‫« بیمار: روث لیوینگستون »
‫یالا، سرطان، سرطان، سرطان.
‫« یادآوری شود داروها را همزمان مصرف نکند »
‫تام؟
‫تام، صدای منو می‌شنوی؟
‫مجبور نیستی این کار رو انجام بدی.
‫آره، مجبوری!
‫به حرفِ اون گوش نده.
‫پاتریشیا.
‫تام.
‫اجازه نده از پناهگاه خارج بشن.
‫و حواست به پسرم باشه.
‫تام، صبر کن.
‫« به خانه‌ی من خوش آمدید »
‫روث!
‫روث؟
‫روث!
‫روث؟
‫تام.
‫- منو ترسوندی. ‫- ببخشید.
‫چند باز زنگ و در زدم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدی منو ببری پناهگاه.
‫تام.
‫فکر می‌کردم منو فراموش کرده باشید.
‫- ابدا. ‫- وایسا وسایل‌مو جمع کنم.
‫زود میام.
‫راسش می‌دونی، الان جاده‌ها رو سیل برداشته،
‫پس شاید بهتر باشه همین جا بمونیم.
‫خب،
‫طوفان‌های زیادی رو پشت سر گذاشتیم، مگه نه؟
‫درسته.
‫بذار واست حوله بیارم.
‫هر دو لازم داریم.
‫سه کیلومتر راه رفتم.
‫دویست بطری آب.
‫صد تا وعده غذایی آماده.
‫چند نفر اینجا هستن.
‫۱۳۷ نفر.
‫خیلی‌خب.
‫نصف جیره رو به بچه‌ها بدین. ‫من نیاز ندارم.
‫- باشه. ‫- خانمی که قبلِ من اینجا کار می‌کرد،
‫گفت پامو توی پناهگاه نذارم.
‫و اونوقت چرا؟
‫هیچ‌وقت نگفت.
‫رزماری، الان این داستانِ تو ‫چه کمکی به ما می‌کنه؟
‫فکر کنم حوصله صحبت نداریم.
‫نه، فکر نکنم.
‫خیلی‌خب.
‫آدم‌های زیادی اینجا هستن.
‫تحت فشار، اوضاع به‌سرعت از کنترل خارج میشه.
‫باید آرامش‌شون رو حفظ کنیم. باشه؟
‫باشه.
‫می‌شنوی؟
‫صداها رو میگم.
‫صداشون داره بلندتر میشه.
‫خیلی‌خب. انگار اوضاع مرتبه. ‫احتمالا چیز خاصی نیست.
‫- میشه بیرون حرف بزنیم؟ ‫- آره.
‫امشب بچه بدنیا میاد.
‫چی؟ نه.
‫نه، نه، نه، نه. محاله.
‫خب، غیر ممکنه.
‫زایمانِ اون هفت هفته دیگه‌ست.
‫ببخشید. ‫نمی‌دونستم پزشکی خوندی.
‫نگران باغچه‌ام هستم.
‫به نظرت سالم می‌مونه؟
‫به نظرم.
‫چایی می‌خوری؟
‫ممنون میشم.
‫خیلی‌خب.
‫چه تقویم پر و پیمونی داری.
‫آره. خودمو مشغول می‌کنم.
‫هنوز خیلی جنب و جوش داری.
‫باشگاه داستان‌نویسی؟
‫چند نفر هستیم که داستان می‌نویسیم ‫و بعد برای همدیگه می‌خوندیم.
‫می‌دونی، داستان فرانکنشتاین ‫همین‌طوری نوشته شد.
‫البته من مری شلی نیستم، ‫ولی خیلی خوش می‌گذره.
‫به دیردیره کمک کن پایین بیاد. ‫به دیردره کمک کن بالا بره.
‫دیردره کیه؟
‫دیردره کین رو می‌شناسی.
‫خیلی پوست‌کلفته،
‫ولی هنوز به کمک نیاز داره ‫تا هر روز صبح از ایوون خونه‌اش بیاد پایین
‫و بعدِ ناهار بره بالا.
‫وگرنه کل روز اونجا گیر میفته.
‫هر روز بهش کمک می‌کنی؟
‫کار خاصی نمی‌کنم. ‫اتفاقا خوشحال میشم.
‫میشه برم دستشویی؟
‫چی؟
‫- می‌تونم برم دستشویی؟ ‫- حتما.
‫همین بغله، سمت راست.
‫دارم چه غلطی می‌کنم؟ ما...
‫دودمانِ رزماری رو نابود می‌کنیم؟
‫پاتریشیا، حال اوان خوبه؟ پاتریشیا؟
‫« یادآوری شود داروها را همزمان مصرف نکند »
‫بخوری گرم میشی.
‫چاییم محصول باغچه‌ی خودمه.
‫نعنا فلفلی دارم، ‫که به آدم انرژی میده،
‫و بابونه و اسطوخودوس، ‫که آرامش‌بخش و آروم‌کننده‌ست.
‫خب، تو انتخاب کن.
‫چایی آرامش‌بخش بخوریم.
‫باشه. انتخاب خوبیه.
‫باید ۲۷ دقیقه دم بکشه.
‫چی؟ نه، نه.
‫- اون یکی چقدر طول می‌کشه؟ ‫- سه دقیقه.
‫پس همون خوبه.
‫ولی چایی ریختم دیگه.
‫اون یکی رو بخوریم.
‫عمرا چایی‌مو حروم کنم، تام.
‫بالاخره اومدی خونه‌ام.
‫می‌خوام اطراف رو نشونت بدم.
‫زود باش. بیا.
‫انقدر افسرده نباش. زود باش.
‫- بفرمایید. ‫- دستشویی کجاست؟
‫دستشویی اون‌طرفه.
‫بفرما آقا کوچولو.
‫بگیر.
‫بفرمایید. و...
‫« اگه این رو می‌خونی، یعنی من مُردم »
‫پاتریشیا.
‫یه سوال.
‫تا کِی باید اینجا بمونیم؟
‫طوفان نوریستر چهارشنبه خاکستر ‫سال ۱۹۶۲ پنج روز طول کشید.
‫ولی اینجا، توی این جزیره، طوفان‌هایی داشتیم ‫که دو برابر اون طول کشید.
‫آره، مهم اینه که ما پناهگاه، برق، ‫یه عالمه آب و غذا داریم.
‫پشت سر می‌ذاریم، باشه؟
‫چند تا راه پیدا کن ‫که مردم رو سرگرم کنی.
‫بازی، ورق‌بازی، هر چیزی.
‫بازی. ورق‌بازی.
‫پتی، تام رو ندیدی؟ ‫باید فورا باهاش حرف بزنم.
‫نمی‌دونم کجاست. ببخشید.
‫دیشب یه بهیار چاقو خورد.
‫چی؟
‫هی.
‫- یه چیزی پیدا کردم. ‫- چی؟
‫راه خروج.
‫- باشه. ‫- راه خروج.
‫ترسناکه.
‫نیفتی.
‫اینجا کجاست؟
‫بریم پایین؟
‫اوان؟ یالا.
‫آره، بریم.
‫پس تو پیشکش هستی.
‫کمیته‌ای متشکل از همتایانت،
‫پس از یه روند گزینش بسیار منصفانه و دقیق ‫تو رو انتخاب کردند.
‫شاید مرتکب جرم شدی.
‫یا به جامعه بدهی داری.
‫یا به‌‌نوعی تحت تعقیب هستی.
‫هر چند هرگز نخواهی فهمید،
‫از این بابت دلگرم باش
‫که دلیلِ غیر قابل انکاری ‫برای حضور تو در اینجاوجود داره.
‫سرنوشتت رو بپذیر و احساس غرور کن.
‫فداکاری تو جان بی‌شماری از اعضای جامعه رو ‫از این رنج و مشقتِ غیر ضروری نجات میده.
‫بازم بابت فداکاریت ازت تشکر می‌کنم.
‫ویدوز بی از تو تشکر می‌کنه.
‫اینجا اوان می‌مونه.
‫توی حراجی خریدم.
‫بچه‌ها عاشق ماشین هستن.
‫اون چیه؟
‫گفت یه پله اضطراری می‌خواد، ‫اگه یه‌وقت آتیش‌سوزی شد.
‫خیلی باهوشه.
‫آره.
‫آلفرد عزیزم.
‫خیلی دوستش داشتم.
‫نامزد قدیمی؟
‫آره.
‫اما حیوون اونو گاز گرفت ‫و مثل همون حیوون شد.
‫اوه، این خیلی هیجان انگیزه.
‫بهم چشم داشت.
‫اولین روزی که منشی شهردار، ‫هاوارد بزدل بودم.
‫آدم خوبی بود.
‫وقتی رفت تعجب کردم،
‫اما مردم ترسیدن.
‫بهم چشم داشت.
‫کشیش رابرتس. فوق العاده بود.
‫مثل پدرم بود.
‫تو رو خدا نگو بهت چشم داشت.
‫نه، مسخره‌بازی درنیار. البته که نه.
‫اوه، می‌دونی چیه؟
‫راست میگی، بهم چشم داشت.
‫خلاصه که اینطور.
‫این... بابا و مامانت هستن؟
‫آره.
‫صبر کن، همین خونه‌ست؟
‫آره.
‫آره. بابام این خونه رو ساخت.
‫واقعا؟
‫اون زمان درست و حسابی می‌ساختن.
‫دوران سختی رو پشت سر گذاشته، ‫ولی هنوز سرپاست.
‫اما،
‫یه چیزی بابامو توی دریاچه کشوند.
‫خدای من، روث.
‫زندگی خیلی سختی داشتی.
‫خب، یکی از مزایای بزرگ شدن ویدوز بی
‫اینه که یاد می‌گیریم ‫در شرایط سخت دووم بیاریم.
‫نباید این‌طور باشه.
‫نباید، ولی هست.
‫کاری نمیشه کرد.
‫اگه راهی بود، چی؟
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫خب، مثلا... اگه...
‫اگه می‌تونستی یه کاری انجام بدی ‫تا شرایط عوض بشه، چی؟
‫حاضر بودی برای این، چه کاری انجام بدی؟
‫تابه‌حال اسمِ...
‫مسئله تراموا رو شنیدی؟
‫سال ۱۹۴۲ رو میگی که سعی کردیم یکی بسازیم ‫و همه کارگرها ناپدید شدن؟
‫نه. چی؟ نه. نه.
‫فرض بگیر که تراموا از کنترل خارج شده
‫و با سرعت زیاد حرکت می‌کنه
‫و به سمتِ مردم میره.
‫یه جمعیت بزرگ.
‫یه اهرم جلوی تو قرار داره
‫که می‌تونه مسیر رو تغییر بده، ‫اما فقط به یه نفر برخورد می‌کنه.
‫تو... حاضری اون اهرم رو بکشی؟
‫اوه، فهمیدم. ‫و بعد اون جمعیت نجات پیدا می‌کنن؟
‫آره. آره، دقیقا
‫خب، اهرم رو نمی‌کشم.
‫- ولی چاره‌ای نداری. ‫- پس حق انتخاب ندارم؟
‫- خب سوالت چیه؟ ‫- نه. خب، چرا. حق انتخاب داری.
‫ولی...
‫ولی نه به‌صورت واقعی، ‫چون اگه اهرم رو نکشی،
‫اون جمعیت می‌میرن.
‫- خب، نمی‌کشم. ‫- چطور می‌تونی نکشی؟
‫تراموای از کنترل خارج شده همون زندگی ماست.
‫اهرم، منم.
‫آدم نمی‌تونه ‫اتفافات بد زندگی رو کنترل کنه، تام.
‫اما اگه اون اهرم رو بکشم، ‫یعنی انتخاب کردم،
‫و تصمیم گرفتم اون آدم رو بکشم،
‫و من نمی‌تونم همچین کاری کنم.
‫یه نقل‌قولی وجود داره که من عاشقشم.
‫سوزن‌دوزی کردم.
‫بذار واست بخونم.
‫«دنیا خشن و بی‌ثبات است.
‫در نهایت آنچه بخواهد رو ‫بر تو تحمیل خواهد کرد.»
‫نمی‌تونم اینو بخونم. ‫این قسمت‌شو نمی‌تونم بخونم.
‫نمی... نمی‌تونم بخونم. ‫فهمیدم. فهمیدم. صبر کن.
‫«ما در ساختمانی زندگی می‌کنیم ‫که پیوسته در آتش است،
‫و آنچه که باید همیشه ‫از آن نجات دهیم، عشق است.»
‫تنسی ویلیامز.
‫خب، باید یه شب تو مسافرخونه جزیره بمونه،
‫و اونوقت می‌فهمه تو همین ساختمون آتیش‌گرفته ‫چه زندگی خوبی داره.
‫بی‌خیال روث.
‫اینجا خونه وحشته.
‫زندگی خونه وحشته.
‫تو یه نفر باید خوب بدونی، تام.
‫من همیشه نگرانت هستم.
‫تو... نگران من هستی؟
‫چرا؟
‫چون از حقیقت فرار می‌کنی.
‫خب، می‌خوای اینجا مثل مارتاز وین‌یارد باشه.
‫محاله.
‫آخر مسیر هیچ سعادتی در کار نیست.
‫حتی اگه بود، از آدم گرفته می‌شد
‫چون زندگی همینه.
‫شکوهِ زشت و زیبا و وحشتناکه.
‫آدم...
‫فقط باید بپذیری.
‫روث؟
‫اینو از کجا پیدا کردی؟
‫به من رسیده. ارث خانوادگیه.
‫قشنگ نیست؟
‫خیلی بهت میاد.
‫ممنون.
‫من میریزم.
‫نفر بعد کیه؟
‫ایو. خیلی‌خب.
‫بفرمایید.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫- ممنون. اسمت چیه؟ تاد؟ ‫- آره.
‫تاد داریم؟
‫چرا لفتش میدیم؟ مگه می‌خواد وام بگیره؟ ‫بریم بابا.
‫- هی... ‫- بله، تام.
‫- آره، دیروز آشنا شدیم. ممنون. ‫- بله تام.
‫خدای من. آدم‌ها چقدر وقیح هستن.
‫خدای من. ‫حتما شوخیت گرفته.
‫کاملا کپک زده.
‫خیلی‌خب. خب بذار...
‫- یکی دیگه... ‫- واسه منم فاسد شده. آب هم بدمزه‌ست.
‫خیلی‌خب. خب، درست‌شون می‌کنیم
‫- و... ‫- واسه من سالمه.
‫- داداش، بده من... ‫- نه، نه، نه! هی!
‫هی! هی! هی!
‫ببخشید. هی، هی، تو.
‫انبار اونو می‌خوام. انبار اونو می‌خوام.
‫- هی، نزنش! ‫- هی.
‫واسه یه لقمه نون ‫باید چه خاکی به سرمون بریزیم؟
‫هی، هی، هی، هی! هی! ‫ما... هی!
‫حل و فصلش می‌کنیم.
‫نگران نباشید، آروم باشید خب؟
‫چند هفته بدون غذا دووم میاریم.
‫اما بدون آب نه.
‫خدای بزرگ.
‫ما هم همینو میگیم. آب می‌خوایم.
‫این جزیره طلسم شده.
‫هی.
‫می‌دونی چه فکری می‌کنم؟
‫فکر می‌کنم یه داستان بامزه میشه ‫که یه روز واسه بچه‌مون تعریف می‌کنیم.
‫اینکه توی یه پناهگاه شلوغ بدنیا اومده.
‫با این آدم‌های دیوونه.
‫آب می‌خوام...
‫به زنم بدم.
‫این دو تا واسه توئه.
‫ممنون.
‫اونجا چه خبره؟
‫و چرا لافتیس نیست؟
‫خدا می‌دونه.
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫چی؟
‫مجبورم کردم شجره‌نامه روث رو دربیارم.
‫می‌دونی چقدر وقتمو گرفت؟
‫بعد اون سه تا جمع شدن ‫و مثل دختر مدرسه‌ای‌ها پچ‌پچ می‌کردن.
‫منو راه ندادن.
‫باید یه فکری به حال خودم کنم.
‫پاتریشیا.
‫جریان چیه؟
‫پاتریشیا.
‫لافتیس داره چیکار می‌کنه؟
‫در رو ببند و تا من برنگشتم ‫اجازه نده کسی وارد بشه.
‫عزیزم؟ عزیزم، چی شده؟
‫الان میام.
‫- چی؟ چی میگی؟ ‫- یه کاری دارم، باید انجام بدم.
‫نه. گوش کن. بشیر.
‫وقتی لارن فوت شد، نمی‌دونستم...
‫نمی‌دونستم چیکار کنم.
‫می‌دونی که سعی داشت باهام حرف بزنه؟
‫جزیره. و...
‫خندیدم.
‫سربه‌سرش گذاشتم.
‫نمی‌دونم واسه چی گوش ندادم.
‫و بعد اینکه سوار کشتی شدیم، ‫وقتی گفتن که سکته کرده...
‫می‌دونستم...
‫می‌دونستم و بازم گردشگرها رو آوردم.
‫چون آینده بهتری برای اون...
‫و خودم می‌خواستم.
‫و الان جون اون آدم‌ها رو به خطر انداختم.
‫خانواده‌های زیادی توی پناهگاه هستن.
‫خانواده‌هایی که...
‫من به اینجا آوردم.
‫ببخشید.
‫ولی باید همه‌چیز رو درست می‌کردم.
‫داشتم چی می‌گفتم؟
‫تابستونِ اون سال خاله بتی‌ام دیگه حرف نزد.
‫اولش فکر کردیم قهر کرده،
‫ولی بعد فهمیدیم دلیلش چیز دیگه‌ست.
‫هی.
‫پی‌جی!
‫رفقا، اینجا رو.
‫رفیق، بیا اینجا. اینو ببین.
‫بیا.
‫هی، یه در دیگه اینجاست.
‫بیاید. نگاه کنید.
‫هی.
‫کلی، بشین.
‫رفیق، نمی‌تونم.
‫به نظرم باید بشینی.
‫رفیق.
‫اصلا خوب نیست.
‫صبر کن. این چیه؟
‫با این وضع، ترجیح میدم بیرون باشم. ‫جدی میگم.
‫به نفع همه‌ست تا تموم شدن طوفان ‫تو پناهگاه بمونیم.
‫- اما چرا در رو قفل کردید؟ ‫- منطقی نیست که در رو بستید.
‫اجازه ندارید ما رو اینجا نگه دارید.
‫صداتو بیار پایین. هی!
‫ببخشید. ببخشید.
‫هر جا هستید بمونید!
‫هی. هی، هی، هی، هی.
‫- صداتونو بیارید پایین. ‫- وقتش رسیده.
‫- چیزی نیست. همه‌چی مرتبه. ‫- وقتش رسیده.
‫وقتش رسیده. وقتش رسیده.
‫به پشتیبان خود گوش بدید.
‫حرکت کنید.
‫- التماس نکنید. ‫- چی؟
‫این چیه؟
‫احتمالا منظورش همین بود.
‫قوی باش. به پیمان پایبند باش.
‫و یادت باشه، فداکاری راه نجات اون‌هاست.
‫روزهای سخت به پایان نخواهد رسید،
‫تا زمانی که به طور کامل ‫به این عهد و پیمان عمل نشه.
‫جان در برابر جان.
‫جزیره نیازهای خود را آشکار خواهد کرد.
‫هر بانگِ ناقوس، بهای جان یک انسان است.
‫وسوسه میشید به اون‌ها دلداری بدید.
‫بپرهیزید.
‫ترس اون‌ها حیاتیـه.
‫میگن مزه‌شو دوست دارن.
‫الان، برای خوابی آرام و طولانی دعا می‌کنیم.
‫هی! نترسید. تکون نخورید، چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫- سر جاتون بمونید! ‫- تکون نخورید!
‫هی، ببخشید. چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫حال همه خوبه.
‫ما فقط...
‫- با همدیگه این طوفان رو پشت سر می‌ذاریم. ‫- آره.
‫می‌دونم همه ترسیدیم.
‫ولی ما همدیگه رو داریم.
‫درست میگم؟
‫آره؟ پشت همدیگه هستیم؟
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫دیل؟
‫اینجا...
‫دیل، داری مردم رو می‌ترسونی.
‫اینجا تله‌ی مرگه!
‫فرار کنید!
‫خودتونو نجات بدید!
‫پاتریشیا.
‫پاتریشیا، اون...
‫اون... اون نمی‌میره.
‫میشه لطفا بگی حالِ اوان خوبه؟
‫پاتریشیا؟
‫چی شده؟
‫چی... چی شده؟
‫پاتریشیا، چی شده؟
‫تو آدم خوبی هستی.
‫حقت این نیست.
‫می‌دونی...
‫یه بار عاشق یه مرد متاهل شدم.
‫عیب نداره.
‫جوون بودم.
‫دروغ گفتم، چهل ساله‌ام بود.
‫دوست دارم بگم که نمی‌دونستم متاهل بود، ‫ولی می‌دونستم.
‫می‌خواستم زنشو طلاق بده، ‫اما زیر بار نمیرفت.
‫باردار شدم.
‫قایم کردم.
‫حال و اوضاع خوبی نداشتم.
‫گریه کردم.
‫خیلی گریه کردم.
‫صبح تا شب گریه می‌کردم.
‫خب، بچه رو به اون دادم.
‫تا با زنش، اونو مثل بچه خودشون بزرگ کنن.
‫از دور بزرگ شدن دخترمو نگاه کردم.
‫بچگی خوبی داشت.
‫اونو دوست داشتن.
‫کی؟
‫مُرد.
‫ولی اولین رقص‌شو دیدم.
‫اولین بار پشت فرمون نشست رو دیدم.
‫اولین بار که رفت سر کار ‫و بستنی قیفی به مردم می‌داد رو دیدم.
‫و وقتی عاشق تو شد رو دیدم، تام.
‫چی؟
‫دختر عزیزکم، لارن.
‫زنت.
‫حرفت با عقل جور درنمیاد.
‫بعدِ اتفاق کشتی، عذاب وجدان داشتم.
‫تا جایی که می‌تونستم ‫میرفتم آسایشگاه و اونو می‌دیدم.
‫بهش گفتم من مامان پنهانش بودم.
‫نه. نه، من...
‫باور نمی‌کنم.
‫فکر می‌کنی واسه چی هنوز میام سر کار؟
‫من ۸۴ ساله‌مه، تام.
‫خسته شدم.
‫میام تا همچنان بخشی از زندگی نوه‌ام باشم.
‫اینکه بالاخره به زبون آوردم ‫حس خیلی خوبی داره.
‫نه. نه، نه. نه، نه.
‫- این بار رو از دوشم برداشتم... ‫- نه، نه. امکان نداره.
‫- بعد این همه سال. ‫- محاله.
‫- عقل... عقلتو از دست دادی. ‫- نمی‌دونم چرا امشب گفتم.
‫خدای من.
‫بعضی چیزا دستِ آدم نیست.
‫نه!
‫دیگه به کی گفتی، روث؟
‫به هیچ‌کس، تام! ‫به هیچ‌کس نگفتم!
‫کسی خبر نداره، کسی نمی‌دونه.
‫خدای من.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونه از این جزیره خارج بشه.
‫روث.
‫باید ببرمت دکتر.
‫محکم منو بگیر. حاضری؟
‫یک، دو، سه.
‫نه!
‫چیکار کردی؟
‫بچه‌مو بدبخت نمی‌کنم.
‫نه. نه، نه، نه، نه، نه.
‫- روث؟ ‫- پاتریشیا گفت تمومش می‌کنی اما...
‫- هی، می‌دونستم... ‫- اون آخرین نفر نیست.
‫می‌دونستم نمی‌تونی.
‫اون آخرین وارث نیست!
‫چی؟
‫آخرین نفر کیه؟
‫کیه، تام؟
‫کیه؟
‫خیلی‌خب. بشیر، بندازش.
‫لطفا، لطفا بیار پایین.
‫اسلحه رو بیار پایین.
‫ببین، بچه‌ی من داره بدنیا میاد ‫و باید بدونم کیه.
‫نمی‌دونم.
‫صبر کن، این چیه؟
‫توی چشمت قرار می‌گیره و باز می‌مونه...
‫می‌دونی چیه؟ تو رو صندلی بشین.
‫- منو ببند. ‫- جدی میگی؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫پی‌جی!
‫- دیوونه‌ای. ‫- هی!
‫پی‌جی گلنویل، ‫از روی اون صندلی عجیب بلند شو ببینم.
‫- همین الان! ‫- باشه. صبر کن.
‫- یالا. ‫- ببخشید.
‫ببخشید.
‫گم بشید.
‫- هی. باز کن! ‫- چی شد؟ بی‌خیال.
‫- قفل شد. ‫- زود باشید در رو باز کنید!
‫- برید. برید، برید، برید! ‫- صبر کن!
‫- باز کنید! ‫- بچه‌ها! بچه‌ها! چی...
‫- داره یه اتفاقی میفته. ‫- قفل شده!
‫- در رو باز کن! ‫- دارم زور میزنم!
‫خدای من. خدای من!
‫تو یه روده راست تو شکمت نیست.
‫تموم شد.
‫چرا تموم شد؟
‫روث.
‫روث؟ روث؟
‫لعنتی.
‫تام؟
‫زود باش کمک کن.
‫باید اونو ببریم دکتر.
‫- روث. باهام حرف بزن. ‫- چرا تموم شد؟
‫هی.
‫چیزی نیست. حالت خوبه. ‫حالت خوبه. تکون نخور.
‫حتما انجامش داد.
‫« پــایــان فــصــل اول »