‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از الهام صدر «
‫تنها یه راه دارین
‫که وارث حاکم بشین.
‫باید یه کاری کنین اعلیحضرت ‫نسبت به شاهزاده لانشی محتاط بشه.
‫برای اعلیحضرت اهمیت تعادل ‫از همه‌چی بیشتره.
‫هرگز نمی‌ذارن وارث‌شون
‫از ایشون جلو بزنه.
‫عالیجناب.
‫بهتون کیسه‌ای میدم
‫که شامل روش‌هایی ‫برای مقابله با شاهزاده لانشیه.
‫ولی فقط بعد از اینکه اون پایتخت یونگژو رو ترک کنه،
‫می‌تونین بازش کنین.
‫چرا؟
‫وقتی زمانش برسه، ‫متوجه می‌شین.
‫یه چیز دیگه.
‫برای انجام کاری ‫به کمک عالیجناب نیاز دارم.
‫عالیجناب،
‫در مورد شرایط شهر لیانگ تحقیق کردم.
‫لطفا یه نگاهی بندازین.
‫شهر لیانگ در مرز بین ‫یونگژو و چینگژو واقع شده.
‫آب‌های پرشتاب هم احاطه‌اش کردن.
‫ممکنه منطقه‌ی آموزشی نظامی باشه،
‫ولی در طول سال، ‫تحت اشغال یو مینگ،
‫فرمانده ارتشه.
‫حتی در صورت اعلام حکم سلطنتی،
‫بعید می‌دونم همه‌چی خوب پیش بره.
‫برای کنترل شهر،
‫یو مینگ پیشنهاد داده
‫که باید بالای رودخونه‌‌های پرآب ‫سد ساخته بشه.
‫ولی افرادم گزارش دادن
‫که روند ساخت‌وساز ‫به شدت کنده.
‫واضحه که سنگر درست کرده.
‫اگه عالیجناب عازم شهر لیانگ بشن،
‫اول باید از شر اون خلاص بشیم.
‫ممنونم استاد.
‫تصمیم گرفتم به شهر لیانگ برم.
‫هر چقدر هم سفر سختی باشه،
‫باید ادامه بدم.
‫ولی قانون اجازه نمیده شاهزاده‌ها
‫تبعه ایالتی بشن ‫یا پایتخت رو ترک کنن.
‫عالیجناب، به این فکر کردین ‫که چطوری برید اونجا؟
‫فصل بهار نزدیکه.
‫یو مینگ ادعا می‌کنه داره سد می‌سازه.
‫فصل بهار فرصت ماست.
‫عالیجناب.
‫شاهزاده جو بلافاصله بعد از جلسه‌ی دربار ‫به اقامتگاه یو وویوآن رفتن.
‫ولی زیاد نموندن
‫و خدمتکارِ یو وویوآن ‫بدرقه‌شون کرد.
‫ولی وقتی رفتن،
‫به نظر خوشحال نبودن.
‫احتمالا با یو وویوآن به نتیجه نرسیده.
‫بلافاصله بعدش یو وویوآن ‫با خدمتکارهاش پایتخت رو ترک می‌کنه.
‫رفته؟
‫مگه اون مغز متفکر
‫این توطئه نبوده؟
‫شاید فهمیده ‫حریف عالیجناب نمی‌شه
‫و فرار کرده؟
‫یو وویوآن کسی نیست ‫که به راحتی به شکست اعتراف کنه.
‫پرونده‌ی دزدی از خزانه
‫روزنه‌های قانونی زیادی داشت.
‫اون همچین آدمی نبود.
‫ولی فنگ جو آدم پیگیریه.
‫برای همین چاره‌ای نداشت ‫جز اینکه پایتخت یونگژو رو ترک کنه.
‫باید همینجوری باشه.
‫در مورد شاهزاده جو چی کار کنیم؟
‫همچنان حواستون بهش باشه.
‫اون به آسونی تسلیم نمی‌شه.
‫یو وویوآن رفته،
‫ولی می‌ترسم فنگ جو ‫یه فکر دیگه به سرش بزنه.
‫اطاعت عالیجناب.
‫حضار گرامی.
‫ایشون رهبر فرقه‌ی تیانشوانگ هستن.
‫بای جیاندِ.
‫مثل ما ایشون هم محافظ نشان هستن.
‫ایشون سرپرست ملازمینِ ‫امنیتی جیوهایِ جیژو هستن،
‫جناب ژنگ جیوهای.
‫ایشون صاحب اجناس ‫شیانگ‌یونِ بِیژو،
‫جناب چیان هنیان هستن.
‫درود.
‫این دو محافظین نشانی هستن ‫که ازشون خبر دارم.
‫محافظین نشان
‫نباید پنهانی ملاقات داشته باشن.
‫به چه دلیلی از استاد وانگ خواستین
‫که از ما بخواد به پایتخت یونگژو بیایم؟
‫مطلع هستم.
‫ولی اتفاق بدی افتاد
‫و من صدمه دیدم.
‫برای همین به استاد وانگ گفتم ‫از هر دوتون بخواد که بیاین اینجا.
‫حضار گرامی.
‫لطفا یه نگاهی به این بندازین.
‫این نشان جعلیه.
‫ولی خیلی به نشان واقعی ‫شباهت داره.
‫استاد بای، این رو از کجا آوردین؟
‫اتفاقی پیداش کردم.
‫یه نشان تقلبی هم دستِ دوشیزه فنگشی
‫از فرقه‌ی استاد بای بود.
‫بعدش اون رو تحویل وارث حاکم جیژو، ‫هوانگ چائو، داد.
‫این یعنی نشانی که
‫وقتی شاهزاده هوانگ چائو ‫داشت به شهر امپراتوری می‌آورد دزدیده شد هم
‫جعلی بوده.
‫دقیقا.
‫یکی داره از نشان‌های جعلی استفاده می‌کنه ‫تا آشوب به پا کنه.
‫به عنوان محافظین نشان،
‫می‌دونیم که نشان آسمانی چقدر مهمه.
‫برای همین داشتم پنهانی ‫در مورد این موضوع تحقیق می‌کردم.
‫از جناب فنگشی
‫از عمارت سرچشمه درخواست کمک کردم.
‫چند روز پیش،
‫بهم اطلاع دادن که گونگ‌یه ژی، ‫یه آهنگر که محافظ نشان هم هست،
‫ناپدید شده.
‫شک دارم ساخت نشان‌های جعلی
‫کارِ اون بوده.
‫و کسی که باهاش دست به یکی کرده
‫به احتمال زیاد
‫یه محافظ نشانه.
‫این موضوع مهمیه.
‫چون بهمون مشکوک بودین
‫ازمون خواستین بیایم اینجا؟
‫نه.
‫ازتون کمک می‌خوام که پیدا کنیم
‫دیگه کی محافظ نشانه.
‫اینجوری می‌تونم ‫پرونده رو هم حل کنم.
‫استاد بای، خیالتون راحت باشه.
‫ما بیکار نمی‌شینیم.
‫از همگی
‫ممنونم.
‫عالیجناب! اولین برف اومد!
‫اولین برف!
‫اولین برف؟
‫منظورت اینه
‫الان زمان مناسبیه؟
‫عالیجناب.
‫اولین برف، بهار ‫و منظره‌ی سفید رو با خودش به همراه میاره.
‫بهترین زمانیه که به عشق‌تون اعتراف کنین.
‫عالیجناب،
‫انقدر اضطراب نداشته باشین.
‫بهش فکر کنین.
‫شما خیلی وقته دوشیزه فنگ رو می‌شناسین
‫و هر دوتون با همدیگه ‫از مرگ و زندگی جون سالم به در بردین.
‫مطمئنم دوشیزه فنگشی هم ‫بهتون علاقه داره.
‫فکر نکنم
‫اونجوری که فکرش رو می‌کنین سخت باشه.
‫به نظرت مضطربم؟
‫بگو ببینم،
‫نظرت در موردم چیه.
‫خب، معلومه که شما ‫سری توی سرها دارین، عالیجناب.
‫شما شجاع، فوق‌العاده ‫و محترم هستین.
‫حتی بین سیلی از مردم هم ‫به چشم میاین.
‫چابلوس خوبی هستی.
‫عالیجناب.
‫اگه طبق داستان پیش بریم،
‫قراره اینجوری پیش بره...
‫اولین برف سال نو، ‫زیاد و نامنظم می‌باره.
‫واقعا منظره‌ی زیباییه.
‫داری در مورد برف صحبت می‌کنی
‫یا من؟
‫هر دو.
‫خیره شدن به برف،
‫خسته‌کننده‌ست.
‫چطوره یه بازی کنیم؟
‫ببینیم
‫کدوم‌مون می‌تونیم این سه تا چیز رو ‫توی پایتخت یونگژو پیدا کنیم.
‫اولی.
‫چیزی که از برف سفیدتره.
‫دومی.
‫چیزی گرم‌تر از کوره در زمستان.
‫سومی.
‫چیزی سردتر از سنگی ‫که زیر برف دفن شده.
‫چطوره؟
‫سفیدتر از برف،
‫گرم‌تر از آتش،
‫و سردتر از سنگ.
‫خیلی خب.
‫قبوله.
‫اگه برنده شدم، جنبه‌ی باخت رو داشته باش.
‫حتما.
‫چیه؟
‫هیچی نشده می‌خوای تقلب کنی؟
‫نه.
‫الانشم برنده شدم.
‫فهمیدم.
‫حتما از قبل ‫اون سه وسیله رو آماده کردی، مگه نه؟
‫بهم نشون‌شون بده.
‫چیزی که دنبالشم
‫دقیقا
‫کنارمه.
‫من چطوری از برف سفیدترم.
‫حتی میان برفی که می‌باره،
‫لباس سفیدت
‫به چشم میاد.
‫طبیعتا، از برف سفیدتری.
‫پس چرا از کوره گرم‌ترم؟
‫نگاهت.
‫همه‌ی تلاشت رو می‌کنی
‫جلوش رو بگیری،
‫ولی بازم می‌تونم احساساتت رو حس کنم.
‫احساساتت
‫از آتش گرم‌ترن.
‫چرا صورتت انقدر داغه؟
‫اشتباه کردم؟
‫حالا که ادعا می‌کنی ‫نگاهم خیلی داغه،
‫پس چطوری از سنگ سردترم؟
‫بانوی زیبا
‫توی برف ایستاده،
‫ولی لب‌هاش بسته‌ان.
‫مطمئنم لب‌هاش سردن ‫و برای همین سخته که
‫احساساتش رو ابراز کنه.
‫نباید توقع داشت
‫یه بانو پیش‌قدم بشه.
‫برای همین من پیش‌قدم شدم.
‫اگه این کار رو کنین،
‫حتما دلش رو به دست میارین.
‫چرا هنوزم اینجا وایستادی؟
‫برو دیگه.
‫دعوتش کن بیاد.
‫الساعه.
‫چی‌وو، خوراک چینگژو
‫توی همچین روز سردی،
‫بهترین غذاست.
‫شنیدم خوراک چینگژو خیلی تنده.
‫عادت ندارم غذاهای پرادویه بخورم.
‫جرأت ندارم این رو امتحان کنم.
‫این سوپ قرمزی که داره می‌جوشه
‫آدم رو می‌ترسونه،
‫ولی اسم قشنگی داره.
‫"غذای غروب."
‫اون موقع، مردم دوست داشتن با دوست‌هاشون ‫دور همدیگه جمع بشن
‫که با هم نوشیدنی و غذا بخورن.
‫هر چیزی که می‌خواستن ‫انتخاب می‌کردن و با نوشیدنی می‌خوردن.
‫مطمئنا خیلی خوش می‌گذشته.
‫بعدش در مورد منظره‌ی باشکوه غروب آفتابِ
‫روی رودخونه،
‫شعر می‌گفتن.
‫اینجوری شد که این اسم رو روش گذاشتن.
‫باید دست به عمل بزنی
‫و خودت امتحانش کنی.
‫یالا.
‫امتحانش کن.
‫نظرت چیه؟
‫تند و خوشمزه نیست؟
‫یذره نوشیدنی بخور. زود باش.
‫پس‌مزه‌اش چطوره؟
‫اول که وارد دهنم شد،
‫تندیش رو حس کردم.
‫به جز تندی نمی‌تونم چیز دیگه‌ای رو حس کنم.
‫ولی یه رایحه‌ی ماندگاری داره.
‫- مزه‌اش منحصر به فرده. ‫- این خوراک ترکیبی
‫از فلفل چیلی، دونه‌ی فلفل ‫و گوشت درست شده.
‫مزه‌اش اینه.
‫دوشیزه فنگ.
‫خیلی در مورد خوراک چینگژو بلدی.
‫اهل چینگژو هستی؟
‫معلومه. ‫نام خانوادگی فنگ برای مردم چینگژوئه.
‫پس چینگژو باید جایی باشه که ‫بانوان قهرمان اونجا به دنیا میان.
‫اولیش بانو فنگ، بنیان‌گذار،
‫بعدش شاهدخت شی‌یون،
‫و الانم تو رو داریم، دوشیزه فنگ.
‫واقعا حسودیم شد.
‫کجاش حسودی داره؟
‫هر سه تامون
‫فقط کاری رو کردیم
‫که خودمون می‌خواستیم.
‫باور دارم توی این دنیا ‫همه باید برابر باشن.
‫مخصوصا مرد و زن.
‫هر کسی باید بتونه ‫هر کاری که می‌خواد انجام بده.
‫در مورد تو هم صدق می‌کنه، چی‌وو.
‫برای حرفی که زدی باید نوشیدنی نوشید.
‫بیا.
‫راستی، چی‌وو.
‫بیا یه روز مثل مردها لباس بپوشیم،
‫بریم توی دل طبیعت اسب‌سواری کنیم ‫و یه سری اینور و اونور بزنیم.
‫بیا نذاریم به‌خاطر زن بودن، ‫محدودمون کنن.
‫باشه!
‫عالیجناب.
‫دوشیزه فنگ در اقامتگاهشون نبودن.
‫کجا رفته؟
‫دوشیزه فنگ کل روز رو ‫پیش وزیر فنگ بودن.
‫کل روز؟
‫خدمتکارهای اقامتگاه وزیر فنگ گفتن
‫که اون‌ها صبح زود رفتن.
‫خیابون‌گردی کردن،
‫خوراک چینگژو خوردن
‫و بعد از ظهر رفتن تماشاخانه.
‫ایشون بعد از شام برگشتن.
‫خب، حتما روز هیجان‌انگیزی داشته.
‫عالیجناب، ناراحت نشین.
‫حتی اگه امروز خوب پیش نرفت،
‫هنوز فرصت‌های دیگه‌ای هم هست.
‫اگه لازم شد، ‫هنوزم جشنواره فانوس رو داریم،
‫جشنواره کیکسی ‫و جشنواره نیمه پاییزی هم هستن.
‫منظورم اینه،
‫جدا از این جشنواره‌ها،
‫خودمونم می‌تونیم شرایط رو فراهم کنیم.
‫راست می‌گی. چطوری فراموش کردم؟
‫هنوزم آتیش‌بازی داریم؟
‫آتیش‌بازی؟ آره.
‫توی رمان‌ها از آتیش‌بازی هم ‫استفاده می‌کنن.
‫فردا،
‫دوباره دعوتش کن.
‫دوشیزه فنگ.
‫ژونگ لی.
‫دوشیزه فنگ، عالیجناب دعوت‌تون کردن ‫که امشب توی خانه‌ی یشم
‫باهاشون شام بخورین.
‫لازمه من رو ببینه؟ ‫امروز برنامه دارم.
‫اگه فقط برای غذاست،
‫می‌شه بذاریم برای یه روز دیگه؟
‫وقتی برید اونجا، خودتون متوجه می‌شین.
‫عالیجناب به نظر مضطرب بودن.
‫خیلی خب. فهمیدم.
‫یادتون باشه. ‫ساعت هفت و ربع امروز عصر.
‫باشه.
‫بانو، بیشتر از معمول
‫لبخند می‌زنین.
‫واقعا؟
‫بله.
‫از وقتی با دوشیزه فنگ ملاقات کردین،
‫خیلی عوض شدین.
‫حالا،
‫می‌فهمم
‫که چرا عالیجناب ازش خوشش میاد.
‫حیف شد که دوشیزه فنگ ‫عضوی از دنیای هنرهای رزمیه.
‫اگه عالیجناب باهاشون ازدواج کنن،
‫می‌ترسم...
‫اگه کس دیگه‌ای بود،
‫شاید مشکل پیش می‌اومد.
‫ولی اگه اون باشه،
‫مطمئنم
‫نه می‌شه جلوی عالیجناب رو گرفت،
‫نه جلوی دوشیزه فنگ رو.
‫بانو، پس شما چی؟
‫توی این زندگی،
‫فقط می‌تونم به‌ عنوان زیردستِ عالیجناب ‫بهشون خدمت کنم.
‫اگه بخوام خودم رو با اون مقایسه کنم،
‫الکی خودم رو ‫توی دردسر می‌اندازم.
‫چه دردسری، چی‌وو؟
‫اینجایی فنگشی.
‫قولی که دیروز دادی رو
‫فراموش که نکردی؟
‫بریم بیرون.
‫قولمون رو یادمه.
‫شیائو، سه دست لباس مردونه آماده کن.
‫اطاعت بانو.
‫وقتی لباس مردونه بپوشم،
‫به جذابی پن آن می‌شم.
‫امیدوارم از شدت جذابیتم، ‫عاشقم نشی.
‫خیلی خب. حواسم هست ‫حسابی از ظاهرت تعریف کنم.
‫زود باش.
‫- بذارش اونجا. آره. ‫- خیلی خب.
‫و تو! زود باش! بذارش اونجا.
‫- آره. اونجا هنوز جا داره. زود باش! ‫- اطاعت قربان.
‫عالیجناب.
‫همه‌چی آماده‌ست.
‫فقط منتظر دوشیزه فنگ هستیم.
‫آتیش‌بازی رو آماده کردی؟
‫معلومه.
‫بعدا فقط باید دستشون رو بگیرین
‫و منم طبق برنامه، ‫آتیش‌بازی راه می‌اندازم.
‫امیدوارم آرزوی عالیجناب ‫به واقعیت تبدیل بشه.
‫برو و ببین
‫الان کجاست.
‫چشم.
‫دوشیزه فنگ، چطور بانوی من رو ‫به همچین جایی آوردین؟
‫نگران نباش دوشیزه شیائو.
‫تا من اینجام، هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫آقایون، بفرمایین داخل.
‫راه رو نشون بده.
‫بریم.
‫لطفا بشینین.
‫دیروز، اولین برف...
‫اینجا چه خبره؟
‫- دوشیزه شائو یین تصمیم گرفتن... ‫- اومدن اینجا
‫تا در اجرایی که توسط دوشیزه شائو یین ‫برگزار می‌شه، شرکت کنن.
‫برنده می‌تونه با ایشون آشنا بشه.
‫لطفا لذت ببرین.
‫ممنونم.
‫سفال‌های سیاه
‫در برابر زمین پوشیده از برف، ‫خودنمایی می‌کنن.
‫نسیم سرد، با خود سرما به همراه می‌آورد.
‫داشتن یاری برای به اشتراک گذاشتن محبت ‫دلپذیر است.
‫بانو شائو یین می‌گن
‫شعرش زیادی ساده و قابل فهمه.
‫فنگشی،
‫نظرت در مورد این شعر چیه؟
‫انگار داشت حرف می‌زد.
‫انگاری بخواد بگه
‫این شیرینی خشکه.
‫پرهای سفید از آسمان فرود می‌آیند
‫به آرامی بر روی شاخه‌هایی که ‫با شکوفه‌های آلو شکوفا می‌شوند، می‌نشینند.
‫ولی قادر به ترک گرمای این یار نیستم.
‫بانو شائو می‌گن این شعر
‫معمولیه.
‫گرچه از شعر قبلی ‫خیلی بهتره.
‫درسته که انتخاب لغات‌تون ادبیه،
‫ولی بیشترشون از اشعار قدیمی بودن.
‫آدم نباید کار بقیه رو ‫به اسم خودش بزنه.
‫حالا که اینطوره،
‫شعر خودت رو بخون جناب.
‫خیلی خب.
‫با باز کردن پنجره‌ها، ‫غوغایی از سفیدی به پیشوازم می‌آید.
‫آیا بهار زود از راه رسیده؟
‫خیابان‌ها با شادی جوان و پیر،
‫پر از خنده و شادی است.
‫- شگفت‌انگیزه. ‫- عجب شعر فوق‌العاده‌ای.
‫"خیابان‌ها با شادی جوان و پیر،
‫پر از خنده و شادی است."
‫فنگ...
‫جناب فنگ.
‫شما به یه شب برفی، ‫زندگی بخشیدین.
‫بانو شائو یین شما رو ‫به اتاقشون دعوت می‌کنن.
‫همینجوری؟
‫خیلی از آقایون ‫شعرهاشون رو نخوندن.
‫قربان.
‫شعرتون
‫من رو قانع کرد.
‫ادامه بدین، قربان.
‫هر لحظه با ارزشه.
‫- تقریبا ساعت هفته. ‫- هفت؟
‫یادتون باشه. ‫ساعت هفت و ربع امروز عصر.
‫[عالیجناب به نظر مضطرب بودن.]
‫بد شد که.
‫چی‌وو، باید بریم. زود باش.
‫وایسا.
‫جناب، زیبایی من ‫قابل قبول شما نیست؟
‫برای همین انقدر برای رفتن عجله دارین؟
‫عالیجناب!
‫عالیجناب.
‫چی شد؟ اومد؟
‫نه هنوز.
‫اتفاقی افتاده؟
‫از اطراف خبر گرفتم
‫و فهمیدم دوشیزه فنگ ‫و وزیر فنگ
‫مثل مردها لباس پوشیدن ‫و وارد مهمانسرای شیانگ‌لی شدن.
‫هنوز بیرون نیومدن.
‫مهمانسرای شیانگ‌لی؟
‫همینجا صبر کن.
‫می‌رم پیداش کنم.
‫عالیجناب!
‫می‌تونی ما رو کوچیک بشمری،
‫ولی نمی‌تونی به دوشیزه شائو یین ‫بی‌اعتنایی کنی.
‫بی‌اعتنایی نمی‌کنم.
‫ولی کار فوری دارم ‫که باید بهش برسم.
‫لطفا درک کنین، دوشیزه.
‫اگه اینطوره،
‫چرا به اجرا اومدی؟
‫به‌خاطر من نیومدی؟
‫نه.
‫ولی شما برای استعداد
‫نسبت به مسائل مادی، ‫ارزش بیشتری قائل بودین.
‫شخصیت‌تون رو تحسین می‌کنم
‫و برای همین به اجرا ملحق شدم.
‫دلیل دیگه‌ای نداشتم.
‫اگه دلیل دیگه‌ای داشتم، ‫مسائل اشتباه رو در اولویت قرار می‌دادم
‫و می‌ذاشتم نیت‌تون بر باد بره.
‫تونستم با شعرم شما رو خوشحال کنم
‫و یه استعداد دیگه ‫به اجرای امشب اضافه کنم.
‫همین برام کافیه.
‫کافیست با تبادل شعر، ‫روح همانندت را پیدا کنی.
‫جناب، واقعا شخصیت ممتازی دارین.
‫- یه چیزی ازتون یاد گرفتم. ‫- من برای دوشیزه شائو یین اومدم.
‫- حتما. ‫- چرا اومدین اینجا؟
‫جناب،
‫اجرا تموم شده.
‫لطفا فردا دوباره تشریف بیارین.
‫وایسا.
‫معنی این کار چیه؟
‫حداقل باید به دوشیزه شائو یین ‫توضیح بدی.
‫- دقیقا. توضیح بده. ‫- درسته. بهش توضیح بده.
‫برو کنار.
‫چطور تونستن همینجوری برن؟
‫امروز اتفاق عجیب و غریب زیاد افتاد.
‫اول اجرا رو برنده شد، ولی نخواست ‫با دوشیزه شائو یین آشنا بشه.
‫و حالا هم این؟
‫اغلب می‌بینم زن‌ها میان اینجا ‫دنبال شوهرهاشون،
‫ولی اولین بارمه که می‌بینم یه مرد میاد
‫دنبال یه مرد دیگه.
‫نگو که...
‫حالا که رفته،
‫شب رو به اتمام می‌رسونیم.
‫- بانو شائو یین. ‫- داره می‌ره؟
‫- حیف شد... ‫- بیاین بریم.
‫- عالیجناب! ‫- روباه سیاه.
‫- عالیجناب! دوشیزه فنگ رو سرزنش نکنین. ‫- روباه سیاه، گوش کن ببین چی می‌گم!
‫عالیجناب!
‫چی‌وو!
‫عالیجناب، اگه می‌خواین کسی رو مجازات کنین، ‫من رو مجازات کنین!
‫بانو!
‫خیلی نگران هستین.
‫عالیجناب به دوشیزه فنگ ‫سخت نمی‌گیرن.
‫بیاین به اقامتگاهمون برگردیم.
‫روباه سیاه، آخه گوش کن ببین چی می‌گم.
‫باید بذاری توضیح بدم!
‫می‌دونم اشتباه کردم.
‫نباید مثل مردها لباس می‌پوشیدم ‫و می‌رفتم بیرون.
‫قضیه این نیست.
‫می‌دونم. ‫نباید چی‌وو رو با خودم می‌بردم.
‫اینم نیست.
‫فهمیدم.
‫چون سر وقت نیومدم، آره؟
‫اشتباه کردم، ولی...
‫[عصبانیم چون ‫حرف دلم رو نفهمیدی.]
‫عصبانی نباش دیگه.
‫بیا نوشیدنی بخوریم.
‫چه مرگت شده، روباه سیاه؟
‫این همه منتظر موندم.
‫چرا بیشتر منتظر نمونم؟
‫اون چی بود؟
‫بلندتر حرف بزن.
‫توی کوهستان کلی منتظر موندم ‫تا خرس خاکستری شکار کنم.
‫گفتم چی ناراحتت کرده.
‫شکارِ خرس روش خودش رو داره.
‫مثلا، ‫یه صدای کوچیک ازت دربیاد، خرسه فوری درمیره.
‫- دارم در مورد تو حرف می‌زنم! نه خرس! ‫- باید هُلش بدی...
‫خودت بحث خرس رو کشیدی وسط. ‫من دارم بهت نظرم رو می‌گم.
‫مگه بهت نگفته بودم
‫کسی که پشت این قضایاست ‫ممکنه ماه یشم مقدس رو هدف بگیره؟
‫ممکنه برامون کمین کرده باشن.
‫اما تو بدون هیچ فکری رفتی بیرون.
‫اگه اتفاقی برات می‌افتاد چی؟
‫توی مهمانسرا ‫همه‌جور آدمی هست.
‫از خطر نمی‌ترسی؟
‫به حرف‌هایی که می‌زنم،
‫توجه می‌کنی؟
‫سرم داد زدی.
‫- من... ‫- سر من داد زدی؟
‫حتی اگه کار اشتباهی هم کرده باشم، ‫چطوری می‌تونی صدات رو برام بلند کنی؟
‫- من... ‫- اصلا می‌فهمی من غرور دارم؟
‫نمی‌فهمی.
‫یذره عذاب وجدان داشتم.
‫ولی بعد از کاری که کردی،
‫دیگه حس عذاب وجدانم پرید!
‫خوب به کاری که کردی فکر کن.
‫نه...
‫حالا فهمیدی کارت اشتباه بود؟
‫دست همدیگه رو گرفتن! زود باش!
‫آتیش‌بازی رو شروع کن!
‫تو حیله‌گری.
‫نزدیک بود گول بخورم.
‫- تو... ‫- من...
‫نکنه یه آقایی می‌خواد ‫با این کار به عشقش اعتراف کنه؟
‫اینجور ترفندهایی که توی رمان‌ها هست
‫دیگه قدیمی شدن.
‫جواب نمی‌ده.
‫محاله.
‫خیلی تکراریه.
‫برو!
‫مزاحمم نشو!
‫عالیجناب.
‫این‌ها
‫رمان‌هایی هستن ‫که توی این سال‌ها جمع کردم.
‫لطفا مراقبشون باشین.
‫باشه.
‫می‌بینم که همه‌جور داستانی خوندی.
‫نیلوفر طلایی...
‫عالیجناب، این مناسب نیست.
‫مناسب نیست.
‫این کتاب‌ها رو برای چی می‌خواین؟
‫از نظر اون آتیش‌بازی تکراری بود.
‫دارم سعی می‌کنم از این داستان‌ها
‫یه چیزی پیدا کنم.
‫مگه نمی‌گن
‫هر چقدر بیشتر بخونی، ‫بیشتر می‌فهمی.
‫فکر کردم عالیجناب بی‌خیال شدن.
‫من همچین آدمی‌ام؟
‫عالیجناب، ‫شما خیلی مصمم هستین.
‫مطمئنم این دفعه دیگه ‫ابراز علاقه‌تون به خوبی پیش میره.
‫دوشیزه فنگشی،
‫همه‌ی مهره‌هات رو برداشتم.
‫مطمئنی می‌خوای ادامه بدی؟
‫چرا بهم نمی‌گی چی فکرت رو درگیر کرده؟
‫چی‌وو.
‫در مورد اتفاقی که ‫دیشب افتاد فکر کردم.
‫آتیش‌بازی رو روباه سیاه آماده کرده بود؟
‫بالاخره فهمیدی.
‫پس...
‫اون می‌خواست...
‫اگه حدسم درست باشه،
‫عالیجناب
‫قصد داشت اون روز ‫احساساتش رو نسبت بهت ابراز کنه.
‫اینجور ترفندهایی که توی رمان‌ها هست
‫دیگه قدیمی شدن.
‫جواب نمی‌ده.
‫محاله.
‫خیلی تکراریه.
‫ولی...
‫ولی؟
‫مگه دوستش نداری؟
‫من که این رو نگفتم.
‫ولی اون
‫عیب و ایراد زیاد داره.
‫مثلا،
‫اون حسابگره.
‫قبل از اینکه کاری کنه، در مورد هر چیزی ‫سه ساعت فکر می‌کنه.
‫در ضمن،
‫اون مغروره.
‫همیشه‌ی خدا می‌خواد کنترل همه‌چی ‫دست خودش باشه.
‫سرد و نچسبم هست.
‫یه جوری رفتار می‌کنه ‫انگار عالم و آدم بهش بدهکارن.
‫در کل اون...
‫توی این دنیا
‫بی‌نظیره.
‫چرا می‌خندی؟
‫مگه اشتباه می‌گم؟
‫می‌دونی که
‫وقتی از عیب و ایرادهاش حرف می‌زنی،
‫چشم‌هات از شادی برق می‌زنن؟
‫وقتی شب تاریکه، ‫مردم دوست دارن به ستاره‌ها خیره بشن.
‫به‌خاطر درخشش‌شون
‫به ستاره‌ها نگاه نمی‌کنی،
‫بلکه به‌خاطر اینکه
‫هرگز نمی‌تونی ستاره‌ها رو واضح ببینی.
‫می‌دونم.
‫می‌فهمم.
‫از احساسات خودم خبر دارم.
‫اما اینجور چیزها
‫زمان خودش رو داره.
‫در ضمن، دیشب اون...
‫دلت لرزیده.
‫یادته
‫اولین روزی که برف بارید، ‫با همدیگه رفتیم بیرون
‫و عالیجناب کل روز رو دنبالت می‌گشت؟
‫بعدش فهمید با من بیرون بودی.
‫این همه منتظر موندم.
‫چرا بیشتر منتظر نمونم؟
‫توی کوهستان کلی منتظر موندم ‫تا خرس خاکستری شکار کنم.
‫خرسه تویی.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫خب، من که نمی‌تونم اول ‫حرفش رو پیش بکشم، مگه نه؟
‫پس بذار این رو ازت بپرسم.
‫اگه عالیجناب
‫دوباره ابراز علاقه کنه چی؟
‫ژونگ لی، برو و به بای فنگشی بگو
‫که می‌خوام باهام ‫به جشنواره فانوس بیاد.
‫اطاعت عالیجناب.
‫[اقامتگاه صدراعظم رن، یونگژو]
‫قربان، بانو هوان می‌خوان شما رو ببینن.
‫بانو هوان؟
‫بگو بیاد داخل.
‫اطاعت قربان
‫صدراعظم رن.
‫می‌خوام یه چیزی ازتون بپرسم.
‫بانو هوان،
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫بلند شو.
‫اتفاقی برای عالیجناب افتاده؟
‫اخیرا متوجه شدم دوشیزه فنگشی
‫رزمی‌کار ماهری هستن
‫و عالیجناب چند ساله ‫که ایشون رو می‌شناسن.
‫احتمالا به زودی
‫به خاندان عالیجناب ملحق می‌شن.
‫می‌دونم عالیجناب عاشق‌شون شدن،
‫ولی هیچی نشده ‫حواس عالیجناب رو پرت کرده
‫و باعث شده ایشون تمرکزشون رو از دست بدن.
‫عالیجناب خونسردی ‫و تسلطشون رو از دست دادن.
‫- اگه با اون ازدواج کنن... ‫- کافیه.
‫امور عالیجناب
‫چیزی نیست که یه بانوی دربار ‫بتونه در موردش اظهار نظر کنه.
‫ملکه‌ی فقید قبل از اینکه از دنیا برن،
‫بهم گفتن از عالیجناب به خوبی مراقبت کنم.
‫جرأت نمی‌کنم خلاف میل ایشون عمل کنم.
‫الکی داری فکر و خیال می‌کنی.
‫برای اینکه عالیجناب ایشون رو ‫به عنوان همسرشون انتخاب کنن،
‫به حکم سلطنتی نیازه.
‫این تصمیمی نیست که ‫عالیجناب بتونه خودش بگیره.
‫ولی الان کل اقامتگاه می‌دونن
‫که عالیجناب مایلن ‫با بانویی از دنیای هنرهای رزمی ازدواج کنن.
‫من از بچگیِ عالیجناب ‫به ایشون خدمت کردم.
‫ایشون رو بهتر از همه می‌شناسم.
‫اگه عالیجناب تصمیم بگیرن ‫به اون بانو برسن،
‫هر چیزی هم سر راهشون بشه،
‫باهاش ازدواج می‌کنن.
‫برای همین ازتون می‌خوام ‫به اقامتگاهشون برید
‫و مخفیانه با استادشون ملاقات کنین.
‫از این کار منصرفش کنین.
‫اگه اقدامات جدی انجام بدیم،
‫آتش عشق عالیجناب ‫یه روزی خاموش می‌شه.
‫نه.
‫من نمی‌تونم در حق عالیجناب ‫همچین کاری بکنم.
‫چند دقیقه پیش، به اسم شما ‫درخواست کردم
‫که با بای جیاندِ ملاقات کنین.
‫احتمالا الان توی ملک درخت پاگودا ‫منتظرتون هستن.
‫چطور جرأت می‌کنی! ‫گستاخ و بی‌ملاحظه‌ای!
‫اشتباه از منه.
‫ولی،
‫وقتی ملکه فقید در بستر مرگ ‫آرزشون رو گفتن، شما هم اونجا بودین.
‫من برای عالیجناب هر کاری می‌کنم.
‫ولی شما چی؟ شما هم همین کار رو می‌کنین؟
‫یه زیردست وفادار
‫کسیه که جرأت می‌کنه ‫از اربابش انتقاد کنه و بهش مشاوره بده،
‫حتی اگه ناراحت بشن، درسته؟
‫درود صدراعظم رن.
‫درود استاد بای.
‫عذر می‌خوام که زودتر بهتون خوش‌آمد نگفتم.
‫لطفا من رو ببخشین، صدراعظم رن.
‫شنیدم فرقه‌ی تیانشوانگ
‫رهبر فرقه‌‌های درستکاره.
‫همچنین به عالیجناب هم
‫خیلی کمک کردین.
‫با این حال تازه امروز به دیدنتون اومدم.
‫منم که باید ازتون عذرخواهی کنم، استاد بای.
‫خیلی مبادی آداب هستین، صدراعظم رن.
‫لطفا بشینین.
‫چی شده که امروز تشریف آوردین اینجا؟
‫صدراعظم رن؟
‫راستش رو بخوام بگم،
‫اومدم
‫تا در مورد دوشیزه فنگشی صحبت کنم.
‫شی؟
‫موضوعِ بینِ
‫عالیجناب و دوشیزه فنگشی به گوشم رسیده.
‫شاید فرقه تیانشوانگ مشهور باشه،
‫ولی بازم فرقه‌ای ‫از دنیای هنرهای رزمیه.
‫برای دوشیزه فنگشی سخته
‫که با عالیجناب ازدواج کنن.
‫به علاوه،
‫شنیدم ایشون
‫زندگی آسوده‌خاطری داشتن.
‫مطمئنم ایشون نمی‌تونن
‫به سبک زندگی خاندان سلطنتی عادت کنن.
‫پس از من می‌خواین
‫کمک کنم که از همدیگه جدا بشن.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از الهام صدر «