W W W . M O V I E S H O . C O M ‫مترجم: داود کریمی.
‫صنایع شیمیایی ظالم بابل
‫باید توبه کنه!
‫- توبه کنه! ‫- توبه کنه!
‫[ مرگ بر صنایع شیمیایی بابل ]
‫[ صنایع شیمیایی بابل باید پاسخگو باشه ]
‫نمی تونم تمام عمرم خون سرفه کنم.
‫صنایع شیمیایی بابل باید اصلاح بشه!
‫این برنامه ی نمایشی
‫مبارزه ی دردناک قربانی ها رو نشون میده. ‫همه توجه کنین.
‫[ صنایع شیمیایی قاتل بابل باید از بین برود ]
‫[ حقیقت آشکار خواهد شد ]
‫اون عوضی ها دارن چی کار میکنن؟
‫بریم.
‫واقعاً که.
‫[ زندگی ]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫غذاهاشون طمع و مزه ی قبل رو نداره.
‫آب گوشتشون افتضاحه.
‫- بریم یک جای دیگه، باشه؟ ‫- چشم، قربان.
‫خیلی خوشمزه ـس، وای خدا!
‫ای خدا، خیلی شرمنده ام!
‫- آخه چرا! ‫- همه جاتون خیس شده!
‫لنز چشم هام رو گم گردم.
‫- لعنت بهش! ‫- تکون نخور، اینجا هم خیس شده.
‫حواست به جلو پات باشه!
‫واقعاً شرمنده ام. ‫بذارین پول خشکشویی رو بدم.
‫- ولش کن! ‫- باشه.
‫- خدا لعنتت کنه. ‫- شرمنده ام.
‫شرمنده ام، واقعاً شرمنده ام. رفتین؟
‫قبل از دادگاه نمی تونی قاضی رو ببینی.
‫با این وجود باید می اومدم ‫یک عرض ارادتی می کردم، قربان.
‫استعفا دادی که با این کار کنه؟
‫گفت که خوب پشتمه.
‫بهتره که پشت منم باشی.
‫همش دارم دادگاه های ‫گروه بابل رو جمع می کنم.
‫قول میدم که به خوبی ‫از خجالت شما و دفتر شما در بیایم.
‫با زیر میزی در میاین دیگه؟
‫یواشکی باشه.
‫بله، قربان، لطفاً امروز ‫مثل همیشه بهمون کمک کنین.
‫یواش حالا.
‫خب، به نظرم ‫دادگاه امروز دادگاه سختی نیست.
‫مدرک شاکی اصلاً ‫محکمه پسند نیست.
‫به هر حال، امیدوارم که اولین ‫دادگاه ـت به عنوان وکیل خوب پیش بره.
‫منم امیدوارم سونبه.
‫ممنونم، قربان.
‫چیه؟ چی شده؟
‫آب از دیوارها و سقف داره چکه میکنه.
‫داریم دنبال علتش می گردیم.
‫پس ما رو ببرین به یک سالن دیگه.
‫تمامی سالن ها پر هستن.
‫متاسفم، قربان.
‫گمونم که ساختمون رو ‫درست و حسابی نساختن.
‫- کی اصلاً ساخته ـش؟ ‫- ساخت و ساز بابل.
‫چی؟
‫دقیق بخوایم بگیم، ساخت و ساز هیومون بوده. ‫این اسم قبلی شرکته.
‫سر در ساختمون هم زدن.
‫اینکه چیزی نیست.
‫هر شش ماه، توالت ها نشتی دارن.
‫هیومون لعنتی، این که دیگه ساختمون دولته. ‫چطور تونستن تف مالی کنن؟
‫همین رو بگو. باید کارشون رو ‫درست انجام میدادن، مگه نه؟
‫مطمئنم که ساخت و ساز بابل ‫یک سر و گردن از ساخت و ساز هیومون بالاتره.
‫- هیجان زده ای، احمق جون؟ ‫- اوهوم.
‫- خوش می گذره؟ کیف می کنی؟ ‫- اوهوم.
‫اومدی اینجا خوشگذرونی؟ ‫برو تو، بچه پر...
‫ببخشید، رئیس.
‫[ جایگاه شاکی ]
‫[ پرونده ی حادثه ی صنعتی ‫صنایع شیمیایی بابل در جریان است ]
‫[ قسمت ششم ]
‫آقای نام.
‫- یه سوال دارم. ‫- بله، چیه؟
‫بهمون گفتن وقتی قاضی وارد میشه باید بلند بشیم.
‫- بله. ‫- ولی
‫اگر بلند نشیم، چی میشه؟
‫راست میگه، منم می خوام بدونم چی میشه.
‫حداکثر 5 سال زندان یا 50 میلیون وون جریمه.
‫واقعاً؟
‫فقط به خاطر یک بلند نشدن ساده ‫این همه محکومت میکنن؟
‫شوخی کردم. ‫بلند نشین هیچ اتفاقی نمیفته.
‫- مرتیکه ی خدا زده، باور کردم. ‫- ای خدا.
‫اصلاً، چرا باید بلند بشیم؟ ‫ما که قاضی رو هم نمی شناسیم.
‫به خاطر قاضی نیست، به خاطر...
‫چطوری بگم؟ نشون دهنده ی ‫احترام به قانون و حکمشه.
‫- احترام؟ ‫- آره.
‫اونها که همیشه حکم های مسخره میدن.
‫- درسته. ‫- آره.
‫همیشه هم که با پولدارها دستشون توی یک کاسه ـس.
‫- دلیل مزخرفیه. ‫- درسته.
‫من بلند نمیشم.
‫به عنوان یک رزمی کار ‫عزمم رو بهشون نشون میدم.
‫منم همین طور.
‫وجدان و ایستادگیم رو ‫به عنوان یک هنرمند بهشون نشون میدم.
‫با همراهی ارواح راهب های سابق،
‫ما هم بلند نمیشیم.
‫بیاین به نشونه ی اعتراض بلند نشیم.
‫- باشه. ‫- مشکلی که پیش نمیاد، نه؟
‫معلومه که نمیاد، دستگیرت نمی کنن.
‫- باشه. ‫- بیاین همبستگی خودمون رو نشون بدیم.
‫- باشه. ‫- خیلی خب پس.
‫قاضی وارد میشود، همه قیام کنن.
‫به خاطر همبستگی، سلام نظامی میدم.
‫- ای خدا. ‫- اوه اوه.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- ای خدا.
‫یا خدا.
‫چرا زمین رو پلاستیک پیچی کردین؟
‫آب از دیوارها هم نشت کرده بود.
‫آب چطور میتونه وارد ‫ساحت مقدس دادگاه بشه؟
‫- ای خدا، کمرم. ‫- حالتون خوبه؟
‫ای خدا.
‫با توجه به مدارک موجود، ‫محقق ها در رعایت
‫اصول ایمنی نوشته شده در ‫دستور العمل ها اهمال کردند
‫و در معرض عامل سمی قرار گرفتند.
‫با این وجود، تصمیم گرفتن ‫شرکت رو مقصر جلوه بدن
‫و استدلال کنند که ‫این یک حادثه ی صنعتی بوده.
‫وکیل مدعی این ادعا رو رد میکنه؟
‫بله، جناب قاضی.
‫ما مدارک کافی...
‫- چش شده؟ ‫- چه خبره؟
‫...برای رد ادعا داریم.
‫- چی شده؟ ‫- جناب قاضی.
‫اخیراً،
‫اختلال ترس پیدا کردم.
‫- یا خدا. ‫- اختلال ترس؟
‫- نه. ‫- می دونستی؟
‫اصلاً خبر نداشتم.
‫جناب قاضی.
‫میشه داروهام رو بخورم؟
‫آره، زود باش، بخور.
‫می تونین ادامه بدین.
‫جناب قاضی...
‫- یا خدا! ‫- خانم هونگ!
‫حالتون خوبه؟
‫- یا خدا! ‫- باید چی کار کنیم؟
‫- هی، زود باشین زنگ بزنین اورژانس! ‫- کمکش کنین.
‫توی این محل مافیا،
‫وقتی که یکی پول بزرگی برنده میشه ‫مافیا اول این کار رو انجام میده.
‫کارت پخش کن رو از پشت میز بلند میکنن.
‫کارت پخش کن؟
‫کارت پخش کن جلسه ی دادگاه...
‫- حالتون خوبه؟ ‫- حالتون خوبه؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- باید چی کار کنیم؟
‫سونبه!
‫چشم هات رو باز کن.
‫یکی زنگ بزنه اورژانس!
‫نه! یک صدای بلند افتادن شنیدم! ‫تو هم شنیدی، مگه نه؟
‫- وای خدا. ‫- شنیدم.
‫زنگ بزنین اورژانس.
‫صدای بلند افتادن رو شنیدین؟
‫ساکت!
‫ای خدا، ستوان.
‫- همین الان زنگ بزن اورژانس. ‫- چشم، جناب قاضی.
‫سونبه.
‫به طور معمول، در غیاب وکیل شاکی،
‫پیش بردن دادگاه غیر ممکنه.
‫هر چند، به دلیل اهمیت موضوع امروز،
‫نمی تونیم این دادگاه رو عقب بندازیم.
‫در جریان تنفس، از دکتر می خوایم
‫که وضعیت وکیل رو بررسی کنه.
‫بعد از اون، دادگاه رو در همین ‫امروز ادامه میدیم.
‫اگر جواب نده چی؟
‫خودت چی فکر می کنی؟ همون جا بلند شو.
‫ای خدا.
‫- عجب. ‫- بلند شد.
‫- یا خدا. ‫- بلند شدش.
‫- حالش خوبه؟ ‫- واقعاً؟
‫- فقط یک چرت زد. ‫- که این طور.
‫بلند شدین، حالتون خوبه؟
‫بله، جناب قاضی، به محض اینکه ‫هوشیاریم رو به دست آوردم حالم بهتر شد.
‫[ جایگاه وکیل مدافع ]
‫چرا با عجله رفتی اونور؟ ‫مشخص بود که داره ادا در میاره.
‫درسته.
‫پس بیاین ادامه بدیم.
‫وکیل شاکی پرونده اگر ممکنه تکذیبیه رو اعلام کنه.
‫از اونجایی که مدارکی بهتون ارائه نشده، ‫بهتون توضیح میدم.
‫مدرکه...
‫یا خدا.
‫- چه خبره؟ ‫- ای بابا.
‫- ای خدا. ‫- باز چیه؟
‫- یا خدا. ‫- باید چی کار کنیم؟
‫ای خدا، چه خبره؟
‫اگر بازی بدون کارت پخش کن ‫ادامه پیدا کرد چی؟
‫اگر این اتفاق بیفته،
‫کل اون ساختمون به خاموشی فرو میره،
‫تا کسی نتونه بازی کنه.
‫- بیخیال دیگه. ‫- ساکت!
‫ای خدا.
‫چرا برق ها رفت؟
‫جناب قاضی.
‫نمی تونیم بدون یادداشت برداری دادگاه رو ادامه بدیم.
‫یک دقیقه صبر کنن، بذارین موقعیت رو ارزیابی کنم.
‫- چی گفتین؟ ‫- درسته.
‫جناب قاضی.
‫چون میکروفون خاموشه ‫صداتون و نمی تونیم بشنویم.
‫- منم نمی شنوم. ‫- صداتون نمیاد.
‫ای خدا، خیلی به خاطرشون خجالت زده ام.
‫می تونی از لپ تاپت استفاده کنی، درسته؟
‫بله، جناب قاضی، یک دقیقه.
‫غیر ممکنه که با لپ تاپ بشه ‫همه چی رو سریع یا دقیق ضبط کرد.
‫مهم نیست، فقط لازمه که ‫مطالب مهم رو ثبت کنه.
‫ای بابا، این کار درست نیست.
‫اینجوری نمیشه.
‫- باید همه چی رو سریع بنویسه. ‫- درسته.
‫- می تونن این کار رو بکنن؟ ‫- بیخیال.
‫- مگه نباید همه چی رو ثبت کنه؟ ‫- چرا.
‫اصلاً اجازه ی این کار رو دارن؟
‫- با عقل جور در میاد؟ ‫- منم نمی دونم.
‫- اگر جزئیات رو یادش بره... ‫- اگر بازیکن اصرار بر
‫بازی توی هر شرایطی رو داشته باشه، چی؟
‫پس به عنوان آخرین راه چاره،
‫اونها همه رو بیرون میکنن
‫و آشوب به پا میکنن.
‫[ دادگاه بخش نامدونگبوی سئول ]
‫[ جایگاه شاهد ]
‫- برگشت. ‫- خودم چشم دارم.
‫هنوز نه.
‫آروم باش.
‫وکیل شاکی پرونده میتونه ادامه بده!
‫وکیل مدافع ادعا داره که
‫که رعایت نکردن اصول ایمنی توسط محقق ها
‫عملی خجالت آور، حیله گرانه، و شیطانیه.
‫یک دروغ قلمبه سلمبه ـس!
‫جناب قاضی.
‫این اظهارات ربطی به پرونده نداره.
‫بی معنیه و حمله ی شخصی محسوب میشه.
‫تصدیق میشه، لطفاً مراقب حرف هاتون باشین.
‫- چشم، جناب قاضی. ‫- حالا!
‫- آره! ‫- حالا!
‫اون چیه؟
‫صدای چیه؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- صدا از کجا میاد؟
‫- وز وز چیه؟ ‫- چی شده؟
‫ای خدا.
‫صدای چیه؟
‫کسی اینجا پهپاد به پرواز درآورده؟
‫صدای کیه؟
‫کدوم خبرنگاری پهپادش رو مخفیانه به پرواز درآورده؟
‫- نگاش کن! ‫- چیه؟
‫- ای خدا.
‫زنبور گاویه!
‫اگر نیشت بزنه یه راست سینه ی قبرستونی!
‫همه فرار کنین.
‫همه برین بیرون!
‫برین بیرون! برین! عجله کنین!
‫باید برین بیرون!
‫اون زنبور گاوی ها حتی ‫توی آمریکا هم بدنام هستن.
‫چرا باید برم بیرون؟
‫باورم نمیشه!
‫یا خدا.
‫نه!
‫از سر راه برین کنار!
‫همگی ساکت!
‫اگر این رفتار رو ادامه بدین، ‫باید ازتون بخوام که از دادگاه برین بیرون!
‫چطور می تونیم هم یک نمایش راه بندازیم ‫و هم به قاضی یک درس درست و حسابی بدیم؟
‫باید یه خورده بیشتر راجع بهش فکر کنیم.
‫خانم.
‫- سلام، آقای لی. ‫- سلام.
‫داییم خودش شخصاً ‫این نوشیدنی عسلی رو برای شما داده.
‫باید امتحانش کنین.
‫نوشیدنی عسلی؟ یا خدا.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫مراقب باش.
‫الان بی هوشن.
‫وقتی درشون میارین مراقب باشین. ‫می تونن کشنده باشن.
‫همگی ساکت!
‫- یا خدا! ‫- جناب قاضی!
‫درد می کنه! چی بود؟
‫ای خدا!
‫اینجات نیش خورد؟
‫شرمنده.
‫- دروغ که نمیگی. ‫- دروغ چی؟
‫- خوب میشی. ‫- راست میگه.
‫- خیلی درد می کنه، نه؟ ‫- ای خدا.
‫همه قیام کنن.
‫- یا خدا. ‫- باورنکردنیه.
‫یا خدا.
‫- عجب. ‫- دهنش چه بادی کرده.
‫از هر مدل گریمی هم بهتره.
‫خیلی وحشتناکه.
‫آخه چه...
‫لطفاً بشینید.
‫خارق العاده ـس.
‫کمک ما باش، بودای مهربان.
‫امروز...
‫دیگه نمی تونم این دادگاه رو ادامه بدم.
‫با توجه به اهمیت پرونده،
‫ما...
‫داره چی میگه؟
‫ما دادگاه رو...
‫- چی؟ ‫- نمی فهمم.
‫...ادامه ـش رو
‫در هفته آینده پی میگیریم.
‫- جناب قاضی! ‫- حالتون خوبه؟
‫جناب قاضی! بیدار بشین.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- جناب قاضی!
‫مراقب باشین.
‫- حالا می تونیم بریم؟ ‫- مراقب باشین.
‫- یا خدا. ‫- باید بریم.
‫بریم.
‫- همه خسته نباشن. ‫- باورم نمیشه.
‫- یا خدا. ‫- می تونیم حالا بریم؟
‫باید از خودت خجالت بکشی.
‫چطور می تونی فقط برای خریدن ‫یک هفته به ساحت مقدس دادگاه توهین کنی؟
‫توهین به چی؟
‫خودت ناسلامتی وکیلی.
‫کار خیلی ضایع، کم ارزش، و بچگانه ای بود.
‫داری چی میگی؟
‫شبیه نمایش موزیکال نبود؟
‫روایت داستان خوبی داشت،
‫و نقطه ی اوجش هم که فوق العاده بود.
‫و چی گفتی؟
‫من به ساحت مقدس دادگاه توهین کردم؟
‫قاضی خودش رشوه بگیر بابله،
‫ووسانگ هم باهاش هم کاسه ـس،
‫و ما هم که این نقشه رو کشیدیم، ‫همه ـمون رو توی یک قبر میذارن.
‫از کی تاحالا شدی قهرمان عدالت؟
‫چطور می تونی همچین حرفی بزنی؟
‫عدالت برام مهم نیست.
‫پس چرا داری باهامون می جنگی؟
‫چون شما خیلی پستین.
‫جفت ووسانگ و گروه بابل ‫پستن.
‫چی گفتی؟
‫مگر که ذات آدمیزاد
‫این جوری نیست که ‫بخوابونی توی گوش آدم پست؟
‫هفته ی دیگه می بینمت.
‫انگار وقتی عقل بخش میکردن توی صف نبوده.
‫حالتون خوبه؟
‫- فقط من می تونم تحملش کنم. ‫- نیش خوردی ها.
‫- تحت تاثیر قرار گرفتم. ‫- منم همین طور.
‫- اومد؟ ‫- کجاست؟
‫یا خدا!
‫خودشه!
‫- معرکه بودین! ‫- بریم.
‫زود باش.
‫مار زومبا بیشتر از چیزی که ‫فکر می کردم از کوره در رفت.
‫مار زومبا؟
‫چوی میونگ هی، ‫ماریه که زومبا میرقصه.
‫به کار ما گفت ضایع، بی ارزش و بچگانه.
‫این شعار یکی از خانواده های مافیاس.
‫«محکم ترین مشت ‫از پشت روانه میشه»
‫درسته، اکر بخوایم برنده بشیم ‫باید کثیف بازی کنیم.
‫و اگر برنده بشی، تاثیرش ‫بیشتره چون که حریفت تحقیر شده.
‫من میرم مطمئن بشم ‫برای دادگاه هفته ی آینده کاملاً آماده ایم.
‫عالیه!
‫قبل از هر کاری، بریم یک چیزی بخوریم.
‫گشنمه، قندم افتاده.
‫بدون من بریم، من باید برم یک جایی.
‫- چرا اول نمیای غذا بخوری؟ ‫- نه، باید همین الان برم.
‫داره کجا میره؟
‫درسته، امروز...
‫سه شنبه ـس.
‫یعنی میره اونجا؟
‫کجا؟
‫از روزی که قانون اساسی کره ‫در 17 ژانویه، 1948 نوشته شد،
‫زنبور گاوی توی دادگاه پیداش نشده بود.
‫خب؟ حتی یک بار.
‫ای خدا، من 25 ساله که وکیلم،
‫تا حالا همچین آشوبی ‫توی دادگاه ندیده بودم.
‫اولین بار بود، خب؟
‫درد گرفت.
‫- درد داره؟ ‫- آره.
‫خب، پس بازم بخور! بخور!
‫چشم، قربان.
‫مهم تر از همه چی،
‫اولین دادگاهم به عنوان وکیل رو شکست خوردم.
‫ای خدا، اون عوضی های آشغال.
‫بیخیال همه چی، چطوری به عقلشون رسید ‫که اون زنبور گاوی ها رو بردارن، بیارن؟
‫باید چی کار کنیم؟
‫مگه ما بهترین کشور ‫توی کثیف بازی کردن نیستیم؟
‫ما کثیف بازی نمی کنیم، ما...
‫چی بهش می گفتن؟
‫استراتژی؟ آره، ‫با برنامه بازی می کنیم.
‫خفه شو.
‫همه ی ما کثیفیم. ‫نمی خواد استاندارد دوگانه داشته باشی.
‫ولی از اونجایی که دادگاه به تاخیر افتاد ‫هنوز که برنده مشخص نشده.
‫معلومه که شده، ما رو شکست دادن.
‫آره، همین طوره.
‫مرتیکه کثافت!
‫جفت چشم هات رو از کاسه در میارم!
‫[ زندان زنان هانجو ]
‫باید چی کار کنم؟
‫چیه؟
‫- چیزی شده؟ ‫- خب...
‫آقای هونگ وکیل تسخیری ‫زنی به اسم او گیونگ جا بود.
‫الان هم توی زندانه.
‫آقای هونگ خیلی حواسش به اون زن بود.
‫آخرین سه شنبه ی هر ماه به ملاقاتش میرفت.
‫اما حالا که آقای هونگ فوت کرده،
‫دیگه ملاقاتی در کار نیست.
‫سلام.
‫لطفاً بشینید.
‫حالتون چطوره؟
‫خوبم.
‫دردم آروم شده.
‫از زمانی که آقای هونگ فوت کرده،
‫فکر می کردم دیگه کسی ملاقاتم نمیاد.
‫خیلی ممنون که اومدین.
‫لازم نیست از من تشکر کنین.
‫من تنها به این خاطر اومدم که ‫بهتون بگم دیگه کسی ملاقاتتون نمیاد.
‫باید از دوستان یا ‫اعضای خانواده ـتون درخواست کمک کنین.
‫من کسی رو ندارم.
‫شوهرتون چی؟
‫بچه هاتون؟
‫کسی رو ندارم.
‫که این طور.
‫هیچ خانواده ای ندارین.
‫می فهمم که به اشتباه محکوم شدین،
‫ولی چطوری زندگی کردن در زندگی که ‫هیچ کسی رو ندارین بهتون کمکی می کنه؟
‫زندگی...
‫همیشه برای همه گل و بلبل نیست.
‫مهم نیست چقدر تلاش میکنی،
‫به ندرت زندگی بر وفق مراد ما پیش میره.
‫احتمالاً به این خاطره که...
‫شما بهانه های مختلفی برای خودتون ساختین.
‫درسته.
‫زندگی من پر از عذر و بهانه بوده.
‫ببخشید که این جوری زندگی کردم، قربان.
‫از من معذرت خواهی نکنین.
‫بقیه عمرتون رو به کسانی فکر کنین که
‫لایق عذرخواهی شما هستن.
‫خب دیگه خداحافظ.
‫ما...
‫دیگه هم دیگه رو نمی بینیم، درسته؟
‫دارم از کره میرم.
‫اینجا کشور من نیست.
‫قربان.
‫خدانگهدار.
‫تو جو هیونگی؟
‫جو هیونگ، ما قراره که خانواده بشیم.
‫خانم.
‫مامانم.
‫مامانم گفت که میاد دنبالم.
‫بهم گفت منتظرش باشم و اون برمیگرده پیشم.
‫من باید صبر کنم
‫تا برگرده پیشم.
‫اینم پیتزای پپرونی شما.
‫به محض اینکه رستوران شما رو ‫بذارم توی صفحه ی شخصیم،
‫در عرض سه روز اینجا غلغله میشه.
‫پیشاپیش خیلی ممنونم.
‫توی عکس مهمونی، ‫مردم خیلی از پیتزای شما تعریف کرده بودن.
‫- ولی آنچنان خاص هم نیست. ‫- جانم؟
‫- خب... ‫- اگر میخواین که حرف خوبی راجع غذاتون بزنیم،
‫می تونید این غذا رو برامون مجانی حساب کنین.
‫آها، مجانی.
‫من رو توی تنگنا قرار دادین.
‫یه خورده ازش میل کنید،
‫و متوجه میشین که ‫پیتزای ما چه تفاوتی با بقیه پیتزاها داره.
‫از اینم بخور.
‫خیلی ادویه زده.
‫هی، اگر ازت هالوپینو خواستن،
‫بهشون بگو تموم کردیم، باشه؟
‫و باهاشون مجانی حساب نکنی.
‫- مشتری های ناخن خشکی هستن. ‫- چشم، قربان.
‫چرا داره از چشم هات اشک میاد؟
‫[ رئیس ته. ]
‫جانم؟
‫- داری گریه میکنی؟ ‫- نه، قربان، گریه نمی کنم.
‫دوباره رفتی تو خودت و گریه ـت گرفته؟
‫نه، قربان.
‫کجایی؟
‫توی ماموریتم.
‫همین الان برگرد.
‫- کار ضروری دارم. ‫- چشم، قربان.
‫شرمنده ام.
‫- جناب راهب. ‫- سلام، جناب وکیل.
‫بابت امروز ممنونم.
‫خواهش می کنم. ‫منم از شما ممنونم.
‫چرا دارین صلیب رو حمل می کنین؟
‫این؟ مال یک کلیسای متروکه بوده
‫که شرکت ساخت و ساز بابل صاحبش شده.
‫و بیشتر از یک ماه، ‫این صلیب روی زمین افتاده بوده.
‫ولی خب می خواین باهاش چی کار کنین؟
‫می خوام به کلیسای گئومگا اهداش کنم.
‫اونها قدر این صلیب رو می دونن.
‫خب، خداحافظ.
‫قربان.
‫میشه یک دستی بهم برسونین؟
‫حتماً.
‫خیلی ممنون که کمک کردین صلیب رو بیارم.
‫جناب راهب، یک سوالی دارم.
‫بفرمایید.
‫اگر برم یک جای دور زندگی کنم ‫مثلاً وسط اقیانوس...
‫این خشم درونیم از بین میره؟
‫مهم نیست که کجا زندگی کنی.
‫چیزی که مهمه اینه که هنوز ‫اون خشم درونته یا نه.
‫یعنی این که
‫من هم لازمه به این خلوص نیت برسم؟
‫تنها راهی که میتونی از شر خشمت ‫خلاص بشی اینه که باهاش بجنگی.
‫استوار بمونی و مبارزه کنی.
‫وقتی که این نبرد رو برنده بشی ‫به خلوص نیت دست پیدا می کنی.
‫باید یکی رو استخدام کنم تا ‫وینچنزو و چا یانگ رو تعقیب کنه؟
‫نیازی به این کار نیست.
‫مهم نیست که چی کار می کنن ‫عمراً بتونن من رو گول بزنن.
‫یعنی چی؟
‫بدون این که به من بگی یک حرکتی زدی؟
‫ایول، این کاره ای ها.
‫- زنگ بزن تیم فنی. ‫- تیم فنی؟
‫تیم فنی.
‫وصلم کن به تیم فنی.
‫تیم فنی.
‫[ موسسه ی حقوقی ووسانگ ]
‫تموم شد.
‫[ وکیل هان سونگ هیونک ]
‫اون گلدن اونجا از طرف منه.
‫صدا رو زیاد کن.
‫زنده ـس.
‫ولی اگر مچ ما رو بگیرن ‫بدبخت میشیم.
‫من رو استخدام نکردی که کارهای بزرگ رو انجام بدم؟
‫دقیقاً برای همین نباید گیر بیفتیم.
‫- خیلی خب. ‫- درکشون نمی کنم.
‫دو روز گذشته، فقط صدای پا و آهنگ شندیم.
‫اگر همین طور گوش کنیم ‫یک چیزی بالاخره گیرمون میاد.
‫[ بلندگو ]
‫این صدای چیه؟
‫[ وکیل هونگ چا یانگ ] ‫[ امیدوارم تواضع رو یاد بگیری ]
‫این چیه؟ داری می ترسونیم.
‫بس کن! داره موهای تنم از ترس سیخ میشه.
‫از کجا می دونستی که توی گلدون شنود گذاشته؟
‫استاکی حتی یک ماه هم ‫بهش آب نرسه خوب رشد می کنه.
‫جای عالی برای گذاشتن ‫وسایل الکتریکی مثل شنوده.
‫در گذشته، سرویس های اطلاعاتی
‫برای گذاشتن شنود ازش استفاده می کردن.
‫ای خدا، حتی حقه های کثیفش هم قدیمی هستن.
‫جدای این حرف ها، ‫به نظر میاد که توی این زمینه خوب واردی ها.
‫بهش نمی گن حس ششم؟
‫که این طور، حس ششم.
‫پس باید من حس ششم کمی داشته باشم.
‫جهل گناه نیست،
‫اما امتناع از یادگیری گناهه.
‫من انتخاب می کنم گناه کنم و جاهل بمونم. ‫اذیت هم نمیشم.
‫راستی، از آقای نام خواستم
‫توی منطقه ی سانگچی دونگ ‫دنبال یک مرکز خرید خوب بگرده.
‫تو واقعاً می خوای که ‫براشون یک جای جدید بخری؟
‫آره.
‫قصد دارم پول همه چی رو بدم.
‫ولی...
‫واقعاً لازمه؟
‫قصد دارم همه چی رو سریع فیصله بدم و برم.
‫پس بهتره که عجله کنی.
‫به لطف عجله ای که داری، ‫آدم های اینجا توی خمره ی عسل افتادن.
‫من باید برم برای جلسه ی دادگاه مطالعه کنم. ‫زودتر میرم.
‫صبر کن.
‫این دیگه چیه؟ جادوگری؟
‫از هاگوارتز برگشتی؟
‫اونی که مامانم معرفی کرده بود ‫دوباره می خواد من رو ببینه.
‫عالیه، ولی این لباس درستی نیست.
‫میزنه فرار می کنه.
‫فرار؟
‫می تونه فرار کنه توی قلبم.
‫خب، پس...
‫تو هم داری فرار می کنی؟
‫آقای کاسانو.
‫اگر سرت زیاد شلوغ نیست ‫بیا بریم یک چیزی بخوریم.
‫هیچی الان اندازه ی نوشیدنی نمی چسبه.
‫چیزی می خوای بهم بگی؟
‫تو فقط وقتی چیزی می خوای بگی ‫میری نوشیدنی خوردن؟
‫کمک می کنه با هم بهتر کار کنیم. ‫خیلی خوبه.
‫از عادت های زیاده روی توی خوردن که نداری؟
‫هی!
‫بهت که گفتم دنبال اون مشاوره رو نگیری!
‫چطور جرئت می کنی دستورات من رو ‫نادیده بگیری و خودت رو جای دستیار سرآشپز جا بزنی؟
‫شما از کجا فهمیدین، قربان؟
‫فکر کردی که اینجا یک اداره ی معمولیه؟
‫ده دقیقه فقط لازمه بفهمم ‫که داری چی کار می کنی!
‫درسته، حق با شماست.
‫هیچ احترامی برای رئیست قائل نیستی!
‫فشارم باز رفت بالا.
‫- ببخشید، قربان. ‫- گندش بزنن
‫[ رئیس ته جونگ گو ]
‫یک نگاه بنداز.
‫دو تا اداره درخواست بررسی ‫سابقه ی وینچنزو کاسانو رو دادن.
‫یکی موسسه ی حقوقی ووسانگه، ‫اون یکی دیگه گروه بابله.
‫مگه داره چه غلطی می کنه ‫که اینقدر اون براشون مهم شده؟
‫واقعاً داره دار و دسته ی خودش رو راه می ندازه؟
‫یا داره پول جمع می کنه؟
‫تا الان که چیزی پیدا نکردم.
‫پس چه خبره؟
‫یک گزارش می نویسم و تقدیم می کنم.
‫و این درخواست ها رو...
‫خودم جوابشون رو میدم.
‫باشه.
‫و از جیب خودت پول خرج نکن. ‫بزن به حساب اداره.
‫بدبخت بیچاره ای.
‫- نه پول دارم. ‫- باشه منم میگم داری.
‫می دونم به خاطر صورت حساب بیمارستان مادرت
‫هنوز پول وامت رو پرداخت نکردی.
‫خیلی خب پس.
‫- ممنون، قربان. ‫- می تونی بری.
‫من...
‫ای خدا، چه بچه ننه ـس.
‫صورتش رو انگار که با خمیر بازی درست کرده بودن.
‫و حرف زدنش هم مِن مِن کردن بود.
‫خب.
‫بعد از ظهری، رفتی به ‫ملاقات خانم او جیونگ جا، درسته؟
‫- تو از کجا فهمیدی؟ ‫- آقای نام بهم گفت.
‫همونی نیست که اشتباهی به قتل متهم شده؟
‫توی پرونده های بابام خونده بودم.
‫حتی روش علامت مهم هم زده بود.
‫که این طور.
‫ممنون که
‫از طرف پدرم رفتی ملاقاتش.
‫من باید به جاش می رفتم.
‫از دخترش خیلی بهتری.
‫بهش رفتم گفتم دیگه کسی به دیدنت نمیاد.
‫چی؟
‫لازم نیست وظایف پدرت رو بر عهده بگیری.
‫باید الان روی کار خودت تمرکز کنی.
‫- فکر می کردم که مریض باشه. ‫- حرف زدن راجع به اون بسه.
‫حالا، کمکم کن پاساژ گئومگا رو پس بگیرم.
‫وقتی که تو حتی دلیلش رو بهم نمیگی ‫چطوری می تونم کمکت کنم؟
‫باید حتماً بدونی؟
‫البته.
‫تنها اون موقع می تونم ‫یک نقشه ی درست و حسابی بکشم.
‫بهم قول بده که این راز رو نگه داری.
‫اصلاً نباید به کسی بگی.
‫چیه؟
‫براش می خوای آهنگ بزنم؟
‫زیر پاساژ گئومگا،
‫1.5 تن طلاس.
‫واقعاً؟ 1.5 تن؟
‫دقیقاً چقدر میشه؟
‫110 میلیون یورو، ‫یا 150 میلیارد وون کره.
‫150 میلیارد وون؟
‫ولی یه مشکلی هست.
‫طلا...
‫زیر خونه ی من،
‫صد تا گوساله ی طلاس.
‫خنده دار بود.
‫خوب بلدی مردم رو سر کار بذاری.
‫فکر می کنی که دارم دروغ میگم؟
‫پس این عادت نوشیدنی خوردن توئه.
‫- توی روی آدم خالی می بندی. ‫- خالی می بندم؟
‫- دیگه وقت رفتنه. ‫- خالی می بیندم؟
‫- بریم. ‫- خالی بندی؟ صبر کن.
‫منظورت چیه خالی بندی؟
‫کارت خیلی خوبه!
‫حتی صدات رو طوری کردی که انگار ناراحت شدی.
‫من حساب می کنم.
‫من دروغ نمیگم.
‫بله، آقای چو، خودمم.
‫لوازمی که درخواست دادین رو ‫توی خونه ـتون گذاشتم.
‫باید عجله کنیم
‫و یک فکر دیگه ای برای ‫به دست آوردن اون طلا بکنیم.
‫من چند نفر متخصص رو ‫استخدام می کنم دوباره بررسی می کنم.
‫درسته، در این صورت،
‫بررسی کن ببین هنوز ‫سیستم انفجاری کار می کنه یا نه.
‫از وسایل برقی استفاده شده، ‫پس باید بشه پیداشون کرد.
‫ولی چرا می خواین این رو بفهمین؟
‫اگر سیستم بد عمل کنه و خاموش بشه،
‫اون وقت می تونیم ‫بدون خراب کردن چیزی زمین رو بکنیم.
‫خیلی خب.
‫از متخصصین این زمینه مشاوره میگیرم ‫و براتون یک ردیاب میگیرم. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫لعنتی.
‫[ معبد نانیاک ]
‫چرا اینجا اینقدر گرمه؟
‫چرا روشن گذاشتنشون؟
‫چرا یک گانگستر ایتالیایی ‫اینقدر با احترام تعظیم میکنه؟
‫داره گریه می کنه.
‫ممکنه که اشک توبه باشه؟
‫مشاور مافیا
‫جلوی بودا اشک میریزه و تعظیم میکنه.
‫چه خبر شده؟
‫این یعنی اون واقعاً
‫توبه کرده؟
‫سیستم داره درست عمل میکنه.
‫عالی شد.
‫عالیه.
‫- یک زنبور گاویه! ‫- یک زنبور گاویه!
‫می خواستم یک چیزی بگم.
‫ممنونم که با دست باز به یو یونگ کمک می کنید.
‫ای خدا، این حرف رو نزن.
‫اونم عضوی از خانواده ی ماست، مگه نه؟
‫دلسوزی و تمایل شما ‫ ‫برای کمک به دیگران
‫من رو یاد بودا میندازه.
‫- ای خدا. ‫- این چه حرفیه.
‫کی توی دنیا می تونه یواشکی ‫زنبور گاوی ببری توی جلسه ی دادگاه؟
‫- درسته. ‫- حتی جیمز باند هم نمی تونه این کار رو بکنه.
‫ای بابا، هنوز که پات ورم داره، عزیزم.
‫به خاطر سابقه ام توی هنرهای رزمی ‫میتونم در مقابل زهر مقاومت کنم.
‫قاضیه رو یادتون میاد؟ ‫طرف داغون شد.
‫ای خدا.
‫- گمونم هنوز نمی تونم بشینم. ‫- مراقب باش.
‫راستی، یو یونگ چطوره؟
‫اول باید بره شیمی درمانی،
‫و بعدش باید دید اوضاع چطور پیش میره.
‫- هنوز امیدی داره. ‫- درسته.
‫یو یونگ به خوبی پشت سر میذارش.
‫- حتماً. ‫- درسته.
‫راستی، نمایش امروزت واقعاً خیلی عالی بود.
‫حسی که راجع به قربانی ها داشتم
‫بهم کمک کرد کارم رو عالی انجام بدم.
‫سالامی شما، پنیر و اسپاگتی ونگوله حاضره.
‫نوش جان.
‫- چقدر ظاهرش خوبه. ‫- بخورین.
‫- گرون نیست؟ ‫- چرا.
‫واقعاً متاسفم که نتونستم دادگاه امروز رو شرکت کنم.
‫مجبور شدم برای چند تا ‫از این آدم های اینترنتی غذا سرو کنم.
‫از دستت در رفت.
‫راستی، حالا باید چی کار کنیم؟
‫باید از اینجا بریم یا نه؟
‫درسته، آقای نام بهم این رو گفت.
‫آقای کاسانو ازش خواسته توی منطقه ی ‫سانگچی دونگ دنبال مرکز خرید بگرده
‫- که ما به اونجا نقل مکان کنیم. ‫- حقیقت داره؟
‫تنها اینم نیست،
‫پول همه چی رو هم میده.
‫پس باید ازش بخوایم معبد ما رو هم اونجا بسازه.
‫می دونین چیه؟
‫من از همون لحظه ی اول ‫نجابت رو توی نگاهش حس کردم.
‫من که هنوز یه خورد شک دارم.
‫خیلی خب، برنامه ی شما چیه؟
‫مشخصه، چه اینجا باشه، ‫چه اونجا، یا هر جای دیگه...
‫ای خدا، چه خوش قافیه اومد. ‫قطعاً باید اسباب کشی کنیم.
‫آره، باید همین کار رو بکنیم.
‫دوست دارم به مبارزه ام ‫با پارک سوک دو ادامه بدم،
‫ولی باید اول نون در بیاریم.
‫همه موافقن؟ ‫من که هستم.
‫- منم همین طور. ‫- منم همین طور.
‫منم...
‫- به بخشش، بودا. ‫- به بخشش، بودا.
‫- منم هستم. ‫- منم.
‫باشه، منم هستم.
‫- اون چیه؟ ‫- چه خبره؟
‫همون مرد بی خانمانه توی ایستگاه اتوبوس نیست؟
‫خودشه، همون ولگردیه که زیر بارون بود.
‫فکر کنم اسمش گیلبرته.
‫چرا اسمش گیلبرته؟
‫نمی دونم. خودش گفت.
‫چرا اومد تو؟ یا خدا.
‫یه بطری از اونها ‫و یک تیکه از اونها میخوام.
‫- برو بیرون. ‫- بیخیال.
‫اشکالی نداره. روز خوبیه. ‫باهاش یه مقدار غذا رو شریک میشیم.
‫- راست میگه. ‫- آره، باید خیلی گشنه ـش باشه.
‫نه، صبر کن. ‫اجازه نداری جایی بشینی.
‫وایستا.
‫خیلی آشنا به نظر میای.
‫اشتباه می کنم؟
‫اگر بهم غذا بدین، ‫منم بهتون یک چیز مهم رو میگم.
‫چیزی که می تونه کاملاً زندگیتون رو زیر و رو کنه.
‫باشه، بذار بشنویم.
‫هیچ وقت برای تغییر در زندگیم دیر نیست.
‫همه ـتون خیلی خوش شانسین.
‫[ گزارش وینچنزو کاسانو ]
‫[ مشاور خانواده ی کاسانو ]
‫وظیفه ی یک مامور مخفی ‫تحویل اطلاعاتی دقیقه.
‫خوشتیپ، چشمانی بزرگ،
‫اگر چه...
‫آره، بازم برای تحت نظر گرفتنش زمان می خوام.
‫هنوز وقتش نیست.
‫هنوز نه.
‫سلام! صبح بخیر...
‫اگر آروم هستین، بیاین بریم داخل.
‫چیه؟ سر صبحی چشون شده؟
‫[ وینچنزو کاسانو ]
‫[ وکیل جانگ جون وو ]
‫[ فعالیت ها و جوایز ]
‫[ معلم داوطلب در ‫تانزانیا، آفریقا ]
‫[ جشن پایان سال ‫انجمن نیکوکاری میلان ]
‫[ پاپ برناردو و وینچنزو کاسانو ]
‫[ حضور در مراسم خیره ی مجله ی مد وگ ]
‫چه آدم تمام و کمالی.
‫یک وکیل معروف حقوق بشر توی میلانه،
‫یک آدم مشهور و نیکوکار.
‫از قربانی های مافیا دفاع کرده و ‫کلی تهدید مرگ نصیبش شده.
‫واقعاً راسته؟
‫این گزارش از طرف مسئول جرایم ‫سازمان یافته ی ایتالیا بوده.
‫هنوزم یه خورده شک دارم.
‫سلام، آقای جانگ.
‫بله.
‫رئیس جانگ بابله.
‫نه، قربان.
‫جان؟ امروز؟
‫باید توی دادگاه دوم شهادت بدین.
‫همین طور لازمه که ‫آماده سوالات من و وکیل مدافع باشین.
‫- فکر می کنی که از پسش برمیایم؟ ‫- نگران نباشین.
‫مال سوالاتمون رو قبلش بهتون میگیم
‫و همین طور سوالاتی که انتظار داریم ‫وکیل مدافع بپرسه هم در اختیارتون می ذاریم.
‫آقای نام.
‫باید خودتون رو آماده کنین.
‫وکیل های رقیب به شدت کینه دارن.
‫همین جوریش هم وقت سر خاروندن ندارم، ‫چرا یک دفعه خواست بهش خلاصه ی کار بدم؟
‫من رو برای چی میخواد خب؟
‫همه ی شرکت های بابل
‫باید بدونن که روال کار چجوریه.
‫مطمئنم برای احضار منم دلیلی داشته.
‫به زودی می فهمیم.
‫جون وو، بهتره که کارت رو خوب انجام بدی.
‫هول نکنی به لکنت بیفتی.
‫جان؟
‫باشه، چشم.
‫می بینی؟ همین الان به تته پته افتاد.
‫جان؟ باشه، چشم، ای زهر مار...
‫- این کارها برات خوشگذرونی و بازیه؟ ‫- نه.
‫با این همکار احمقم باید چی کار کنم؟
‫همکار احمق؟ خیلی خب.
‫بامزه ـس؟ مگه نه؟
‫ساکت باش.
‫کارش رو جدی نمی گیره.
‫خب بسه دیگه.
‫شانسمون توی بردن این دادگاه چقدره؟
‫اگر شاهدهامون درست شهادت بدن،
‫اون وقت میگم 40 درصد.
‫از دادگاه اولی خیلی بالاتره.
‫درخواست رو پر کردی؟
‫آره، کردم، ‫احتمالاً الان دارن بررسیش می کنن.
‫اگر رئیس میل از مرکز پزشکی هیومون ‫شهادت بده، کار برای همه ـمون سخت میشه.
‫یک دکتر قابل اعتماد لازم داریم که طرف ما باشه.
‫- خبری نشد؟ ‫- تا دیشب،
‫56 تا دکتر ردمون کردن.
‫همیشه پیدا کردن یک مشاور پزشکی برای ‫پرونده های حادثه های صنعتی سخت بوده.
‫شاهدهای ما رو نمی خرن، درسته؟
‫از اونجایی که به شدت با بابل دشمنن ‫احتمال این قضیه خیلی کمه.
‫- اگر چه... ‫- اگر چه؟
‫...شاید از راه های دیگه ای تحریکشون کنن.
‫پس باید ما هم همین کار رو بکنیم.
‫توی همچین زمان هایی، ‫باید بفهمی که دشمن اونها چه کسانی هستن.
‫چون دشمن دشمن من، دوست منه.
‫کل وجودم مور مور شد.
‫هیچ وقت توی بهترین خوابم هم ‫تحریک کردن شاهدهای بابل رو تصور نمی کردم.
‫پس بیا بفهمیم چه کسانی دشمنشون هستن.
‫شروع کن.
‫گفتم، شروع کن.
‫خیلی خب، پس. ‫گزارش خلاصه ی کار رو شروع می کنم.
‫[ راز بابل ]
‫من حالا راز بابل رو آشکار می کنم.
‫راز بابل.
‫یک گزارش بامزه آماده کردیم.
‫[ 51 سال قبل ]
‫رئیس جانگ گوک هان ‫موسس گروه هیومون،
‫که الان به گروه نام گروه بابل شناخته میشه،
‫دو پسر داشت.
‫اون و همسرش، هوانگ سوک جین ‫پسر بزرگترشون رو داشتن.
‫و پسر دومش،
‫توسط سو مین هی ‫یک منشی جوون به دنیا اومد.
‫به جای تمرکز روی شرکتش، ‫شلوارش رو دو تا کرد.
‫هی، جون وو! داری چی میگی؟
‫جون وو! برگرد سر جات!
‫- بس کن. ‫- بس کنم؟
‫- بشین. ‫- بشینم؟
‫- سریع. ‫- سریع؟
‫اول...
‫پسر دوم کیه؟
‫کسی نیست جز رئیس جانگ هان سو!
‫[ جانگ هان سو ]
‫عجب غافلگیری!
‫حالا، پسر بزرگه کیه؟
‫همیشه فعال و باهوش بود.
‫همیشه شاگرد اول بود.
‫اون از دانشگاه حقوق
‫استنفورد به عنوان شاگرد اول فارغ التحصیل نشد، ‫ولی نمرات خوبی گرفت.
‫بالاتر از همه حرف ها، خدا اون رو ‫بی نقص و دارای شخصیتی جذاب آفریده بود.
‫خب اون کیه؟
‫کی؟
‫[ پادشاه واقعی بابل کیست؟ ]
‫منم.
‫- جانگ جون وو. ‫- چه خبره؟
‫صاحب واقعی گروه بابل
‫جانگ جون ووئه!
‫هان سو، آماده ای؟
‫- امشب، ستاره منم. ‫- ستاره منم.
‫گروه بابل واقعاً مال منه.
‫مال اونه.
‫- مال منه! ‫- سوپرایز!
‫- گروه بابل مال منه. ‫- واقعاً مال منه.
‫مال منه.
‫- مال منه. ‫- نمی دونستین، مگه نه؟
‫- روحتون هم خبر نداشت. ‫- مال منه.
‫گولتون زدم!
‫گروه بابل واقعاً مال منه!
‫- مال منه! ‫- مال منه!
‫مال منه!
‫عذر می خوام قربان.
‫لطفاً خطاهای من رو ببخشید.
‫اشکالی نداره، ‫بهم خوش گذشت.
‫به تو نگذشت؟
‫معلومه، حس می کردم که ‫هر روز سوار ترن هوایی شدم.
‫- بشینید. ‫- چشم.
‫ما مثل
‫جاروبرقی رباتیک نیستیم؟
‫همیشه تلاشمون رو می کنم، ‫ولی بازم یک گوشه چیزی میمونه.
‫اصلاً قربان.
‫به هر دوی شما افتخار...
‫نه، به خاطر هوش شما شگفت زده شدم.
‫منظورم اینه، هر دوی شما استعداد های بی شماری دارین.
‫بیخیال، خودت باش.
‫رئیس احمقم.
‫احمق؟ درسته.
‫می تونم خیلی احمق باشم. ‫هنوز خیلی جا داره تا پیشرفت کنم.
‫باعث خجالته.
‫از الان، مثل یک رئیس بهش احترام میذارین.
‫و این راز رو پیش خودتون نگه میدارین.
‫- چشم قربان. ‫- اینجوری نکن.
‫مهم نیست که رئیس کیه.
‫نه قربان، حالا که ما می دونیم،
‫باید با نهایت احترام با شما رفتار کنیم.
‫راستی، خانم چوی.
‫شندیم که دادسرا رو می خواستین.
‫بله، قربان.
‫بهم فهرست
‫آدم هایی که لازمه بخرم ‫و اینکه چقدر خرج رو دستم میذاره رو بده.
‫بعد از اینکه فهرست رو بازبینی کردم ‫برات میخرمشون.
‫چشم رئیس، بهتون تقدیم می کنم.
‫این حرف ها کافیه.
‫دادگاه دیروز ناامید کننده بود. ‫عملاً هیچ کاری نکردین.
‫این روزها شما توی ووسانگ ‫درست کارتون رو انجام نمیدین.
‫مگه نمی بینن چقدر ایشون صبور هستن؟
‫ببخشید، قربان.
‫دیگه اجازه نمیدم هر کاری بخوان بکنن.
‫شنیده بودم که توی محل کار قبلیت
‫"قصاب" صدات می کردن.
‫ولی به نظر من، انگار که ‫وینچنزو شمشیر به دسته.
‫اون رو می شناسین؟
‫چطور می تونم نشناسمش؟
‫اون کسیه که انبار من رو منفجر کرده.
‫اون کسیه که 50 تا سرنگ ‫توی بالشت من زد، مگه نه؟
‫اگر نمی تونین شکستش بدین،
‫فقط باید همون طوری که از شر ‫آقای هونگ و اون محققه خلاص شدین
‫از شرش خلاص بشین.
‫عالی و ساده.
‫لطفاً به ما اعتماد کنین، قربان.
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫همین.
‫از برادرم هم به خوبی مراقبت کنین.
‫- به خاطر اینکه رئیس الکیه بهش بی محلی نکنین. ‫- چشم، قربان.
‫- خب؟ ‫- خب.
‫خدانگهدار قربان.
‫شنیدم که تو رو "قصاب" صدا میزدن.
‫ولی به نظر من، انگار که ‫وینچنزو شمشیر به دسته.
‫توی پنج ساعت آینده،
‫یک نقشه ی کاملاً جدید میریزیم.
‫ببخشید.
‫- بله؟ ‫- سلام.
‫شما خزانه دار شرکت ‫قربانی های ساخت و ساز بابلین؟
‫بله، خودمم، چطور؟
‫[ بیمار: لی یو یونگ ]
‫[ روزنامه ی دیچانگ ]
‫و در آخر،
‫گزارشش توی خبر صبحگاهی ساعت 6 پخش بشه.
‫آقای نام، چرا صبح به این زودی داری بهم زنگ میزنی؟
‫خانم هونگ! همین الان اخبار رو نگاه کنین!
‫طبق اخبار اختصاصی روزنامه ی دیچانگ،
‫نماینده ی قربانی های ساخت ساز گروه بابل،
‫کمک های مالی دو سال گذشته را اختلاس می کردند.
‫چه زری زد؟
‫[ منطقه ی حفاظت شده ] ‫[ ورود افراد متفرقه ممنوع ]
‫کاراگاه، اگر با دقت نگاه کنین...
‫- کاراگاه. ‫- خانم هونگ.
‫خانم هونگ، باید چی کار کنیم؟ کمکمون کنین.
‫چه خبر شده؟
‫- شما وکیلشون هستین؟ ‫- بله.
‫با مدرک معتبری اونها رو دستگیر کردین؟
‫مدرک؟
‫با مدرک بمبارون شدیم.
‫از ماشین ها و خونه ها و
‫سقف دفترشون پول پیدا کردیم.
‫کمک های مالی رو اختلاس کردن.
‫مدرکی هم برای این حرف دارین؟
‫اون.
‫خزانه دار گروه اعتراف کرده.
‫گفتش اون رو وادار کردن که ‫حساب ها رو دستکاری کنه و چاره ای نداشته.
‫حقیقت نداره.
‫ما به اشتباه متهم شدیم.
‫هیچ دخلی با این قضیه نداشتیم، باشه؟
‫بی گناهیم.
‫هیچ ربطی به این قضیه نداریم.
‫شما ما رو می شناسین، ما بی گناهیم.
‫لطفاً کمکمون کنین، خواهش می کنم.
‫اشتباهی متهم شدیم. ‫واقعاً بی گناهیم.
‫چوی میونگ هی باید بره تو صنعت فیلم سازی.
‫نویسنده و کارگردان خوبیه.
‫چطور تونستن کورکورانه دروغ هاش رو باور کنن؟
‫چون قدرت دروغ های یک شخص ‫با قدرت خود اون شخص رشد می کنه.
‫اونها باید شهادت بدن،
‫ولی الان اجازه ی این کار رو ندارن.
‫حتی اگر اجازه ی شهادت هم داشتن،
‫اونها طعمه چوی میونگ میشدن. ‫فایده ای نداره.
‫گمونم آخرین شاهدی که داریم ‫آقای لی یو یونگه که توی بیمارستانه.
‫بله، آقای نام.
‫دادگاه الان زنگ زد.
‫شاهدهامون رد شدن؟
‫آره، اینم هست.
‫و شهادت آقای لی یو یونگ هم رد شد.
‫آقای لی؟ اون چرا؟
‫[ آقای نام جو سونگ ]
‫ازش تست اعتیاد گرفتن
‫و کمی اثر شیشه توی بدنش پیدا کردن. ‫گفتن که لازمه ازش بازجویی کنن.
‫شیشه؟
‫بعدا صحبت می کنیم، آقای نام.
‫باورنکردنیه.
‫تا فکر همه جاش رو کرده.
‫باید عضو مافیایی چیزی باشه.
‫حتی مافیا هم توی این ‫دوره زمونه همچین کارهایی نمی کنن.
‫سونبه.
‫چیه؟ اومدی اینجا بهمون نگاه ترحم آمیز بکنی؟
‫بیخیال، اینقدر عصبانی نباش.
‫اومدم برای ارائه ام آماده بشم.
‫- پس برو کارت رو بکن. ‫- سونبه.
‫برگرد به ووسانگ.
‫- مگه تو رئیسی؟ ‫- من فقط پیغام رئیس رو دارم می رسونم.
‫گفتش که همون رفتاری که ‫با خانم چوی داشته با شما هم داره.
‫گمونم اون زنبور گاوی ها ‫کاری کردن که بخواد من برگردم.
‫بهش بگو، نه ممنون.
‫چرا داری استعدادت رو سر ‫همچین پرونده های مسخره ای حروم می کنی؟
‫- چرا بابل اینقدر مهمه؟ ‫- چرا اینقدر جدی شدی؟
‫چرا یک دفعه رفتی توی جو جدی بودن؟
‫اینکه می بینم بدون هیچ ‫دلیل خوبی اذیت میشی ناراحتم می کنه.
‫و...
‫از وقتی شما دو تا با هم دست به یکی کردین ‫از نحوه ی انجام کارهاتون خوشم نمیاد.
‫جون وو.
‫یادته قبلاً راجع به حد و مرزت بهت چی گفتم؟
‫من فقط نگرانم، نگران هم نمی تونم باشم؟
‫نه، نمی تونی، حواست به کار خودت باشه.
‫بیا برگردیم و دنبال راه حلی باشیم.
‫قربان.
‫می خواستم
‫یک سخن بزرگی رو به شما بگم.
‫«با دست های خودت
‫گورت رو نکن.»
‫دلم نمی خواد سونبه رو توی سینه ی قبرستون ببینم.
‫و ممنون میشم که شما براش ‫قبرش رو نکنی.
‫مطمئنم که آدم خیلی باهوشی هستی.
‫و کسانی که باهوشن ‫می دونن که کی تسلیم بشن.
‫دو تا مسئله.
‫اولاً، ما داریم قبر می کنیم.
‫ولی برای خودمون نیست.
‫دوم، موضوع دونستن زمان تسلیم شدن نیست.
‫آدم باهوش می دونه که کی ‫حریفش ضعیفه.
‫ووسانگ خوب داره بهت درس میده. ‫تبدیل به وکیل آینده داری میشی.
‫بعداً می بینمت.
‫بابام رو کشتن و حالا چی؟
‫می خوان که برگردم؟
‫شرم و حیا رو خوردن.
‫کسی که یک گوشه گیر افتاده رو راحت میشه تحقیر کرد.
‫هی.
‫ازت کم میاد توی همچین مواقعی ‫تشویق کنی یا چهار تا
‫کلمه ی امید بخش بگی؟
‫کلمه ی امید بخش؟
‫درسته.
‫«تسلیم شدن توی جنگی که می دونی می بازی ‫جلوت فرصت های جدیدی رو میذاره.»
‫کجاش امید بخش بود؟
‫لعنت بهت، اعصابم خیلی خورده.
‫حالا هر چی.
‫هیچ شاهدی رو احضار نمی کنم.
‫درسته، همه توی زندگیشون تنهان.
‫می خوام پیاده برگردم تا اعصابم آروم بشه.
‫تو هم یک تاکسی چیزی بگیر.
‫تمام کاری که الان باید بکنم ‫اینه توی دادگاه چرت و پرت بگم!
‫چی بپوشم حالا؟
‫[ 5 روز بعد ] ‫[ جلسه ی دوم دادگاه ]
‫ممنون، رئیس.
‫از دو طرف باز میشه.
‫سلام، سونبه.
‫[ جایگاه وکیل مدافع ]
‫قراره که شاهدی رو احضار کنن؟
‫معلومه که نه.
‫همشون رد صلاحیت شدن.
‫باشه.
‫یا خدا، تور ماهی گیریه؟ ‫درست می بینم؟
‫قاضی گفته محض احتیاط ‫یک متخصص زنبور بیاد.
‫یک بار گزیده دیگه.
‫رئیس جانگ، سلام، قربان.
‫- برو. ‫- همین جا میشینم.
‫چشم.
‫بازم، پیشاپیش ممنونم.
‫خب، رئیس جیل از هیومون ‫داستان دادگاه امروز ختم به خیر میکنه...
‫قربان.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون.
‫قیام کنید.
‫می تونید بشینید.
‫[ جایگاه شاهد ]
‫بنابراین، ادعای شاکی مضحکه.
‫هیچ کدومشون سالم نبودن.
‫نوشیدنی و مواد هم مصرف میکردن.
‫بقیه ی کارگرهای صنایع شیمیایی بابل هم هیچ فرقی ندارن.
‫دیگه سوالی ندارم.
‫تمام شاهدهای شما رد صلاحیت شدن.
‫شاهدی ندارین که احضار کنید، درسته؟
‫جناب قاضی.
‫می خوام یک شاهد ناگهانی رو احضار کنم.
‫شاهد ناگهانی؟
‫چه خبر شده؟
‫خب...
‫ایشون اطلاعاتی راجع به پرونده دارن؟
‫بله، جناب قاضی، ‫کاملاً مطلع هستن.
‫پس...
‫اول...
‫بیارینشون داخل.
‫شاهد ناگهانی ام
‫بیاد داخل.
‫ایشون وینچنزو کاسانو هستن، ‫شاهد ناگهانی من.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫مترجم: داود کریمی
‫یک کارتی هست که نمی تونم توی بازی ازش کمکی بگیرم.
‫این متداول ترین روشه.
‫خلاقیت چیزیه که تو ذات آدمه، ‫مثل وینچنزو کاسانو!
‫هر چی که داره رو ازش بگیر.
‫فقط خفه شو و خرابش کن.
‫صاحب مغازه ها ممکنه آسیب ببینن.
‫حتی اگر نامرئی هم باشن از خودشون ‫ردی به جا میذارن. اون رد فرصت ماست.
‫من این مدارک مهم رو بهتون ارائه می دهم.
‫با کله میفتین توی جهنم.
‫باید بهای اعمالتون رو بدین.
‫کاری می کنم که هر جوری شده تاوانش رو پس بدن.