رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت یک شخصیت تحول‌آفرین‏.‏‏.‏‏.‏
توی تاریخ آمریکا هست‏.‏
اون کشور رو از رکود اقتصادی نجات می‌ده‏.‏‏.‏‏.‏
و از انزواگرایی دور می‌کنه‏.‏
در تابستون 1944‏،‏ نیروهای متفقین دارن توی فرانسه می‌جنگن‏،‏
و بمب‌افکن‌های سنگین دارن به جزایر اصلی ژاپن حمله می‌کنن‏،‏
اما مجبور کردن نیروهای محور به تسلیم شدن در برابر خواسته روزولت،‏
یعنی تسلیم بی‌قید و شرط‏،‏ هنوز هم به تلاش زیادی.‏‏.‏‏.‏
از طرف آمریکا و متفقینش‏ نیاز داره.‏
همه جنگ‌ها دنیا رو تغییر می‌دن‏،‏
اما هیچ‌کدومشون دنیا رو مثل جنگ جهانی دوم تغییر ندادن‏.‏
ژاپن در حال پیشروی بود‏،‏ آلمان در حال پیشروی بود‏.‏
هیچ‌کس نمی‌تونه کابوسی رو تصور کنه که اون‌ها قراره به راه بندازن‏.‏
مخرب‌ترین جنگ در تاریخ بشر‏.‏
ناگهان‏،‏ دنیا زیر و رو می‌شه‏،‏
و جهنم به پا می‌شه‏.‏
غرب از سرعت پیشروی شگفت‌زده شده‏.‏
متفقین رو داریم که توسط سه قدرت بزرگ رهبری می‌شن‏:‏‏
روزولت‏،‏ چرچیل‏،‏ استالین‏.‏
مردانی که با مسائل فوق‌العاده پیچیده دست و پنجه نرم می‌کنن‏.‏
این بزرگ‌ترین عملیات نظامی تاریخ بشره‏.‏
متفقین باید با هم متحد بشن‏،‏ نه فقط از نظر نظامی‏،‏
بلکه در مقیاس صنعتی‏.‏ این یک دیدگاه جهانیه‏.‏
اون‌ها باید در هر آب و هوایی بجنگن‏،‏
از قطب شمال تا جنگل‌های اقیانوس آرام‏،‏
تا بیابان‌های آفریقا و اعماق اقیانوس‏.‏
اما هیچ اطمینانی به پیروزی نبود‏.‏
قرار بود یک حمام خون وحشتناک باشه‏.‏
ما انسان‌ها رو در بدترین حالت خودشون می‌بینیم‏،‏
اینکه چطور با انسان‌های دیگه رفتار می‌کنن‏،‏
و اون‌ها رو در بهترین حالت خودشون می‌بینیم‏،‏
که حاضرن جونشون رو بدن تا بقیه زنده بمونن‏.‏
جنگ جهانی دوم نبردی بود که فقط می‌تونست یک پیروز‏.‏‏.‏‏.‏
و یک مغلوب داشته باشه‏.‏
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
[بدون تسلیم]
[سال 1944]
تابستان 1944‏.‏
در حالی که نیروهای آمریکایی توی اروپا با آلمان می‌جنگن‏.‏‏.‏‏.‏
و توی آسیا‏-‏اقیانوسیه با ژاپن‏،‏
در ایالات متحده‏،‏ سال انتخابات بود‏.‏
با اینکه کشورش توی جنگ بود‏،‏ فرمانده کل قوا‏،‏
قدرتمندترین مرد دنیا‏،‏
باید دنبال تأیید رأی‌دهنده‌ها می‌بود‏.‏
فرانکلین روزولت داشت سعی می‌کرد‏.‏‏.‏‏.‏
کاری رو بکنه که هیچ آمریکایی تا حالا نکرده بود‏،‏
یعنی برای چهارمین دوره به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب بشه‏،‏
و کشور آماده نبود که فرانکلین روزولت رو کنار بذاره‏،‏
اما از استخدام دوباره اون هم خیلی هیجان‌زده نبودن‏.‏
روزولت از سلامت کامل برخوردار نبود‏.‏‏.‏‏.‏
وقتی اولین بار توی سال 1932 برای ریاست‌جمهوری کاندید شد‏.‏
اون در جوونی قربانی فلج اطفال شده بود‏،‏ روی ویلچر بود‏.‏
کسایی که اون رو قبل از جنگ می‌شناختن‏،‏ همیشه کمی‏.‏‏.‏‏.‏
از اینکه چقدر به طرز چشمگیری پیر شده بود‏،‏ شوکه می‌شدن‏.‏
استرس جنگ اون رو فرسوده کرده بود‏،‏
پس اون باید به‏.‏‏.‏‏.‏
مردم آمریکا نشون می‌داد که هنوز هم‏.‏‏.‏‏.‏
محکم فرماندهی این جنگ رو توی دست داره و‏.‏‏.‏‏.‏
می‌تونه اون رو با موفقیت به پایان برسونه‏.‏
[جولای 1944]
[پرل هاربر]
روزولت تصمیم می‌گیره با کشتی به هاوایی بره‏.‏‏.‏‏.‏
تا یک کنفرانس زمان جنگ رو با رهبران ارشدش برگزار کنه‏.‏
با حضور روی یک کشتی جنگی توی محلی که جنگ شروع شده بود‏،‏
اون برای آمریکایی‌ها این توانایی رو داشت که تصویری‏.‏‏.‏‏.‏
از سرزندگی و قدرت مداوم رو نشون بده‏.‏
هدف اصلی کنفرانس پرل هاربر‏.‏‏.‏‏.‏
تعیین استراتژی آمریکا در برابر ژاپن توی اقیانوس آرام بود‏.‏
روزولت به ژاپن نگاه می‌کنه و کشوری رو می‌بینه که.‏‏.‏‏.‏
به نوعی نظامی‌گری‏ آلوده شده.‏‏.‏‏.‏
یک میل به تسخیر همسایگانش‏،‏
یک تصور از برتری نژادی روی تمام مردم دیگه توی آسیا‏.‏
برای جلوگیری از یک پرل هاربر دیگه‏،‏
اون باید به سیاستی که توی سال 1943 اعلام کرده بود‏،‏ پایبند می‌موند‏:‏‏
تسلیم بی‌قید و شرط‏.‏
ایالات متحده بیشتر اقیانوس آرام رو کنترل می‌کنه‏،‏
از جمله گینه نو و جزایر ماریانای تازه تصرف‌شده‏.‏
نیروی دریایی می‌خواست پیشروی کنه و فرمز‏،‏ تایوان امروزی رو بگیره‏،‏
به عنوان مقدمه‌ای برای حمله به ژاپن‏.‏
ژنرال داگلاس مک‌آرتور ایده‌های دیگه‌ای داشت‏.‏
داگلاس مک‌آرتور یکی از مشهورترین ژنرال‌های آمریکایی‏.‏‏.‏‏.‏
توی تاریخ بود‏،‏ و همچنین یکی از بحث‌برانگیزترین‌ها‏.‏
اون یک غرور باورنکردنی داشت‏.‏
توی هاوایی‏،‏ اون دیر می‌رسه‏.‏
اون عمداً رئیس‌جمهور رو منتظر نگه می‌داره‏.‏
و بعد با این ژاکت چرمی‏،‏
کاملاً غیررسمی‏،‏ در تضاد کامل با نیروی دریایی‏،‏
که همه با لباس‌های سفید رسمیشون حاضر شده بودن‏،‏ وارد می‌شه‏.‏
مک‌آرتور معتقده که اون برای کشور مهم‌تره‏.‏‏.‏‏.‏
تا رئیس‌جمهور‏.‏
در واقع‏،‏ اون معتقده که خودش کشور هست‏،‏
که اراده و خواسته‌های اون به نوعی تجسم اراده‏.‏‏.‏‏.‏
و خواسته مردم آمریکا هست‏.‏
مک‌آرتور اصرار داره که نیروهای آمریکایی‏.‏‏.‏‏.‏
باید به فیلیپین برگردن به دلایل‏.‏‏.‏‏.‏
هم استراتژیک و هم شخصی‏.‏
[فیلیپین]
داگلاس مک‌آرتور یک وابستگی دیرینه‏.‏‏.‏‏.‏
به فیلیپین داشت‏.‏
اون واقعاً به مردم فیلیپین علاقه داشت‏.‏
اون قبل از جنگ اونجا زندگی کرده بود‏،‏
و بعد توی سال‌های 1941 و 1942‏،‏
اون فرمانده کل اون پادگان بود‏.‏‏.‏‏.‏
وقتی که همون اوایل جنگ‏.‏‏.‏‏.‏
ژاپنی‌ها بهش حمله کردن‏.‏
وقتی نیروهای ژاپنی توی سال 1942 فیلیپین رو اشغال کردن‏،‏
روزولت به ژنرال مک‌آرتور دستور داد که به استرالیا تخلیه بشه‏.‏
اون ارزش شخصی مک‌آرتور رو برای روحیه‏.‏‏.‏‏.‏
مردم آمریکا درک می‌کرد‏.‏
بعد از ماه‌ها جنگ تلخ‏،‏
نیروهای آمریکایی و فیلیپینی به ژاپنی‌ها تسلیم شدن‏.‏
توی بی‌رحمانه‌ترین شرایط‏،‏
اون‌ها رو از شبه‌جزیره باتاآن به راه انداختن‏.‏‏.‏‏.‏
و به اسارت بردن‏:‏ راهپیمایی مرگ باتاآن‏.‏
در طول اشغال ژاپن‏،‏
صدها هزار فیلیپینی کشته شدن‏.‏
زنان مجبور به بردگی شدن‏،‏
تمام روستاها توی اعدام‌های دسته‌جمعی نابود شدن‏.‏
وقتی مک‌آرتور داشت می‌رفت‏،‏ این اعلامیه معروف رو صادر کرد‏:‏‏
من برمی‌گردم‏.‏
این ‏"‏ما برمی‌گردیم‏"‏ نیست‏،‏ این ‏"‏من برمی‌گردم‏"‏ هست‏.‏
این یک قولی هست که تبدیل می‌شه به‏.‏‏.‏‏.‏
واقعاً یک شعار برای آمریکایی‌ها‏،‏
نه فقط توی فیلیپین که اسیر شدن‏،‏
بلکه برای آمریکایی‌های توی خونه هم‏ همین‌طور.‏
توی پرل هاربر‏،‏ مک‌آرتور به رئیس‌جمهور فشار میاره‏.‏‏.‏‏.‏
که به جای فرمز‏،‏ از طریق فیلیپین به ژاپن حمله کنه‏.‏
مشکل فیلیپین اینه که فقط یک جزیره نیست‏،‏
یک مجمع‌الجزایره‏.‏
و یک ارتش ژاپنی خیلی بزرگ روی این جزایر هست‏،‏
صدها هزار سرباز‏.‏
این می‌تونه منجر به جنگ طولانی با ژاپنی‌ها بشه‏.‏
اما مک‌آرتور هم دلایلی برای خودش داشت‏.‏
فیلیپین یک مستعمره آمریکایی هست‏.‏
اون‌ها یک قلمرو مشترک‌المنافع هستن‏.‏
اینکه به سادگی از فیلیپین بگذریم و بریم به تایوان‏.‏‏.‏‏.‏
باعث می‌شه آمریکا یک شریک خیلی بی‌ثبات به نظر بیاد‏،‏
ناگفته نماند که رها کردن‏.‏‏.‏‏.‏
بازماندگان راهپیمایی مرگ باتاآن‏.‏
روزولت بدون تصمیم گرفتن کنفرانس رو ترک می‌کنه‏.‏
اما یک هفته بعد‏،‏ اون نامه‌ای به ژنرال مک‌آرتور می‌فرسته‏.‏‏.‏‏.‏
و با طرحش موافقت می‌کنه‏.‏
[بیست اکتبر 1944]
[لیته]
در 20 اکتبر‏،‏
بیش از صد هزار سرباز آمریکایی‏.‏‏.‏‏.‏
با پشتیبانی ناوگان هفتم و سوم آمریکا‏.‏‏.‏‏.‏
روی لیته،‏ یک جزیره مرکزی توی فیلیپین‏،‏ پیاده شدن‏.‏‏.‏‏.‏
که یک خلیج محافظت‌شده داشت‏.‏
عملیات مک‌آرتور برای بازپس‌گیری کشور شروع شده بود‏.‏
اون مهندسان مخابرات ارتش رو داشت‏.‏‏.‏‏.‏
که جلوتر از اون روی ساحل برن‏،‏
تا وقتی اون به اونجا رسید‏،‏ سخنرانی رادیوییش رو انجام بده‏.‏
مردم فیلیپین‏،‏
من برگشتم‏.‏
اینکه مک‌آرتور تونست برگرده‏.‏‏.‏‏.‏
تا اون قول رو عملی کنه‏،‏ یک تقویت روحیه بود‏.‏
اما نمایش مک‌آرتور که می‌گفت‏:‏ ‏"‏من برگشتم‏،‏‏"‏
به معنای یک پیروزی ساده برای متفقین نبود‏.‏
[ژاپن]
ژاپنی‌ها می‌دونستن که ژنرال مک‌آرتور‏.‏‏.‏‏.‏
قول داده برگرده‏،‏
و برای همین پیش‌بینی می‌کردن که نبرد‏.‏‏.‏‏.‏
سرنوشت‌ساز بعدی ممکنه روی فیلیپین باشه‏.‏
فیلیپین بین ژاپن و هند شرقی هلند قرار داره‏،‏
منبع اصلی نفت ژاپن‏.‏
پس اگه فیلیپین تصرف بشه‏،‏
خطوط تدارکاتی قطع می‌شه‏،‏
و ارتش بدون نفت می‌مونه‏.‏
ژاپنی‌ها از قبل یک برنامه برای دفاع از فیلیپین داشتن‏:‏‏
عملیات شو‏-‏گو‏،‏ یا پیروزی‏.‏
اون‌ها تمام کشتی‌های جنگیشون رو می‌فرستن تا‏.‏‏.‏‏.‏
ناوگان‌های آمریکایی رو توی خلیج لیته نابود کنن‏،‏
بعد نیروهای ژنرال مک‌آرتور رو روی جزیره به دام بندازن‏.‏
موضع ژاپنی‌ها اینه که‏.‏‏.‏‏.‏
انجام این عملیات الان کاملاً ضروریه‏.‏
ما نفت داریم‏،‏ کشتی جنگی داریم‏.‏ بهتره ازشون استفاده کنیم وگرنه از دستشون می‌دیم‏.‏
این تقریباً مثل یک حمله بانزای آخر توی دریا بود‏.‏‏.‏‏.‏
که می‌تونست تأثیر مهمی روی نتیجه جنگ داشته باشه‏.‏
این اون روحیه‌ای هست‏.‏‏.‏‏.‏
که ژاپنی‌ها باهاش وارد این نبرد می‌شدن‏.‏
متفقین به ژاپنی‌ها قول داده بودن که جنگ تا.‏‏.‏‏.‏
تسلیم بی‌قید و شرط امپراتوری ژاپن‏ ادامه داره.‏
اما توی اعماق وجودشون‏،‏ مطمئن نیستم ژاپنی‌ها این رو باور داشتن‏.‏
اون‌ها هنوز فکر می‌کنن می‌تونن تلفات کافی‏.‏‏.‏‏.‏
به ایالات متحده وارد کنن که در نهایت‏،‏
با وجود تمام حرف‌ها درباره تسلیم بی‌قید و شرط‏،‏
آمریکایی‌ها حاضر به مذاکره بشن‏.‏
[‏22‏ اکتبر 1944]
وقتی مک‌آرتور و نیروهاش روی لیته پیاده شدن‏،‏
ناوگان‌های ژاپنی به سمت فیلیپین حرکت کردن‏.‏
توی این نقطه از جنگ‏،‏
ژاپنی‌ها تلفات وحشتناکی توی اقیانوس آرام متحمل شده بودن‏،‏
از میدوی تا گوادال‌کانال‏،‏
اما هنوز یک ناوگان فوق‌العاده قدرتمند داشتن‏.‏
اون‌ها این ابرکشتی‌های جنگی رو داشتن‏،‏ موساشی و یاماتو‏.‏
این‌ها بزرگ‌ترین کشتی‌های جنگی بودن که تا حالا ساخته شدن‏،‏
و این همیشه ترس نیروی دریایی آمریکا بود‏.‏
اگه این کشتی‌های جنگی عظیم کلاس یاماتو بین‏.‏‏.‏‏.‏
کشتی‌های حمل سرباز مک‌آرتور‏ بیان،‏ شناورهای پشتیبانی حمله‏،‏
ویرانی می‌تونست عظیم باشه‏.‏
دو ناوگان ژاپنی‏،‏
یک ناوگان مرکزی و یک ناوگان جنوبی‏،‏
روی خلیج لیته به هم می‌رسن‏،‏
جایی که نیروهای دریایی آمریکا دارن از پیاده‌سازی مک‌آرتور محافظت می‌کنن‏.‏
موفقیت به یک ناوگان سوم بستگی داره‏.‏‏.‏‏.‏
که از شمال به سمت خلیج حرکت می‌کنه‏:‏‏
یک ناوگان فریبنده‏.‏
یک جنبه دیگه هم هست‏.‏
اساساً یک گروه ضربت ناو هواپیمابر‏.‏‏.‏‏.‏
نیرویی که به سمت خلیج لیته حرکت می‌کنه‏.‏‏.‏‏.‏
از سمت شمال‏.‏
چهار تا ناو هواپیمابر توی خودش داره‏.‏
این کار برای این طراحی شده که کشتی‌های آمریکایی رو بکشونه اون‌ور‏.‏‏.‏‏.‏
تا از محافظت از مک‌آرتور دست بردارن‏.‏
و این هوشمندی حرکت ژاپنی‌هاست‏.‏
اون‌ها تصمیم می‌گیرن از ناوهای هواپیمابر به عنوان طعمه استفاده کنن‏.‏
کل استراتژی ژاپن به تله انداختن مک‌آرتوره‏،‏
و احتمالاً به تله انداختن خود این ژنرال سرشناس‏.‏
اون‌ها می‌خوان این دو گازانبر به‌شدت مسلح و زره‌پوش رو بیارن‏.‏‏.‏‏.‏
جلوی نیروهای پیاده‌شده آمریکایی اون هم در حالی که هنوز دارن بارها‏.‏‏.‏‏.‏
و تجهیزات و نیروها رو توی لیته تخلیه می‌کنن‏،‏ و نابودشون کنن‏.‏
[‏22‏ اکتبر 1944]
[فیلیپین]
ژنرال مک‌آرتور 130 هزار نیرو رو روی لیته پیاده کرده‏،‏
اولین قدم در آزادسازی فیلیپین توسط آمریکا‏.‏
اما هم‌زمان با اینکه نیروهای آمریکایی یه سرپل ساحلی امن ایجاد می‌کنن‏،‏
نیروی دریایی ژاپن عملیات ‏"‏شو‏-‏گو‏"‏ رو اجرا می‌کنه‏.‏
ژاپنی‌ها باید راهی پیدا کنن تا نیروهاشون رو مخفیانه‏.‏‏.‏‏.‏
به سواحل پیاده‌سازی نزدیک کنن بدون اینکه لو برن‏،‏
چون اگه زیر حملات شدید هوایی قرار بگیرن‏،‏
بدجوری به دردسر می‌افتن‏.‏
پس برنامه‌شون اینه که بیشتر نیروهای آمریکایی رو از معرکه بکشن بیرون‏.‏
دو تا ناوگان آمریکایی دارن از نیروهای مک‌آرتور پشتیبانی می‌کنن‏:‏‏
ناوگان سوم آمریکا به رهبری دریاسالار بول هالزی،‏
و ناوگان هفتم به رهبری دریاسالار ‏توماس کینکید‏.‏
وقتی ژاپنی‌ها دارن از دریای سیبویان عبور می‌کنن‏،‏
توسط یکی از هواپیماهای شناسایی ‏هالزی دیده می‌شن‏.‏
آمریکایی‌ها از هوا حمله می‌کنن‏،‏
و تمرکز اصلیشون روی بزرگ‌ترین کشتی‌هایی بود که می‌دیدن‏،‏
یعنی ابرناوهای جنگی ‏یاماتو‏‏ و ‏موساشی‏.‏
‏موساشی‏ یه غول به تمام معناست‏.‏
اون توپ‌های دریایی 46 سانتی‌متری داره‏،‏
بزرگ‌ترین توپ‌های دریایی که تا حالا روی یه کشتی نصب شده‏.‏
ژاپنی‌ها حتی یه گلوله ضد‌هوایی مخصوص هم‏.‏‏.‏‏.‏
برای اون ساختن‏.‏
که توی یه ابر عظیم منفجر می‌شه‏،‏
و قراره هر هواپیمای آمریکایی رو که داره‏.‏‏.‏‏.‏
از اونجا رد می‌شه نابود کنه‏.‏
اما حملاتی که توسط این هواپیماهای آمریکایی انجام می‌شه‏.‏‏.‏‏.‏
کم‌کم توانایی‌های دفاعی اون رو تحلیل می‌بره‏.‏
اژدر پشت اژدر به سمت ‏موساشی‏ شلیک می‌شه‏،‏
و زیر خط آب بهش برخورد و منفجر می‌شه‏.‏
‏17 تا 19 اژدر‏،‏
بیش از دوازده بمب‏.‏‏.‏‏.‏
بالاخره باعث غرق شدنش می‌شن‏.‏
‏موساشی‏ همراه با هزار نفر از خدمه‌اش غرق می‌شه‏.‏
ناوگان مرکزی ژاپن عقب‌نشینی می‌کنه‏.‏
اون شب‏،‏ ناوگان کینکید‏،‏
از جمله ناوهای جنگی که توی پرل هاربر آسیب دیده بودن‏،‏
ناوگان جنوبی ژاپن رو تارومار می‌کنه‏.‏
اما ‏هالزی دوباره کشتی‌های جنگی ژاپنی رو توی شمال خلیج لیته شناسایی می‌کنه‏،‏
از جمله چهار تا ناو هواپیمابر‏:‏‏
یعنی همون ناوگان طعمه ژاپن‏.‏
از نظر ‏هالزی‏،‏ که خودش فرمانده ناو هواپیمابر بود‏،‏
هر ناوگان هواپیمابر دشمن‏.‏‏.‏‏.‏
جدی‌ترین تهدید برای ماموریتش به حساب می‌اومد‏،‏
یعنی محافظت از نیروهای مهاجم‏.‏
واسه همین ‏هالزی‏ کل ناوگانش رو برمی‌داره و با تمام سرعت می‌فته دنبالشون‏.‏
و این‌طوری ‏هالزی درست همون‌طور که ژاپنی‌ها امیدوار بودن‏،‏
توی تله‌شون افتاد‏.‏
هالزی تمام قدرت آتش اصلی رو با خودش به شمال برده‏،‏
و این کار‏،‏ عملیات مک‌آرتور رو به خطر می‌اندازه‏.‏
هالزی به سمت شمال می‌ره‏،‏ اما ناوگان مرکزی ژاپن‏.‏‏.‏‏.‏
به رهبری دریال سالار تاکئو کوریتا‏ به خلیج لیته برمی‌گرده‏.‏
‏کوریتا‏‏ از روی ناو جنگی یاماتو می‌بینه که فقط بخش کوچکی‏.‏‏.‏‏.‏
از ناوگان هفتم برای محافظت از نیروهای مک‌آرتور باقی مونده‏.‏
برای ‏کوریتا‏‏،‏‏ این یه فرصت بادآورده‌ست‏.‏
هوا روشن می‌شه‏،‏
و حالا یه ناوگان آمریکایی درست جلوی لوله توپ‌هاش قرار گرفته‏.‏
تنها کاری که باید بکنه اینه که غرقشون کنه‏.‏
کشتی‌های آمریکایی که هنوز اطراف لیته هستن‏،‏
عمدتاً کار پشتیبانی از نیروهای پیاده‌شده در ساحل رو انجام می‌دن‏.‏
پس فقط یه نیروی ناچیز از ناوهای محافظ سبک‏.‏‏.‏‏.‏
و ناوشکن‌ها اونجا حضور دارن‏.‏
ناوهای محافظ‏،‏ کوچیک و به‌شدت آسیب‌پذیرن‏.‏
اون‌ها حداکثر می‌تونن 25 تا 30 هواپیما رو حمل کنن‏.‏
اون‌ها برای پشتیبانی زمینی از نیروهای مستقر در ساحل طراحی شدن‏.‏
نقش اون‌ها همینه‏.‏
قرار نیست خودشون رو درگیر نبردهای مستقیم‏.‏‏.‏‏.‏
با کشتی‌های جنگی بزرگ دشمن کنن‏.‏
ناوهای محافظ‏،‏ هواپیماهاشون رو به پرواز درمیارن‏.‏‏.‏‏.‏
تا با ناوگان بسیار بزرگ‌تر ‏کوریتا‏ مقابله کنن‏.‏
این ناوهای محافظ‏،‏ بیشتر کاری که می‌کنن اینه که دور بزنن و فرار کنن‏،‏
چون برای مقابله با چنین تهدیدی طراحی نشدن‏.‏
تنها نیرویی که حریف ژاپنی‌ها می‌شه‏،‏
یعنی ناوگان سوم دریاسالار هالزی،‏
‏160 کیلومتر اون‌طرف‌تر توی شمال باقی مونده‏.‏
فرمانده کل اون،‏ دریاسالار چستر نیمیتز‏،‏
موقعیتش رو استعلام می‌کنه‏.‏
هالزی پیامی رو از طرف ‏نیمیتز‏ دریافت می‌کنه‏:‏‏
‏"‏نیروی ضربت 34 کجاست؟ تکرار می‌کنم‏،‏ کجاست؟ دنیا در حیرته‏.‏‏"‏
طبق سنت‏،‏ پیام‌های نیروی دریایی شروع و پایانشون‏.‏‏.‏‏.‏
با یه عبارت بی‌معنی همراهه تا رمزگشاها رو گیج کنه‏.‏
اما عبارت بی‌معنی که توی این پیام استفاده کردن این بود‏:‏‏
‏"‏دنیا در حیرته‏.‏‏"‏
و جمله ‏"‏دنیا در حیرته‏"‏ باید حذف می‌شد‏.‏‏.‏‏.‏
توسط افسر رمزنگاریش‏،‏ اما نشد‏.‏
من همیشه برام سوال بوده که دریاسالار نیمیتز خواسته یه تیکه‌ای هم‏.‏‏.‏‏.‏
به هالزی بندازه یا نه که‏ ‏"‏اونجا داری چه غلطی می‌کنی؟‏"‏
و نتیجه‌اش این می‌شه که ‏هالزی حسابی از کوره درمی‌ره‏،‏
کلاهش رو پرت می‌کنه روی زمین و شروع می‌کنه به فحش دادن‏.‏
رئیس ستادش باید بهش بگه که خودش رو کنترل کنه و اوضاع رو به دست بگیره‏.‏
هالزی متوجه خطر می‌شه‏.‏
اون سریع‌ترین ناوهای جنگیش رو به خلیج لیته برمی‌گردونه‏،‏ و بعد خودش‏.‏‏.‏‏.‏
به تعقیب ناوهای هواپیمابر ژاپنی ادامه میده‏.‏
خب،‏ چیزی که آمریکایی‌ها نمی‌دونن‏.‏‏.‏‏.‏
اینه که ناوهای هواپیمابر ژاپنی توی شمال ‏هالزی،‏
هواپیمای زیادی روی خودشون ندارن‏.‏
در واقع‏،‏ بیشتر هواپیماها از قبل تخلیه شده بودن‏.‏‏.‏‏.‏
و به جزیره لوزون فرستاده شده بودن برای اتفاقی که قرار بود بیفته‏،‏
چون یه سلاح جدید و وحشتناک از توی این نبرد بیرون میاد‏.‏‏.‏‏.‏
کامیکازه‏.‏
[‏25 اکتبر 1944]
[فیلیپین]
توی یه فرودگاه در لوزون‏،‏
خلبان‌های ژاپنی برای یه ماموریت منحصربه‌فرد جمع شدن‏.‏
خلبان‌های ژاپنی‏،‏ توی شروع جنگ‏،‏
بهترین‌های کشور‏،‏ نخبه‏،‏ گلچین‌شده‏،‏
و به‌دقت آموزش‌دیده بودن‏.‏
اما توی این مرحله از جنگ‏،‏
ژاپن دیگه زمان یا‏.‏‏.‏‏.‏
منابع کافی برای آموزش خلبان‌هاش نداره‏.‏
رهبری نظامی ژاپن‏.‏‏.‏‏.‏
باید تصمیم سختی بگیره تا یه راه مقرون‌به‌صرفه.‏‏.‏‏.‏
برای نابود کردن کشتی‌های دشمن آمریکایی‏ پیدا کنه.‏
و یکی از راه‌هاش‏،‏ انجام پروازهای یک‌طرفه‌ایه که‏.‏‏.‏‏.‏
با کوبیدن هواپیما به هدف تموم می‌شه‏.‏
این یگان جدید 24 نفره از خلبان‌ها‏،‏
به رهبری ستوان 23 ساله ‏یوکیو سکی‏،‏
اولین یگان سازمان‌یافته حملات ویژه ژاپنه‏.‏
اون‌ها به‌زودی به اسم کامیکازه شناخته می‌شن‏:‏‏
باد الهی‏.‏
پس کامیکازه به نوعی نشان‌دهنده‏.‏‏.‏‏.‏
انحراف از آیین سنتی بوشیدوی ژاپنه‏،‏
یعنی همون آیین سامورایی‏،‏
ایده فدا کردن جان برای ژاپن و امپراتور‏.‏
تعمیم دادن انگیزه‌هاشون کار سختیه‏.‏
می‌بینی بعضی‌هاشون می‌گن‏:‏ ‏"‏من این کار رو برای امپراتور می‌کنم‏.‏‏"‏
خلبان‌های دیگه از روستاشون‏،‏
از خانواده‌هاشون حرف می‌زنن و می‌گن‏:‏ ‏"‏من این کار رو برای شما می‌کنم‏.‏‏"‏
از نظر ژاپنی‌ها‏،‏ کاری که می‌کردن خودکشی به حساب نمی‌اومد‏.‏
این مرگ در میدان نبرد بود‏.‏
پس این حس وجود داشت که این مردان جوان‏.‏‏.‏‏.‏
دارن به جایگاه خیلی خاصی می‌رسن‏،‏
که انگار داشتن این سطح از‏.‏‏.‏‏.‏
فداکاری‏،‏ تو رو به یه سامورایی تبدیل می‌کنه‏.‏
توی خلیج لیته‏،‏
ناوهای محافظ آمریکایی ناوگان هفتم آمریکا‏.‏‏.‏‏.‏
با یه تهدید جدید و مرگبار از هوا روبه‌رو می‌شن‏.‏
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
متوقف کردن یه هواپیمای کامیکازه تقریباً غیرممکنه‏.‏
ناوهای آمریکایی فقط دو کار می‌تونن بکنن‏.‏
یکی اینکه مانور بدن و فرار کنن‏،‏
و دوم اینکه یه دیوار دفاعی بزرگ از آتش ضدهوایی درست کنن‏.‏
اما خیلی وقت‌ها کامیکازه‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
می‌تونن از اون دیوار آتش ضدهوایی رد بشن‏.‏
می‌تونی با تمام توپ‌های ضدهوایی دنیا شلیک کنی‏،‏
اما تا وقتی که یه شلیک مستقیم خلبان رو نکشه‏،‏
اون هواپیما به کشتیت برخورد می‌کنه‏.‏
این کار یه تاثیر روانی هم داره‏.‏
کامیکازه‌های ژاپنی دارن جونشون رو‏.‏‏.‏‏.‏
به وحشیانه‌ترین شکل ممکن فدا می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
فقط برای اینکه آمریکایی‌ها رو بکشن‏.‏
درک این موضوع برای آمریکایی‌ها سخته‏،‏
اینکه این یه انسانه که خودش انتخاب کرده این کار رو با شما بکنه‏.‏
چطور می‌شه با چنین دشمنی جنگید؟
ستوان ‏سکی‏‏ هواپیماش رو می‌کوبه به عرشه پرواز‏.‏‏.‏‏.‏
یه ناو محافظ آمریکایی به اسم ‏"‏یو‌اس‌اس سنت لو‏"‏.‏
این اولین کشتیه که با حمله کامیکازه غرق می‌شه‏.‏
شیش تا کشتی دیگه هم ضربه می‌خورن و به‌سختی روی آب باقی می‌مونن‏.‏
اما ناوگان مرکزی دریاسالار کوریتا‏‏ هم با حمله هوایی مواجه می‌شه‏.‏
با وجود ضربه سختی که آمریکایی‌ها خوردن‏،‏
در واقع این ‏کوریتا‏‏ست که اینجا توی وضعیت بسیار بدی قرار داره‏.‏
اون با 350 تا هواپیمای آمریکایی روبه‌روئه‏،‏
و چون ‏کوریتا‏‏ مدام تحت حمله‏.‏‏.‏‏.‏
هواپیماهای آمریکایی قرار داره‏،‏ روزبه‌روز بیشتر دچار این توهم می‌شه‏.‏‏.‏‏.‏
که توسط ناوهای هواپیمابر آمریکایی محاصره شده‏.‏
پس بعد از این لحظات پر از تنش‏،‏ جایی که ‏کوریتا‏ می‌تونست‏.‏‏.‏‏.‏
خرابی‌های زیادی‏.‏‏.‏‏.‏
روی ناوگان آمریکایی توی خلیج لیته‏ به بار بیاره،‏
در کمال تعجب عقب‌نشینی می‌کنه‏.‏
‏‏کوریتا‏‏ قبل از رسیدن ناوهای جنگی دریاسالار ‏هالزی عقب‌نشینی می‌کنه‏،‏
اما ژاپنی‌ها یک‌سوم از نیروی دریایی خودشون رو از دست دادن‏.‏
این بزرگ‌ترین نبرد دریایی در تاریخ بشره‏.‏
با حضور بیش از 200 هزار سرباز،‏
و پیروزی آمریکا واقعاً نیروی دریایی امپراتوری ژاپن رو‏.‏‏.‏‏.‏
از جنگ توی اقیانوس آرام خارج می‌کنه‏.‏
اما بدون شک‏،‏
ژاپنی‌ها تسلیم نمی‌شن.‏
این انحراف از آیین بوشیدو‏،‏
خودش رو توی جزایر مختلف در طول این جنگ نشون داده بود‏،‏
و حالا داره خودش رو توی دریا و هوا نشان میده‏.‏
پس این فکر داره توی ذهن متفقین شکل می‌گیره که‏.‏‏.‏‏.‏
رسیدن به تسلیم بی‌قیدوشرط ژاپن چقدر پرهزینه‌ست.‏
بعد از بیش از دو ماه جنگ توی جنگل‌های انبوه‏.‏‏.‏‏.‏
در برابر مقاومت سرسختانه ژاپنی‌ها‏،‏
نیروهای ژنرال مک‌آرتور لیته رو پس می‌گیرن‏.‏
هدف بعدی لوزونه‏.‏
به‌خصوص لوزون قراره لقمه گلوگیری باشه‏،‏
چون نه تنها یه جزیره بزرگ با رشته‌کوه‌هاییه‏.‏‏.‏‏.‏
که ژاپنی‌ها می‌تونن توی اون سنگر بسازن‏،‏
بلکه پایتخت بزرگش یعنی مانیل هم‏.‏‏.‏‏.‏
با حدود یک میلیون جمعیت‏.‏‏.‏‏.‏
درست وسط جزیره قرار گرفته‏.‏
و اگه نیروهای آمریکایی اونجا درگیر جنگ شهری بشن‏،‏
احتمالاً تلفات خیلی‌خیلی سنگین می‌شه‏.‏
[هفت نوامبر 1944]
دوازده روز بعد از پیروزی توی خلیج لیته،‏
شب انتخاباته توی ایالات متحده‏.‏
توی هاید پارک‏،‏ رئیس‌جمهور پیروز به استقبال‏.‏‏.‏‏.‏
مردم شهر توی شب انتخابات می‌ره‏.‏
فرانکلین دی روزولت برای چهارمین بار بی‌سابقه پیروز می‌شه‏.‏
تسلیم بی‌قیدوشرط ژاپن و آلمان‏.‏‏.‏‏.‏
همچنان بالاترین اولویتش باقی می‌مونه‏.‏
[ژانویه 1945]
[فیلیپین]
در 9 ژانویه 1945‏،‏
نیروهای مک‌آرتور روی جزیره لوزون توی فیلیپین پیاده می‌شن‏.‏
به‌سرعت‏،‏ نیروهای عملیات ویژه به سمت بخش‌های داخلی حرکت می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
تا اردوگاه‌های اسرای جنگی ژاپن رو آزاد کنن‏.‏
بعد از پایان دو سال اسارت توی دست ژاپنی‌ها‏،‏
این مردها توی وضعیت وحشتناکی هستن‏.‏
یک‌سومشون تا الان مُردن.‏
همچنین تعدادی از‏.‏‏.‏‏.‏
بازداشت‌شدگان غیرنظامی آمریکایی توی اردوگاه‌هایی‏.‏‏.‏‏.‏
که نزدیک مانیل هستن‏،‏ حضور دارن‏،‏
بنابراین تا جایی که به مک‌آرتور مربوط می‌شه‏،‏ زمان داره به‌سرعت از دست می‌ره‏.‏
اون باید این اردوگاه‌ها رو هر چه سریع‌تر آزاد کنه‏.‏
توی اوایل فوریه‏،‏
نیروهای آمریکایی پایتخت‏،‏ یعنی مانیل رو محاصره می‌کنن‏.‏
بیشتر نیروهای ژاپنی به سمت شمال عقب‌نشینی کردن‏.‏‏.‏‏.‏
تا یه خط دفاعی گسترده ایجاد کنن‏،‏
اما یه گروه با دستور جنگیدن تا آخرین نفر اونجا می‌مونه‏.‏
مشکل واقعی جنگ شهری توی دوران مدرن اینه که‏.‏‏.‏‏.‏
شهر مثل یه اسفنج غول‌پیکره‏.‏
شما می‌تونین یه ارتش یک میلیون نفری داشته باشین‏،‏
و یهو اون ارتش توی کل منطقه پخش و پراکنده می‌شه‏.‏
بنابراین آمریکایی‌ها خودشون رو توی وضعیتی می‌بینن که باید‏.‏‏.‏‏.‏
خیابون به خیابون‏،‏ ساختمون به ساختمون‏ بجنگن،‏
و این موضوع مانیل رو واقعاً به استالینگراد اقیانوس آرام تبدیل می‌کنه‏.‏
نیروهای مک‌آرتور توسط مبارزان مقاومت فیلیپین حمایت می‌شن‏.‏‏.‏‏.‏
که اطلاعات ارائه می‌دن‏،‏ خطوط تدارکاتی ژاپن رو مختل می‌کنن‏،‏
و به ایمن‌سازی مسیرهای کلیدی به داخل شهر کمک می‌کنن‏.‏
گروه‌های فعالی از چریک‌های فیلیپینی‏.‏‏.‏‏.‏
از سال 1942 وجود داشتن‏،‏
و اون چریک‌ها کمپین مقاومت‏.‏‏.‏‏.‏
بسیار موفقیت‌آمیزی رو علیه اشغالگران ژاپنی پیش می‌بردن‏.‏
واکنش ژاپنی‌ها‏،‏ مثل نازی‌ها توی اروپا‏،‏
این بود که از فعالیت‌های چریکی به‌عنوان بهانه‌ای برای قتل‌عام غیرنظامی‌ها استفاده کنن‏.‏
بنابراین فرقی نمی‌کرد مدرسه باشه‏،‏ بیمارستان یا خونه‌ها‏،‏
مردم فیلیپین با سرنیزه کشته می‌شدن‏،‏
بهشون شلیک می‌شد‏،‏ سر بریده می‌شدن‏،‏ و گاهی زنده‏زنده سوزونده می‌شدن‏،‏
و جسدهاشون رها می‌شد تا بپوسه‏.‏
یه جور حس زمین سوخته وجود داشت‏،‏
این حس که ما هیچ چیزی برای آمریکایی‌ها باقی نمی‌ذاریم‏.‏
ژاپنی‌ها در نهایت جون‏.‏‏.‏‏.‏
صد هزار غیرنظامی فیلیپینی رو می‌گیرن‏.‏
نبرد مانیل‏،‏ از خیلی جهات‏،‏
پیش‌درآمدی بود برای اتفاقاتی که قرار بود بیفته‏.‏
روزولت و مشاوران ارشد نظامیش‏.‏‏.‏‏.‏
از پیامدهای به‌شدت وخیم‏.‏‏.‏‏.‏
طولانی‌تر شدن جنگ با ژاپن آگاهن‏،‏
اما مردم آمریکا روی اتفاقاتی که توی اروپا می‌افته تمرکز کردن‏،‏
و فکر می‌کنن که جنگ دیگه داره به پایان می‌رسه‏.‏
رئیس‌جمهور روزولت به‌تازگی دوباره انتخاب شده‏.‏
اون داره به وحشت‏،‏
و بی‌رحمی جنگ توی فیلیپین نگاه می‌کنه‏،‏
و نامه‌های زیادی از طرف مادرهای‏.‏‏.‏‏.‏
آمریکایی دریافت می‌کنه که می‌گن‏:‏ ‏"‏پسرم کجاست؟ چی‌کار می‌کنه؟
این‌بار داره روی کدوم جزیره نفرین‌شده‌ای می‌جنگه؟‏"‏
اون باید راهی برای تقویت اراده و عزم‏.‏‏.‏‏.‏
مردم آمریکا پیدا کنه‏،‏
چون می‌دونه اوضاع قراره خیلی بدتر بشه‏.‏‏.‏‏.‏
قبل از اینکه رو به بهبودی بره‏.‏
[فوریه 1945]
[دریای مدیترانه]
روزولت با نخست‌وزیر بریتانیا‏،‏ وینستون چرچیل‏..‏‏.‏
توی مالت ملاقات می کنه تا درباره استراتژی پایان دادن به جنگ توی اروپا.‏‏.‏‏.‏
و همین‌طور توی اقیانوس آرام‏ صحبت کنند.‏
سوال اینه که اگه دشمنی داشته باشیم که حاضره‏.‏‏.‏‏.‏
جوون ها رو توی حملات کامیکازه قربانی کنه‏،‏
دشمنی که به نظر می‌رسه حاضره فراتر از منطق بجنگه‏،‏
چطور قراره این جنگ رو به پایان برسونیم؟
مشاوران روزولت استدلال می‌کنن که ژاپنی‌ها تسلیم نمی‌شن‏.‏
این جنگ تموم نمی‌شه‏.‏‏.‏‏.‏
مگر اینکه واقعاً به جزایر اصلی ژاپن حمله بشه‏.‏
چرچیل و روزولت توی مالت هستن و دارن به سمت یالتا می‌رن‏،‏
توی اوایل سال 1945‏،‏
و اینجاست که عملیات ‏"‏سقوط‏"‏ برای اولین بار شکل می‌گیره‏:‏‏
حمله به ژاپن‏.‏
تصور این بود که بعد از پایان جنگ توی اروپا‏،‏
تمام منابع‏،‏ تمام نیروها‏،‏
و تمام تجهیزاتی که می‌تونستن جمع‌آوری کنن‏،‏ باید منتقل می‌شد به‏.‏‏.‏‏.‏
جبهه خاور دور برای یه عملیات بسیار بسیار بزرگ‏،‏
از اون نوعی که تاریخ تا حالا به خودش ندیده‏.‏
این اتفاق قرار بود‏.‏‏.‏‏.‏
بعد از یه کمپین طولانی‌مدت بمباران استراتژیک رخ بده‏،‏
که از اوایل سال 1945 داره تأثیر بیشتر و بیشتری می‌ذاره‏.‏
در ابتدا‏،‏ به تفنگداران دریایی دستور داده می‌شه که ایوو جیما رو تصرف کنن‏.‏
[ایوو جیما]
ژاپن یه فرودگاه روی ایوو جیما داره‏،‏
و با شروع عملیات بمب‌افکن‌های بی‏-‏29 از سایپن و جزایر ماریانا‏،‏
اون‌ها ازش برای ردیابی آرایش بی‏-‏29ها روی صفحه رادارهای خودشون استفاده می‌کنن‏.‏
ایوو جیما به یه مکان منطقی تبدیل می‌شه تا‏،‏ قبل از هر چیز‏،‏
اون رو از کنترل ژاپنی‌ها خارج کنن‏.‏
دوم اینکه‏،‏ نذارن هیچ جنگنده ژاپنی‏.‏‏.‏‏.‏
یا سیستم‌های هشدار زودهنگام اونجا باشه‏.‏
و سوم‏،‏ برای تمام اون بی‏-‏29هایی که پروازهای طولانی انجام می‌دن‏.‏‏.‏‏.‏
بیش از 1900 کیلومتر‏،‏
یه مکان برای فرود ایجاد می‌کنه اگه دچار نقص فنی موتور بشن‏،‏
یا اگه به هر مشکلی برخورد کنن‏.‏
پس ایوو جیما باید فتح بشه‏.‏
اونجا باید به یه فرودگاه آمریکایی تبدیل بشه‏.‏
اطلاعات ارتش آمریکا به تفنگداران دریایی می‌گه که حدوداً‏.‏‏.‏‏.‏
سیزده هزار مدافع ژاپنی اونجا هستن‏،‏
اما در واقع 23 هزار نفر بودن‏،‏
تقریباً دو برابر چیزی که توی برآوردهای اطلاعاتی اومده بود‏.‏
در نتیجه‏،‏ نیروهای مهاجم آمریکایی‏.‏‏.‏‏.‏
با دفاعی به‌مراتب سرسخت‌تر از چیزی که انتظار داشتن روبه‌رو می‌شن‏.‏
[فوریه 1945]
[ایوو جیما]
نیروهای ژاپنی روی ایوو جیما‏.‏‏.‏‏.‏
بیش از سه ماه بود که خودشون رو برای حمله آمریکا آماده می‌کردن‏.‏
استراتژی ژاپنی‌ها اینه که کاری کنن نبرد‏.‏‏.‏‏.‏
تا حد امکان طول بکشه‏.‏
هر روزی که این نبرد طول بکشه‏،‏
یه روزیه که مردم توی جزایر اصلی ژاپن‏.‏‏.‏‏.‏
از حمله آمریکا در امان می‌مونن‏.‏
بنابراین فرمانده ژاپنی‌ها توی ایوو جیما‏،‏ کوریبایاشی‏،‏
می‌گه ما این استحکامات دفاعی رو آماده می‌کنیم و منتظر می‌مونیم‏،‏
آمریکایی‌ها رو می‌کشونیم جلو و بعد بهشون حمله می‌کنیم‏.‏
ژاپنی‌ها روی ایوو جیما نیستن اون‌ها در واقع درون ایوو جیما هستن‏.‏
اون‌ها کیلومترها تونل دارن که.‏‏.‏‏.‏
توی این زمین‌های آتشفشانی نرم روی جزیره‏ حفر کردن.‏
و همچنین برجسته‌ترین نماد روی ایوو جیما رو مستحکم کردن‏،‏
که کوه سوریباچیه‏.‏
کوه سوریباچی که روی سواحل محل پهلوگیری تفنگداران دریایی سایه انداخته‏،‏
کوه سورویباچیه که برای ژاپنی‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
یه موقعیت دفاعی عالی فراهم می‌کنه‏.‏
این قراره یه کندوی دفاعی باشه که آمریکایی‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
باید غار به غار‏،‏
پناهگاه به پناهگاه‏،‏ یکی‌یکی پاکسازیش کنن‏.‏
روی ایوو جیما‏،‏ به سربازهای ژاپنی دستور داده شده که قبل از مرگشون‏.‏‏.‏‏.‏
ده آمریکایی رو بکشن‏.‏
ما ژاپنی‌های خیلی کمی رو می‌بینیم که تلاش کنن تسلیم بشن‏.‏
این دیدگاه وجود داره که این کار یه ننگ بزرگه‏،‏ نه فقط برای خود شخص‏.‏‏.‏‏.‏
و خانواده‌اش‏،‏ بلکه برای امپراتور هم همین‌طور‏.‏
اگه به نامه‌هایی که کوریبایاشی به خانواده‌اش می‌نویسه‏.‏‏.‏‏.‏
نگاه کنید‏،‏ از همون اول کاملاً واضحه‏.‏‏.‏‏.‏
که هیچ‌کدوم از طرف ژاپنی‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
از نبرد ایوو جیما زنده به خونه برنمی‌گرده‏.‏
اون شروع می‌کنه به صادر کردن این دستورها به‌طور واضح به نیروهاش و می‌گه‏:‏‏
‏"‏تا پای جان بجنگین‏،‏‏"‏ اما اون حمله بانزای نمی‌خواد‏.‏
اون اقدامات انتحاری بی‌فایده رو نمی‌خواد‏.‏
اون می‌خواد هزینه‌ای رو به آمریکایی‌ها نشون بده‏.‏‏.‏‏.‏
که برای رسیدن به جزایر اصلی ژاپن باید بپردازن‏.‏
[‏19 فرویه 1945]
نیروی دریایی به مدت سه روز مواضع ژاپنی‌ها رو بمباران کرد‏.‏
حالا تفنگداران دریایی قصد دارن 60 هزار نیرو رو‏.‏‏.‏‏.‏
توی سواحل جنوبی ایوو جیما پیاده کنن‏،‏ به شمال پیشروی کنن و جزیره رو بگیرن‏.‏
بنابراین ساعت 8:59 روز 19 فوریه‏،‏
اولین گروه 10 هزار نفری پیاده می‌شن‏،‏
و همه‌جا آرومه‏.‏
اما بعدش ساعت 10 صبح‏.‏‏.‏‏.‏
تک‌تک سربازهای ژاپنی با خمپاره‏،‏ مسلسل‏،‏
یا توپخانه‏،‏ شروع می‌کنن به گلوله‌باران ساحل پهلوگیری.‏
زیر آتش شدید و مهلک‏،‏
تفنگداران دریایی به‌سختی از تپه‌های شنی با ارتفاع 4.5 متر یا بیشتر بالا می‌رن‏.‏
ایوو جیما ماسه نیست خاکستر آتشفشانیه‏.‏
پاهاتون تا زانو توی خاک فرو می‌ره‏.‏
مثل راه رفتن توی تفاله قهوه‌ست‏.‏
تلاش برای جلو رفتن فوق‌العاده مرگباره‏.‏
بولدوزرها رو میارن تا راهی رو از بین تپه‌ها باز کنن‏،‏
تا به تفنگداران دریایی اجازه بدن به پیشرویشون ادامه بدن‏.‏
وقتی تفنگداران دریایی بالاخره از سواحل خارج می‌شن‏،‏
از همه‌جا بهشون حمله می‌شه‏،‏
نیروهایی که از تونل‌ها بیرون میان‏،‏
خمپاره‌هایی که از سمت کوه سوریباچی شلیک می‌شن‏،‏
و مواضع توپخانه پنهان‌شده توی کل منطقه‏.‏‏.‏‏.‏
با موقعیت‌های شلیک تک‌تیراندازهایی که حتی نمی‌تونن ببیننشون‏.‏
هر سرباز باید یه جورایی با یه نارنجک خودش رو نزدیک کنه‏.‏‏.‏‏.‏
تا بتونه اون رو از دریچه شلیک بندازه توی شکاف شلیک‏.‏‏.‏‏.‏
و خدمه داخلش رو بکشه‏.‏
در نهایت‏،‏ یکی از بزرگ‌ترین سلاح‌هایی که تفنگداران دریایی دارن‏.‏‏.‏‏.‏
چیزیه که بهش می‌گن تانک‌های زیپو‏،‏
که شعله‌افکن‌هایی به اندازه تانک هستن‏.‏‏.‏‏.‏
و می‌تونن تا مسافت‌های طولانی شلیک کنن‏،‏
و این به سلاح محبوب تفنگداران دریایی روی ایوو جیما تبدیل می‌شه‏.‏
تا پایان روز اول‏،‏ تفنگداران دریایی یه فرودگاه رو تصرف می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
و آماده حمله به کوه سوریباچی می‌شن‏.‏
روی ایوو جیما‏،‏ دو استراتژی با هم برخورد می‌کنن‏.‏
یکی می‌گه تسلیم بی‌تسلیم‏،‏ که مال ژاپنی‌هاست‏،‏
و دیگری تسلیم بی‌قیدوشرط‏،‏ که موضع آمریکایی‌هاست‏.‏
و روی سوریباچی‏،‏ آمریکایی‌ها قاطعانه اعلام می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
که این تسلیم باید بی‌قیدوشرط باشه‏.‏
هیچ موضعی روی سیاره زمین در دست ارتش ژاپن نیست‏.‏‏.‏‏.‏
که نیروهای آمریکایی نتونن تصرفش کنن‏.‏
[‏23 فوریه 1945]
[ایوو جیما]
بعد از ایمن‌سازی سواحل‏،‏
تفنگداران دریایی آمریکا روی ایوو جیما به کوه سوریباچی حمله می‌کنن‏.‏
نیرویی که از تپه بالا می‌ره با مقاومت ژاپنی‌ها می‌جنگه‏،‏
و با رسیدن به قله‏،‏
لوله آبی رو پیدا می‌کنن که به‏.‏‏.‏‏.‏
یه آب‌انبار ژاپنی متصل بوده‏.‏
اون‌ها یه پرچم کوچک آمریکا رو به اون لوله آب وصل می‌کنن‏،‏
و بعد اون پرچم رو بالا می‌برن‏.‏
اما متوجه می‌شن که پرچم خیلی کوچیکه‏.‏
ما به یه پرچم بزرگ‌تر نیاز داریم‏.‏
پس کاری که می‌کنن اینه که پرچم یه کشتی رو می‌گیرن‏.‏‏.‏‏.‏
و می‌فرستنش اون بالا‏.‏
و حدود ظهر‏،‏ پرچم می‌رسه اون بالا‏.‏
شش تفنگدار دریایی دومین پرچم آمریکا رو نصب می‌کنن‏.‏
جو روزنتال‏،‏ عکاس خبرگزاری آسوشیتد پرس‏،‏
این لحظه رو ثبت می‌کنه‏.‏
همه کشتی‌های توی دریا شروع می‌کنن به بوق زدن‏.‏
همه توی جزیره می‌تونن ببیننش‏.‏
این یه تصویر ثبت‌‌شده از اون زمانه‏.‏
ترکیب‌بندیش تقریباً بی‌نقصه‏،‏
هرچند اون در واقع بدون اینکه حتی از‏.‏‏.‏‏.‏
فاصله‌یابش استفاده کنه‏،‏ این عکس رو گرفت‏.‏
صورت هیچ‌کس رو نمی‌شه دید‏.‏
و برای همین‏،‏ واقعاً تبدیل به عکس همه می‌شه‏.‏
[ایالات متحده]
دو روز بعد‏،‏ عکس روزنتال روی صفحه اول‏.‏‏.‏‏.‏
روزنامه‌های سراسر آمریکا چاپ می‌شه‏.‏
رئیس‌جمهور روزولت بلافاصله می‌فهمه که‏.‏‏.‏‏.‏
این تصویر چقدر الهام‌بخشه‏.‏
روزولت همیشه یه روزنامه‌نگار ناکام بود‏.‏
اون سردبیر روزنامه هاروارد بود‏.‏
اون تصویرسازی بصری رو درک می‌کرد‏.‏
این اراده آمریکاییه که توی یه عکس تجسم یافته‏.‏
همه‌شون دارن با هم کار می‌کنن‏،‏
و برای همین‏،‏ یه داستان ملی رو روایت می‌کنه‏.‏
فقط اون آدم‌های روی قله تپه نیستن که پرچم رو بالا بردن‏.‏
این یه ملته که اون پرچم رو روی قله تپه گذاشته‏.‏
اما نکته جالب اینه که پرچم کاملاً برپا نشده‏.‏
انگار مبارزه هنوز ادامه داره‏،‏
و این با حال‌وهوای ‏روزولت توی اون مقطع همخوانی داشت‏.‏
این هنوز تموم نشده‏.‏
داریم نزدیک‌تر می‌شیم‏،‏ اما هنوز بهش نرسیدیم‏.‏
از نظر ‏روزولت،‏ این شش تفنگدار دریایی نماد کاملی‏.‏‏.‏‏.‏
از تلاش‌های زمان جنگ آمریکا هستن‏.‏
اون با تفنگداران دریایی تماس می‌گیره و می‌گه‏:‏ ‏"‏این آدم‌ها رو برام پیدا کنید‏.‏
می‌خوام بیارمشون به دفتر بیضی‌شکل‏.‏
می‌خوام بفرستمشون برای تبلیغ اوراق قرضه جنگی‏.‏‏"‏
بنابراین نیروی تفنگداران دریایی کسی رو به جزیره می‌فرسته‏،‏
اما می‌فهمن سه نفری که‏.‏‏.‏‏.‏
توی عکس بودن‏،‏ قبلاً کشته شدن‏.‏
اون‌ها ظرف چند روز بعد از گرفته شدن عکس‏،‏ کشته شدن‏.‏
تفنگداران دریایی آمریکا متحمل 26 هزار کشته‏،‏ زخمی و مفقودالاثر شدن‏.‏
تقریباً تمام سربازان ژاپنی روی ایوو جیما کشته شدن.‏
خود کوریبایاشی‏،‏ که هیچ‌وقت باور نداشت‏.‏‏.‏‏.‏
زنده از ایوو جیما بیرون بره‏،‏
عقب‌نشینی می‌کنه و به زندگی خودش پایان می‌ده‏.‏
این تنها نبرد توی اقیانوس آرامه که آمریکایی‌ها در واقع‏.‏‏.‏‏.‏
تلفات بیشتری نسبت به ژاپنی‌ها می‌دن‏.‏
برای طراحان نظامی آمریکا‏،‏
درس ایوو جیما کاملاً واضح به نظر می‌رسه‏،‏
اینکه اگه قرار باشه عملیات سقوط رو آغاز کنید‏،‏
اگه واقعاً بخواین به جزایر اصلی ژاپن حمله کنید‏،‏
هزینه‌اش بسیار سنگینه،‏ چون توی این مرحله از جنگ‏،‏
بیشتر آمریکایی‌ها به این نتیجه رسیدن که ژاپن‏.‏‏.‏‏.‏
هرگز تسلیم نمی‌شه.‏
بعد از پیروزی توی ایوو جیما‏،‏ نیروی تفنگداران دریایی سه نفر از بازماندگان‏.‏‏.‏‏.‏
برافرازندگان پرچم رو به واشنگتن برمی‌گردونه‏،‏
اما اون‌ها با رئیس‌جمهورشون ملاقات نمی‌کنن.‏
خانم‌ها و آقایان‏،‏
خبر غم‌انگیز درگذشت رئیس‌جمهور امروز به واشنگتن رسید‏.‏‏.‏‏.‏
و همه رو کاملاً شوکه کرد‏،‏ به‌جز عده بسیار کمی از مردم‏.‏‏.‏‏.‏
که از وضعیت سلامتیش باخبر بودن‏.‏
فرانکلین روزولت برای مدتی طولانی نقشی بسیار بزرگ ایفا کرده بود‏.‏
یک نسل کامل از آمریکایی‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
واقعاً اون رو فقط به عنوان رئیس‌جمهورشون می‌شناختن‏.‏
ظاهراً در طول مراسم تشییع جنازه‏،‏
مردی چنان تحت تأثیر احساساتش قرار می‌گیره‏.‏‏.‏‏.‏
که مرد دیگه‌ای بهش می‌گه‏:‏ ‏"‏رئیس‌جمهور رو می‌شناختی؟‏"‏
و اون می‌گه‏:‏ ‏"‏نه‏،‏ ولی اون من رو می‌شناخت‏"‏‏،‏
و این حسی بود که مردم نسبت به فرانکلین روزولت داشتن‏.‏
روزولت رئیس‌جمهوری بسیار بسیار فعال بود‏،‏
شخصیتی بسیار بسیار قدرتمند‏،‏
نوعی حامی و دلسوز برای مردم‏،‏
و می‌دونست اگه بخواین آرمان‌های دموکراتیک خودتون رو حفظ کنید‏،‏
نمی‌تونین وارد یه جنگ بی‌پایان بشین‏.‏
اون همچنین می‌دونست که تسلیم بی‌قیدوشرط‏.‏‏.‏‏.‏
در عمل چقدر می‌تونه دشوار باشه‏.‏
در طول سال‌های ترس و بلاتکلیفی‏،‏
روزولت به شکلی بی‌نظیر توانایی رهبری‏.‏‏.‏‏.‏
نبرد عظیم آمریکا علیه فاشیسم رو داشت‏.‏
حالا این وظیفه به دوش معاونش‏،‏ هری ترومن‏،‏ می‌افته‏.‏
خانم روزولت‏،‏ ترومن رو به کاخ سفید احضار می‌کنه‏.‏
اون می‌گه‏:‏ ‏"‏کاری هست که بتونیم براتون انجام بدیم؟‏"‏
و خانم روزولت می‌گه‏:‏ ‏"‏نه‏،‏ هری‏،‏
کاری هست که ما بتونیم برای تو انجام بدیم؟
چون الان تویی که توی دردسر افتادی‏.‏‏"‏
ترومن هنگام پذیرش ریاست‌جمهوری به خبرنگاران گفت‏‏،‏
‏"‏احساس کردم ماه‏،‏ ستاره‌ها‏،‏
و تمام سیاره‌ها روی من سقوط کردن‏.‏‏"‏
هری ترومن از ایالت میزوری حالا مسئول‏.‏‏.‏‏.‏
به پایان رسوندن موفقیت‌آمیز‏.‏‏.‏‏.‏
بزرگ‌ترین نبرد در تاریخ بشریته‏،‏
از جمله نابودی نهایی رایش سوم آدولف هیتلر‏.‏
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M