‫ایستگاه نجات یک. ‫کلانتر کلمنز هستم.
‫تمامی واحدهای آتش‌نشانی و نجات در دسترس ‫به سمت مهمونی پاتریشیا.
‫نمی‌دونم چه خبر شده!
‫« چهار روز قبل »
‫« اهدای کتاب »
‫هر دفعه همین بساطه.
‫« نوبت توئه »
‫پاتریشیا.
‫گفتی یه سربیام؟
‫آره. آره، حتما، بیا تو.
‫این بطری رو باز کنم؟
‫آره. ما یه مدل دیگه می‌خوریم، ‫ولی اگه دوست داری، باز کن.
‫- باشه. ‫- تو آشپزخونه.
‫وقتی دمر می‌خوابه خروپف می‌کنه. ‫وقتی به پهلو هم می‌خوابه خروپف می‌کنه.
‫به خدا قسم، ‫اگه خروپفش تموم نشه، من...
‫با بالشت خفه‌اش می‌کنم.
‫بابای من انقدر خروپف می‌کرد ‫که مامانم مجبورش می‌کرد روی کاناپه بخوابه،
‫و بازم صداشو می‌شنیدید...
‫- شوهر سابق من مثل تراکتور بود. ‫- خیلی بلند...
‫و به خدا، افتضاح بود.
‫تازه فقط بوشو نمیگم، ‫بوی خیلی بدی می‌داد...
‫اوه، لطفا باز نکن.
‫بیا. اینجاست.
‫- فکر کنم تمیز باشه. ‫- ممنون.
‫فکر نمی‌کنم آشنا شده باشیم.
‫چند ماه پیش از پورتسموث اومدم. ‫شلبی هستم.
‫- پاتریشیا. ‫- سلام.
‫من اینجا فقط لنور رو می‌شناسم،
‫واسه همین دارم ‫سومین لیوان نوشیدنی‌مو می‌خورم.
‫تو چی؟ تو کی‌ها رو می‌شناسی؟
‫من با اکثرشون فارغ التحصیل شدم،
‫ولی معمولا وقت سر خاروندن ندارم،
‫واسه همین زیاد این‌جور جاها نمیام.
‫می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫جان؟
‫دخترهایی که اینجا مُردن.
‫حتما... حتما با همه‌شون یه مدرسه بودی.
‫می‌شناختمشون؟
‫آره.
‫منم نزدیک بود یکی از قربانی‌ها باشم.
‫نه.
‫آره.
‫و چی شد؟ ببـ...
‫نباید این سوال رو بپرسم. ‫خب، باید صحبت در این باره خیلی سخت باشه.
‫با تماس تلفنی شروع شد...
‫نفس‌های عجیب می‌کشید و قطع می‌کرد، ‫و بعد یه شب تنها بودم.
‫خدای من. اومد خونه‌ات؟
‫لولو خورخوره؟
‫خدای بزرگ.
‫از طبقه پایین صدا شنیدم و فهمیدم...
‫- غریزه‌ات. ‫- آره. دقـ... دقیقا.
‫و فکر کردم، اینجاست که...
‫ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- نه. فدای سرت.
‫نه. لباستو کثیف کرد.
‫- آره. ‫- ای‌وای.
‫خیلی‌خب...
‫زود میرم دستشویی و میام، اما بعدش...
‫- ازت چند تا سوال دارم. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫همه‌مون چند بار شنیدیم. ‫آدم مگه می‌تونه چند بار دروغ بگه؟
‫می‌دونی، حتی پرینت تماس‌ها رو گرفتن
‫- و اثبات کردن اون هیچ تماسی نداشته. ‫- درسته.
‫۲۵ ساله همین داستان رو تعریف می‌کنه.
‫هر کی گوش بده همینو تعریف می‌کنه. ‫راستش خیلی رقت انگیزه.
‫- مضحکه. ‫- آدم عجیبیـه.
‫- می‌دونم. ‫- دیوونه‌ست.
‫- حق با توئه، کریس. ‫- خل‌وچله. آره.
‫همین که اومد اینجا
‫داستانشو تعریف کرد.
‫میشه از ما عکس بگیری؟
‫آره. حتما.
‫- عالیه. ‫- خیلی‌خب.
‫بیاید خانم‌ها. جمع بشید.
‫آره. این پشت. بیاید.
‫این سمت صورتم بهتره.
‫- تمام دوستام جمع شدن. ‫- آره.
‫بگید سیب.
‫خیلی‌خب.
‫- خب... ‫- فقط دو تا داریم.
‫- می‌دونم. ‫- خوب شده.
‫- تا بعد. ‫- بعدا.
‫« نوبت توئه »
‫« تبریک میگم »
‫« شما اولین قدم برای کشف ‫قدرت درون خود را برداشتید. »
‫« کدام ویژگی خودت را دوست داری؟ » ‫« کدام ویژگی خودت را دوست نداری؟ »
‫« تواضع و مهربان بودن »
‫کدام ویژگی خودت را دوست نداری؟
‫زیاد اهمیت میدم
‫به نظر مردم.
‫« نحوه برگزاری مهمونی »
‫«آیا احساس می‌کنی ممکنه فردا بمیری ‫و هیچ‌کس متوجه نمیشه؟
‫خب، ممکنه.
‫ولی مهمونی مناسب این رویه رو تغییر میده.»
‫«میزبان مناسب و عالی اعتماد به‌نفس را
‫به شکل طبیعی و باوقار نشان می‌دهد.»
‫باوقار.
‫«ناگهان، همه می‌فهمن شما فردی هستید ‫که مهمونی‌های عالی برگزار می‌کنه.
‫فقط یک نفر کافی‌ست ‫تا ذهنیت مردم را تغییر بدهد.
‫فقط یک مهمانی عالی کافی‌ست ‫تا زندگی شما را تغییر دهد.»
‫رزماری، لیست مهمونی.
‫و دیل، صفحه گردون نیاز داری ‫چون قراره دی‌جی بشی.
‫تجربه‌شو نداشتم.
‫قراره همه رو برقصونی.
‫یه لحظه سکوت هم نداریم.
‫هر آهنگ به‌طور نامحسوس ‫با آهنگ بعدی ترکیب میشه.
‫همه قراره درباره شبی حرف بزنن ‫که توی مهمونی ما رقصیدن
‫و همه‌اش قراره گردن تو باشه.
‫خیلی‌خب، شاید بهتر باشه دی‌جی بگیری.
‫از پسش برمیای.
‫« مهمانی‌هایی که می‌دانی »
‫خیلی‌خب، گل‌آرایی رو اونجا می‌ذاریم.
‫می‌خوام اولین چیزی بشه ‫که تو چشم مهمون‌ها می‌خوره،
‫و می‌خوام چند تا از میزها رو برداریم ‫تا زمین رقص درست بشه،
‫یا فکر می‌کنی خیلی بزرگ میشه؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی‌خب. خب، بعدش چی؟
‫بساط پذیرایی رو دارم، ‫که فکر می‌کنم یه‌جورایی...
‫- کاملا تقصیر منه. ‫- آره، ضعف دارم.
‫خیلی‌خب. منم.
‫داشتیم فکر می‌کردیم... ‫خب، صدف بگیریم.
‫- بامزه‌ست. ‫- ممنون.
‫و می‌دونم کوکتل میگو دوست داری،
‫- پس می‌تونم از هر کدوم سفارش بدیم. ‫- آره، میگو خوبه.
‫نمی‌دونم، اگه بخواید ‫می‌تونیم سوپ بگیریم.
‫من احتمالا برگر سفارش بدم.
‫سلام.
‫نمی‌دونم شنیدید یا نه،
‫ولی فردا شب اینجا مهمونی می‌گیرم.
‫مراسم شهرداری رو میگی؟
‫آره، کریس، با حمایت شهرداری، ‫ولی رئیس منم و مهمونی منه،
‫پس قدم‌تون روی چشم.
‫ولی دعوت‌نامه رو جواب بدید ‫چون ظرفیت مهمونی محدوده
‫و انتظار داریم افراد زیادی بیان.
‫فردا شب همه واسه جشن تولد بیل رونی ‫میرن باشگاه الکس.
‫اوه، بیل مهمونی گرفته؟
‫خب، راستش خدا رو شکر ‫چون با این همه گردشگر،
‫نگران بودم مجبور بشیم ‫مردم رو راه ندیم.
‫اوه، فکر نمی‌کنم مشکلی پیش بیاد.
‫از ناهار لذت ببرید.
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫هیچ‌کس نمیره.
‫آره.
‫« موفقیت آمیز خواهد شد زیرا نوبت توست.
‫مگر اینکه جمعیت کمی بیاد، آنوقت درباره ‫جایگاه اجتماعی تو قضاوت شده است. »
‫خب، حدود ۸۰۰ تا آهنگ توی لیست بود.
‫انگار همه آهنگ‌هایی که به عمرش شنیده ‫رو توی لیست آورده.
‫و بعدش...
‫با جوابِ دعوت‌نامه‌های مهمونی به کجا رسیدیم؟
‫صفر نفر.
‫اصلا چرا اینو بهم دادی؟ ‫می‌گفتی هیچ‌کس جواب نداده.
‫نمی‌خواستم بگم.
‫باشگاه الکس اجازه نداره به‌طور همزمان ‫بیشتر از ۳۰ نفر غیر عضو رو راه بده.
‫به گلن زنگ بزن. بهش بگو جشن تولد بزرگ ‫بیل رونی امشب کنسل شده،
‫مگه اینکه بخواد وقتی زمان ‫تمدید مجوز نوشیدنی‌شون میرسه،
‫یه کاری کنم که حسابی به دردسر بیفته.
‫« لیست مهمان » ‫« دعوت‌شده‌ها - ۱۵۶ نفر »
‫« شرکت نمی‌کنم - ۸ نفر » ‫« شرکت می‌کنم - ۳ نفر »
‫خیلی‌خب، لافتیس. ‫بیا وقتمو تلف کنیم.
‫شهردار تماس گرفت و پرسید ‫هنوز اون پیرزن رو پیدا نکردی؟
‫دریسکول، فکر می‌کنی ‫واسه سرگرمی اومدم اینجا؟
‫نیومدم که فیلم «آزاد» رو ببینم.
‫چشم.
‫اون چیه؟ مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫گوش کن. من...
‫یه‌کم نگرانـم که داری ‫زیاد از حد وقت می‌ذاری.
‫چیزه...
‫حتی نصف موردهای لیست رو نفهمیدم چی هست.
‫و می‌تونم بگم تاج‌تو عوض کنی؟
‫رزماری، الان به منفی‌بافیت نیاز ندارم.
‫فقط حامی باش.
‫امروز نمی‌تونم هیچ کاری رو درست انجام بدم.
‫چک، چک، یک، دو.
‫چک، چک، چک، چک، یک، دو.
‫چک، چک، چک یک، دو.
‫چک، چک، چک، چک یک، دو.
‫چک، چک، چک یک، دو.
‫چک، چک...
‫مهمونی یه ربع پیش شروع شده، ‫چرا هنوز چک چک می‌کنی؟
‫به طرز عجیبی سیستم پیچیده‌ای داره.
‫- داری دقم میدی، دیل. ‫- خیلی‌خب، یه چیزی رو امتحان می‌کنم...
‫سلام! از خارج از شهر اومدید؟
‫- بله. ‫- عالیه! تازه شروع کردیم.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫- یه دور میزنیم و میایم. ‫- نه، بیاید، نوشیدنی بخورید.
‫خیلی‌خب. اینجا زمین رقص ماست، ‫اگه یه وقت خواستید تکون بدید.
‫یا هم نه، می‌دونید.
‫دکتر کلوین مورگان رو دیدید؟
‫مطمئنم داستان‌های پزشکی جذابی داره.
‫امشب کار نمی‌کنم، پاتریشیا.
‫من یه داستان خوب واستون دارم.
‫با درد پا شروع شد.
‫خدای من. گندش بزنن!
‫چیه؟ چی شده؟
‫جلوی ورودی نشستن، ‫و سعی می‌کردم اینجا رو تزیین کنم.
‫می‌گیری چی میگم؟
‫حله.
‫- خیلی‌خب زشت‌ها، یالا. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫تخم‌مرغ شکم‌پر تموم شد.
‫باشه. میرم میارم... میرم...
‫« زمان مناسب برای سِرو نوشیدنی »
‫برای کی؟
‫خب، تام، نمی‌دونم کجایی،
‫ولی من اومدم مراسم...
‫همون مراسمی که گفتی میای!
‫ندیدی اون خوش‌قیافه‌ها کجا رفتن؟
‫کسی خوش‌قیافه‌ها رو ندیده؟
‫اوه، دارم می‌بینمشون. ‫بالای پله‌ها ایستادن.
‫خدای من.
‫- خوش‌قیافه هستن. ‫- آره. خوشگلن.
‫آره.
‫خوشمزه‌ست.
‫دستور پخت شماست؟
‫اگه می‌گفتم آره، باور می‌کردی؟
‫نگی بهتره.
‫میرم بازم کیک خرچنگ بیارم.
‫جدا میگم، چی تو سرش می‌گذره؟
‫چرا همیشه انقدر با من بد رفتاری می‌کنید؟
‫شروع شد.
‫ببینید کی دوباره قربانی‌بازی‌هاش شروع شد.
‫می‌دونی چیه، کریس، ‫واسم مهم نیست حرفمو باور می‌کنی یا نه.
‫اون اومد خونه‌ام، ‫و من زیر تخت قایم شدم و اون...
‫زیر تخت قایم شدی؟
‫خدای من. نـ... نمی‌دونستم.
‫بچه‌ها، اون زیر تخت قایم شده.
‫چقدر زرنگ.
‫باورم نمیشه به فکر بقیه دخترا نرسیده بود ‫که قایم بشن.
‫صبر کن، قایم شده بودن.
‫سامانتا چاقو خورد ‫و بعد توی خشک‌کن قایم شد.
‫البته، قاتل ماشین رو روشن کرد، ‫و خب، اون مُرد.
‫و جن... جن زیر استخر پوشیده‌اش قایم شده بود ‫اما اون از قبل منتظرش بود.
‫ولی تو... تو زیر تخت قایم شدی.
‫حتما اونجا نقطه‌ضعفش بوده.
‫- نمی‌تونه زیر تخت‌ها رو نگاه کنه. ‫- من...
‫نمی‌دونم چرا منو پیدا نکرد، ‫اما اونجا بود و من...
‫ول کن!
‫رها کن.
‫دوستای من مُردن.
‫و تو انقدر دنبال توجه هستی،
‫که این موضوع رو به خودت ربط دادی.
‫ببخشید،
‫فکر کردم اینجا دستشوییه.
‫« الان نوشیدنی رو سِرو کن »
‫نوشیدنی!
‫این یکی خونه تو هینگهام اتاق خصوصی داره.
‫می‌تونم اینجا رو اتاق هنری کنم.
‫نظرت درباره اتاق نوشیدنی چیه؟ ‫تو فکرش بودم.
‫شیوه بامزه‌ای برای درخواست طلاقه.
‫شیفتت تموم نیست؟
‫خب، لافتیس باور داره که
‫یه پیرزن دیوونه تو خیابون‌ها می‌چرخه.
‫آره، و منتظره بیای خونه.
‫راه افتادم.
‫میشه بستنی نعنایی ‫با تیکه‌های شکلات بگیری؟
‫خریدم.
‫بابت سر و صدا ‫از کافه سالتی‌ویل شکایت کردن.
‫واسم مهم نیست.
‫مهمونی پاتریشیاست. ‫تعطیلش کنم؟
‫نه. نه، خودم میرم.
‫« وقتی سخنرانی کوتاه‌ست »
‫ببخشید.
‫یه‌کم اضطراب دارم.
‫تو می‌تونی، عزیزم.
‫این‌که امشب همه‌تون اومدید ‫برای من خیلی ارزشمنده.
‫شب فوق العاده‌ای برای شهر ماست.
‫راستش زبونم بند اومده.
‫«با دیدن دوستان قدیم و جدید در این جمع...
‫احساس قدردانی می‌کنم.
‫همیشه می‌شود سرنوشت تاریخ را تغییر داد.
‫و امشب، فردا از همین امروز آغاز میشه.»
‫به امید شروع‌های تازه!
‫نوش جان.
‫نوش جان!
‫بریم سمت دریا و آتیش‌بازی رو ببینیم.
‫بریم، پاتریشیا.
‫آره، پاتریشیا!
‫باشه، میرم بازم نوشیدنی بیارم.
‫- آره. بریم! ‫- یالا.
‫مشکلت چیه؟
‫یه کلمه هم از سخنرانی‌تو نفهمیدم.
‫می‌دونم گفتی حامی باشم، ‫اما نگرانی‌های خودمو دارم.
‫فقط همین رو میگم.
‫بشیر! بالاخره استراحتی؟
‫نه. نه، من...
‫از سر و صدا شکایت کردن.
‫ببخشید، فکر کنم مردم دارن خوش می‌گذرونن.
‫پاتریشیا.
‫داری...
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫خدای من.
‫سعی کردیم بهش بگیم.
‫نگرانی داشتی؟
‫- چرا چیزی نگفتی؟ ‫- گفتی ازت حمایت کنم!
‫من... من چیکار کردم؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه.
‫خدای من.
‫نه. نه.
‫خدای من.
‫دوستان! چیکار می‌کنید؟
‫نه! نه!
‫وایستید!
‫برو عقب!
‫برید عقب! هی، هی.
‫هی، هی، هی، هی.
‫اینجا چه خبره؟
‫فقط...
‫بیارشون بیرون! نجات‌شون بده!
‫زود باشید. همین جا بمونید!
‫جلو نرید! هی! ببخشید، هی! بیاید بیرون!
‫لعنتی. بیاید اینجا.
‫هی! تو!
‫هی، بیا اینجا!
‫از آب برو بیرون! برو بیرون!
‫برید بیرون! برید!
‫ایستگاه نجات یک. ‫کلانتر کلمنز هستم.
‫تمامی واحدهای آتش‌نشانی و نجات در دسترس ‫به سمت مهمونی پاتریشیا.
‫نمی‌دونم چه خبر شده!
‫هی! نه، خانم. برگرد!
‫چی؟
‫نه، از این‌طرف. برو عقب!
‫اون‌ها رو می‌کشه.
‫بیا اینجا! بیا.
‫برید بیرون. بایستید!
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫پاتریشیا؟
‫خوبی؟
‫نه.
‫توی مهمونی یه اتفاق بد افتاد.
‫خوب پیش نرفت.
‫بذارش توی لیستِ ‫«بعدا یه فکری به حالش می‌کنیم.»
‫چرا...
‫چرا نمیای با ما بریم؟
‫ممکنه به کمکت نیاز داشته باشیم.
‫سوار شو.
‫- چه مشکلی داره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫صداش از ترس می‌لرزید.
‫چون یه چیزی می‌دونه.
‫برایس!