‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«خانوم کیم یو می»
‫«زندگی شیرین»
‫«بیدار شو.»
‫«یو می. بیدار شو.»
‫«دیرمون میشه ها.»
‫ساعت چنده؟
‫«7:30 صبح.»
‫خوبه. ‫یه ده دقیقه دیگه بخوایم.
‫اون دیگه چی بود؟
‫واقعا چی بود؟
‫نه واقعا چی بود؟
‫«این یو می خانوم ماست.»
‫«کیم یو می. 32 ساله.»
‫«یو می از چهار سال پیش داره مستقل زندگی می کنه.»
‫«اون متاهل نیست.»
‫«نامزدی هم نداره.»
‫«آخرین باری که نامزد داشت ‫برمی گرده به سه سال پیش.»
‫معذرت می خوام. ‫باید از هم جدا بشیم.
‫چی؟
‫این موضوع خودم رو خیلی ناراحت می کنه، ‫ولی میخوام که تو آزاد بشی.
‫برای خوشحالی خودت.
‫من همین الان هم خوشحالم.
‫کی گفته نیستم؟
‫مراقب خودت باش، یو می.
‫کجا داری میری؟ ‫حق نداری اینطوری تمومش کنی!
‫چطور می تونی این کار رو بکنی؟
‫وایستا!
‫وایستا یه لحظه!
‫بیا صحبت کنیم.
‫حالت خوبه؟
‫گفتم، وایستا!
‫«نامزد نداشتن یو می مزایایی هم داره.»
‫«یک، ‫پول کمتری رو صرف خرید لباس می کنه.»
‫«دو،
‫مجبور نیست هر روز خونه رو به خاطر ‫اومدن و چتر شدن اون عوضی تمیز کنه.»
‫«نودل دیهان»
‫«سه،
‫چون دیگه عامل حواس پرتی وجود نداره، ‫می تونه روی کارش تمرکز کنه.»
‫«کیم یو می»
‫«اون به قدری سخت کار کرد...
‫که ماه گذشته ترفیع مقام هم گرفت.»
‫- خانوم کیم. ‫- بله.
‫کی می تونی گزارش فروش ‫کارخونه گئوم گانگ رو تموم کنی؟
‫تا نیم ساعت دیگه.
‫الان دارم بازبینیش می کنم.
‫- لطفا عجله کن. ‫- باشه.
‫- آها، راستی. خانوم کیم. ‫- بله؟
‫باید لیست جدید رو برای ‫چه او گی در بخش فروش بفرستی.
‫چشم.
‫کیم یو می، هوانگ سو یانگ»
‫- خانوم کیم؟ ‫- بله؟
‫می تونی لیست رو براش ایمیل کنی. ‫می خوای شخصا بری تحویلش بدی؟
‫بخش فروش در هر صورت ‫باید لیست رو پرینت بگیرن.
‫خودم میرم لیست رو بهش میدم.
‫- خوبه. ‫- خیلی خب.
‫یو می. بده من می برمش.
‫با بخش فروش جلسه دارم. ‫این رو هم بهش تحویل میدم.
‫- چی؟ ‫- می دونم سرت شلوغه.
‫اوه، ممنونم.
‫«حالا که پولاش رو خرج نمی کنه، ‫حسابی پول پس انداز کرده.»
‫«توی کارش خیلی بهتر عمل می کنه.»
‫«ما داریم به نامزد نداشتن ‫یو می توی زندگیش عادت می کنیم.»
‫«اما...»
‫یو می.
‫«چه او گی»
‫«مشکل اونه.»
‫«او گی از بخش فروش ‫که حتی به خوابش هم اومده بود.»
‫«چه او گی»
‫صبح بخیر.
‫سرت شلوغه؟
‫آره. موعد مقرر امروزه.
‫اوه، درسته. ‫موعد مقرر حسابداریه.
‫اوه، درسته.
‫روبی لیست جدید رو گرفت. ‫گفتش که لیست رو بهت میده.
‫که اینطور. ‫بعدا یه نگاهی بهش میندازم.
‫- باشه. ‫- روز خوبی داشته باشی.
‫اوه، راستی. یو می.
‫تو توی ایلسان زندگی می کنی؟
‫چی؟ آره.
‫- کجای ایلسان؟ ‫- بائکسئوک دونگ.
‫چطور؟
‫همینطوری. ‫روز خوبی داشته باشی.
‫موفق باشی.
‫تو هم روز خوبی داشته باشی.
‫«نام جو هیوک» ‫سلام آقای نام.
‫اوه، او گی، سلام.
‫«کیم یو می»
‫واسه چی پرسید ‫من کجای ایلسان زندگی می کنم؟
‫خیلی غیر منتظره بود. ‫الان خیلی کنجکاو شدم.
‫«یو می. کارت رو انجام بده. ‫تو خیلی سرت شلوغه.»
‫تمرکز کن. تمرکز کن!
‫برم ازش بپرسم؟
‫«چی رو بپرسی؟ ‫برگرد سر کارت.»
‫«کیم یو می»
‫«چرا که نه؟ ‫بیا بریم ازش بپرسیم.»
‫خانوم کیم. ‫برات قهوه آوردم.
‫یو می. اون کارمند پاره وقت ‫توی کافه واقعا خوشتیپه.
‫«نام جو هیوک»
‫کارت تموم شد؟
‫- جانم؟ ‫- گزارش فروش.
‫- نه، هنوز مونده. ‫- خب،
‫من ساعت 11 جلسه دارم. ‫می خوام قبل از اون لیست رو ببینم.
‫چشم.
‫اصلا برای چی؟
‫حالا که انقدر سرم شلوغه ‫برم چی ازش بپرسم؟
‫«دقیقا. برای چی؟»
‫الان کار خیلی مهم تره.
‫«چی داری می گی واسه خودت؟»
‫«شاید ازش خوشش اومده.» ‫
‫«آخه کی اول صبح ‫از یه دختر آدرسش رو می پرسه؟»
‫«قطعا یه خبرایی هست.»
‫«واقعا؟»
‫«بله!»
‫وای.
‫منطق، ‫قطعا یه خبرایی هست.
‫من مطمئنم.
‫احساس، یعنی می گی ‫او گی هم از یو می خوشش میاد؟
‫آره، من اینطور فکر می کنم. ‫حس شیشمم این رو بهم می گه.
‫- حقیقتا؟ ‫- جدی؟
‫او گی از یو می خوشش میاد؟
‫واقعا؟ ‫وای خدا جون.
‫منطق، ‫بیا ازش سر در بیاریم.
‫جذب شدن دو طرفه یه چیز کاملا طبیعیه.
‫طبیعیه که دو طرف جذب همدیگه بشن.
‫درسته.
‫یه نگاهی بهش میندازم ‫و دفعه بعد بهت خبرش رو میدم.
‫- ازش سر در میارم. ‫- خیلی خوبه.
‫- بیاین جلسه رو شروع کنیم. ‫- حتما.
‫یه لحظه من رو ببخشید.
‫به نظرت این ‫یه کم زیاده روی نیست؟
‫مجبورش کردیم از جلسه بیاد بیرون.
‫جلسه هنوز شروع نشده بود.
‫می تونه خیلی عادی و جوری که ‫یهو به ذهنش رسیده مطرحش کنه.
‫صبر کنین، بچه ها.
‫من خیلی مضطربم.
‫چی شده، اضطراب؟
‫نگرانم که همکاراش ‫فکر کنن اون کارش عجیبه.
‫یه نگاه به قیافه هاشون بندازین.
‫به خصوص قیافه روبی.
‫اگه روبی برامون ‫شایعه درست کنه چی؟
‫منم همین رو می گم.
‫اینکه پرسیده کجا ‫زندگی می کنه اصلا چیز مهمی نیست.
‫همه می فهمن.
‫همه می گن اون از پسری ‫خوشش اومده که پنج سال ازش کوچیک تره.
‫با من کاری داشتی؟
‫چی شده؟
‫یو می.
‫آره، من...
‫- یو می، نکن! ‫- یو می، نکن!
‫حدس بزن چرا صدات زدم بیای.
‫چی؟
‫یه حدسی بزن.
‫چی؟
‫آقای او اومدن. ‫باید برگردی داخل.
‫یو می.
‫عجب.
‫هی یو می، ‫کجا رفته بودی؟
‫برات قهوه آوردم.
‫بفرما. ‫تا قبل از اینکه یخش آب بشه بخورش.
‫ممنون.
‫من الان چیکار کردم؟
‫چی؟
‫- ای وای. ‫- ای وای.
‫اون چه کاری بود که کردی آخه؟
‫خوب شد که اون بهش چیزی نگفت.
‫داشت خودش رو مسخره می کرد.
‫خوب شد؟ ‫شماها خیلی دارین من رو کلافه می کنین.
‫خیلی خب. ‫می ذاریم تک و تنها واسه خودش پیر بشه.
‫احساس، بهتر نیست که...
‫به عنوان یه همکار با وقار ازمون یاد بشه ‫تا یه همکار احمق؟
‫بزدل ها!
‫«بله، یه کوچولو از داستان دستتون اومد.»
‫«زندگی روزمره یو می ‫و سلول هایی که عاشقشن.»
‫«بخش مالی»
‫آقای نام، خانوم کیم. ‫من دیگه میرم. خیلی به خودتون فشار نیارین.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- شب خوبی داشته باشین. ‫- خداحافظ.
‫با 0.033 ضرب میشه...
‫درست در نیومد.
‫چرا هیچی درست در نمیاد؟
‫مغزم کار نمی کنه.
‫هی احساس! ‫می تونی بهم کمک کنی؟
‫- برام مهم نیست. ‫- چی؟
‫یه مدتی میشه این کارو نکردم، ‫برای همین تکون نمی خوره.
‫یه کمکی بهم بده احساس! ‫موعد مقرر امروزه.
‫وای خدا، ‫مسئولیت مغز با توئه.
‫من مسئول احساسات هستم. ‫چرا از من کمک می خوای؟
‫هر چی زودتر این کار رو انجام بده، ‫می تونه زودتر هم بره خونه.
‫وگرنه نمی تونه غروب آفتابی ‫که تو عاشقشی رو ببینه.
‫غروب آفتاب؟
‫بچه ها، منتظر چی هستین؟ ‫نمی خواین کار امروز رو تموم کنیم؟
‫- آره باید تمومش کنیم. ‫- آره باید تمومش کنیم.
‫- وای خدا. ‫- هل بدین.
‫عالیه. داره تکون می خوره. ‫همینطوری ادامه بدین!
‫- یک، دو. ‫- یک، دو.
هان، فهمیدم. ‫عالیه. می دونستم.
‫خودشه.
‫چی؟
‫- یک، دو. ‫- یک، دو.
‫چه خبر شده؟
‫- نه! ‫- نه!
‫چرا الان باید سر و کله ات پیدا میشد؟
‫تو بدترین زمان ممکن اومدی، گشنگی!
‫گشنمه. ‫می خوام یه چیزی بخورم.
‫گشنمه.
‫وای خدا، ‫دارم ضعف می کنم.
‫نه.
‫اگه الان برم بیرون، ‫نیم ساعت از وقتم هدر میره.
‫نه. باید صبر کنم.
‫- من گشنمه. ‫- تمومش کن، گشنگی!
‫من گشنمه! ‫یه چیزی بدین من بخورم!
‫ببینینش. ‫داره همینطوری بزرگ تر میشه.
‫- تمومش کن! ‫- من گشنمه! بهم غذا بدین!
‫یو می، باز داری کجا می ری؟
‫میرم یه کم کیمباپ بخورم. ‫(غذای کره ای)
‫هی، بیا وقتی کارمون تموم شد ‫دسته جمعی بریم غذا بخوریم.
‫نمی تونم صبر کنم. ‫دستام دارن می لرزن.
‫حتما ضعف کرده.
‫- بفرمایین. ‫- ممنونم.
‫- ممنونم. روز خوبی داشته باشین. ‫- ممنونم.
‫مراقب خودتون باشین.
‫یو می.
‫هی، او گی.
‫هنوز اینجایی؟
‫کارت هنوز تموم نشده؟
‫نه، هنوز مونده. ‫هنوز دارم روش کار می کنم.
‫پس شامت چی میشه؟
‫- یه کم کیمباپ خریدم. ‫- اون غذا برات کافیه؟
‫آره، کاملا.
‫بیا یکی بردار.
‫قهوه سرد گرفتم ‫با لاته و چای سرد.
‫نعناع فلفلی هم هست. ‫از هر کدوم یکی خریدم.
‫- نه، ممنون. نمی خوام. ‫- به هر حال یکیش اضافه اس.
‫کدومش رو می خوای؟
‫پس... قهوه سرد رو برمی دارم.
‫- این یکیه. ‫- ممنونم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫مراقب باش.
‫«نودل دیهان»
‫اون دستش رو گرفت.
‫نزدیک بود بندازیش.
‫میای داخل دیگه؟
‫آره. بریم؟
‫من در رو باز می کنم.
‫♫دستش رو گرفت♫
‫♫دو بار دستش رو گرفت♫
‫♫دستش رو گرفت♫
‫♫دو بار دستش رو گرفت♫
‫- برو تو. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫هنوز خیلی از کارت مونده؟
‫- چی؟ ‫- هنوز خیلی از کارت مونده؟
‫نه، من...
‫تقریبا کارمون تمومه. ‫فقط کارای آخرش مونده.
‫- حدودا نیم ساعت... ‫- صبر کن.
‫- کاراگاه. ‫- نادون.
‫الان دیگه مهم نیست ‫که کی کارش رو تموم می کنه.
‫او گی می خواد بدونه ‫می تونه تا دیر وقت باهاش کار کنه یا نه.
‫چی باعث شده اینطور فکر کنی؟
‫دوست داری بدونی؟
‫به قهوه هایی که دستشه یه نگاه بنداز.
‫«واسه چی انقدر قهوه خریده؟»
‫این یعنی تو بخش اونم ‫قراره تا دیر وقت کار بکنن.
‫و یک موضوع دیگه.
‫سرنخ قطعی امروز صبح.
‫- چی؟ ‫- سرنخ؟
‫- چی بود؟ ‫- سرنخ امروز صبح؟
‫ای نادون. نفهمیدی؟
‫نمی دونی چرا امروز صبح ‫اون حرف رو زد؟
‫تو توی ایلسان زندگی می کنی؟ ‫کجای ایلسان؟
‫«پس...»
‫او گی همه چیز رو برنامه ریزی کرده.
‫می دونست که امروز ‫براش فرصت مناسبیه.
‫اینکه ممکنه تا دیر وقت کار کنن،
‫با ماشینش برگردن،
‫اون رو با ماشینش برسونه خونه...
‫- همه این ها یعنی... ‫- یعنی چی؟
‫یعنی او گی از یو می خوشش میاد.
‫«گرفتی؟ پس تحت هر شرایطی،
‫یو می باید تا دیر وقت کار بکنه.»
‫خیلی از کارم مونده؟
‫آره خیلی مونده.
‫حالا حالاها اینجا هستم.
‫واقعا؟
‫فکر کنم تا دیر وقت اینجا باشم.
‫که اینطور.
‫تو هم تا دیر وقت کار داری؟
‫من؟
‫نه.
‫چی؟
‫ناراحت شدم که بقیه ‫باید تا دیر وقت کار کنن،
‫برای همین اینا رو براشون گرفتم.
‫حیف شد. ‫گفتی توی ایلسان زندگی می کنی.
‫امشب می خوام برم اونجا...
‫واسه همین می خواستم اگه کارت ‫زود تموم شد تا خونه برسونمت.
‫می خواستم یه کار خیر انجام بدم.
‫حیف شد.
‫تو نمیای؟
‫تو کاراگاهی؟ آره خیر سرت!
‫اسم این رو گذاشتی استدلال؟
‫ای نادون احمق.
‫واسه چی پا برهنه دویدی ‫وسط و همه چیز رو خراب کردی؟
‫من دارم میرم.
‫- باشه. ‫- خداحافظ.
‫- فردا می بینمت. ‫- یو می.
‫این خیلی خوشمزه ست. ‫یه کم می خوای؟
‫زبر و زرنگیت رو از دست دادی، یو می.
‫چی؟
‫زبر و زرنگیم رو از دست دادم ‫و حدس و گمان هام اشتباهن.
‫من تنهام.
‫«اون خیلی وقته که ‫کسی رو توی زندگیش نداشته؟»
‫«نه.»
‫«به خاطر اینه که سلول عشق رو نداره.»
‫هی...
‫ممنون.
‫«سلول عشق، سه سال پیش...
‫اون روز...
‫که توی شهر به خاطر ‫اشک های یو می سیل اومد.»
‫عشق!
‫«سلول عشق در ‫سیل اشک ناپدید شد.»
‫«شایعه شد که اون روز مرد، ولی...
‫گلبول سفید، یه کاری بکن.
‫نمی تونی اون رو به هوش بیاری؟
‫هیچ کاری از دست من ساخته نیست.
‫اون نمرد.
‫«ولی خب، الان سه ساله که توی کماست.»
‫شب بخیر.
‫خانوم کیم، میشه لطفا صورت حسابای ‫سود و زیان رو کنار هم قرار بدی؟
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫«یو می زبر و زرنگیش رو از دست داده بود، ‫و حدس و گمان هاش اشتباه بودن،
‫و ذوق و اشتیاقش از بین رفته بود.»
‫«واقعا احتمال داره که ‫اون تنهایی پیر بشه و هیچوقت...»
‫«چه او گی»
‫سلام.
‫سلام، منم.
‫هی، او گی. چی شده؟
‫هنوز توی شرکتی، مگه نه؟
‫آره.
‫چطور؟
‫دوستم دیرتر میاد، ‫واسه همین برگشتم.
‫وقتی کارت تموم شد ‫بیا با هم برگردیم.
‫من می رسونمت خونه.
‫من رو می رسونی خونه؟
‫آره.
‫بیا بریم. ‫من می رسونمت خونه.
‫اوه، من...
‫نمی دونم که کارم...
‫قراره چقدر طول بکشه.
‫اشکال نداره. ‫من منتظر می مونم.
‫«در این لحظه بود که ‫سلول عشقش بعد از سه سال...
‫به هوش اومد.»
‫«بخش دوم: یو می در مقابل روبی»
‫«نودل دیهان»
‫منطق، ‫به نظرم خیلی داره سریع می چرخه!
‫نمی تونم کنترلش کنم!
‫مواظب باش!
‫بجنب. بجنب.
‫اشکال نداره. ‫منتظر می مونم.
‫- احساس، ‫- چه سریعه!
‫تا حالا ندیده بودم ‫مغز یو می انقدر سریع کار بکنه.
‫- یو می، تو می تونی! ‫- یو می، تو می تونی!
‫«شرکت نودل دیهان، ‫گزارش مالی»
‫آقای نام، بفرمایین.
‫سه بار بررسیش کردم، ‫هیچ خطایی نداره.
‫خوبه. کارت خوب بود.
‫- پس می تونی که... ‫- برم خونه؟
‫چی؟
‫فکر کردم می خواین ‫بگین می تونم برم خونه.
‫اوه، درسته. ‫آره می تونی بری.
‫ممنون قربان. فردا می بینمتون. ‫
‫«شرکت نودل دیهان، ‫گزارش مالی»
‫می خواستم بگم که...
‫با همدیگه بریم.
‫وای خدا، ‫من می ترسم اینجا تنها باشم.
‫یه صدایی شنیدم.
‫هنوز کسی اینجاست؟
‫سلام.
‫هی، او گی. ‫من کارم همین الان تموم شد.
‫خیلی منتظر شدی نه؟
‫نه.
‫بیا پایین،
‫من تو ماشین منتظرم.
‫- باشه. الان میام. ‫- باشه.
‫«نودل دیهان»
‫یو می.
‫صندلی جلو بشین.
‫باشه.
‫هورا! هورا! دارن میرن بیرون!
‫- ببخشید که انقدر طول کشید. ‫- اشکالی نداره.
‫آقای نام خیلی دقیق و حساسه.
‫خسته نباشی، یو می.
‫روبی.
‫سلام، یو می.
‫منم باهاتون میام.
‫- چی؟ ‫- روبی گفت که اون هم توی ایلسان کار داره.
‫- که اینطور. ‫- امشب خیلی شانس آوردم.
‫امشب با دوستم ‫توی ایلسان قرار دارم.
‫مونده بودم چطوری برم اونجا...
‫تا اینکه اتفاقی ‫با او گی رو به رو شدم.
‫اون هم بهم گفت ‫که داره میره ایلسان.
‫گفت اونجا قرار داره.
‫ای وای. ‫به اسم صدات زدم.
‫اشکالی که نداره؟
‫- چی بگم. ‫- چرا که نه؟
‫من دیگه اینطوری صدات می زنم.
‫خب دیگه می خوام راه بیفتم.
‫باشه. بزن بریم!
‫بهترین دوستم ازدواج کرده و ‫توی ایلسان زندگی می کنه، فردا هم تولدشه.
‫ولی الان سه ماه آخر بارداریشه،
‫برای همین قرار شد که من برم اونجا.
‫می خوام مراعات حالش رو بکنم.
‫دوستت چه زود ازدواج کرده.
‫مگه تو سال 2018 فارغ التحصیل نشدی؟
‫چرا. تو هم سال 2017 ‫فارغ التحصیل شدی، درسته؟
‫درسته.
‫و تو هم سال 2013 ‫فارغ التحصیل شدی. درسته؟
‫- چی؟ ‫- از اونجایی که پنج سال ازم بزرگتری...
‫یعنی توی سال 2013 فارغ التحصیل شدی.
‫نه، من 2012 فارغ التحصیل شدم.
‫2012 فارغ التحصیل شدی؟ ‫جدی می گی؟
‫- آره. ‫- تو پنج سال از من بزرگتری؟
‫فکر می کردم چهار سال بزرگتر باشی.
‫نسبت سنت خیلی جوون موندی.
‫خوبه.
‫بهتره اول یو می رو برسونی.
‫نه من مشکلی ندارم. ‫اول باید تو رو برسونیم.
‫نه، اشکالی نداره. ‫اول باید تو رو برسونیم.
‫نه، آخه تو گفتی قرار داری.
‫من می خوام برم خونه، ‫برای همین عجله ای ندارم.
‫او گی، اول روبی رو برسون و...
‫من و او گی جفتمون داریم یه جا میریم.
‫- چی؟ ‫- داریم به یه رستوران میریم.
‫آها، که اینطور.
‫اول تو رو می رسونم خونه.
‫باشه. ‫خیلی ممنونم.
‫ممنون که من رو رسوندی.
‫فردا می بینمت.
‫یه کم استراحت کن.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ، یو می!
‫«دیگه تمومه.»
‫بخوره توی سرش.
‫حالا انگار ما خیلی ‫توی این چیزا خوش شانسیم.
‫من میرم بخوابم. ‫شب بخیر.
‫فکر کردم این سری ‫دیگه واقعا اتفاق میفته.
‫واقعا فکر کردم یه قراره.
‫تقصیر روبی بود. ‫اگه اون نبود...
‫نه، تقصیر روبی نیست. ‫به خاطر اینه که عشق اینجا نیست.
‫دلم براش تنگ شده.
‫احساس...
‫کجا داری میری؟
‫«من چی ام؟»
‫«کیم یو می.»
‫«تو چی هستی؟»
‫«تو جاه طلبی نیستی،
‫اما نه تفریحی داری نه ‫از زندگیت لذت می بری.»
‫خیال می کردم بزرگسالیش ‫از اینی که الان هست بهتر میشه.
‫دوباره شروع کرد.
‫احساس بین ساعت یک ‫تا سه صبح خودش رو رها می کنه.
‫باید قبل از ساعت یک می خوابوندمش.
‫باید چیکار کنیم منطق؟ ‫فردا باید بره سر کار.
‫همینجا وایستا.
‫زندگی چیه؟
‫عشق چیه؟
‫احساس، وقتشه بری بخوابی.
‫از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه بود؟
‫احساس؟ ‫میشه به من نگاه کنی؟
‫چیه؟
‫خواب، حالا! یو می رو بخوابون!
‫♫بخواب بخواب یو می عزیز♫
‫«همینه.»
‫♫بخواب بخواب، خوب بخوابی♫
‫«داره خوابش می بره.»
‫هر چی بیشتر بهش فکر می کنم، ‫بیشتر عصبانیم می کنه.
‫چرا ازم پرسید ‫کی فارغ التحصیل شدم؟
‫ای روبی بیشعور.
‫چی شده؟ ‫بعضی از سلول ها هنوز بیدارن؟
‫- چی؟ ‫- سلول خاطرات دردناک؟
‫چطور تونست همچین چیزی بگه؟
‫به حسابت می رسم روبی.
‫بخواب ببینم!
‫بیخیالش.
‫آخ راستی.
‫شیر گاز رو بستم؟
‫نه. ‫من این حس رو دوست ندارم.
‫اگه یهو انفجار پیش بیاد چی؟
‫برو بخواب!
‫بستمش.
‫«من یه کم پیش دیدمشون.»
‫من دیدمشون.
‫چه کوفتی دیدی تو؟
‫اضافه دامپلینگ ها که توی فریزر بودن. ‫(نوعی پیراشکی)
‫«دامپلینگ»
‫داری چیکار می کنی؟
‫ساعت دو صبح داری ‫چی درست می کنی؟
‫«روبی جون»
‫این چیه؟
‫«دوست باردارم دردش ‫شروع شد و سریع رفت بیمارستان.»
‫«دوست او گی هم پیچوندتش.»
‫«دو تا دوستی که ‫قال گذاشته شدن...
‫با هم اومدن یه رستوران ‫توی ایلسان تا یه چیزی بخورن.»
‫«ما توی رستوران چیکن باکس هستیم.»
‫«داریم از غذامون لذت می بریم. ‫نمی دونم کی می رسم خونه.»
‫اون دو تا با همدیگه هستن؟
‫می خوای بهت بگم چه خبره؟
‫«اونا توی چیکن باکسن.»
‫یه رستوران توی یه مرکز خرید ‫که قرار بوده دوستاشون رو اونجا ببینن.
‫«ایلسان»
‫اونا یو می رو ساعت 9 شب گذاشتن خونه.
‫و الان ساعت دو صبحه.
‫این یعنی اونا الان خیلی وقته اونجان و بار ‫دوم یا سومشونه که دارن غذا سفارش میدن.
‫ظرف غذا هنوز پره،
‫برای همین من 90 درصد ‫مطمئنم که این سفارش سومشونه.
‫اگه این سفارش سومشونه،
‫- بعدش میرن... ‫- میشه بس کنی؟
‫«بخش سوم: سلول های اصلی»
‫این کارمند جدیده که در موردش بهت گفتم. ‫عجیب غریبه
‫«همه یه چیزی دارن ‫به اسم سلول اصلی.»
‫«سلول گشنگی»
‫یارو روی میزش از حال رفت ‫و بعدم از معده اش صدای قار و قور دراومد.
‫«سلول غیبت»
‫خودش از صدای معده اش بیدار شد. ‫خیلی خنده دار بود.
‫فکر کنم... ‫اومد اومد. باید برم.
‫«سلول علاقه»
‫«این ها سلول هایی هستن ‫که بیشترین قدرت رو دارن.»
‫«سلول هایی هستن که ‫نشانگر شخصیت اون آدم هستن.»
‫صبح بخیر.
‫«سلول خرید کردن»
‫«سلول جاه طلبی»
‫روحیه ای که در 6 ماه ‫گذشته ساخته شده.
‫«نام جو هیوک»
‫وای خدا.
‫صبح بخیر یو می.
‫صبح بخیر.
‫لی روبی.
‫هی، صورتت چی شده؟
‫چطور؟
‫انگار ده سال پیرتر شدی.
‫«سلول فضولی»
‫نخوابیدی؟
‫قهوه می خوای؟
‫نه.
‫«لی روبی»
‫- صبح بخیر یی دا. ‫- سلام.
‫تو هم نخوابیدی؟ ‫خسته به نظر میای.
‫از کجا فهمیدی؟
‫دیشب پلک روی هم نذاشتم.
‫نخوابیدی؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫راستش...
‫یه رازه.
‫چه خبر بود؟ ‫در مورد چی انقدر ذوق داشت؟
‫«سلول اصلی یو می...
‫عشق بود.»
‫«عشق واقعا فوق العاده بود.»
‫بهتر از سلول چیپس نداریم.
‫انقدر نخور!
‫می خوای چاق بره پیش نامزدش؟
‫اون تنها سلولی بود که ‫جلوی گشنگی رو می گرفت.
‫گرمه.
‫امشب هوا منفی ده درجه ست.
‫ولی من اصلا سردم نیست. ‫واقعا گرمه.
‫«اون جادو می کرد و ‫باد شدید رو گرم می کرد.»
‫دوباره کیف پولم یادم رفت.
‫من حساب می کنم.
‫یو می.
‫راستش پول تاکسی هم ندارم...
‫من دارم.
‫یو می. 10 دلار خیلی کمه. ‫حداقل 15 دلار میشه.
‫باشه. بیا.
‫بریم.
‫«هر چقدرم شرایط بد بود،
‫خداحافظ.
‫اون شرایط رو تبدیل به ‫یه خاطره خوب می کرد.»
‫«ملکه تمام سلول ها»
‫«اون ستاره ما بود.»
‫«عشق بهترینه.»
‫عشق. خیلی اوضاع سختیه.
‫چطور یه رابطه رو شروع می کنی؟
‫یو می. ‫صبح بخیر.
‫دیشب خوب استراحت کردی؟
‫آره. ‫تو راحت رسیدی خونه؟
‫نه. من دیشب ساعت 4 صبح رسیدم خونه.
‫چرا؟ چیکار می کردی؟
‫برنامه ام که خراب شد،
‫و او گی هم گفت ‫که دوستش دیر می کنه.
‫من خیلی گشنه بودم.
‫برای همین رفتم سر ‫میزش که با هم غذا بخوریم،
‫اما دوستش نیومد.
‫برای همینم من همینطور که ‫منتظر بودم کلی غذا خوردم.
‫بعد دوستش ساعت سه صبح اومد.
‫آخرشم من رو رسوند خونه.
‫جالب نیست؟
‫چرا فکر کنم.
‫به هر حال خوش گذشت.
‫او گی خیلی بامزه ست.
‫شماها خیلی پر انرژی هستین.
‫جات خالی، اگه تو هم ‫اونجا بودی خیلی خوب میشد.
‫خب باید زنگ می زدی. ‫من همون نزدیکیا زندگی می کنم.
‫فکر کردم شاید خسته باشی.
‫یعنی به فکرم بودی؟
‫آره.
‫مرسی که به فکر منی روبی.
‫خواهش می کنم.
‫محکم تر فشار بدین. ‫باید روی صورتش لبخند باشه.
‫یو می. ‫می دونی او گی آخر هفته ها چیکار می کنه؟
‫ظاهرا که فقط خونه می مونه. ‫بهش نمی خوره خونگی باشه ها، نه؟
‫احتمالا چون متولد برج جوزاست اینجوریه.
‫می دونی مامانش چیکاره ست؟
‫«نودل دیهان»
‫خیلی شوکه کننده ست.
‫می دونی توی مجله های قدیمی... ‫صبر کن.
‫حالت صورتش داره تغییر می کنه.
‫نه. باید مقاومت کنین.
‫اگه الان لبخند روی صورتش نباشه، ‫ظاهرش عجیب غریب میشه.
‫دیگه نمی تونم دووم بیارم.
‫برای همین تصمیم گرفتیم با هم بریم.
‫- چی؟ ‫- به جشنواره گل.
‫با همدیگه میرین به جشنواره گل؟
‫آره. ظاهرا جشنواره گل ایلسان معروفه.
‫دیروز هم یه اعلامیه ازش دیدم.
‫از فردا شروع میشه.
‫وقتی داشتیم چیزی می خوردیم ‫در موردش صحبت کردیم و قرار شد بریم.
‫دیگه الان دیره بخوام پا پس بکشم.
‫یو می. چه اتفاقی...
‫برای صورتت افتاده؟
‫صورتم چی شده؟
‫به نظر...
‫خیلی...
‫خیلی چی؟
‫او گی.
‫صبح بخیر.
‫یو می. ‫صبح بخیر.
‫اگه او گی رو اینطوری نگاه کنی ‫همه چیز تمومه.
‫خواهش می کنم لبخند بزن!
‫شنیدم دیشب خوش گذشته.
‫جانم؟
‫اتفاقی شد دیگه.
‫دوستم ساعت سه صبح پیداش شد.
‫به هر حال ‫بازم خیلی خوش گذشت.
‫راستی او گی.
‫میشه یکشنبه بریم جشنواره گل؟
‫من یادم رفته بود که ‫فردا قراره برم بوسان.
‫حتما. ‫یکشنبه بریم.
‫آخ جون! ‫عالیه.
‫او گی. ‫میشه شب بریم؟
‫شنیدم شباش بهتره ‫چون آتیش بازی و اینا راه میندارن.
‫- حتما. ‫- خیلی ذوق زده ام.
‫تو هم باید بیای.
‫چی؟
‫تو هم همون ‫اطراف زندگی می کنی.
‫باید بیای.
‫نه، من...
‫من چرا باید...
‫یکشنبه برنامه ای داری؟
‫نه ندارم.
‫پس با ما بیا.
‫بیام؟
‫بیا دیگه یو می.
‫آره. اگه بیای خوش می گذره.
‫با ما بیا یو می.
‫دسته جمعی خیلی خوش می گذره.
‫باید بیای یو می.
‫«اون داره چیکار می کنه؟»
‫من فکر کردم از او گی خوشش میاد.
‫شاید بدون قصد و غرض اونطوری می کرده.
‫ما در موردش اشتباه قضاوت کردیم.
‫اینطوری فکر می کنین؟
‫بیا دیگه یو می. باشه؟
‫باشه.
‫حتما.
‫خیلی خوشحالم که تو هم میای.
‫عالیه.
‫تبریک می گم.
‫حسودیم شد.
‫- مسئول بخش شدی. ‫- آقای نام.
‫خداحافظ.
‫با ما بیاین جشنواره گل.
‫بیاین همه با هم بریم. ‫بیاین اینجا.
‫چی؟ چی هست؟
‫جشنواره؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- خوب نمیشه؟
‫همگی. ‫گوش کنین.
‫قضیه بیشتر از اون چیزی که فکر می کنین جدیه. ‫خوب نگاه کنین.
‫چهار نفر دارن میرن جشنواره گل.
‫دو تا مرد و دو تا خانوم.
‫«این چیزیه که ما می خوایم.»
‫خیلی وقت بود نخندیده بودم.
‫- «این احتمالا چیزیه که روبی می خواد.» ‫- ببین.
‫واقعا.
‫خیلی خوش می گذره.
‫روبی یهو پای آقای نام رو کشید وسط...
‫تا بندازتش به یو می.
‫چرا باید این کار رو بکنه؟
‫بیرون رفتن روبی با او گی به ما ربطی نداره.
‫ربط داره. چون...
‫- آقای نام چه زود حالش بد شد. ‫- او گی.
‫- آقای نام. ‫- بیا سریع بریم.
‫- حتما. ‫- خیلی بهت حسودیم میشه.
‫«آقای نام برای او گی ‫مثل یه برادر می مونه.»
‫«اونا دوستای صمیمی هستن.»
‫خانوم کیم.
‫یعنی یو می.
‫بیا.
‫ممنونم.
‫«به محض اینکه آقای مجرد سن بالا ‫یعنی آقای نام به یو می علاقه نشون بده...
‫او گی.
‫بریم.
‫او گی هم دیگه احتمالا به ‫یو می علاقه ای نشون نمیده.»
‫«چرا؟»
‫چون او گی یه مرد وفاداره.
‫این یعنی، روبی بازم گولمون زد.
‫دختره هفت خط!
‫پس من نمیرم.
‫ترجیح میدم نرم. ‫بگو خودشون برن.
‫- نه نمیشه. ‫- چرا؟
‫اگه یو می نیاد،
‫آقای نام میشه سربار.
‫و احتمالا اونم نمیره.
‫«بعد اونجا روبی و او گی تنها میشن...
‫ما توی تله روبی گیر افتادیم.
‫من همیشه از روبی بدم میومد.
‫حالا چی میشه؟
‫باید چیکار کنیم؟
‫منم نمی دونم.
‫این توی تخصص من نیست.
‫باید یه کاری بکنیم.
‫اگه کسی که دوستش دارین با ‫یکی دیگه بیرون بره خوشتون میاد؟
‫یعنی می خوایم بذاریم برای ‫همیشه تو کل زندگیش تنها بمونه؟
‫می خواین آخر هر هفته ببینین توی ‫خونه نشسته و هیچ کاری نمی کنه؟
‫آخر هفته هاش سه ساله که یه جوره.
‫هر شب خیلی تنهاست.
‫من دیگه واقعا خسته شدم از این وضعیت!
‫- موافقم. ‫- منم ازش خسته شدم!
‫احساس راست می گه.
‫نمی تونیم بذاریم ‫تا آخر عمر اینطوری زندگی کنه.
‫- درسته. ‫- قطعا نمی تونیم.
‫- بیاین اوضاع رو تغییر بدیم. ‫- بچه ها، بیاین بجنگیم.
‫زدی ضربتی، ‫ضربتی نوش کن.
‫عشق باید برنده بشه.
‫بیاین روبی رو شکست بدیم!
‫- بیاین شکستش بدیم! ‫- آره!
‫او گی، بیا بعد از شام بریم ‫اینجا نوشیدنی بخوریم.
‫نظراتش زیاده و امتیازشم بالاست.
‫- بریم یه نگاه بندازیم؟ ‫- آره.
‫اینجا چطوره؟
‫اینجام خوب به نظر می رسه، ‫اما باید امروز رزرو کنیم.
‫خانوم کیم، ‫میشه یه چیزی بپرسم؟
‫- حتما. ‫- امروز کلا فراموش کردم،
‫اما یکشنبه خبر قرارداد ‫آلمان می رسه دیگه نه؟
‫این یعنی اون روز باید بیایم شرکت.
‫آره، حق با شماست.
‫من کلا یادم رفته بود.
‫میشه به جاش فردا بریم جشنواره؟
‫انگار چاره ای نداریم.
‫من مشکلی ندارم، ‫ولی فکر نکنم روبی بتونه.
‫من فردا نمی تونم.
‫باید فردا برم بوسان.
‫که اینطور.
‫نمی تونین سریع حلش کنین؟
‫یا بعد از اینکه از جشنواره ‫برگشتیم برید سراغش.
‫فکر نکنم بشه. ‫باید با برنامه اونا پیش بریم.
‫پس چطوره بندازیمش هفته دیگه؟
‫هفته دیگه؟ ‫جشنواره تموم میشه که.
‫که اینطور.
‫- پس چیکار باید بکنیم؟ ‫- «الان وقت تصمیم ماست.»
‫به یه جوک فکر کن...
‫«احساس حقیقی»
‫که یه کمی واقعیت هم قطتیش باشه.
‫همینه. ‫اینم از طعمه ما.
‫سلول ماهیگیر.
‫جواب میده؟ ‫فکر نمی کنی خیلی ضایع باشه؟
‫نگران نباش احساس. ‫قشنگ مثل یه جوکه،
‫برای همین کلی ‫راه برای دور زدنش هست.
‫برو توی کارش طعمه!
‫با یه ماهی بزرگ برگرد!
‫پس ما سه تا باید فردا بریم...
‫بدون روبی.
‫«نودل دیهان»
‫اما من اونی بودم که پیشنهادش رو داد.
‫داشتم شوخی می کردم روبی.
‫بدون تو نمیریم.
‫بدون شما دو تا هم نمی تونیم بریم.
‫من مشکلی ندارم ‫که شماها با هم برید.
‫اینطوری بهتر میشه.
‫شما سه تا می تونین برین و خوش بگذرونین.
‫خوبه. ‫گرفتمت.
‫- داره میاد بالا! ‫- داره میاد بالا!
‫مطمئنی مشکلی نداری؟
‫آره. ‫هیچ مشکلی ندارم.
‫من یه وقت دیگه با دوستام میرم.
‫پس ما سه تا با هم ‫فردا، یعنی شنبه میریم...
‫روی من حساب باز نکنین.
‫جان؟
‫من نمیام. ‫او گی و خانوم کیم شما دو تا با هم برید.
‫- چرا؟ ‫- چرا؟
‫یهو یادم اومد که فردا سرم شلوغه.
‫سری بعد باهاتون میام.
‫صبر کنین آقای نام.
‫خوش بگذره!
‫چی بود گفت؟ ‫مگه نگفت باید با هم بریم؟ ناراحت شدم.
‫پس فقط من و توئیم یو می؟
‫- خوبه! ‫- یه ماهی بزرگ گرفتیم!
‫- میرن بیرون! ‫- با هم میرن بیرون!
‫یک امتیاز به نفع ما!
‫راست می گی ها.
‫چی شد اینجوری شد؟
‫- بریم یعنی؟ ‫- بیا با هم فردا بریم.
‫خدایا، من حتی اولش ‫علاقه ای به دیدنشم نداشتم.
‫اصلا نمی دونم چجوری اینجوری شد.
‫یو می، مشکلی نداری؟
‫- چی؟ ‫- احتمالا معذب بشی.
‫چی؟
‫یو می.
‫معذبت نمی کنه؟
‫معلومه که اگه ‫دو تایی برید معذب میشه.
‫متوجه نشدی نه؟
‫حتی نمی خواست بره. ‫چون من گفتم قبول کرد.
‫که اینطور.
‫«روبی دوباره داره ‫سنگ اندازی می کنه.»
‫داستان شروع نشده داره خراب میشه.
‫روبی هفت... ‫یه درسی بهش میدم که حساب کار دستش بیاد!
‫ای جادوگر خبیث!
‫خدایا، خسته شدم دیگه!
‫جشنواره گل لعنتی. ‫برو دیگه!
‫بهش بگو برات مهم نیست و باهاش میری!
‫نه!
‫اگه روبی شایعه ‫چرت و پرت پخش کنه چی؟
‫همه سر کار غیبتش رو می کنن...
‫که از پسری که 5 سال ازش ‫کوچیکتره خوشش اومده.
‫انقدر در مورد سنش حرف نزن.
‫همه می دونیم که اون جوون تره!
‫ممکنه بهش بگن چشم سفید!
‫همون لحظه ای که طعمه رو انداخت...
‫اگه اینطوری بپره وسط و ‫دل پسره رو به دست بیاره،
‫بهش می گن چشم سفید بی حیا.
‫آخر میره یا نه؟
‫دارم منفجر میشم!
‫- خدایا! ‫- ساکت باش.
‫بچه ها ساکت باشین.
‫- نمی تونم تحمل کنم! ‫- ساکت باشین!
‫از سر راهم برو کنار.
‫چی شده؟
‫- اون عشق نیست؟ ‫- عشق اینجاست.
‫- اون عشقه؟ ‫- عشقه.
‫- عشق اینجاست! ‫- عشق.
‫- عشق اومده. ‫- خدای من.
‫عشق، حالت خوبه؟
‫- عشق! ‫- عشق!
‫کی بیدار شدی؟
‫خیلی منتظرت بودیم!
‫خشم.
‫برو احساس حقیقی رو بیار.
‫- صبر کن! ‫- احساس حقیقی؟ چرا؟
‫نمی تونیم بذاریم احساسات ‫واقعیش رو الان بروز بده.
‫الان سر کاره.
‫بچه ها، الان زمانیه که باید ‫احساسات واقعیشو نشون بده.
‫چطوری بدون اینکه احساسات واقعیش ‫رو نشون بده می تونه برنده عشق بشه؟
‫من خیلی کلافه ام!
‫برو که رفتیم!
‫«جایی در اعماق قلب یو می»
‫با من کار داشتین؟
‫او گی معذبش نکن. ‫بیاین یه وقت دیگه بریم...
‫چرا باید معذبم کنه؟
‫- ببخشید؟ ‫- چرا نشه ما دو تا با هم بریم؟
‫برام مهم نیست.
‫راستش اینطوری ‫تازه بیشتر هم می پسندم.
‫بیا با هم بریم او گی.
‫«جایی در اعماق قلب یو می»
‫«سلول های یو می»
‫من رو به روی آبشارم.
‫می دونی باغ کجاست؟
‫من میام اونجا.
‫صبر کن منم بیام.
‫روز خیلی قشنگیه.
‫دیوونگیه!
‫قطعا اونم خوشش میاد. ‫درست می گم؟
‫امیدوارم امروز بهشون خوش بگذره!
‫خانوم کیم یو می!
‫صبر کن. ‫با این لباست می خوای بری اونجا؟
‫چرا؟ لباسم خوبه دیگه.
‫چیه؟ ‫من فقط نگرانتم.
‫بچه ها!
‫وونگ خل شده!