه اهمیت می‌دم.
‫خدای من، من آدم بدی نیستم.
‫من... بازیافت می‌کنم.
‫می‌زنم کنار و سگ‌های گمشده رو سوار می‌کنم.
‫توی محل کارم درِ آسانسور رو واسه اون آقایی ‫که روی ویلچره باز نگه می‌دارم.
‫برای اون مرد بی‌خانمان توی خیابون ‫یه تیکه پیتزای اضافه می‌خرم.
‫خب، با روی کار اومدن آدمای درست ‫اون مرد ممکنه دیگه بی‌خانمان نباشه.
‫به نظرم احتمالا بازم باشه.
‫و شاید اگه آدمای کمتری بودن ‫که مزخرفات پرزرق و برق بگن...
‫- مثل من. ‫- و آدمای بیشتری در روز کارای خوب انجام می‌دادن،
‫اون‌وقت مثل دشمن‌های لعنتی ‫با همدیگه رفتار نمی‌کردیم.
‫در واقع به سمت یه چیز معنادارتر حرکت می‌کردیم.
‫نه، مثل تو نه. من تو رو نگفتم.
‫ما همه فقط آدمیم.
‫همه‌مون فقط سعی می‌کنیم زندگیمون رو بکنیم.
‫چه فایده‌ای داره که عقایدمون رو ‫توی حلق بقیه فرو کنیم؟
‫فکر می‌کنی این کاریه که من می‌کنم؟
‫- من همچین حرفی نزدم. ‫- اما این چیزیه که بهش باور داری.
‫من باور دارم که یه حرف زدن راجع به ‫تغییر داریم و یه ایجاد تغییر واقعی.
‫اما تنها چیزی که من می‌شنوم آدماییه که به کمتر
‫از یه انقلاب کامل راضی نمی‌شن.
‫من یه تیکه پیتزا می‌دم به اون یارو بیرون دفترم،
‫اونوقت من می‌شم آدم بده.
‫چون این یه کار بیهوده‌ست که ‫کل مشکل بی‌خانمانی رو حل نمی‌کنه.
‫اما، می‌دونی چیه؟ اون مرد یه تیکه پیتزا گیرش اومد،
‫و مجبور نشد واسه به دست آوردنش ‫توی آشغال‌های کسی بگرده.
‫و شاید این توی چارچوب بزرگ‌تر اجرای عدالت ‫و برابری برای همه معنادار نباشه،
‫اما حداقل کاری کردم که واسه اون معنا داشته،
‫به جای اینکه فقط حرف بزنم که اگه اوضاع ‫تغییر می‌کرد، چقدر همه‌چیز می‌تونست عالی باشه.
‫باشه، باشه، باشه.
‫هیچ‌کس بهت نمی‌گه آدم بد هستی ‫چون پیتزات رو تقسیم کردی، رایان.
‫- این فقط یه بازی لعنتیه. ‫- بازی نیست.
‫- بازیه، و من می‌فهممش. ‫- بازی نیست.
‫خدمت کردن به افراد نیازمند و تغییرات مثبت سیستمی
‫در تضاد با هم نیستن.
‫می‌دونی، تو می‌تونی به ‫یه مرد بی‌خانمان یه تیکه پیتزا بدی
‫و بازم توی اون انتخابات لعنتی رای بدی.
‫چطور تا حالا این حرفا رو نزده بودی؟
‫چرا باید به چیزی اشاره کنم ‫که بهش اهمیتی نمی‌دم؟
‫- اما اهمیت می‌دی. ‫- نمی‌دم.
‫نمی‌دم. می‌دادم.
‫یه زمانی.
‫ولی الان نمی‌دم.
‫در واقع دیگه برام پشیزی هم ارزش نداره.
‫کاملا مشخصه که این‌طور نیست.
‫باید یه لیست از تمام عقاید سیاسیم رو بهت می‌دادم؟
‫با سم هم همین‌طوری بودی؟
‫چی؟
‫چرا بحث اونو می‌کشی وسط؟
‫اون چه ربطی به این موضوع داره؟
‫چون رابطه‌تون پنج سال طول کشید.
‫پنج سال دووم نیاورد. پنج سال کش پیدا کرد.
‫اون این روی تو رو هم دیده بود؟
‫چون این اولین باریه که می‌بینم ‫این‌طوری جوش آوردی.
‫- من جوش نیاوردم. ‫- جوش آوردی.
‫تو معمولا خیلی جذابی، خیلی بااحساسی،
‫خیلی بی‌نقصی.
‫نظریات خیلی خوبی درباره بقیه آدما داری،
‫اما اصلا نمی‌دونستم چنین احساسی داری.
‫نمی‌تونم ذهنتو بخونم.
‫- چرا، می‌تونی. ‫- نه، نمی‌تونم.
‫حس می‌کنم حتی نمی‌شناسمت.
‫چرا می‌شناسی. داری لج‌بازی می‌کنی، ‫و نمی‌دونم چرا.
‫فکر می‌کردم همه‌چیز رو می‌دونی.
‫- چرا این کارو می‌کنی؟ ‫- من کاری نمی‌کنم.
‫همش تقصیر توئه.
‫من فقط دارم طناب رو می‌دم دست خودت.
‫اوه، اینقدرش رو می‌دونم. ممنونم.
‫می‌دونی، شاید من مثل تو فرکانسم ‫با همه‌چیز منطبق نیست، رایان.
‫شاید به چیزای بیشتری نیاز دارم.
‫مگه قرار بود مثلا،
‫شخصیتم رو تغییر بدم؟
‫تبدیل به یه آدم جدید بشم تا تو با ‫ضعف‌ها و ناامنی‌های خودت راحت‌تر باشی؟
‫این همون چیزی بود که از من می‌خواستی؟
‫اگه حرفام رو بلند می‌گفتم،
‫فکر می‌کردی من یه عوضی‌ام.
‫شاید واقعا یه عوضی هستی.
‫- اوه، ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫افکار آدم، احساساتش نیستن.
‫من همه‌چیز رو توی سرم پردازش می‌کنم.
‫قبل از اینکه حرف بزنم فکر می‌کنم.
‫برخلاف من.
‫پس تو همش داشتی توی ذهنت منو قضاوت می‌کردی.
‫چی؟ نه.
‫چرا همچین فکری می‌کنی؟
‫این دو تا ربطی به هم ندارن.
‫بهش می‌گن پیچیدگی افکار.
‫پس اگه تو قبل از حرف زدن فکر می‌کنی،
‫من چیکار می‌کنم؟
‫تو همه‌چیز رو بلندبلند پردازش می‌کنی.
‫و این خوبه. هیچ ایرادی هم نداره.
‫به‌جز همون عدم پیچیدگی.
‫من اینجا اجازه دارم چی بگم؟ ‫قوانین رو بهم بگو.
‫هیچ قانونی وجود نداره، رایان.
‫می‌تونی هر چی که دلت می‌خواد بگی.
‫تو یه آدم بالغی.
‫معلوم شد هیچ‌کدوممون قضاوت شدن رو دوست نداریم.
‫سرگرمی وقتی روی خودت اجرا بشه ‫دیگه اون‌قدرا بامزه نیست، مگه نه؟
‫حالا بیا از کائنات حرف بزن که ‫اون آینه لعنتی رو می‌گیره جلوت.
‫ما یه چیز دیگه داریم.
‫یه چیز بیشتر.
‫و تو اینو می‌دونی.
‫اگه یه میلیون تا امیلی هم باشن، ‫من بازم تو رو انتخاب می‌کنم.
‫بازم می‌شناسمت.
‫فکر می‌کنی اگه این، این نبود ‫و تو، تو نبودی،
‫همون اول بی‌خیال نمی‌شدم؟
‫هر چی نباشه اینم خیریه سی‌جی‌جی‌ـه.
‫من قبل از اینکه بفهمم چقدر داغونی عاشقت شدم.
‫واو.
‫- ممنون. ‫- منظورم این نبود.
‫متاسفم. فقط سعی نمی‌کنم تو رو تغییر بدم، امیلی.
‫و متاسفم که سر قضیه شغل قضاوتت کردم.
‫این کارم مزخرف بود.
‫اما من دوستت دارم.
‫و هنوز اینجام.
‫و هیچ‌جا نمی‌رم.
‫پس چون مایلی منو تحمل کنی،
‫این ازت یه مرد لعنتی فوق‌العاده می‌سازه؟
‫من تحملت نمی‌کنم.
‫معلومه که الان نه.
‫من تحملت نمی‌کنم.
‫تو از امتیازات و خوش‌بینیت برای ‫دور موندن از واقعیت استفاده می‌کنی.
‫امتیازاتم؟
‫توام دقیقا یه بچه یتیم خیابونی نیستی، امیلی.
‫فقط خیلی خوب نقشش رو بازی می‌کنی.
‫توی وجود تو هم یه تاریکی هست ‫دقیقا مثل همین مزخرفات تلخی
‫که از دهن من درمیاد.
‫پس اینجا نشین و یه‌جوری رفتار نکن که انگار ‫من تنها آدم داغون سر این میزم.
‫خب تو از بدبینیت به‌عنوان ‫یه سپر در برابر احتمالات استفاده می‌کنی.
‫و اگه همین‌طور ادامه بدی، بازم تنها می‌مونی.
‫من مادر کوفتیت نیستم.
‫نیاز ندارم کسی نجاتم بده.
‫فکر می‌کنی قضیه اینه؟
‫تو بهم بگو.
‫دلت می‌خواد بهت بگم گمشو؟
‫چون این‌طوری برات راحت‌تره ‫و می‌تونی ول کنی بری؟
‫و اون‌وقت منم می‌شم یه نفر دیگه ‫توی صف طولانی همون عوضی‌های ناامیدکننده‌ای
‫که ناامیدت می‌کنن؟
‫من قرار نیست این کارو بکنم.
‫امیلی، اگه می‌خوای بری، می‌تونی بری.
‫اما خودت این کارو بکن. خودت بهم بگو گم شم.
‫چون من قرار نیست با مزخرفات ‫خودتخریبی تو همراهی کنم.
‫گمشو.
‫می‌خوام برم.
‫اینجا جای کسیه؟
‫شرمنده.
‫ممنون.
‫[رایان رایت]
‫[به یاد عزیز ازدست‌رفته مورگان رایت] ‫[۱۹۴۷-۲۰۲۲]
‫[سامانتا فورد: خیلی متاسفم، لورنا. ‫دلم برات تنگ شده]
‫«ترجمه از حـامـد»