‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از الهام صدر «
‫توی راه برگشت، با گروهی
‫از قربانیان سیل‌زده روبه‌رو شدم ‫که داشتن برای پناه گرفتن
‫به پایتخت می‌اومدن.
‫می‌دونم اعلیحضرت ‫خیلی به مردم اهمیت می‌دن،
‫برای همین بهشون کمک کردم.
‫مادر، پاتون قبلا آسیب دیده بود...
‫ولی مادر، ‫مگه قبلا پاتون آسیب ندیده بود؟
‫شی، حالت خوبه.
‫خیلی خوشحالم.
‫ملکه، نگرانتون کردم.
‫حالم خوبه.
‫ملکه سفر خسته‌کننده‌ای داشتن.
‫بایلی، سفر خسته‌کننده‌ای داشتی.
‫همین الان باهام به قصر برگرد.
‫بریم.
‫[آبادانی و صلح جاودان]
‫اعلیحضرت، ‫موضوع دیگه‌ای هم هست که باید گزارش بدم.
‫چند وقت پیش،
‫اتفاقی با همسرِ رهبر طایفه‌مون
‫در جویبار یوتان برخورد کردم.
‫در طول صحبتی که داشتیم،
‫فهمیدم مادرشوهر از نسل
‫خاندان شیائو ‫از سلسله قبل هستن.
‫این حقیقت داره؟
‫جرأت نمی‌کنم به اعلیحضرت دروغ بگم.
‫بانو شیائو ثبت شجره‌نامه رو ‫به اتمام رسوندن.
‫چند روز دیگه ‫به پایتخت فرستاده می‌شه.
‫شی، بایلی خیلی به فکرت بوده.
‫خیلی بهت اهمیت می‌ده.
‫ما در یونگژو ‫همیشه برای احترام به والدین ارزش قائلیم.
‫به عنوان قدردانی
‫نباید ایشون رو برسونی؟
‫- اعلیحضرت درست می‌گن. ‫- حتما.
‫آره، حق با اعلیحضرته.
‫- درسته. ‫- درسته.
‫البته.
‫اعلیحضرت، ‫می‌خوام یه چیزی رو گزارش بدم.
‫بیا جلو.
‫درود بر اعلیحضرت و علیاحضرت.
‫درسته که سفر ساده‌ی علیاحضرت ‫و مهربونی ایشون در کمک به فقرا
‫قابل تحسین و ستایشه،
‫ولی ملازم ایشون، سان مینگ‌یانگ ‫باید مجازات بشه.
‫چطور؟
‫به قول معروف،
‫خاندان سلطنتی ‫نباید در معرض هیچ خطری قرار بگیرن.
‫علیاحضرت جایگاه والایی دارن.
‫به عنوان ملازم و محافظ ایشون،
‫باید به علیاحضرت توصیه می‌کردن ‫که تجدید نظر کنن.
‫حتی اگر علیاحضرت به سفر ‫با رعیت اصرار می‌کردن،
‫اون نباید همه‌ی محافظین رو اعزام می‌کرد.
‫آیا ایشون سابقه‌ی ‫این افراد رو بررسی کردن
‫که ببینن آیا خائنی بینشون ‫پنهان شده یا نه؟
‫شش ایالت آشفته‌ست.
‫شاهزاده یونگ‌پینگ به سختی ‫از ترور جون سالم به در بردن.
‫اگه اتفاق شومی ‫برای علیاحضرت می‌افتاد،
‫ملت ما این درد رو تحمل نمی‌کردن.
‫باید به‌خاطر غفلتم مجازات بشم!
‫به نظرت چه اقدامی کنیم؟
‫برای اینکه مطمئن بشیم افسر سان ‫از این موضوع درس عبرت بگیرن،
‫باید در ملأعام شلاق بخورن.
‫در ملأعام؟ این مجازات شدیدیه.
‫سان مینگ‌یانگ مرتکب اشتباه بزرگی شده.
‫از نظر قانونی، ‫حقشه که مجازات بشه.
‫از نظر شخصی، ‫مادرشون عضوی از خاندان فنگه.
‫به عنوان رئیس خاندان فنگ،
‫باید شدیدا مجازاتش کنم ‫که برای دیگران درس عبرت بشه.
‫اعلیحضرت، علیاحضرت.
‫منطقم اشتباهه؟
‫نه، درسته.
‫ولی شلاق در ملأعام
‫خیلی شدیده.
‫حقوق سه سالش رو مصادره کنین.
‫اطاعت، اعلیحضرت.
‫یه فرد دیگه هم باید مجازات بشه.
‫کی؟
‫جناب یانگ، معاون وزیر تشریفات.
‫وزارت تشریفات مسئول ‫مراسم بازگشت امروزه.
‫علیاحضرت با لباس ساده برگشتن، ‫ولی کسی از این موضوع باخبر نشده.
‫اگه یه قاتل بین شهروندان کمین می‌کرد ‫و حمله می‌کرد،
‫شما عواقبش رو به عهده می‌گرفتین؟
‫از صمیم قلب عذر می‌خوام!
‫مثل اینکه
‫کاری که امروز کردی
‫از روی قصور در دوراندیشیه.
‫واقعا اشتباه کردم.
‫یوآن لو.
‫- بله، اعلیحضرت. ‫- شخص دیگه‌ای رو پیدا کن که بایلی رو همراهی کنه.
‫اطاعت، اعلیحضرت.
‫ایجاد اختلال ‫در حرکت شما هم جرمه، اعلیحضرت.
‫لطفا به‌خاطر اشتباهم مجازاتم کنین.
‫وزیر فنگ، خدمتکار وفاداری هستی.
‫تو هیچ اشتباهی مرتکب نشدی.
‫بریم.
‫[آبادانی و صلح جاودان]
‫پدر،
‫وقتی علیاحضرت از خاندان شیائو حرف زدن،
‫چرا اعلیحضرت انقدر خوشحال شدن؟
‫مادر اعلیحضرت خدمتکار قصر بود.
‫قبل از اینکه اعلیحضرت ‫به سلطنت برسه،
‫بین شاهزاده‌ها ‫پایین‌ترین مقام رو داشت.
‫اگه وارث حاکم یونگژو ‫اون زمان موقع سانحه اسب‌سواری از دنیا نمی‌رفت،
‫ممکن بود سلطنت...
‫حاکم پیشین می‌دونستن ‫که مادر حاکم فعلی جایگاه حقیری داره
‫و برای همین حاکم فعلی ‫با شاهدخت ییگه از خاندان سلطنتی ازدواج کردن.
‫پس بگو چرا اعلیحضرت ‫همیشه با عالیجناب بد برخورد می‌کنن،
‫ولی به بایلی ‫که جایگاه پایینی داشته علاقه دارن.
‫مزخرف نگو.
‫بایلی از شاهزاده جو
‫خیلی حیله‌گرتره.
‫حالا که به پایتخت برگشته،
‫عالیجناب زمان سختی رو ‫در پیش دارن.
‫از آخرین باری که چند ماه پیش
‫لانشی رو دیدم،
‫انگار آدم دیگه‌ای شده.
‫رفتارش نسبت به من...
‫به‌خاطرش باید از پسرت، فنگ جو، تشکر کنی.
‫اون پسر شما هم هست، اعلیحضرت.
‫فرزند مورد علاقه‌تونه.
‫دقیقا به‌خاطر همینه که
‫دل و جرأت پیدا کرده به برادر خودش
‫صدمه بزنه.
‫اعلیحضرت، فنگ جو جوان و ساده‌لوحه.
‫- یه بی‌وجدان اون رو فریب داده. ‫- گزارش!
‫اعلیحضرت، شاهزاده جو ‫تمایل دارن در تالار مشرف حضورتون بشن.
‫بگو توی تالار جانبی منتظر بمونه.
‫اطاعت، اعلیحضرت.
‫می‌تونی
‫با پسرت حرف بزنی.
‫من توی بحث‌تون شریک نمی‌شم.
‫بهش یادآوری کن
‫کارهای اخیرش چقدر احمقانه بوده.
‫گفتم لانشی تو رو برسونه
‫چون خواستم همه ببینن
‫که خاندان سلطنتی یونگژو
‫چقدر صمیمی هستن.
‫ایالتی که جنگ داخلی داشته باشه،
‫اولین ایالتیه که ‫توسط بقیه نابود می‌شه.
‫ما بالای دو دهه‌ست ‫که با هم هستیم.
‫لزومش رو درک می‌کنی، مگه نه؟
‫بله.
‫راستی،
‫اگه وقت داری،
‫لطفا بیشتر به فنگ چانگ توجه کن.
‫اون پسر بزرگمه.
‫مادر، پاتون آسیب دیده بود...
‫شی، حالت خوبه.
‫خیلی خوشحالم.
‫حتی یه نگاه هم بهم نکرد.
‫ترجیح می‌ده نقش بازی کنه
‫که مادر خوبی برای لانشیه،
‫تا اینکه به پسر واقعی خودش نگاه کنه.
‫ارباب، ما براشون ‫یک و نیم کیلو نوشیدنی بردیم.
‫ایشون هیچ غذایی نمی‌خوان.
‫اون شاهزاده چانگه!
‫می‌خوان توی غذاخوریِ من ‫غم‌هاشون رو فراموش کنن،
‫ولی هویتش رو فاش نکرده.
‫ما باید خودمون رو به اون راه بزنیم.
‫برو و داخل نوشیدنی‌شون یذره آب بریز.
‫چشم، ارباب.
‫شاهزاده جو.
‫علیاحضرت الان می‌تونن شما رو ببینن.
‫مادر.
‫پدر رفت؟
‫چرا پدر اجازه ندادن ‫عرض ادب کنم؟
‫- اون... ‫- هیچ وقت آشفته رفتار نکن.
‫این رو بهت یاد دادم
‫و تو همه رو فراموش کردی.
‫درسته.
‫من همه‌چی رو
‫در نظر گرفتم،
‫ولی نفهمیدم فنگ لانشی ‫گرگی در لباس گوسفنده.
‫بالای ده سال ‫خوب پنجه‌هاش رو پنهان کرد.
‫حالا که پنجه‌هاش رو نشون داده،
‫مشخصه پنجه‌هاش ‫از من تیزتر و مخفی‌تره.
‫مادر،
‫پدر بهتون چی گفت؟
‫پدرت گفت
‫که کارهای اخیرت ‫واقعا مایه‌ی آبروریزی بود.
‫از هر دومون خواست که مطیع باشیم ‫و دردسر درست نکنیم.
‫پس باید چی کار کنیم؟
‫چرا هول کردی؟
‫من از 16 سالگی همراه پدرتم.
‫می‌دونم به چی فکر می‌کنه.
‫تمام این سال‌ها
‫وقتی سعی کردی از فنگ لانشی جلو بزنی،
‫چه مخفیانه و چه آشکار،
‫پدرت با این موضوع موافقت کرده.
‫چون در اعماق وجودش،
‫خجالت می‌کشه
‫که اون فرزند یه خدمتکار قصره.
‫برای همین هرگز
‫ییگه رو دوست نداشت،
‫چه برسه به پسرش فنگ لانشی.
‫اما این رو یادت باشه،
‫مهم نیست پدرت
‫چقدر ما دو نفر رو دوست داره،
‫هیچ چیزی نمی‌تونه به اندازه‌ی ‫قدرت و افتخار اون رو وسوسه کنه.
‫توی راه برگشت،
‫داییت نامه‌ای بهم داد.
‫گفت بعد از گم شدن نشان آسمانی،
‫پدرت داره ارتش رو
‫کنار مرز جمع می‌کنه.
‫فعلا،
‫نمی‌خواد
‫توی خانواده مشکلی وجود داشته باشه.
‫مادر،
‫شاید بتونم داوطلب بشم ‫که نیروها رو آموزش بدم؟
‫اگه بتونم با یه دستاورد برگردم، ‫پدر...
‫نه!
‫شمشیر توی میدون نبرد ‫دوست و دشمن نمی‌شناسه.
‫مثل کاری که ‫توی زمین آموزشی انجام می‌دی نیست.
‫من فقط یدونه پسر دارم.
‫نمی‌تونم خطر کنم از دستت بدم.
‫ولی تو باید به زودی ازدواج کنی.
‫با دوشیزه یان ازدواج کن ‫و خانواده تشکیل بده.
‫اینجوری خیالم راحت می‌شه.
‫مادر، من...
‫پدرِ دوشیزه یان، فرماندار لیانگ، ‫جایگاه مهمی در دربار داره.
‫خودت خوب می‌دونی از ازدواج باهاش
‫چه مزایایی گیرت میاد.
‫می‌دونم.
‫ولی الان وقتش رو ندارم.
‫هر وقت به این فکر می‌کنم ‫که لانشی چطوری همه‌اش توی ذوقم می‌زنه،
‫دلسرد می‌شم.
‫پدرت نمی‌خواد
‫با این روش‌های آسون ‫فنگ لانشی رو از سر راه برداری.
‫هر چی نباشه،
‫فنگ لانشی ‫پسر اول ملکه‌ی فقیده.
‫ولی اگه یه نفر سومی ‫این کار رو انجام بده،
‫پای ما گیر نمی‌افته.
‫بانو، چی رو می‌خواین گرو بذارین؟
‫همه‌شون رو.
‫[گروفروشی]
‫بعد از دیدن این‌ها،
‫می‌تونم حداکثر ‫سه برگ نقره بهتون پیشنهاد بدم.
‫سه برگ نقره؟
‫خیلی کمه.
‫پیشنهاد خوبی دادم.
‫بانو، اگه اون رو هم گرو بذارین،
‫می‌تونم قیمت بالاتری بهتون پیشنهاد بدم.
‫در نیارش.
‫این سنجاق سر رو با نوشیدنی طاق نزن.
‫این یکی رو گرو نمی‌ذارم.
‫جناب،
‫سه برگ نقره کمه.
‫حداکثر پنج برگ نقره.
‫دیگه بیشتر نمی‌شه.
‫- ولی... ‫- اگه بازم کمه،
‫می‌تونین برید از یه گروفروشی دیگه ‫قیمت بگیرین.
‫پس شد پنج برگ نقره.
‫بفرمایین.
‫ممنونم.
‫بیست و چند نفر.
‫پنج برگ نقره ‫فقط کفاف غذای یه روز رو می‌ده.
‫این گلدون رو گرو می‌ذارم.
‫برو پی کارت. ‫فکر کردی اینجا خونه‌ی یشمه؟
‫یه گلدون شکسته
‫سه برگ نقره نمی‌ارزه.
‫"رمز عبور رو یادته؟"
‫اگه توی یه شرایطی بودی و به کمک نیاز داشتی،
‫به یکی از شعبه‌های خانه یشم برو.
‫تا سقف 1000 برگ نقره ‫می‌تونی هر چی بخوای برداری.
‫[خانه یشم]
‫بفرمایین لطفا.
‫لطفا یه لحظه صبر کنین.
‫بانو، چه کمکی ازم برمیاد؟
‫آسمان تیره و خاک زرد، ‫به مانند یشم یکپارچه خالص.
‫به مانند کوه متبرک است، ‫به دنبال مسیری به سوی عدالت.
‫در خدمتم بانو.
‫50 برگ نقره می‌خوام.
‫زود برمی‌گردم.
‫لطفا اینجا منتظر بمونین.
‫[خانه یشم]
‫سفر به سلامت.
‫- چی شده؟ ‫- اون از حال رفت.
‫پاهاش دارن تکون می‌خورن.
‫اهریمن تسخیرش کرده؟
‫وای خدای من.
‫چی کار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫حتما اهریمن تسخیرش کرده.
‫آروم باشین.
‫تشنج کرده.
‫یه اتاق پیدا کنین.
‫کمکم کن.
‫کمک کنین ببریمشون داخل.
‫بیا.
‫خدا رو شکر که اینجا بودین کمک کنین.
‫اینم چیزی که درخواست کردین.
‫ممنونم.
‫اینکه می‌گن...
‫می‌دونم این بیماری ‫ممنوع تلقی می‌شه.
‫به کسی نمی‌گم.
‫راستی، براش طبیب بیارین.
‫- همین الان به اقامتگاه شاهزاده چانگ برو. ‫- چشم، قربان.
‫[چانگ، بیا.]
‫مامان، خیلی خوشمزه‌ست.
‫گم شو. مامان صدام نکن.
‫چانگ.
‫افتادی؟
‫بذار ببینم.
‫عالیجناب، بیدار شدین.
‫چرا اینجام؟
‫دوباره اتفاق افتاد؟
‫یکی به موقع نجات‌تون داد.
‫همچنین از ‫دوای آرامبخش 6 گیاه استفاده کردم.
‫افراد خانه‌ی یشم ‫من رو برگردوندن؟
‫بیماری‌تون
‫چندین سال بود که ظاهر نشده بود.
‫حتما به‌خاطر اینه ‫که زیاد در معرض سرما بودین
‫و نوشیدنی زیاد خوردین.
‫[خدمتکارِ اقامتگاه فنگ چانگ، جناب ده]
‫نگران نباشین.
‫به همه گفتم
‫که شما برای شکار
‫پایتخت رو ترک کردین.
‫عالیجناب،
‫این رو بخورین.
‫دیگه مرخصی.
‫اطاعت، عالیجناب.
‫[مادر.]
‫بیا.
‫- چی شد، ارباب جوان؟ ‫- چانگ!
‫- ارباب جوان، بیدار شین!
‫- اهریمن تسخیرش کرده. ‫- ارباب جوان!
‫- اهریمن. ‫- ارباب جوان!
‫عجیب‌الخلقه‌ست.
‫[بایلی جوان]
‫وقتی به دنیا اومد، ‫من رو به این جهنم‌دره فرستادن.
‫و حالا هم اهریمن تسخیرش کرده.
‫اینجوری اعلیحضرت من رو دوست نداره.
‫برام مهم نیست. ‫نمی‌خوام ببینمش.
‫مادر.
‫جناب ده.
‫مادر همین الان
‫من رو توی باغ دید.
‫چرا گفت مادرم نیست؟
‫اینجوری نیست که علیاحضرت ‫شما رو پسر خودش نمی‌دونه.
‫ایشون الان مشکلات خودشون رو دارن.
‫برای همین نمی‌تونن.
‫وقتی بزرگ بشین و باعث افتخارشون بشین،
‫شما رو پسرش صدا می‌زنه.
‫جناب ده،
‫اگه بتونم این قصیده طولانی رو حفظ کنم،
‫من رو پسر خودش می‌دونه؟
‫عالیجناب!
‫عالیجناب، حالتون خوبه؟
‫نذار کسی بفهمه.
‫اگه اعلیحضرت بفهمن ‫که من این اهریمن رو به دنیا آوردم،
‫ممکنه روی بچه‌ای که الان توی شکممه ‫تاثیر بذاره.
‫اون بدشگونه.
‫- عالیجناب. ‫- همه‌چی رو شنیدم.
‫بهم گفت اهریمن.
‫الکی فکر و خیال نکنین.
‫علیاحضرت مجبور شدن ‫از این کلمه استفاده کنن.
‫جناب ده، تا کِی می‌خوای بهم دروغ بگی؟
‫یکی بیاد!
‫کس دیگه‌ای هم دیده؟
‫- کس دیگه‌ای ندیده، قربان. ‫- دفتر اون روز رو دارین؟
‫بهتون می‌دم.
‫- نابودش کن. ‫- چشم، قربان.
‫از اونجایی که شما صاحب خانه‌ی یشم هستین،
‫در امانید.
‫اگه زمانی ‫چیزی که نخوام رو بشنوم...
‫هیچی به بیرون درز پیدا نمی‌کنه، قربان.
‫اون‌ها بیارین داخل.
‫من به حساب
‫جونشون می‌رسم.
‫بیارینشون داخل.
‫برو.
‫[این تاوان چیزیه ‫که نباید می‌دیدم]
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫چرا اینجا خوابیدی؟
‫طبیب گفته لانگ‌هوآ به زودی بیدار می‌شه.
‫بدنش باید درمان بشه، ‫برای همین نسخه نوشته.
‫مثل اینکه گیاه کوبیدن هم خرج داره.
‫من برای همچین چیزی پول نمی‌دم،
‫واسه همین خودم خردش کردم.
‫وقتی داشتم انجامش می‌دادم،
‫احتمالا انقدر ساکت بوده
‫که خوابم برد.
‫عالیجناب،
‫دوشیزه فنگشی امروز از خانه یشم ‫50 برگ نقره گرفتن.
‫خیلی خب.
‫اگه به‌خاطر ندادن همچین پول کمی
‫بیمار بشی،
‫ارزشش رو نداره.
‫زندگی کردن توی پایتخت یونگژو آسون نیست.
‫همه‌چی زیادی گرونه.
‫الان چی؟
‫از رهبرِ فرقه تیانشوانگ بودن خسته شدی؟
‫تو که من رو می‌شناسی.
‫من برای این کار ساخته نشدم.
‫در ضمن،
‫از پس این همه شاگرد برنمیام.
‫بعضی‌هاشون حتی به حرفم گوش نمی‌دن.
‫خسته شدم.
‫جالبه می‌بینم برای یه بار هم که شده
‫آشفته‌ای.
‫واقعا برات احترام قائلم.
‫عمارت سرچشمه بزرگه
‫و همه‌چی منظمه.
‫می‌خوای بدونی چطوری انجامش می‌دم؟
‫می‌تونم بهت یاد بدم.
‫پولش رو ندارم.
‫یه کاسه نودل کافیه.
‫همونی که روی کشتی درست کردی.
‫فقط یه کاسه نودل؟
‫آره.
‫بیا، اینم پولش.
‫[استعداد درخشان]
‫هوانگ چائو می‌خواد ‫نشان آسمانی رو برگردونه؟
‫جالبه.
‫عالیجناب، ‫مگه نشان جعلی نیست؟
‫برای همین جالبه.
‫می‌ترسم
‫این فکر جناب یو باشه.
‫قربان، وزیر فنگ به دیدنتون اومدن.
‫بگو توی تالار اصلی منتظر بمونه.
‫اطاعت.
‫عالیجناب، ‫اون لطف بزرگی بهتون کرد.
‫شاید بتونین همینجا ملاقاتشون کنین؟
‫اینجوری رسمی هم نیست.
‫مزخرف نگو.
‫مزخرف نمی‌گم که.
‫جدا از شخصیت منحصر به فرد وزیر فنگ،
‫به قول مردم،
‫اگه لطفی از کسی می‌خواین،
‫باید باهاشون خوب رفتار کنین.
‫مگه من به اندازه‌ی کافی خوب نیستم؟
‫قربان، می‌دونم عشق و عاشقی ‫جایی توی قلبتون نداره.
‫ولی معامله‌ی خوبیه
‫که در ازای حمایت کل خاندان فنگ،
‫بهشون لقب همسر خودتون رو بدین.
‫حرفت تموم شد؟
‫عالی...
‫وزیر فنگ، عذر می‌خوام که منتظر موندین.
‫عالیجناب، به نظر خوب میاین.
‫حتما چند روزی ‫خوب خوابیدین.
‫همه‌اش به لطف این بود که دیروز ‫بیرون از شهر بهم کمک کردی.
‫وزیر فنگ، چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫حالا که لقب شاهزاده یونگ‌پینگ رو دارین،
‫اعلیحضرت ‫به فکر ازدواجتون هستن.
‫عالیجناب، نظرتون چیه؟
‫دخالت کنم؟
‫وزیر فنگ، بهم مشاوره بده.
‫اگه از من درخواست ازدواج کنین،
‫مطمئن باشین
‫که هرگز نیاز نیست در آینده
‫نگران چیزی باشین.
‫وزیر فنگ، صداقتت رو دوست دارم.
‫ولی اگه با این موضوع موافقت کنم،
‫مردی می‌شم که برای موفق شدن
‫به همسرش متکیه.
‫من جلوی اعلیحضرت و بقیه‌ی وزرا
‫با علیاحضرت در افتادم.
‫چیزی نمونده که طرد بشم.
‫چون به من احتیاج دارین
‫با عجله نیومدم اینجا،
‫بلکه به‌خاطر این اومدم
‫چون من بهتون نیاز دارم عالیجناب.
‫عشق و عاشقی برام اهمیتی نداره
‫و نمی‌خوام تا ابد ‫خوشحالیت رو نابود کنم.
‫مثل اینکه دلتون
‫پیش یکی دیگه‌ست.
‫فقط دنیا برام مهمه.
‫پس به‌خاطرِ...
‫ولی از کسایی که عشق رو
‫به اسم اصلاح دنیا قربانی می‌کنن، ‫نفرت دارم.
‫وزیر فنگ، متاسفانه مجبورم ‫روتون رو زمین بزنم.
‫در این لحظه
‫نمی‌تونم درخواست ازدواج‌تون رو قبول کنم.
‫ولی این قول رو بهتون می‌دم
‫که خاندان فنگ همچنان ‫جایگاه والای خودش رو خواهد داشت.
‫ممنونم عالیجناب.
‫درک می‌کنم.
‫نگران نباشین عالیجناب.
‫خاندان فنگ همچنان در خدمت شماست.
‫منم منتظر روزی می‌مونم
‫که خدمتگزار شما بشم.
‫مساعدتت
‫واقعا جای شکر داره.
‫با این وجود
‫نمی‌تونین جوابِ ‫احساسات امروزم رو بدین،
‫همچنان سخت تلاش می‌کنم
‫تا کمکتون کنم زودتر ‫به سلطنت برسین.
‫[توی این دنیا، تنها مردی که ‫نسبت به من بی‌اعتناست]
‫[اونه.]
‫[ولی،]
‫[اگه به همین راحتی باهام ازدواج کنه،]
‫[پس اون شاهزاده لانشی‌ای که می‌شناسم نیست.]
‫از محصولات شوئه‌جوآن، ‫ده قالب جوهر کاج،
‫30 فرچه هوژو،
‫10 هزار کاغذ شوآن و کاغذ شوئه‌لانگ...
‫پنج برگ نقره می‌مونه.
‫یک دست پارچه جناغی برفی،
‫یک دست سرآذین قمری
‫و 50 برگ نقره از خانه‌ی یشم.
‫حتما اشتباه شده.
‫فقط بانوان پارچه جناغی برفی می‌پوشن.
‫ما ارباب مؤنث نداریم.
‫آخه کی بهش نیاز پیدا می‌کنه؟
‫این‌ها رو
‫عالیجناب بیرون از اینجا خریدن.
‫عالیجناب؟
‫حتما اشتباه شده.
‫عالیجناب با کسی رفت‌وآمد ندارن.
‫چرا باید محصولات زنانه بخرن؟
‫صورتحساب رو به خانه‌ی یشم برگردون.
‫چشم بانو.
‫بانو.
‫من دارم به خانه‌ی یشم می‌رم. ‫به من بده.
‫بانو، نمی‌تونم مزاحمتون بشم.
‫در ضمن، این امور شخصی عالیجنابه.
‫من و عالیجناب از یه خاندانیم.
‫دوشیزه هوان.
‫به ارباب جوان اطلاع بدیم؟
‫لازم نیست.
‫فقط یه موضوع پیش پا افتاده‌ست.
‫نیاز نیست مزاحم ارباب جوان بشیم.
‫درسته.
‫[مطمئنم اون روز]
‫[اشتباه ندیدم.]
‫[گفتی عشق و عاشقی برات اهمیتی نداره.]
‫[بذار ببینم]
‫[اون پارچه جناغی برفی ‫و زیورآلات رو برای کی خریدی.]
‫[خانه یشم]
‫وزیر فنگ.
‫خوش اومدین.
‫این صورتحسابی هست که شما ‫به اقامتگاه شاهزاده یونگ‌پینگ فرستادین؟
‫این؟
‫به نظر من،
‫این جعلیه.
‫جعلیه؟
‫بله.
‫شباهت دارن،
‫ولی فاصله‌گذاری و حروف
‫نمی‌تونه از دیدم مخفی بمونه.
‫شنیدم اخیرا این دزد
‫صورتحساب‌های غذاخوری و جواهرات رو جعل می‌کنه
‫و به افراد ثروتمند می‌فرسته.
‫اگه حواستون جمع نباشه، ‫توی تله می‌افتین.
‫داری راستش رو می‌گی؟
‫چرا باید دروغ بگم؟
‫[خانه یشم]
‫عالیجناب، نگران نباشین.
‫به غیر از صاحب خانه‌ی یشم،
‫به حساب تمام خدمه و خدمتکارانی
‫که شما رو دیدن رسیدم.
‫فقط خدمه و خدمتکاران؟
‫صبر کن ببینم.
‫یادمه یه بانوی سفیدپوش هم بود.
‫عالیجناب،
‫اگه اون بانو
‫در اون لحظه پا پیش نمی‌ذاشت...
‫برام مهم نیست.
‫کسایی که توی اون شرایط من رو دیدن
‫باید بمیرن.
‫بیشتر تحقیق کن.
‫اون بانو رو شناسایی کن.
‫اطاعت قربان.
‫گو یو، داری کجا می‌ری؟
‫قراره با چند تا از دوست‌هام ‫از پایتخت یونگژو بگردم.
‫امروز بیرون نرو.
‫فنگشی، خیلی دستور می‌دی.
‫من یه جفت پا دارم.
‫هر جا بخوام می‌رم.
‫استاد گفته من...
‫استاد گفته فعلا مراقبمون باشی.
‫واقعا فکر کردی رهبر فرقه‌ای؟
‫گو یو، می‌دونم از من بدت میاد.
‫بیا امروز مبارزه کنیم.
‫اگه بتونی شکستم بدی،
‫دیگه توی کارهات دخالت نمی‌کنم. ‫قبوله؟
‫اگه نمی‌خوای باهام مبارزه کنی،
‫باید سخت تمرین کنی.
‫اگه از پسش برنمیای، ‫قلدری هم نکن.
‫فنگشی، لانگ‌هوآ بیدار شده.
‫به تمرینت ادامه بده.
‫بریم.
‫خیلی خب.
‫وقت تلف نکنین.
‫تمرین رو شروع کنین.
‫بالاخره بیدار شدی.
‫می‌دونی چقدر نگرانت بودیم؟
‫نبضت هنوز ضعیفه،
‫ولی الان منظم‌تره.
‫ببخشید به زحمت انداختمت.
‫نه، اصلا زحمتی نیست.
‫بیا.
‫این سوپ رو بخور.
‫می‌گم یکی برات ‫شیربرنج درست کنه.
‫بیا.
‫این سوپ خیلی تلخه.
‫لانگ‌هوآ، داروی خوب تلخه.
‫گفتنش راحته. ‫خودت بخورش.
‫جیورونگ، بهش سوپ بده.
‫می‌رم برات غذا پیدا کنم.
‫نه، نمی‌خورمش.
‫هر یه یذره ش ده برگ نقره آب خورده.
‫فنگشی کلی زحمت کشیده ‫تا این رو برات بگیره.
‫ولی خیلی خیلی تلخه.
‫می‌دونم قورت دادنش سخته،
‫برای همین این رو واست آماده کردم.
‫تو آماده کردی؟
‫سوپ رو می‌خورم،
‫ولی بعدش
‫باید بگی وقتی نبودم، ‫چه اتفاق‌هایی افتاده.
‫به روی چشم.
‫بیا، بخورش.
‫فنگشی!
‫کبوتر نامه‌رسونی ‫که به استاد فرستاده بودیم برگشته.
‫بازم موفق نشدیم ‫نامه رو به دستش برسونیم.
‫به نظرت استاد کجا رفته؟
‫- نامه بهش نرسیده؟ ‫- نه.
‫نکنه اتفاق بدی براش افتاده باشه؟
‫اون مرد قدرتمندیه.
‫نمی‌تونه اتفاق بدی براش افتاده باشه.
‫نگران نباش.
‫و نذار کسی بفهمه،
‫مخصوصا لانگ‌هوآ.
‫اون تازه خوب شده. ‫نباید خطر کنیم و بذاریم جریانِ چی بدنش بهم بریزه.
‫یه چیزی براش درست کن.
‫من یه راهی پیدا می‌کنم.
‫چشم.
‫- بفرمایین. ‫- همه‌چی رو آوردی پایین.
‫- بله. ‫- پس برو.
‫قربان.
‫[خانه یشم]
‫بانو،
‫دوباره تشریف آوردین.
‫دنبال هی فنگشی می‌گردم.
‫بانو،
‫خانه‌ی یشم ‫مستقیما با مشتری‌ها در ارتباط نیست.
‫- در ضمن... ‫- نگران نباشین.
‫بهم گفته اگه مشکلی پیش اومد، ‫بیام اینجا.
‫بهش بگو کار فوری دارم.
‫بانو، لطفا اینجا منتظر بمونین.
‫الان یکی رو می‌فرستم پیش ایشون.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫[جیژو]
‫[دعوت‌نامه ضیافت 6 ایالت. ‫از طرف امپراتور چونشی]
‫اعلیحضرت حکم صادر کردن
‫که برای خوش‌آمدگویی به من، ‫ضیافت 6 ایالت ترتیب بدن.
‫فردا به شهر امپراتوری می‌رم.
‫به نظرت اعلیحضرت
‫باهام چی کار می‌کنه؟
‫به نظرم،
‫اعلیحضرت دو انتخاب دارن.
‫اولی اینکه،
‫نشان آسمانی رو قبول کنن، ‫پاداش سخاوتمندانه‌ای بهت بده،
‫و جیژو رو تحسین کنن.
‫جیژو از همیشه قدرتمندتر می‌شه.
‫با این حال ممکنه اعلیحضرت از جیژو ‫به عنوان قربانی استفاده کنه
‫تا خاندان سلطنتی رو ‫از رسوایی نجات بده.
‫و بعدش پنج ایالت دیگه
‫جیژو رو دشمن مشترک خودشون می‌دونن.
‫چی کار کنم؟
‫حتی اگه این فرضیه محقق نشه،
‫بقیه‌ی ایالت‌ها همچنان جیژو رو ‫دشمن خودشون می‌دونن.
‫ولی تو هرگز ازشون نترسیدی، درسته؟
‫خوب من رو می‌شناسی،
‫وویوآن.
‫و انتخاب دیگه؟
‫اعلیحضرت می‌فهمن ‫که نشان تقلبیه
‫و متهمت می‌کنه که داری نشان تقلبی می‌دی
‫تا نشان واقعی پیش خودت بمونه.
‫اینجوری مجازات می‌شی.
‫اینکه بدتره.
‫اما،
‫تا وقتی که اعلیحضرت باور کنن
‫اون نشان واقعیه، ‫هرگز همچین اتفاقی نمی‌افته.
‫ولی نشان جعلیه.
‫پس از کجا اومده؟
‫داری می‌گی
‫این نشان از قصر سلطنتی اومده؟
‫6 ایالت برای نشان آسمانی ‫مبارزه می‌کنن.
‫تنها کسی که
‫می‌تونه از این قضیه سود ببره ‫اعلیحضرته.
‫روزی که خبری از نشان آسمانی نباشه،
‫روزیه که آشوب و هرج‌ومرج بیشتر می‌شه.
‫این نشان چه تقلبی باشه و چه واقعی،
‫باید به شهر امپراتوری برگرده.
‫به‌خاطر دنیا ازم سوءاستفاده می‌کنی.
‫ولی تو که
‫دنیای پرآشوبی نمی‌خوای، می‌خوای؟
‫با اینکه نگران دنیایی،
‫من رو مسئولش کردی.
‫در این صورت،
‫باید یه راه‌حلی داشته باشی.
‫راستش...
‫خواهر عزیزم،
‫بیا داخل.
‫[شاهدخت جیژو، هوآنگ یو]
‫وویوآن.
‫بانوی من.
‫ای ناقلا.
‫چرا فالگوش وایستادی؟
‫فالگوش نموندم.
‫وویوآن، اومدم اینجا دنبالت.
‫از قضا تو هم اینجا بودی.
‫وویوآن، خیلی وقته
‫ندیده بودمت.
‫ایندفعه که برگشتی، ‫بهم سر نزدی.
‫اخیرا داره به من مشاوره می‌ده.
‫برای تو وقت نداره.
‫برام مهم نیست.
‫وویوآن بالاخره برگشته،
‫ولی فردا باید باهات ‫به شهر امپراتوری بره.
‫امروز باید
‫با من وقت بگذرونه.
‫وویوآن.
‫بیا. بیا برات ساز بزنم.
‫اون زیتری که ‫بهم یاد دادی رو تمرین کردم.
‫وویوآن،
‫نظرت چیه؟
‫وویوآن،
‫چطور بود؟
‫صدای زیترت ‫خاطراتم رو زنده کرد.
‫حالا خوبه یا بد؟
‫معلومه که خوبه.
‫کدومش بهتره؟
‫زیتر یا نوازنده‌اش؟
‫تکتازی که تنها در جهان پرسه می‌زند،
‫دنیا ستایشش می‌کند، ‫اما عشقی نمی‌یابد.
‫این دو بیت
‫کاملا روایت زندگی منه.
‫از احساساتت
‫ممنونم.
‫وای به عنوان عضوی ‫از خاندان آسمانی یو،
‫بیشتر از 30 سال عمر نمی‌کنم.
‫فقط می‌تونم
‫احساسات لطیفت رو رد کنم.
‫ولی...
‫معذرت می‌خوام
‫که ناامیدت می‌کنم.
‫مگه بهت نگفته بودم؟
‫خب؟
‫می‌دونم اون من رو قبول نمی‌کنه،
‫ولی این چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫حتی اگه یه سال دیگه هم نفس بکشه،
‫یه سال دیگه هم بهش ابراز علاقه می‌کنم.
‫اگه ده سال دیگه هم نفس بکشه، ‫منم تا ده سال بهش ابراز علاقه می‌کنم.
‫من عاشقِ
‫مرد دیگه‌ای نمی‌شم.
‫خیلی خب. گریه نکن.
‫از سرآشپز خواستم
‫کیک اسمانتوس مورد علاقه‌ات رو ‫برات درست کنه.
‫جناب، خبری نشد؟
‫پیغامتون رو رسوندم،
‫ولی ممکنه ایشون ‫توی اقامتگاهشون نباشن.
‫دیگه دیر وقته،
‫باید برگردم.
‫اگه اومد اینجا،
‫بهش بگو
‫که فردا ظهر اینجا منتظرشم.
‫باشه.
‫چرا تعقیبم می‌کنین؟
‫برای سرت اومدیم.
‫حمله!
‫کی هستین؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از الهام صدر «