‫چندین ماهه رفتارش عجیب شده.
‫دیگه صبح بخیر نمیگه، ‫همیشه خونه‌ی خواهرش می‌مونه.
‫حتی یه بار گفتم شام بیار، ‫و می‌دونی برگشت چی گفت؟
‫«فکر می‌کنم از این چیزا گذشته باشه.»
‫و یه روز برانداز کردم،
‫و دیدم چمدونم کاملا آماده دم دره.
‫در این مقطع، حرفم رو زدم. ‫گفتم الین، رابطه ما تموم شد.
‫به نظر میاد رابطه از سمت اون تموم شده، شپ.
‫نه، داره ناز می‌کنه.
‫گفتی کجا میری؟
‫من...
‫دارم یه چیزی می‌بینم.
‫- لانی؟ هی، لانی؟ ‫- یه چیزی می‌بینم.
‫رفقا.
‫رفقا، جدی‌جدی صدای منو نمی‌شنوید؟
‫خدای من.
‫رفقا!
‫مرض دارید؟
‫بمیرید. اصلا بامزه نیست.
‫لعنتی.
‫اوان!
‫لعنـ...
‫خب، اگه دیشب تکان‌خوردن رو حس کردید، ‫اولین...
‫گزارشی مبنی بر مرگ یا آسیب وجود نداره.
‫امیدوارم همه هم مثل من ‫ژنراتور داشته باشن...
‫[ساختمان شهرداری ویدوز بی]
‫ببخشید.
‫برق تمام جزیره قطع شده.
‫دقیقا به همین خاطر می‌خواستم ‫از اعتبار مقررات ۲۰ای استفاده کنم.
‫کسی با میچ حرف نزده؟
‫رزماری گفت هنوز نیومده، ‫اما به خونه‌اش زنگ میزنه.
‫اصلا مردم این جزیره کار می‌کنن؟
‫نویسنده‌تو چیکار می‌کنی؟ ‫با این اوضاع امروز میاد؟
‫رزماری، خبری از... میچ نیست؟
‫پنج بار زنگ زدم تا برداشت.
‫گفت زنگ میزنه، ‫اما هنوز که هنوزه خبری نیست.
‫از من به تو نصیحت، طوری رفتار نکن ‫انگار از بقیه بهتری
‫- اونم وقتی نمی‌تونی بدهی‌هاتو بدی. ‫- به کی بدهکاره؟
‫جوا... جواب نده.
‫هی، به من ربطی نداره.
‫اما پدر زنش ممکنه نظر دیگه‌ای داشته باشه.
‫و یه چیز دیگه...
‫فقط می‌خوام بدونم با میچ حرف زدی یا نه.
‫حوصله غیبت ندارم. مخصوصا امروز.
‫- و من اهل حرف و غیبت نیستم. ‫- عالیه.
‫ولی ظاهرا بیماری پوستی محدودیت سنی نداره.
‫خدای بزرگ.
‫گای گفت یک چهارم رگ چروکی داره. ‫شجره‌نامه‌شو درآوردم...
‫با میچ حرف زدی؟ ‫از قطعی برق خبر جدیدی نداری؟
‫گفت ممکنه هر لحظه ‫نقطه جنوبی وصل بشه.
‫- نیم ساعت پیش گفت. ‫- عالیه. ممنون.
‫ولی بهتره با وین حرف بزنی.
‫گفته می‌خواد امروز رستوران رو ببنده.
‫غلط کرده.
‫هی، روث. پنج دقیقه وقت بده ‫و زنگ بزن وین مالک رستوران سالتی ویل.
‫حتما. شماره‌اش چنده؟
‫- سالتی ویل، بفرمایید؟ ‫- وین.
‫- باید ببندم، تام. ‫- نه، نه، نه. ابدا.
‫ببین، دستگاه یخ‌ساز خاموشه...
‫- هیچ وسیله‌ای کار نمی‌کنه... ‫- نه، گوش کن...
‫- امروز رو نمیشه کار کرد. ‫- نه، گوش کن.
‫- باید بهم گوش بدی. ‫- نه، تو گوش بده. ببین.
‫نباید تعطیل کنی،
‫سه سال آزگاره به هر دری میزنم ‫تا یه نفر رو اینجا بفرستن،
‫و همین الان تو راهه.
‫نمی‌تونم اجازه بدم ‫تنها رستوران خوب جزیره تعطیل باشه.
‫خب که چی؟ ‫من این یارو رو نمی‌شناسم.
‫نیویورک تایمز کوفتیه.
‫- چی؟ خبرنگاره؟ ‫- سفرنامه‌نویسه.
‫- مهم نیست. ‫- نه، مهمه.
‫وین، وین. برقِ ما وصل شد، ‫کم‌کم برق تو هم وصل میشه.
‫باشه.
‫- اما راضی نیستم. ‫- باشه. ممنون.
‫میز کناره پنجره رو بذار، ‫و کتی نباشه. ممنون.
‫باشه.
‫- خدای من. ‫- کی منتشر میشه؟
‫خب، اگه مقاله رو بنویسه، ‫و اگه‌ی خیلی بزرگیه...
‫نباید فرض رو بر این بگیری ‫که نویسنده مَرده.
‫سردبیر گفت یه مرد داره میاد.
‫خب، باشه.
‫قبل فصل رزرو منتشر میشه.
‫و خدای من، کاش این مردم می‌فهمیدن
‫گردشگری فصل تابستون ‫چقدر برای ما رونق داره.
‫به نظرم زلزله مردم رو آشفته کرده.
‫ببین، پارسال نیویورک هم زلزله اومد.
‫خیلی‌خب. پاتریشیا، امروز وقتش نیست.
‫و جدی میگم، خب؟ ‫باید کاری کنیم به این مرد خوش بگذره
‫می‌خوای چیکار کنم، تام؟
‫فکر می‌کنی توقع دارم چیکار کنی؟
‫خب، نمی‌دونستم.
‫ناهار کلوپ روتاری به دوشنبه موکول شد.
‫عالیه.
‫ویک کرافورد دو بار زنگ زد.
‫کلانتر هم دو بار زنگ زد.
‫دیگه چی؟ دیگه چی؟ چیزه...
‫دیگه چی...
‫- تموم شد. ‫- عالیه. ممنون.
‫- دفتر کلانتر، بفرمایید؟ ‫- تام هستم.
‫شپ کلارک مفقود شده.
‫آخه کی دنبال اون می‌گرده؟
‫اگه چشم دیدن مردم این شهر رو نداری ‫چرا شهردار شدی؟
‫و اجازه بدم یکی از همین مردم شهردار بشه؟
‫به بارنابس زنگ بزن.
‫خب، قبل اینکه به تو زنگ بزنم ‫به اون‌ها زنگ زدم.
‫رئيس بندر گفت از طریق بی‌سیم ارتباط داشتن ‫و قطع شده.
‫ناپدید شده.
‫گفت دریا رو مه سنگین برداشته،
‫و می‌خواد دستور بدی تا پایان مه ‫تمام عملیات‌ها لغو بشن.
‫بشیر، از ۳۶۵ روز سال ‫ما ۳۶۰ روز مه داریم.
‫اجازه نداره بندر رو ببنده، ‫علل الخصوص امروز.
‫صحیح. ولی میگه شبیه مه عادی نیست.
‫چرا قایق یازده صبح به این زودی اومده؟
‫وظیفه من نیست، رفیق.
‫هی، لی. طبق برنامه قرار بود ‫نیم ساعت دیگه اینجا باشی.
‫خواستم به مه نخورم.
‫چی؟ الان برنامه‌ها رو تغییر میدیم؟
‫آروم باش. ‫نویسنده‌تو فرستادم منتظرت بمونه.
‫خدای من. اومد؟ خدای من.
‫باشه. ممنون. ببخشید.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، ‫گفتی کجا بره؟
‫انجمن تاریخ.
‫لعنتی.
‫و می‌دونی، اقتصاد به طور کامل ‫به صید نهنگ وابسته بود.
‫که یعنی تمامی مردهای جزیره ‫به دریا میزدن.
‫- گاهی سالیان سال نبودن. ‫- صحیح.
‫خب... آدم خیلی احساس تنهایی می‌کرد.
‫و این تیکه چوب فرسوده رو
‫در جلوی پنجره‌های خونه‌های قدیمی می‌بینی،
‫و این جای ساییدگی ‫ناشی از قدم زدن زن‌هاست
‫که منتظر بودن شوهرهاشون برگردن. آره.
‫اکثرا برنمی‌گشتن.
‫باید به کافه‌ها سر میزدن.
‫تام لافتیس هستم.
‫- یا تام. ‫- از آشناییت خوشوقتم. آرتور هستم.
‫- آره. فکر کردم اسکله‌ای. ‫- اره.
‫آره، کشتی زود راه افتاد. ‫خوشحالم اونجا بودم.
‫- و عذرخواهی می‌کنم. ‫- اوهوم.
‫خب، قهوه میل داری؟
‫نه، ممنون. جری داشت ‫از تاریخ جزیره می‌گفت.
‫عالیه. ‫آره، داستان شگفت انگیزیه.
‫چهل و دو مسافر از سرزمین اصلی ‫سوار بر کشتی شدن
‫تا محل اسکانی پیدا کنن ‫که اونجا رو خونه خودشون خطاب کنن.
‫آره. نه. چهل و سه مسافر...
‫فکر می‌کنم برای این داستان ‫یه‌کم زود باشه، گری.
‫ولی تصور کن به طبیعت وحشی پا بذاری.
‫مثل یه بوم سفید، ‫یه جزیره کاملا خالی.
‫ به جز دندون. ‫- چیزه... آره،
‫ولی حرف من اینه که ‫اینجا هیچ آدمی نبوده، می‌دونی؟
‫باید همه‌چیز رو خودشون می‌ساختن...
‫- اوهوم. ‫- طی دوره‌ای که گفته میشه
‫سردترین زمستانِ
‫- تاریخ ویدوز بی هست. ‫- بله.
‫و همه‌چیز رو مدیون این رهبر خارق العاده، ‫ریچارد وارن هستیم.
‫اولین شهردار ما.
‫اونوقت من حتی نمی‌تونم ‫منشی‌مو راضی کنم بعد ساعت دو ظهر بمونه.
‫می‌دونی چیه، می‌خواستم به آرتور ‫محاکمه ساحره‌ها رو نشون بدم.
‫آره.
‫منبع افتخار عظیمیه. ‫اون‌ها رو گرفتیم. آتیش‌شون زدیم...
‫می‌دونی چیه؟ می‌دونی چیه، جری؟ ‫من هستم.
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫خب، امیدوارم فضای بومی اینجا رو بپسندی، ‫آرتور، چون تا دلت بخواد داریم.
‫داشتم با راننده کشتی حرف میزدم...
‫- اوهوم. ‫- و چیز عجیبی گفت.
‫چی گفت؟
‫گفت اتفاقات وحشتناکی اینجا رخ میده.
‫می‌دونی، آرتور، شهرهای دریانوردی ‫یه چیز خاصی داره.
‫خرافات‌شون، قصه‌های مبالغه آمیز.
‫شاید داستان‌هاییـه که باعث میشه ‫روزهای طولانی در دریا قابل تحمل بشه.
‫نمی‌دونم، ولی از نظر من جذابه.
‫اینجا آدم‌خواری بوده؟
‫نه.
‫خب، مقاله پشت سرت هست.
‫«هنگامی که ناچار شدند به کلیسا بروند، ‫بلافاصله به آدم‌خواری روی آوردند.»
‫فکر نمی‌کنم حقیقت باشه.
‫خب، یه مقاله قاب‌شده‌ست ‫که توی انجمن تاریخ آویزون شده.
‫آره.
‫می‌دونی، این داستان‌ها در طول تاریخ ‫خیلی اغراق میشن.
‫خب، ببین، آیا در سال ۱۷۸۶ ‫یه توفان مرگبار رخ داده؟ بله.
‫آیا گروهی از مردم ‫توی کلیسا گیر افتادن؟ ظاهرا.
‫بلافاصله آدم‌خوار شدن؟
‫- نه، چهار روز طول کشید. ‫- پس آدم‌خواری وجود داشته؟
‫سوال من از تو اینه، آرتور،
‫کدوم شهری وجود داره ‫که گذشته پر فراز و نشیبی نداشته باشه؟
‫می‌دونی، اگه به خط زمانی کشورمون ‫در گذشته برگردیم. درسته؟
‫بهترین روش برای آشنایی این جزیره
‫اینه که وارد شهر بشی ‫و خودت ببینی، دنبالم بیا.
‫باشه.
‫قسم می‌خورم، اصلا اینجا آنتن نیست.
‫و از سکوت و آرامش لذت می‌بری.
‫ولی خط تلفن داریم.
‫خب...
‫من تمام مکان‌های محبوبم توی جزیره رو
‫- علامت زدم. ‫- باشه.
‫ولی حتما و حتما باید فانوس دریایی رو بری.
‫- دومین فانوس دریایی قدیمی آمریکاست. ‫- باشه.
‫و قرارمون واسه شام همین‌جا باشه، ‫رستوران سالتی ویل، ساعت هفت شب.
‫- بهترین لابستر آمریکا رو داره. ‫- ادعای جسورانه‌ایه، تام.
‫از لابستر فروشی دماغه کاد بهتره؟
‫گور بابای دماغه کاد.
‫باشه.
‫- گفتم. ‫- می‌تونم بنویسم، آره.
‫می‌تونم توی مقاله‌ام بیارم.
‫- گور بابای دماغه کاد. ساعت هفت می‌بینمت. ‫- آره.
‫باورم نمیشه.
‫تام، الان فهمیدیم رزماری کوررنگه.
‫- تمام زندگیم کوررنگ بودم. ‫- خیلی‌خب. نمی‌دونستم.
‫چیزهایی که تو رنگ آبی می‌بینی، ‫من سبز آبی می‌بینم.
‫خیلی‌خب، می‌خوام سریع شروع کنیم.
‫روث کجاست؟
‫رفت خونه چرت بزنه.
‫ساعت یازده صبحه.
‫- اون سنش بالاست، تام. ‫- می‌دونم.
‫به نظرم اصلا منطقی نیست ‫که از منشیم بخوام
‫تا روزانه بیشتر از دو ساعت کار کنه. ‫می‌دونی چیه؟ بی‌خیال.
‫خیلی‌خب، این مَرد قراره ‫۲۴ ساعت توی این شهر باشه.
‫- نقاشی‌های منو گفتی؟ ‫- نه.
‫خب، جری هیچی نشده،
‫گوش اون رو از مزخرفات پر کرده.
‫می‌خوام به صورت تمام وقت ‫حواسمون بهش باشه.
‫دیل، طبق توافق‌مون، ‫برنامه سفر رو رعایت کن، باشه؟
‫هیلز بیچ، آردور پوینت، سیدد رای، ‫و برکه کاپل. همین‌ها. ساده باشه.
‫پس گمونم نمی‌خوای اونو ببرم بیمارستان قدیمی؟
‫نه، نمی‌خوام، دیل. ‫و فکر کنم خودتم می‌دونستی.
‫اگه با ماشین از بیمارستان قدیمی رد بشی ‫کاملا امنه. فقط نباید توقف کنی.
‫خیلی‌خب.
‫جزیره کوچیک و آروم ما،
‫جایی برای گردشگرهاست تا به همراه ‫خانواده‌شون بیان و ریلکس کنن.
‫باشه. همین.
‫- تموم شد و رفت. ‫- اینو به شپ کلارک بگو.
‫جلسه خصوصیه، ویک. ممنون.
‫تعطیل کن. همه جا رو ببند.
‫داره شروع میشه.
‫راست میگی، آره.
‫نه. چیزه. شروع نمیشه ‫چون چیزی وجود نداره.
‫صبر کن، اتفاقی برای شپ افتاده؟
‫مه اونو برد.
‫نه، نه! مه اونو نبرده.
‫چون همه می‌دونیم شپ یه جایی خوابیده.
‫مشکل حرفت اینجاست که ‫شپ سه هفته‌ست نوشیدنی رو کنار گذاشته.
‫خب، توضیح‌های دیگه‌ای به ذهنم میرسه ‫قبل اینکه
‫صاف بگم «مه اونو برده.»
‫بندر رو ببند. کارها رو تعطیل کن. ‫آژیر رو به صدا دربیار.
‫آژیر سال ۱۹۴۰ رو میگی؟ ‫پاک عقلتو از دست دادی، ویک.
‫قبول نمی‌کنی تاریخ ما رو بپذیری، ‫زیر بار حقیقت نمیری،
‫و چندین سال دَم نزدم، ‫ولی الان مردم کشته میشن.
‫در واقع من حقیقت رو پذیرفتم،
‫ولی می‌دونی حقیقت چه شکلیه؟ ‫این‌طوریه.
‫شبیه به شبکه برق قدیمیه ‫شبیه به جاده‌هاییه که باید تعمیر بشن.
‫شبیه به نبودِ وای‌فای توی قرن ۲۱ئه.
‫و قطعا بودجه‌ای وجود نداره ‫که بخوایم این کارها رو انجام بدیم.
‫تنها چیزی که مردم این جزیره رو ‫به کشتن میده، نبود زیر ساخته.
‫خب، چون این جزیره خواب بوده، ‫ولی الان داره بیدار میشه.
‫و این‌موقع‌ست که اتفاقات بد رخ میده.
‫فکر می‌کنی اون مه عادیه؟ ‫نه، اصلا عادی نیست.
‫هیچی نشده شپ رو برده ‫و تا شب همه ما رو می‌بره.
‫تسخیر شده‌ست!
‫نمی‌دونستم تسخیر شده‌ست.
‫ببخشید. میشه دوباره یادآوری کنی؟
‫تسخیر شده از ترس بدتره، ‫ولی به بدی وحشت‌زدگی نیست؟
‫با خوف برابری می‌کنه، درسته؟
‫هر چقدر دوست داری مسخره‌ام کن.
‫این جزیره نفرین شده‌ست، تام.
‫می‌دونی من چه فکری می‌کنم؟
‫فکر می‌کنم عده‌ای از مردم ‫دوست دارن بدبخت و بیچاره باشن.
‫و همه‌چیز رو تقصیر ‫جزیره نفرین‌شده می‌ندازن.
‫من قبول نمی‌کنم.
‫و اجازه نمیدم این شهر رو ‫با خودت نابود کنی.
‫دفتر شهردار، بفرمایید؟
‫آژیر رو به صدا دربیار، تام.
‫- پاتریشیا هستم. ‫- اگه نکنی، خودم به صدا درمیارم.
‫کلانتریه.
‫تام، بفرمایید؟
‫خبر خیلی خوبیه!
‫شپ رو پیدا کردن.
‫خیلی‌خب. باشه. صبر کن.
‫میرم تو دفترم صحبت کنم.
‫چی شده؟
‫می‌دونم به مردم دروغ نگفتی ‫که من اون مرد رو پیدا کردم.
‫ببین، اون‌ها رو که می‌شناسی. ‫واکنش الکی نشون میدن.
‫- ببین، واسه خودمون وقت خریدم. ‫- خب، امیدوارم وقت زیادی خریده باشی
‫- چون نمی‌تونم پیداش کنم... ‫- پیداش میشه.
‫می‌دونی رفیق، من یکی داره جونم درمیاد.
‫همین الانش مجبورم با چند تا نوجوون
‫که شب‌ها اینجا ول می‌چرخن ‫سر و کله بزنم.
‫و اگه می‌خوای می‌تونم با جزییات بیشتر بهت بگم.
‫هی، من میرم بیرون.
‫پیداش نکردن، نه؟
‫به این معنی نیست ‫که مه لعنتی اونو برده باشه.
‫باید نگران باشیم؟
‫بی‌خیال.
‫تو یکی این‌طوری نباش. ‫شبیه اون‌ها شدی.
‫تام،
‫لولو خورخوره رو یادت میاد؟
‫احتمالا اون داستان رو واست تعریف کردم
‫که دبیرستانی بودم و وقتی شب ‫خونه تنها بودم، اون اومد.
‫فکر کنم این داستان رو واسم تعریف کردی.
‫باشه.
‫انگار اگه دوباره بشنوی چی میشه.
‫ترسناک‌ترین اتفاقیه که تو زندگیم افتاده.
‫خب، خودت پرسیدی شنیدم یا نه.
‫هنوز که هنوزه شب‌ها دراور رو ‫جلوی در اتاق می‌ذارم و می‌خوابم.
‫اما اون دخترهای نوجوون رو می‌کشت. ‫تو چهل سالته، خطری تهدیدت نمی‌کنه.
‫چیه؟
‫چرا بیشتر ناراحت شدی؟
‫لعنت به من.
‫نگاهی به اخبار امشب، ‫امروز اون مه رو رصد می‌کنیم.
‫از سمت جنوب شرقی میاد ‫و در هواست،
‫ولی ممکنه تغییر کنه...
‫اوان!
‫ساندویچ تن با پنیر از دریفت‌وود گرفتم!
‫می‌دونی این چیه؟ ‫تلاش می‌کردم بفهمم چیه.
‫- برو تو. ‫- اوهوم.
‫نه، نه، نه. ‫باید صحبت کنیم.
‫باید برم خونه پیت درس بخونم. ‫پس...
‫بشین.
‫خدای من.
‫نمی‌دونم... نمی‌دونم چی بگم.
‫خب، نمی‌دونم چطوری باید بفهمونم.
‫تو... و حق نداری شب‌ها ‫یواشکی از خونه خارج بشی.
‫باید پنجره‌ها رو نرده بزنم؟
‫نه.
‫می‌دونی روحیه ماجراجوییت از کجا اومده؟
‫- مامان. ‫- مامانت، آره.
‫آره.
‫خدای من، همیشه منو می‌خندوند.
‫بعضی‌ها میگن از همون لحظه‌ای که طرف رو دیدن، ‫فهمیدن اون آدم نیمه گمشده‌شونه.
‫اول صدای خنده‌شو شنیدم، و فهمیدم.
‫خدا رو شکر خوش‌قیافه بود.
‫آره، علاقه‌ای نداشت باهام قرار بذاره.
‫اینجا رو من سمج‌بازی درآوردم.
‫ولی چهار ماه بعد، ازدواج کردیم.
‫و آره، همه می‌دونن ‫اون‌موقع تو رو باردار بود.
‫حرف من اینه که، اوان...
‫تو بهترین غافلگیری زندگیم بودی.
‫و می‌خوام آسیبی بهت نرسه.
‫می‌دونی که باید در هر زمینه‌ای ‫مراقب باشی، درسته؟
‫- خدای من. ‫- خیلی‌خب، ببخشید.
‫نه، نه، صبر کن، صبر کن، صبر کن. ‫صبر کن، صبر کن.
‫خیلی‌خب، چرا نمی‌تونی ‫توی ساعت‌های عادی بری و بیای؟
‫چون توی ساعت‌های عادی ‫نمیشه هیچ کاری کرد.
‫این جزیره عین زندان می‌مونه.
‫وضعیت عوض میشه. قول میدم.
‫تغییر می‌کنه. قول میدم.
‫باشه.
‫بی‌‌شرف.
‫نه، نه. باید انجام بدی.
‫- حق نداری! ‫- کاملا حق دارم.
‫خاموشش کن، زود باش قطعش کن.
‫- دست نمیزنی، لانی. ‫- خدا لعنتت کنه، ویک!
‫لطفا چند ساعت بهم وقت بده!
‫انقدر وقت نداریم!
‫دروغ گفتی شپ پیدا شده ‫و مه داره نزدیک میشه!
‫خیلی‌خب، بیا حلش کنیم. خب؟
‫ما... آژیر رو قطع کن،، ‫و بعد می‌شینیم حرف میزنیم.
‫حتما، تا منو مسخره کنی.
‫ویک، پنج دقیقه بهت گوش میدم ‫و وسط حرفت نمی‌پرم.
‫قول میدم.
‫لطفا.
‫خدا لعنتت کنه، ویک!
‫خاموشش کن!
‫پنج دقیقه.
‫و نمی‌خوام قواعد رو اصلاح کنی.
‫وقت ندارم اینجا بشینم ‫و باهات «یکی به دو» کنم.
‫اطلاعات کاملی ندارم، ‫چون این شهر رازهای خودشو داره.
‫اما یه چیز فاسد اینجا وجود داره.
‫همه‌چیز با زلزله شروع شد،
‫یعنی اون داره بیدار میشه.
‫و اینجاست که وحشت آغاز میشه.
‫نگاه کنید.
‫ال ۱۸۴۶، مقاله‌ای به نام ‫«مه‌ای که روح‌ها را دزدید.»
‫مرحله اول، چشم‌ها سفید میشه.
‫مرحله دوم، پنج تا حس رو از دست میدی ‫و به هذیون میفتی.
‫مرحله سوم، پرخاشگر میشی. ‫مرحله چهار...
‫کی بعد از مرحله دوم ثبت می‌کرده؟
‫یا. یا...
‫شاید داریم مورد دیدار ‫ملوان‌های کشته شده از گور برخاسته قرار می‌گیریم.
‫از گور برخاسته چیه؟
‫مثل زامبی.
‫- نه. ‫- آره.
‫سال ۱۸۷۳، کشتی بخار ماری ‫به مدت ۶۲ سال گم شده بود.
‫و شهردارِ اون زمان فانوس دریایی رو خاموش کرد
‫تا کشتی گمراه بشه، ‫و باعث شد کشتی به صخره‌ها برخورد کنه.
‫انگار چشمش زن جوان ملوان رو گرفته بود.
‫چقدر جوون؟
‫- فکر کنم شونزده سال. ‫- خودش چند سالش بود؟
‫۵۳ سال.
‫چیه؟ دختره دوستش داشت.
‫از کجا می‌دونی؟
‫یعنی پیرمردها لایق عشق نیستن؟
‫توی این داستان زن‌های سن بالاتر مُرده بودن؟
‫نمی‌فهمم.
‫به نظرم اینکه یه مرد مُسن ‫عاشق یه زن جوون بشه...
‫گاهی عیب نداره. البته در حد یک بار.
‫مشکل وقتیه بعد جدایی می‌خوان ‫با دوست‌های جوون‌شون گرم بگیرن،
‫حد و مرز رو کنار می‌ذارن.
‫- موافقم. ‫- چی...
‫جفت‌تون عقل‌تون رو از دست دادید؟
‫شوخی‌تون گرفته؟
‫اصلا نمی‌فهمم چی میگی.
‫چی بلغور می‌کنی؟
‫- خیلی‌خب. باشه. ‫- ویک!
‫من نیویورک تایمز رو راضی کردم ‫تا خبرنگارشو بفرسته.
‫اصلا می‌دونی یه مقاله خوب و مناسب ‫می‌تونه چقدر به ما کمک کنه؟
‫این جزیره داره ورشکست میشه.
‫ویک، ممکنه ما بار هاربر بعدی باشیم.
‫عالیه.
‫چرا نمی‌ذاری این شهر رو رهبری کنم؟
‫به خدا با من مشکل شخصی داری.
‫آره، شخصیه.
‫به نظرم تو توانایی رهبری نداری.
‫اگه یک درصد اشتباه کنی ‫و فرصت طلایی این شهر رو خراب کرده باشی
‫می‌تونی خودتو ببخشی؟
‫اگه درست گفته باشم ‫تو می‌تونی خودتو ببخشی؟
‫این‌که یکی دیگه کنترل اوضاع رو ‫دست بگیره رو تحمل نداری، نه؟
‫نه.
‫من آدم‌ها رو می‌شناسم.
‫ویک، من هیچ کاری نکردم ‫که انقدر به من بی اعتمادی.
‫یادت میاد وقتی تو و دوستات
‫تابستون‌ها نوبتی می‌اومدید ‫زنگ خونه‌مو میزدید و فرار می‌کردید؟
‫از اونجا کینه به دل گرفتی؟
‫گندت بزنن.
‫ویک، من... خیلی‌خب، ببین.
‫ببخشید وقتی که یازده ساله‌ام بود ‫زنگ خونه‌تو زدم و فرار کردم.
‫لطفا به خاطر این موضوع ‫این شهر کوفتی رو نابود نکن.
‫اما تو هیچ‌وقت زنگ نزدی. درسته؟
‫- چی؟ ‫- نه، ببین.
‫من نگاه می‌کردم.
‫می‌دیدم یواشکی میای در خونه‌ام ‫و ادا درمی‌آوردی که زنگ زدی.
‫بعد بدو بدو میرفتی بچه‌های بومی رو تحت‌تاثیر قرار بدی، ‫و می‌خندیدی و افتخارشو به اسم خودت ثبت می‌کردی.
‫و از همون‌جا فهمیدم تو رهبر نیستی،
‫چون همیشه یه بزدل بدبخت بودی.
‫شپ کلارکه.
‫نفس می‌کشه.
‫- دکتر خبر کنید. ‫- شپ‌ـه.
‫وضعیتش ثابته.
‫اما... وخیم نیست...
‫ولی مجبور شدیم بهش مسکن بزنیم ‫چون موقع افتادن آسیب شدیدی دیده.
‫و تا وقتی ورم سرش بخوابه ‫اون رو زیر نظر داریم.
‫چقدر وخیمه؟
‫تا صبح اطلاعات بیشتری دستگیرمون میشه.
‫ولی نگران نیستم.
‫اون‌قدری بهش پروپوفول دادم ‫که یه اسب رو هم از پا درمیاره.
‫البته، احتمالا نباید اینو بگم.
‫ولی مرزبندیش کجاست؟
‫خب البته هیچ‌کس نظر من رو نپرسید.
‫ولی دیگه چه خبر؟
‫بگذریم.
‫فهمیدیم سن بیولوژیکی من ۲۸ ساله.
‫شنیدم اگه باهاشون حرف بزنی تاثیر داره.
‫فکر کنم اون کما باشه.
‫ببخشید که وقتشو تلف کردم، تام.
‫بی‌خیال.
‫برمی‌گردم دفتر و در رو می‌بندم ‫تا مزاحم هیچ‌کس نباشم.
‫امروز آشوبی بپا کردی که بیا و ببین، شپ.
‫[شپ کلارک/ سن: ۳۷ سال]
‫انگاری اشتباه کردن.
‫[مقدار الکل خون: صفر درصد]
‫من...
‫شپ؟
‫- شپ؟ ‫- من...
‫هی، شپ.
‫چی میگی؟
‫چی؟ چی گفتی؟
‫چی گفتی؟
‫شپ؟
‫شپ.
‫کمک کن بلندش کنم.
‫نبض نداره. ‫لطفا برانکارد رو بیار.
‫لافتیس، بفرمایید؟
‫کالبدشکافی رو انجام دادی؟
‫نه. فردا.
‫خب، وقتی...
‫وقتی اونو دیدم، یه جای کار می‌لنگید.
‫خب، اون مُرده تام.
‫می‌دونم.
‫قبل اینکه بمیره، ‫متوجه چیز غیر عادی نشدی، نه؟
‫منظورت چیه، تام؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی...
‫تام، شام.
‫خدای من، پاتریشیا.
‫ببخشید. من باید برم.
‫- تام، شام. ‫- می‌دونم.
‫اگه الان راه بیفتی، ‫پونزده دقیقه دیر میرسی.
‫رفتم.
‫- تام. ‫- رفتم.
‫رفتم.
‫- تام، میشه بعدا انجام بدی... ‫- میشه... می‌تونم...
‫تام؟
‫امروز وقت زیادی رو از دست دادیم.
‫نذار این آدم‌ها ذهنت رو درگیر کنن، پاتریشیا.
‫نذار ترس بهت...
‫چیره بشه.
‫می دونم، تام.
‫پیرمرد عوضی.
‫- تام. ‫- بله؟
‫خوبی؟
‫ببخشید. یه‌کم حواسم پرته.
‫آره. حالم... حالم خوبه. ‫داشتی می‌گفتی...
‫لعنتی! کتی، آب نبود.
‫ببخشید.
‫چی می‌گفتی؟
‫راستش می‌گفتم چقدر ‫این جزیره رو دوست دارم.
‫- شوخی می‌کنی. ‫- نه.
‫راستش نمی‌فهمم چرا این جزیره ‫مثل شهر مارتاز وین‌یارد نیست.
‫مارتاز وین‌یارد.
‫آره. وای. می‌دونی،
‫- من تو فکر بار هاربر بودم، اما... ‫- اوهوم.
‫وای آرتور، نمی‌...
‫نمی‌تونم بگم چقدر منتظر شنیدن این حرف بودم.
‫میز سه می‌خواد بدونه سفارش‌شون چی شد.
‫- همین جاست. ‫- خیلی‌خب. خب، صبر کن.
‫مه رو نگاه کن.
‫ولی یه سوال داشتم.
‫راحت باش.
‫می‌دونی مردم این جزیره فکر می‌کنن
‫اگه اینجا بدنیا اومده باشی، ‫حق نداری نقل‌مکان کنی؟
‫یه باور خرافی قدیمیه.
‫اغذیه‌خوری دریفت‌وود بودم ‫و با یکی حرف میزدم،
‫و گفت تابه‌حال روی سرزمین اصلی پا نذاشته. ‫طرف شصت ساله‌اش بود.
‫خب، اینکه دریفت‌وود رو ‫تو لیست نیاوردم یه دلیل داشت.
‫خب، می‌گفت پسر عموش رفته سرزمین اصلی
‫و یک ماه بعد سکته کرد و مُرد.
‫در مورد یه زن هم گفت... ‫اسمش چی بود... مارشا دوگن.
‫هشت سال پیش به علت سکته فوت شد، ‫اونم یه روز بعد اینکه به سرزمین اصلی رفت.
‫- بررسی کردم. حقیقت داره، تام. ‫- من...
‫من همیشه میرم سرزمین اصلی.
‫آره، اما اینجا دنیا اومدی؟
‫نه.
‫- پسرت چی؟ ‫- همین جا دنیا اومده و بزرگ شده.
‫البته، اونم رفته سرزمین اصلی.
‫آره.
‫خب، مشخصه حقیقت نداره.
‫- مشخصه. ‫- ولی از اینکه
‫چقدر به خرافات باور دارن متحیر شدم.
‫شگفت انگیزه.
‫بگذریم، فکر می‌کنم گردشگری تابستونهٔ شما ‫می‌تونه عظیم باشه. واقعا میگم.
‫و فکر می‌کنم محور اصلی مقاله‌ام ‫داره شکل می‌گیره،
‫ولی فکر می‌کنم بیشتر به آدم‌ها ‫مربوط میشه، می‌دونی؟
‫یا یه مسئله دیگه، شاید
‫نبودِ امکانات امروزی...
‫و مقاله‌ای می‌نویسم
‫- که فکر می‌کنم... ‫- باید فورا تلفن بزنم.
‫اوان، به نفعته خونه باشی.
‫یالا. یالا. یالا.
‫خیلی‌خب. هی.
‫دوستان. می‌دونید چیه، ‫از سر جاهاتون تکون نخورید.
‫رانندگی در این وضعیت امن نیست، ‫مخصوصا بعد از چند لیوان نوشیدنی.
‫- خب، راحت بشینید. ‫- میرم فیوز رو چک کنم.
‫می‌دونی، یه دقیقه صبر کن. وین.
‫هی، وین. هی. ‫یه لحظه صبر کن، باشه؟
‫به نظرم بیرون رفتن چندان...
‫هی، میشه... هی، هی، دوستان. ‫می‌دونی چیه، چرا...
‫بهتره یه لحظه صبر کنید، ‫چون مه غلیظه.
‫اگه می‌خواستم توی تاریکی بشینم، ‫می‌تونم تو خونه‌ام باشم.
‫آره، می‌دونم. فقط... ‫ببین، بهتره همگی بشینیم،
‫چون نمی‌تونم اجازه بدم ‫توی این هوا رانندگی کنید.
‫بلدم توی مه رانندگی کنم، لافتیس.
‫- می‌دونم، می‌دونم. ‫- هی، چی شده؟
‫- چیزی شده، تام؟ ‫- نه، نه، البته که نه.
‫- باید برم خونه. ‫- هی، صبر کن. صبر کن...
‫- هی، هی، هی، هی! ‫- هی، چه غلطی می‌کنی؟
‫- صبر کن! ‫- هی!
‫نه، صبر کنید، صبر کنید، صبر کنید، ‫صبر کنید، صبر کنید!
‫یه چیزی توی مه وجود داره.
‫مه داره میره، تام.
‫چی؟
‫بریم.
‫فهمیدم اوضاع از چه قراره.
‫نمی‌خوای جزیره نانتاکت باشی، ‫می‌خوای سیلم باشی.
‫اینجا شهر قشنگیه. ‫این اداها لازم نیست.
‫خب، جای من در رو ببند.
‫حداقل کاریه از دستت برمیاد.
‫خدای من، کتی!
‫صورت‌حسابت.
‫چی... هی، من این چیزا رو سفارش ندادم.
‫به وین بگو.
‫عوضی...
‫«یه چیزی توی مه وجود داره.»
‫خدا لعنتش کنه.
‫مسخره.