‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«بخش چهارم، جشنواره گل»
‫او گی،
‫معذبش نکن. ‫بیاین یه وقت دیگه بریم
‫چرا باید معذبم کنه؟
‫- ببخشید؟ ‫- چرا نشه ما دو تا با هم بریم؟
‫برام مهم نیست.
‫راستش اینطوری ‫تازه بیشتر هم می پسندم.
‫بیا با هم بریم او گی.
‫- جوابش رو بده. ‫- جوابش رو بده.
‫- جواب بده، چه او گی. ‫- جواب بده، چه او گی.
‫جوابش رو بده!
‫آره. خوبه.
‫بیا با هم بریم یو می.
‫عصر بریم؟
‫تا آتیش بازی رو هم ببینیم؟
‫حتما. عالیه.
‫آقای چه.
‫- میشه یه لحظه بیای؟ ‫ بله.
‫- فردا صبح بهت زنگ می زنم. ‫- باشه.
‫گفتی نمایش آتیش بازی خوبی راه میندارن.
‫قهوه اش چه خوشمزه ست.
‫بچه ها. ‫سرم گیج میره.
‫- زنده باد عشق. ‫- زنده باد عشق.
‫- زنده باد یو می. ‫- زنده باد یو می.
‫راستی، یکیمون نیست.
‫- کی؟ ‫ سلول فشن.
‫فشن کجاست؟
‫خب، راستش
‫«توی شهر سلول ها یه زندانه.»
‫«سلول های مجرمی که باعث بدبخت ‫شدن یو می شدن اونجا زندانی هستن.»
‫«سلول فشن الان ‫دو ساله که توی انفرادیه.»
‫«دیو غذا»
‫«حراج لباس های تابستونی»
‫«شروع این فاجعه سر یه لباس بود.»
‫- یی دا. بله؟
‫چطور شدم؟
‫عالی. ‫خیلی بهت میاد.
‫- قشنگه، نه؟ آره.
‫پنجاه درصد تخفیف خورده. ‫قیمتش شده 70 هزار وون.
‫«واحد پول کره جنوبی»
‫هی. باید حتما بخریش.
‫اصلا انگار برای تو دوخته شده.
‫ولی هیچ جایی نیست ‫که بخوام بپوشمش.
‫خیلی خوشگله.
‫می دونم خوشگله، اما کجا بپوشمش؟ ‫سر کار؟ یا وقتی میرم فروشگاه خرید؟
‫برو مسافرت. ‫می تونی اونجا بپوشیش.
‫مسافرت؟
‫هی. می خوای بری اونجا؟
‫اونجایی که سری پیش بهت گفتم.
‫پوکت که توی تایلنده، ‫با 499 هزار وون میشه رفت.
‫آهان، پوکت؟
‫آره. باید بری پوکت این رو بپوشی.
‫به این می گن سرنوشت.
‫هی. خیلی بهت میاد.
‫از کجا پیداش کردی؟
‫پوکت؟
‫«سلول فشن کاری کرد که یو می ‫به یه سفر 499 هزار وونی به پوکت بره.»
‫«تا بتونه یه لباس 70 هزار وونی رو بپوشه.»
‫اصلا به هم نمیان.
‫«یه جفت کفش صندل جدید ‫گرفت که به لباسه بیاد.»
‫به هر حال که ‫می خواستم بخرمشون.
‫«یه پدیکور پا هم برای صندل های جدید رفت.» ‫«اطلاعات سفر به پوکت»
‫مگه نه؟
‫«بعدشم مجبورش کرد برای
‫کفش و لباس جدید و پدیکورش ‫موهاش رو فر کنه.»
‫- چقدر شد؟ ‫ صد هزار وون.
‫- من... ‫ من حساب می کنم.
‫- هی. مشکلی نیست.
‫همه اینا مال منه؟
‫به هر حال، خوش گذشت.
‫بیا از فردا حسابی کار کنیم.
‫خداحافظ.
‫«سفرش به پوکت که با یه ‫لباس 70 هزار وونی شروع شد
‫به خرج کردن حقوق سه ماهش ختم شد.»
‫«فر کردن مو، کوتاهی، ‫پکیج مسافرتی، خدمات تفریحی»
‫11 میلیون و 390 هزار وون»
‫- واقعا؟ چه خبره؟
‫آخه پس فایدهِ داشتن
‫حساب های بانکی و پس اندازه چیه؟
‫به خاطر فشن ‫هیچ پولی نمونده دیگه.
‫اون حتی بیخیال طرح ‫سپرده گذاری ماهانه اش شد.
‫اگه همینطوری پیش بره،
‫ممکنه یو می هیچوقت ‫نتونه برای خودش خونه بخره.
‫تقاضا می کنم سلول فشن رو مجازات کنین.
‫- راست می گه! مجازاتش کنین.
‫سلول فشن گناهکاره.
‫ولم کن. ‫گفتم ولم کن.
‫هی، خسیس. ‫بگو کل زندگیش رو پس انداز کنه.
‫فکر می کنی اینطوری ‫میره یه خونه بخره؟
‫به هر حال که نمی تونه خونه بخره.
‫چرا تقصیر من میندازین؟
‫لعنت به این دنیا.
‫مگه من چه گناهی کردم!
‫«دیو غذا»
‫زندانی 32931، سلول فشن.
‫چیه؟
‫«دیو غذا»
‫بیا بیرون. ‫عفو مشروط بهت خورده.
‫- فشن. چیه؟
‫حتما خیلی بهت سخت گذشته.
‫چه خبر شده؟
‫با موافقت همه عفو مشروط بهت تعلق گرفته.
‫یه کم توفو می خوری؟ ‫(خمیر سویا که سفید و پنیر مانند است)
‫شماها من رو زندانی کردین،
‫بعد یهو تصمیم گرفتین عفو مشروط بدین؟
‫- راستش یو می می خواد بره بیرون. ‫- بیرون؟
‫توی این سه سال با ‫هیچکس بیرون نرفته فشن.
‫به کمکت احتیاج داریم.
‫برنامه امروزه.
‫بچه ها. ‫از اینا بگیرین.
‫یه مسابقه جایزه داره.
‫چقدر قراره با هم صمیمی بشن؟
‫اگه درست حدس بزنین،
‫بعد بیرون رفتنش قرعه کشی ‫می کنیم و جایزه میدیم.
‫- خوبه. یکی ام به من بده.
‫- منم می خوام. به منم بدین.
‫موندم امروز چقدر قراره با هم صمیمی بشن.
‫من که می گم شماره سه.
‫اونا به اندازه کافی بزرگن دیگه.
‫بقیه سلول ها رو نگاه کن.
‫همه خیلی هیجان زده هستن ‫چون اون خیلی وقته با کسی بیرون نرفته.
‫بچه ها.
‫بیاین اینجا.
‫آماده ای؟
‫موقعی که من زندان بودم
‫هیچ لباسی نخریدین؟ ها؟
‫هیچی نداره بپوشه. ‫من چیکار کنم آخه؟
‫برای همینم به تخصص ‫فوق العاده تو توی مد نیاز داشتیم.
‫آره.
‫امروز قراره یه تیپ
‫کم زحمت و راحت داشته باشه.
‫- چی؟ ‫- چی؟ تیپ کم زحمت و راحت چیه دیگه؟
‫نمی دونین تیپ کم زحمت و راحت چیه؟
‫«حالا انگار قبلا خیلی به ‫خودش زحمت می داده.»
‫من هر روز سر کار می بینمش.
‫نمی تونم یهو به خودم برسم که.
‫«برای همین تصمیم گرفتم که تیپ ‫کم زحمت و راحت داشته باشم.»
‫«یه آرایش خیلی نامحسوس.»
‫«اما با یه تأثیرگذاری بسیار متفاوت.»
‫«انگار که همینجوری هر چی دم دستش بوده ‫رو پوشیده اما همه چیز برنامه ریزی شده ست.»
‫«یوهو. به این می گن یه تیپ کم زحمت و راحت.»
‫- همین؟ ‫- چیه؟
‫مثل همیشه ست که.
‫این یه تیپ کم زحمت و راحت نیست که.
‫کلا هیچ زحمتی به خودش نداده.
‫منظورتون چیه؟ ‫جزئیاتش مهمه!
‫چطوره که یه پیراهن زنونه بپوشه؟
‫این اولین باره که ‫دارن با هم میرن بیرون.
‫آره. ‫مردا از اولین بار یه توقع ویژه دارن.
‫چرا انقدر طرز فکرتون مال قرن بوقه؟
‫پیراهن زنونه خیلی قدیمیه.
‫این الان طوریه که انگار ‫هر چی دم دستم بوده پوشیدم؟
‫شبیه کشاورزا شدم.
‫«نه! بهش می گن ظاهر کم زحمت و راحت!»
‫عوضش کنم یعنی؟
‫این کیه؟
‫الو؟
‫«الو؟»
‫شما؟
‫«یو می، منم او گی.»
‫سلام او گی. ‫این شماره کیه؟
‫شماره خودت نیست.
‫«گوشی یه نفر رو قرض گرفتم.»
‫وقی فهمیدم گوشیم رو جا گذاشتم ‫دیگه از خونه اومده بودم بیرون.
‫وای، جدی؟
‫برای همین زودتر زنگ زدم ‫که همدیگه رو گم نکنیم.
‫من اومدم به جشنواره گل.
‫به این زودی؟ بد شد که. ‫من هنوز خونه ام.
‫«عجله نکن.»
‫یه کم دور و بر می چرخم تا بیای.
‫من کنار آب نما هستم.
‫می دونی آب نمای باغ کجاست؟
‫آره، می دونم کجاست.
‫باشه پس. ‫اینجا منتظرت می مونم.
‫باشه. ‫زود میام.
‫با تاکسی فقط 10 دقیقه طول می کشه.
‫«باشه.»
‫راستی.
‫بله؟
‫شماره ام رو از کجا داشتی؟
‫گوشیت رو که خونه جا گذاشتی.
‫آهان.
‫اتفاقی یادم بود.
‫فکر کنم شماره ات رو حفظ کردم.
‫«شانسی زنگ زدم و دیدیم درسته.»
‫باورم نمیشه.
‫شماره یو می رو حفظ کرده بوده!
‫این نشونه خوبیه نه؟
‫- من حس خوبی نسبت به این قضیه دارم. ‫- وای.
‫پیش به سوی ‫یه بیرون رفتن خوب!
‫من به شماره 4 رأی میدم.
‫شماره 4 خوبه؟ ‫پس منم به شماره 4 رأی میدم.
‫چهار خوبه!
‫سریع میام. ‫وایستا تا بیام.
‫«باشه. زودی بیا.»
‫امروز هوا عالیه.
‫خداحافظ.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫«تبریکات فراوان، یو می میره بیرون»
‫عشق اومده!
‫بچه ها. ‫بالاخره روز موعود رسید.
‫بعد از یه مدت خیلی خیلی ‫طولانی یو می داره میره بیرون.
‫بیاین تشویقش کنیم ‫تا همه چی خوب پیش بره.
‫یه کف مرتب!
‫- یو می! ‫ یو می!
‫حالا موج مکزیکی!
‫«تبریکات فراوان، یو می میره بیرون»
‫تو می تونی یو می. ‫او گی منتظرته!
‫وای، باید برم.
‫تاکسی.
‫«بدون مسافر»
‫تاکسی!
‫تاکسی.
‫برید پارک ایون گارام لطفا.
‫«جشنواره گل های بهاری گویانگ سال 2020»
‫ممنون.
‫«روبی»
‫- روبیه. چی؟
‫چرا داره بهم زنگ می زنه؟
‫«چه خبر شده؟ چرا داره زنگ می زنه؟»
‫گفت توی بوسان عروسی دعوته.
‫کار خاصی داره؟
‫فکر می کنی می خواد ‫ببینه اونا چیکار می کنن؟
‫حتما دیگه.
‫پس باید جواب بدیم.
‫جواب بدیم و بگیم ‫خیلی خوش می گذره.
‫تا بچزونیمش.
‫عجب آدم تابلوئیه. ‫چرا انقدر فضوله؟
‫نه.
‫به دلم بد افتاده.
‫یه تماس معمولی نیست.
‫پس چیه؟
‫نمی دونم چیه، ‫اما زنگ زده تا همه چیز رو خراب کنه.
‫لزومی نداره که ‫یه روز قشنگ رو خراب کنیم.
‫«یک تماس از دست رفته از روبی»
‫بهم زنگ نزن. ‫جواب نمیدم.
‫«جشنواره گل های بهاری گویانگ سال 2020»
‫سر و کله روبی پیدا شده!
‫- روبیه. حالا چیکار کنیم؟
‫آروم باشین بچه ها.
‫دختره دیوونه. واقعا اومده اینجا؟
‫گفت باید بره بوسان. ‫یعنی نرفته؟
‫حتما سوار قطار شده که برگرده ‫و همه چی رو خراب کنه.
‫دختره روانیه.
‫چیزی که روبی پوشیده ‫مناسب تر نیست؟
‫دقیقا.
‫کی بود که گیر داده بود ‫و می گفت تیپ کم زحمت و راحت بزنیم؟
‫الکی بهش عفو مشروط دادیم.
‫«یو می»
‫بدو.
‫بدو یو می.
‫«دویدن در بهار»
‫- بدو! موفق باشی!
‫«بدو یو می!»
‫- یو می! قوی باش!
‫- تو می تونی! ‫ بدو!
‫- تو می تونی! واینستا!
‫اوه؟
‫یو می!
‫اوه؟ ‫یو می!
‫بدبخت شدیم. ‫چیکار باید بکنیم؟
‫شنیدی؟ ‫روبی یو می رو صدا کرد.
‫حتما اون رو دیده.
‫مهم نیست.
‫اصلا مهم نیست.
‫چیزی که مهمه امروزه. ‫دقیقا این لحظه ست.
‫او گی گوشیش رو خونه جا گذاشته.
‫تا وقتی که روبی ما رو نبینه و گمش کنیم، ‫همه چیز خوب پیش میره.
‫راست میگه.
‫- بدو، یو می. ‫ بدو، یو می.
‫تو باید برنده عشق باشی.
‫- آره! ‫ آره!
‫«جشنواره گل های بهاری گویانگ»
‫یو می.
‫ببخشید.
‫یو می.
‫یک، دو، سه.
‫خدایا.
‫«آب نمای باغ»
‫بدو کیم یو می.
‫«آب نمای باغ»
‫چرا انقدر سرعتش زیاده؟
‫«آب نمای باغ»
‫خدایا. ‫این دیگه چی بود؟
‫دیگه نمی تونم.
‫- ما برنده شدیم. ‫- این دیگه چه کاری بود؟
‫- این دیگه چه کاری بود؟
‫مواظب باشین.
‫«جشنواره گل های بهاری گویانگ سال 2020»
‫«تو باید برنده عشق باشی.»
‫- تو می تونی. ‫ بریم.
‫- یو می. زنده باد.
‫او گی.
‫یو می.
‫من رسیدم.
‫تا اینجا دویدی؟
‫چرا؟ ‫دیر نشده بود که.
‫گفتم خیلی
‫منتظر نمونی.
‫اشکالی نداره.
‫آب می خوای؟
‫نه ممنون.
‫اینجا وایستا تا من برم آب بگیرم.
‫نه. نمی خوام.
‫من خوبم. بریم.
‫جانم؟
‫خیلی گشنمه.
‫میشه یه کم غذا بخوریم بعد برگردیم؟
‫- آره. اما چرا الان ناهار بخوریم... ‫- بریم.
‫- زود باش. ‫ یو می.
‫خروجی اون طرفه.
‫بیا از در پشتی بریم. ‫کلی رستوران اونجاست.
‫- در پشتی؟ ‫ آره.
‫رستوراناش خیلی خوبن.
‫وایستا ببینم.
‫اینجا که
‫رستورانی نیست.
‫همینجاها بود.
‫فکر نکنم.
‫حتما قاطی کردم.
‫پس از در جلویی بریم
‫آها، تاکسی. ‫می تونیم با تاکسی بریم.
‫- بیا تاکسی بگیریم. ‫ چی؟
‫تاکسی.
‫- تاکسی. تاکسی بگیریم؟
‫صبر کن الان یکی پیدا میشه.
‫تاکسی. ‫تاکسی. تاکسی.
‫کجا تشریف می برین؟
‫آهان، بله.
‫ایستگاه پیکما لطفا.
‫احیانا ایستگاه پیکما ‫خیلی از اینجا دور نیست؟
‫دیگه بریم یه رستوران معروف توی ایلسان.
‫مهمون من.
‫باشه. خوبه.
‫مطمئنم این طرفی رفت.
‫کجا رفت؟
‫خانوم کیم یو می!
‫- یو می. ‫ ها؟
‫گوشیت داره زنگ می خوره.
‫نیاز نیست جواب بدم. ‫تماس تبلیغاتیه.
‫آفرین یو می.
‫- بچه ها. ‫ بله.
‫- یو می. ‫ یو می.
‫«روبی»
‫«یو می. واقعا می خوای ‫اینطوری برخورد بکنی؟»
‫من همه چیز رو دیدم.
‫واقعا نمی خوای جواب بدی؟
‫اینجوری بیشتر دوست دارم.
‫«روبی»
‫«حذف»
‫«حذف پیام»
‫متأسفم روبی.
‫بیا
‫سفارش بده.
‫دارم از گشنگی می میرم.
‫چرا تا الان ناهار نخوردی؟
‫به خاطر یه سری دلایل وقت نکردم.
‫مشکلی واست پیش نمیاد؟
‫در چه مورد؟
‫به خاطر من داره دیرت میشه.
‫مشکلی نیست.
‫گل ها مهم نیستن.
‫دیدن و حرف زدن با تو خوبه.
‫فکر کردم سرت شلوغه.
‫امروز کاری ندارم.
‫بیا یه کم اینجا وقت بگذرونیم
‫بعدم شب بریم آتیش بازی رو ببینیم.
‫باشه.
‫همیشه همینقدر مهربونه.
‫تعجبی نداره که ازش خوشش اومده.
‫راستی،
‫اینجا خیلی خوشگله.
‫غذای اینجا خیلی خوبه. ‫تضمین می کنم.
‫من ناهار خوردم، ‫اما دوباره داره گشنه ام میشه.
‫باید غذا بخوری. ‫اگه غذای اینجا رو نخوری خودت ضرر می کنی.
‫چی بخورم؟
‫راستی،
‫سبک مورد علاقه تو چیه؟
‫من همه غذاهای اینجا رو دوست دارم.
‫غذا رو نمی گم. ‫مردا رو می گم.
‫چی؟
‫از چه نوع مردهایی خوشت میاد؟
‫نمی دونم.
‫چطور؟
‫یهو
‫کنجکاو شدم.
‫همیشه در موردت کنجکاو بودم.
‫در مورد من؟
‫آره، می خواستم
‫در مورد علایق شخصیت بدونم.
‫یو می!
‫چه جور علایق شخصی؟
‫مثلا
‫مثلا؟
‫نامزدی داری
‫که کارمندهای شرکت ‫ازش خبر نداشته باشن؟
‫نامزد داری؟
‫- نه ندارم. ‫ واقعا؟
‫واقعا ندارم.
‫خدا رو شکر.
‫وای خدای من. ‫قلبم داره منفجر میشه!
‫الان وقتش نیست. ‫فکر کنم می خواد یه چیز مهم بگه.
‫خب پس یو می
‫بله؟
‫می خوای
‫خب؟
‫می خوای با یکی آشنات کنم؟
‫چی گفت؟ ‫با یکی آشناش کنه؟
‫- خدایا. وای نه
‫عشق. چه اتفاقی افتاد؟
‫چی شد؟
‫با یکی آشنام کنی؟
‫آره.
‫من یه پسر خیلی خوب رو می شناسم،
‫و می خوام که به تو معرفیش کنم.
‫راضی هستی؟
‫پس
‫می خوای من رو
‫با دوستت آشنا کنی؟
‫آره.
‫به نظرم اومد به هم میاین برای ‫همین می خواستم به هم معرفیتون کنم.
‫اونم توی ایلسان زندگی می کنه.
‫برای همین اون روز که ‫باهات اومدم ایلسان،
‫دلم می خواست با هم آشناتون کنم.
‫توی ایلسان زندگی می کنی؟
‫اونجا قرار دارم،
‫برای همین گفتم اگه کارت ‫زود تموم میشه برسونمت.
‫«تبریکات فراوان، یو می میره بیرون»
‫پس واسه این بود؟
‫چون می خواست با یکی دیگه آشناش ‫کنه ازش خواست باهاش بیاد بیرون؟
‫خدایا. ‫واقعا نمی دونم چی بگم.
‫چطور تونست همچین کاری بکنه؟
‫بچه ها، بیاین بریم. ‫بارون خیلی شدیده.
‫عشق، زود باش!
‫آها، که اینطور.
‫اما چون روبی اون روز باهامون اومد،
‫اون با دوستم آشنا شد.
‫که اینطور.
‫خیلی پسر خوبیه.
‫من تضمینش می کنم.
‫چرا می خوای من رو باهاش آشنا کنی؟
‫توی شرکتمون کلی خانوم دیگه هست.
‫چون تو آدم خیلی، خیلی خوبی هستی.
‫- واقعا؟ ‫- تو شخصیت فوق العاده ای داری،
‫و خیلی هم خوشگلی.
‫اگه فکر می کنی انقدر خوبه ‫باید خودت پا پیش بذاری.
‫اگه فکر می کنی من انقدر خوبم،
‫باید خودت پا پیش بذاری.
‫چی؟
‫داشتم شوخی می کردم.
‫حالا خودت چی؟
‫چرا بقیه رو با هم آشنا می کنی
‫وقتی خودت کسی رو توی زندگیت نداری؟
‫اشتباه می کنم؟
‫اوه
‫کسی توی زندگیته؟
‫نه، نیست.
‫ولی دختری هست ‫که ازش خوشت بیاد؟
‫آره.
‫آره، هست.
‫بچه ها، فرار کنین!
‫فرار کنین!
‫یه سیل خیلی بزرگه!
‫وای، جدی؟
‫حسابی غافلگیر شدم!
‫از کارمندهای شرکت خودمونه؟
‫توی محل کار خودمونه؟
‫نکنه
‫روبیه؟
‫- نه، اون نیست. ‫ اون نیست؟
‫کنجکاوم بدونم کیه.
‫وای خدا جون، ‫خیلی کنجکاو شدم.
‫من متفاوتم.
‫بچه ها، باید تا قبل از اینکه ‫توی سیل غرق بشین از اینجا برید.
‫تو نمیای؟
‫اگه این اهرم رو ول کنیم،
‫ممکنه یو می گریه اش بگیره.
‫من همینجا می مونم ‫و غرور یو می رو حفظ می کنم.
‫- من نمی تونم تو رو اینجا تنها ولت کنم. ‫- منم بهت کمک میدم!
‫یو می! قوی باش!
‫نباید گریه کنی!
‫آها
‫که اینطور.
‫پس اینطوریه؟
‫میشه این راز رو ‫پیش خودت نگه داری؟
‫حتما. نگران نباش.
‫اشکالی نداشت به من گفتی؟
‫آخه
‫فکر کردم می تونی رازم رو نگه داری.
‫احساس کردم که
‫می تونم بهت اعتماد کنم.
‫جدی؟
‫ممنون که بهم اعتماد داری.
‫حالا اون آشنایی چی؟
‫- میرم. ‫ جدی؟
‫آره، میرم.
‫عالیه. به نظرم شماها ‫خیلی برای همدیگه مناسب هستین.
‫پس میشه گوشیت رو بهم بدی؟
‫گوشیم؟
‫چرا؟
‫می خوام حالا که داریم ‫در موردش حرف می زنیم ازش بپرسم.
‫و شماره اش رو توی ‫گوشیت ذخیره می کنم.
‫اسم دوستم گو ونگه.
‫«شماره تلفن گو ونگ»
‫شماره اش رو حفظی؟
‫من توی حفظ کردن ‫شماره ها رو مهارت دارم.
‫به راحتی می تونم حفظشون کنم.
‫جدی؟
‫که اینطور.
‫خوب می تونی ‫شماره ها رو حفظ کنی.
‫یو می. ‫روبی داره بهت زنگ می زنه.
‫میشه به جای من جواب بدی؟
‫- داری کجا میری؟ ‫- سرویس بهداشتی.
‫الو؟
‫سلام، روبی.
‫من گوشیم رو خونه جا گذاشتم.
‫توی جشنواره گلی؟
‫الان کجایی؟
‫«سرویس بهداشتی»
‫احساس!
‫عشق!
‫گشنگی!
‫جوابم رو بدین!
‫یعنی واقعا دیگه کسی اینجا نیست؟
‫بچه ها!
‫اوه؟
‫«بخش پنجم: آشنایی»
‫«چه او گی»
‫الو؟
‫سلام، او گی. ‫سه یی هستم.
‫ونگ رفته بیرون.
‫بهش می گم ‫بعدا بهت زنگ بزنه.
‫همین الان برگشت. ‫یه لحظه صبر کن.
‫بهت زنگ زدن.
‫- به من؟ او گیه.
‫خود گوشی می زنه ‫که تماس از دست رفته دارم.
‫- خب که چی؟ ‫- لازم نبود تو جواب بدی.
‫به خاطر سر و صداش جواب دادم.
‫دفعه بعد بذارش روی حالت سکوت.
‫الو؟
‫رفتم قهوه بگیرم.
‫چطور؟
‫سرم شلوغه، سریع بگو.
‫برنامه آشنایی؟
‫با اون همکارت که گفته بودی؟
‫اسمش یو می بود؟
‫آخر هفته؟ ‫کار خاصی ندارم.
‫آره.
‫باشه.
‫می خوای با کسی آشنا بشی؟
‫خودم نمی خواستم با کسی آشنا بشم، ‫ولی اون هی اصرار می کنه.
‫حسودیم شد.
‫چرا هیچکس من رو ‫با کسی آشنا نمی کنه؟
‫واقعا موندم که چرا.
‫خب چرا؟
‫خودت قشنگ بشین فکر کن تا ببینی چرا.
‫خب؟ ‫موافقت کردی؟
‫دلیلی واسه مخالفت نبود.
‫قراره با همکار او گی آشنا بشی؟
‫آره. همش می گه ‫ما خیلی به هم میایم.
‫هم سنین؟
‫آره.
‫می دونستی زن ها ‫توی اون سن خیلی عجله دارن؟
‫جدی؟
‫نمی دونستی؟ ‫همشون همینطورین.
‫فقط قراره آشنا بشیم.
‫اصلا زن ها رو نمی شناسی.
‫خیلی جدی نباش. ‫سرسری برخورد کن.
‫فقط واسه یه قهوه خوردن برو.
‫دلم نمی خواد.
‫قهوه می خوریم، غذا می خوریم ‫و یه کمی هم می گردیم.
‫هر کاری که دلم بخواد می کنم.
‫من واسه خاطر خودت می گم.
‫الان شما دو تا ‫دارین چیکار می کنین؟
‫بگو مگوی عاشقونه ست؟
‫«این شماره یو میه. ‫تو اول بهش زنگ بزن.»
‫«خانوم کیم یو می»
‫«ذخیره مخاطب جدید»
‫«خانوم کیم یو می»
‫«سلام.»
‫«سلام خانوم کیم یو می.»
‫«او گی شماره شما رو ‫برام فرستاد تا بهتون پیام بدم.»
‫«من گو ونگ هستم.»
‫چی اتفاقی افتاد؟
‫سلول ناخن خور گم شده.
‫مو چتری زن هم نیستش.
‫نه خواهرهای حساس رو پیدا کردم ‫نه داداش های بیخیال رو.
‫گلبول سفید.
‫قراره اسم تموم ‫سلول های گم شده رو بخونی؟
‫خب، باشه. ‫خلاصه اش می کنم.
‫با حساب عشق و احساس حقیقی،
‫مجموعا 389,210 سلول
‫در آخرین سیل بزرگ اشک ناپدید شدن.
‫این بدترین سیل ‫در سه سال اخیر بود.
‫هی. عشق، حالت خوبه؟
‫خوبم، احساس حقیقی.
‫چطوری قراره از اینجا بریم؟
‫منم نمی دونم.
‫همینجا می مونی؟
‫احتمالا بهتر باشه همینجا بمونم.
‫چرا داری اینجوری می گی؟
‫فکر نکنم ما اصلا ‫بتونیم به یو می کمک کنیم.
‫از وقتی که من به هوش اومدم ‫و تو بیرون اومدی،
‫به نظرم یو می ‫حتی ناراحت تر هم شده.
‫تو اینطوری فکر نمی کنی؟
‫شاید یو می بدون عشق ‫و احساس حقیقی زندگی بهتری داشته باشه.
‫آره، درسته.
‫می تونی بقیه پرونده ها رو ایمیل کنی.
‫عالیه، متشکرم. خداحافظ.
‫وای که چقدر اینا سخت گیرن!
‫می خوان دوباره بررسی کنیم؟
‫نه، تموم شد. کارت عالی بود.
‫خسته نباشین.
‫خانوم کیم، شما هم همینطور.
‫ممنون.
‫شما دو تا حسابی کار کردین، ‫حتی یکشنبه ها هم اومدین.
‫می خوام برای ناهار ‫یه غذای عالی مهمونتون کنم. بیاین بریم.
‫واقعا؟ چی مهمون می کنین؟
‫می تونین هرچی دلتون ‫می خواد سفارش بدین.
‫امروز سر حالم.
‫یو می، غذا چی بخوریم؟
‫- هر چی شد. ‫- بیا بریم یه جای گرون.
‫رستوران نیو یورکر چطوره؟
‫استیک بخوریم؟
‫باشه.
‫حالت بده؟
‫نه.
‫خوب به نظر نمیای. ‫چرا انقدر بی حالی؟
‫نیستم.
‫تصمیم گرفتین چی بخورین؟
‫آقای نام.
‫امروز هوا خوبه، ‫چطوره که یه کم بگردیم
‫و برای ناهار بریم بیرون از شهر؟
‫حتما. پیشنهاد خوبیه.
‫واقعا؟
‫- پس میشه بریم یانگ پیونگ... ‫- ببخشید.
‫من امروز چند تا کار دارم، ‫برای همین نمی تونم بیام جای دور.
‫آخر هفته کار داری؟
‫تو که همیشه سرت خلوته.
‫امروز واقعا کار دارم.
‫خانوم کیم. چون ازتون ‫خواستم یکشنبه بیاین سر کار
‫از دستم که ناراحت نیستین، نه؟
‫اوه، نه. اینطوری نیست.
‫چرا انقدر عصبانی هستین؟
‫به نظر شما الکی ‫نمی گن کار دارن که نیان؟
‫چرا فکر کنم.
‫باورم نمیشه امروز کار داشته باشی.
‫اهرم حالت صورت؟
‫کاملا خراب شده.
‫نمی تونی درستش کنی؟
‫ابزارش دیگه تولید نمیشه، ‫برای همین نمی تونم درستش کنم.
‫ای وای، نه.
‫همه بخاطر اینکه نمی خنده ‫جلوش خیلی محتاط رفتار می کنن.
‫کاری از دست ما ساخته نیست.
‫آدم که قرار نیست ‫همیشه شاد و شنگول باشه.
‫ولی اون امروز باید بره بیرون!
‫اگه اون موقع هم ‫اینطوری باشه چی؟
‫اگه برنامه رو به هم بزنه چی؟
‫اگه لحظه آخر برنامه رو به هم بزنه،
‫اونوقت او گی با خودش چی فکر می کنه؟
‫آخه واسه چی قبول کرد بره بیرون؟ ‫اونم همین امروز!
‫واسه چی انقدر عجله داشت؟
‫احساس. ‫الان دیگه راه برگشتی نداریم.
‫من واقعا دلم نمی خواد که بره!
‫حالا می خوای از این استفاده کنی؟
‫- از چی؟ ‫- بهش می گن واکنش شماره یک.
‫یه عروسکه که ‫خودکار واکنش نشون میده.
‫واکنش خودکار نشون میده؟
‫آره. کار باهاش هم آسونه.
‫اگه دکمه ای که اینجاست رو بزنین
‫فوق العاده ست! ‫خیلی خنده داره!
‫آخ، شکمم درد گرفت!
‫با توجه به شرایط واکنش نشون میده.
‫اوه، عالیه.
‫اون رو بده به من.
‫اگه نمی خوای بیای، ‫می تونیم همین نزدیکیا یه چیز سبک
‫من واقعا امروز کار دارم. ‫دارم با کسی میرم بیرون.
‫- چی؟ ‫- جدی؟
‫ای خدا. ‫نمی خواستم چیزی در موردش بگم.
‫امروز می خوای بری بیرون؟
‫آره. ‫واسه همین باید برگردم خونه
‫و آماده بشم.
‫لطفا درکم کنین.
‫حتما. ‫زود باش برو خونه حاضر شو پس!
‫چه خبره؟
‫واقعا می خوای بری بیرون؟
‫حسابی حسودیم شد.
‫زیاده روی نکنی ها.
‫«نودل دیهان»
‫سعی کن بهت خوش بگذره ‫و همه چیزشو برای من تعریف کن.
‫- خانوم کیم؟ ‫ بله.
‫- موفق باشی! موفق باشی!
‫ممنونم!
‫واکنش خودکاره دیگه، ‫برای همین خیلی دقیق نیست.
‫زیاد از حد واکنش نشون دادن ‫و ریاکاری از عوارضشه.
‫ولی خب بازم... خوبه. ‫بهتر از بی حال بودنه.
‫کارش خوبه. بیاین از همین استفاده کنیم.
‫آدم که تو اولین دیدار ‫نمی فهمه طرف ریاکاره.
‫ممنونم! ‫همه چیز رو واستون تعریف می کنم!
‫حالش خوبه؟
‫سوال خوبی بود.
‫من دارم میرم بیرون.
‫- داری کجا میری؟ میرم بیرون.
‫کجا میری؟
‫برنامه دارم دیگه.
‫وایستا.
‫می خوای با این وضع بری؟
‫چطور؟
‫چطور روت میشه اینطوری بری؟
‫- عجیب غریبه؟ معلومه که هست!
‫هیچ فکر کردی این لباست ‫باعث میشه در مورد او گی چه فکری بکنه؟
‫من که تیپ زدم.
‫اگه اسم این رو می ذاری تیپ زدن، ‫مشکلمون خیلی بزرگ تر از این حرفاست.
‫هی، لوئیس. رفیق.
‫- چیه؟ من تیپم مسخره ست؟
‫تو همیشه تیپت مسخره ست.
‫کی تیپت اصلا عادی بوده؟
‫باید یه کم با شخصیت تر باشی.
‫می خوای آبروی خودت رو ببری؟
‫تو که می گفتی نباید چیزی رو ‫جدی بگیرم و فقط یه قهوه باهاش بخورم.
‫گفتی گستاخ و بی ادب به نظر میام، ‫پس منم دقیقا همینطوری میرم.
‫بچه شدی؟
‫سه یی خیلی عجیب غریبه.
‫سه یی؟ چطور؟
‫گیجم می کنه.
‫مگه چیکار می کنه؟
‫شب کریسمس؟
‫معلومه که اون موقع برنامه دارم.
‫واسه چی می پرسی؟
‫یه نفر گفته که ‫ما انگار یه زوجیم؟
‫کارمندهای دفتر کناریمون می گن.
‫ای وای. چه بد.
‫من تو رو همیشه ‫فقط به چشم یه دوست دیدم.
‫«با اینکه اینطوری می گه»
‫- این چیه؟ ‫- پیش غذا.
‫دیگه از بیرون غذا سفارش نده.
‫از الان باید بیشتر ‫به فکر سلامتی خودمون باشیم.
‫«پاستیل مولتی ویتامین سنتروم»
‫دستت رو بیار جلو.
‫- این چیه؟ بخور.
‫پاستیل مولتی ویتامین.
‫بیخیال.
‫«ونگ،
‫من خوابم نمیاد.» ‫(سئو سه یی)
‫«میشه بهت زنگ بزنم؟»
‫وای خدا، چه سرده.
‫تو چه گرمی.
‫«کاراش اینطوریه.»
‫اون در مورد من چه نظری داره؟
‫خودت چی فکر می کنی؟ ‫به نظرش تو هالویی.
‫- چی؟ ‫- اون تو رو نمی خواد،
‫ولی نمی خواد که از دستت بده.
‫به نظرت اینطور نیست؟
‫یعنی قضیه اینه؟
‫گندش بزنن.
‫برای همین سری قبل
‫- بابت یه نفر ازت پرسیدم... ‫- باز داری در مورد یو می حرف می زنی؟
‫کیم یو می، ‫دختری که تا حالا ندیدمش؟
‫اون واقعا آدم خوبیه.
‫شما دو تا به هم میاین.
‫من خوشم نمیاد با ‫کسی که نمیشناسم برم بیرون.
‫بهم اعتماد کن.
‫بابا من واقعا سرم شلوغه. ‫حالا خوشگله؟
‫بامزه ست.
‫پس حتما زشته.
‫- برو. ‫ هی.
‫- پاس بده! ‫ خیلی خری!
‫«ساعت سه جلوی ‫فواره بونجور می بینمت.»
‫«باشه. امروز یه کیف قرمز دستم گرفتم.»
‫سلام.
‫از آشنایی باهاتون خوشوقتم.
‫«چی؟ چه خبر شده؟»
‫شما گو ونگ هستین؟
‫«چی؟ اون خوشگله.»
‫شما گو ونگ هستین؟
‫«حتی صداش هم نازه.»
‫شما گو ونگ نیستین؟
‫معذرت می خوام.
‫هستم.
‫من گو ونگ هستم.
‫صحیح.
‫وای خدا، استرس گرفتم.
‫ولی تو استرس نداشته باش، ونگ.
‫فقط کافیه طبق کتاب راهنما پیش بری.
‫اول، باید اون رو برای ‫خوردن قهوه به یه کافه ببری.
‫بعدش... چی؟
‫این چیه؟
‫نگو که ذهنش داره رد میده!
‫نه!
‫ذهنش داره رد میده!
‫«وای، نه.»
‫از زمان آزمون سائونگ سال ‫دوازدهمش تا به الان این اتفاق نیفتاده بود.
‫«بخش زبان خارجه»
‫«این افتضاحه!»
‫«وقتی این دختره ‫جلوشه ذهنش رد داده.»
‫کسی اینجا نیست؟
‫میشه یه نفر به من کمک کنه؟
‫اصلا نمی دونم باید چی بگم. ‫هیچی به ذهنم نمی رسه!
‫«چرا هیچی نمی گه؟ ‫نکنه خله؟»
‫«این چه مدل موییه؟ ‫نکنه خیال کرده بتهوونه؟
‫«ریش داره.»
‫«وای خدا، ‫اصلا ازش خوشم نیومد.»
‫«یه نگاه به شلوارک ‫و دمپایی لاانگشتیش بندازین.»
‫«مشخصه که هیچ شخصیت نداره.»
‫- چه مرگشه؟ ‫- من از این یارو خوشم نمیاد.
‫من از مردهای اینطوری می ترسم.
‫شبیه آدم های لاته.
‫ولی خوش قیافه ست.
‫چه اهمیتی داره؟ به نظر میاد ‫از اون مدل آدماست که خیلی حموم نمیرن.
‫ریشش خیلی زشته.
‫بیاین وقتمون رو الکی هدر ندیم. ‫من از این یارو خوشم نمیاد.
‫با این حال، ‫واسه خاطر او گی هم که شده،
‫بیاین تابلو برخورد نکنیم.
‫نگران نباش. ‫این رو داریم دیگه.
‫یه کم واکنش نشون بده. ‫خودت می دونی باید چیکار کنی.
‫سلام!
‫او گی پیش من ‫حسابی تعریفت رو کرده.
‫بارها بهم گفته که ‫یکی از عزیزترین دوستاش هستی.
‫واسه همین خواستم ببینمت.
‫که اینطور.
‫جانم؟
‫اون چرا هیچی نمی گه؟
‫نکنه از یو می خوشش نمیاد؟
‫خیال کرده می تونه مشکل پسند باشه؟ ‫بیخود!
‫بیاد سریع یه قهوه بخوریم ‫و بره رد کارش.
‫وای خدا جون. ‫امروز حسابی گرمه، مگه نه؟
‫نظرت چیه بریم قهوه بخوریم؟
‫کافه ای که من شدیدا ‫پیشنهادش می کنم اون طرف خیابونه.
‫بیا بریم اونجا. خیلی نزدیکه.
‫پس کجا بریم؟
‫داری کجا میری؟
‫ونگ، صبر کن.
‫داری کجا میری؟
‫بله؟
‫پرسیدم داری کجا میری.
‫همون جایی که پیشنهاد دادی.
‫یه لحظه گیج شدم.
‫اون طرف نیست. ‫باید از این طرف بریم.
‫اینجاست.
‫توی درست کردن قهوه دمی مهارت دارن. ‫خیلی خوبه.
‫بریم داخل؟
‫یا می تونیم بریم یه جای دیگه
‫معذرت می خوام.
‫وای خدا جون. ‫حالت خوبه؟
‫وای خدا، این چه مرگشه؟ ‫نکنه واقعا خله؟
‫بچه ها؟
‫ونگ خل شده!
‫میشه یکی جوابم رو بده؟ ‫خواهش می کنم.
‫- این طرف. ‫- چی؟ کی بود؟
‫♫من اینجام ♫
‫نگران هیچی نباش.
‫خودم هوای ونگ رو دارم.
‫کی داره صحبت میکنه؟
‫من؟ ‫بهم می گن کلید موفقیت بیرون رفتن.
‫متخصص بداهه گویی.
‫کی؟ ‫نگو که تو
‫من سلول شوخ طبعی ونگم!
‫همه رو می خندونم، ‫همیشه کارم همینه.
‫حالت خوبه؟
‫باید یه کم پماد بمالی روش.
‫داروخونه ها امروز باز هستن؟
‫الان ساعت چنده؟
‫گفتی ساعت چنده؟
‫- آره. ‫ به وقت سئوله.
‫صحیح.
‫آها! فهمیدم چی شد.
‫به وقت سئوله.
‫خیلی خنده دار بود.
‫- یه چیزی رو می دونی؟ ‫ چی رو؟
‫می دونی ماهی ها توی دریا ‫به خواهرشون چی می گن؟
‫- نه نمی دونم. ‫ می گن آبزی.
‫آها!
‫همینه!
‫جفت چرت و پرتام خوب بودن!
‫خوشش اومده.
‫خیلی خنده دار بود!
‫هی، اون واقعا افتضاحه.
‫- وای خدا جون. «آبزی!»
‫«آبزی!»
‫خیلی خنده داره.
‫«سلول های یو می»
‫«اونجا جای خوبیه. ‫بهترین جاست.»
‫«خیلی به هم میاین!»
‫«اونا چرا با همن؟»
‫«حالا که روبی در موردش فهمیده ‫فردا حسابی بابتش غوغا به پا می کنه.»
‫«واسه همین بود ‫که گفتم باید برگردیم خونه!»
‫«نمی خوام انقدر زود برگردم خونه.»
‫«اون آقای خوشتیپ کیه؟»
‫«بعضی از زن ها همینطورین.»
‫«اگه خیلی دیر جوابت رو میده ‫یا اصلا جوابت رو نمیده،
‫یعنی ازت خوشش نمیاد.»
‫«نذار وابستگی کنترلش کنه!»
‫«ممکنه از آزاد کردنش پشیمون بشی.»
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«بخش چهارم، جشنواره گل»
‫او گی،
‫معذبش نکن. ‫بیاین یه وقت دیگه بریم
‫چرا باید معذبم کنه؟
‫- ببخشید؟ ‫- چرا نشه ما دو تا با هم بریم؟
‫برام مهم نیست.
‫راستش اینطوری ‫تازه بیشتر هم می پسندم.
‫بیا با هم بریم او گی.
‫- جوابش رو بده. ‫- جوابش رو بده.
‫- جواب بده، چه او گی. ‫- جواب بده، چه او گی.
‫جوابش رو بده!
‫آره. خوبه.
‫بیا با هم بریم یو می.
‫عصر بریم؟
‫تا آتیش بازی رو هم ببینیم؟
‫حتما. عالیه.
‫آقای چه.
‫- میشه یه لحظه بیای؟ بله.
‫- فردا صبح بهت زنگ می زنم. ‫- باشه.
‫گفتی نمایش آتیش بازی خوبی راه میندارن.
‫قهوه اش چه خوشمزه ست.
‫بچه ها. ‫سرم گیج میره.
‫- زنده باد عشق. ‫- زنده باد عشق.
‫- زنده باد یو می. ‫- زنده باد یو می.
‫راستی، یکیمون نیست.
‫- کی؟ ‫ سلول فشن.
‫فشن کجاست؟
‫خب، راستش
‫«توی شهر سلول ها یه زندانه.»
‫«سلول های مجرمی که باعث بدبخت ‫شدن یو می شدن اونجا زندانی هستن.»
‫«سلول فشن الان ‫دو ساله که توی انفرادیه.»
‫«دیو غذا»
‫«حراج لباس های تابستونی»
‫«شروع این فاجعه سر یه لباس بود.»
‫- یی دا. بله؟
‫چطور شدم؟
‫عالی. ‫خیلی بهت میاد.
‫- قشنگه، نه؟ آره.
‫پنجاه درصد تخفیف خورده. ‫قیمتش شده 70 هزار وون.
‫«واحد پول کره جنوبی»
‫هی. باید حتما بخریش.
‫اصلا انگار برای تو دوخته شده.
‫ولی هیچ جایی نیست ‫که بخوام بپوشمش.
‫خیلی خوشگله.
‫می دونم خوشگله، اما کجا بپوشمش؟ ‫سر کار؟ یا وقتی میرم فروشگاه خرید؟
‫برو مسافرت. ‫می تونی اونجا بپوشیش.
‫مسافرت؟
‫هی. می خوای بری اونجا؟
‫اونجایی که سری پیش بهت گفتم.
‫پوکت که توی تایلنده، ‫با 499 هزار وون میشه رفت.
‫آهان، پوکت؟
‫آره. باید بری پوکت این رو بپوشی.
‫به این می گن سرنوشت.
‫هی. خیلی بهت میاد.
‫از کجا پیداش کردی؟
‫پوکت؟
‫«سلول فشن کاری کرد که یو می ‫به یه سفر 499 هزار وونی به پوکت بره.»
‫«تا بتونه یه لباس 70 هزار وونی رو بپوشه.»
‫اصلا به هم نمیان.
‫«یه جفت کفش صندل جدید ‫گرفت که به لباسه بیاد.»
‫به هر حال که ‫می خواستم بخرمشون.
‫«یه پدیکور پا هم برای صندل های جدید رفت.» ‫«اطلاعات سفر به پوکت»
‫مگه نه؟
‫«بعدشم مجبورش کرد برای
‫کفش و لباس جدید و پدیکورش ‫موهاش رو فر کنه.»
‫- چقدر شد؟ ‫ صد هزار وون.
‫- من... ‫ من حساب می کنم.
‫- هی. مشکلی نیست.
‫همه اینا مال منه؟
‫به هر حال، خوش گذشت.
‫بیا از فردا حسابی کار کنیم.
‫خداحافظ.
‫«سفرش به پوکت که با یه ‫لباس 70 هزار وونی شروع شد
‫به خرج کردن حقوق سه ماهش ختم شد.»
‫«فر کردن مو، کوتاهی، ‫پکیج مسافرتی، خدمات تفریحی»
‫11 میلیون و 390 هزار وون»
‫- واقعا؟ ‫ چه خبره؟
‫آخه پس فایدهِ داشتن
‫حساب های بانکی و پس اندازه چیه؟
‫به خاطر فشن ‫هیچ پولی نمونده دیگه.
‫اون حتی بیخیال طرح ‫سپرده گذاری ماهانه اش شد.
‫اگه همینطوری پیش بره،
‫ممکنه یو می هیچوقت ‫نتونه برای خودش خونه بخره.
‫تقاضا می کنم سلول فشن رو مجازات کنین.
‫- راست می گه! مجازاتش کنین.
‫سلول فشن گناهکاره.
‫ولم کن. ‫گفتم ولم کن.
‫هی، خسیس. ‫بگو کل زندگیش رو پس انداز کنه.
‫فکر می کنی اینطوری ‫میره یه خونه بخره؟
‫به هر حال که نمی تونه خونه بخره.
‫چرا تقصیر من میندازین؟
‫لعنت به این دنیا.
‫مگه من چه گناهی کردم!
‫«دیو غذا»
‫زندانی 32931، سلول فشن.
‫چیه؟
‫«دیو غذا»
‫بیا بیرون. ‫عفو مشروط بهت خورده.
‫- فشن. چیه؟
‫حتما خیلی بهت سخت گذشته.
‫چه خبر شده؟
‫با موافقت همه عفو مشروط بهت تعلق گرفته.
‫یه کم توفو می خوری؟ ‫(خمیر سویا که سفید و پنیر مانند است)
‫شماها من رو زندانی کردین،
‫بعد یهو تصمیم گرفتین عفو مشروط بدین؟
‫- راستش یو می می خواد بره بیرون. ‫- بیرون؟
‫توی این سه سال با ‫هیچکس بیرون نرفته فشن.
‫به کمکت احتیاج داریم.
‫برنامه امروزه.
‫بچه ها. ‫از اینا بگیرین.
‫یه مسابقه جایزه داره.
‫چقدر قراره با هم صمیمی بشن؟
‫اگه درست حدس بزنین،
‫بعد بیرون رفتنش قرعه کشی ‫می کنیم و جایزه میدیم.
‫- خوبه. یکی ام به من بده.
‫- منم می خوام. به منم بدین.
‫موندم امروز چقدر قراره با هم صمیمی بشن.
‫من که می گم شماره سه.
‫اونا به اندازه کافی بزرگن دیگه.
‫بقیه سلول ها رو نگاه کن.
‫همه خیلی هیجان زده هستن ‫چون اون خیلی وقته با کسی بیرون نرفته.
‫بچه ها.
‫بیاین اینجا.
‫آماده ای؟
‫موقعی که من زندان بودم
‫هیچ لباسی نخریدین؟ ها؟
‫هیچی نداره بپوشه. ‫من چیکار کنم آخه؟
‫برای همینم به تخصص ‫فوق العاده تو توی مد نیاز داشتیم.
‫آره.
‫امروز قراره یه تیپ
‫کم زحمت و راحت داشته باشه.
‫- چی؟ ‫- چی؟ تیپ کم زحمت و راحت چیه دیگه؟
‫نمی دونین تیپ کم زحمت و راحت چیه؟
‫«حالا انگار قبلا خیلی به ‫خودش زحمت می داده.»
‫من هر روز سر کار می بینمش.
‫نمی تونم یهو به خودم برسم که.
‫«برای همین تصمیم گرفتم که تیپ ‫کم زحمت و راحت داشته باشم.»
‫«یه آرایش خیلی نامحسوس.»
‫«اما با یه تأثیرگذاری بسیار متفاوت.»
‫«انگار که همینجوری هر چی دم دستش بوده ‫رو پوشیده اما همه چیز برنامه ریزی شده ست.»
‫«یوهو. به این می گن یه تیپ کم زحمت و راحت.»
‫- همین؟ ‫ چیه؟
‫مثل همیشه ست که.
‫این یه تیپ کم زحمت و راحت نیست که.
‫کلا هیچ زحمتی به خودش نداده.
‫منظورتون چیه؟ ‫جزئیاتش مهمه!
‫چطوره که یه پیراهن زنونه بپوشه؟
‫این اولین باره که ‫دارن با هم میرن بیرون.
‫آره. ‫مردا از اولین بار یه توقع ویژه دارن.
‫چرا انقدر طرز فکرتون مال قرن بوقه؟
‫پیراهن زنونه خیلی قدیمیه.
‫این الان طوریه که انگار ‫هر چی دم دستم بوده پوشیدم؟
‫شبیه کشاورزا شدم.
‫«نه! بهش می گن ظاهر کم زحمت و راحت!»
‫عوضش کنم یعنی؟
‫این کیه؟
‫الو؟
‫«الو؟»
‫شما؟
‫«یو می، منم او گی.»
‫سلام او گی. ‫این شماره کیه؟
‫شماره خودت نیست.
‫«گوشی یه نفر رو قرض گرفتم.»
‫وقی فهمیدم گوشیم رو جا گذاشتم ‫دیگه از خونه اومده بودم بیرون.
‫وای، جدی؟
‫برای همین زودتر زنگ زدم ‫که همدیگه رو گم نکنیم.
‫من اومدم به جشنواره گل.
‫به این زودی؟ بد شد که. ‫من هنوز خونه ام.
‫«عجله نکن.»
‫یه کم دور و بر می چرخم تا بیای.
‫من کنار آب نما هستم.
‫می دونی آب نمای باغ کجاست؟
‫آره، می دونم کجاست.
‫باشه پس. ‫اینجا منتظرت می مونم.
‫باشه. ‫زود میام.
‫با تاکسی فقط 10 دقیقه طول می کشه.
‫«باشه.»
‫راستی.
‫بله؟
‫شماره ام رو از کجا داشتی؟
‫گوشیت رو که خونه جا گذاشتی.
‫آهان.
‫اتفاقی یادم بود.
‫فکر کنم شماره ات رو حفظ کردم.
‫«شانسی زنگ زدم و دیدیم درسته.»
‫باورم نمیشه.
‫شماره یو می رو حفظ کرده بوده!
‫این نشونه خوبیه نه؟
‫- من حس خوبی نسبت به این قضیه دارم. ‫- وای.
‫پیش به سوی ‫یه بیرون رفتن خوب!
‫من به شماره 4 رأی میدم.
‫شماره 4 خوبه؟ ‫پس منم به شماره 4 رأی میدم.
‫چهار خوبه!
‫سریع میام. ‫وایستا تا بیام.
‫«باشه. زودی بیا.»
‫امروز هوا عالیه.
‫خداحافظ.
‫- ممنون. ‫ خواهش می کنم.
‫«تبریکات فراوان، یو می میره بیرون»
‫عشق اومده!
‫بچه ها. ‫بالاخره روز موعود رسید.
‫بعد از یه مدت خیلی خیلی ‫طولانی یو می داره میره بیرون.
‫بیاین تشویقش کنیم ‫تا همه چی خوب پیش بره.
‫یه کف مرتب!
‫- یو می! ‫ یو می!
‫حالا موج مکزیکی!
‫«تبریکات فراوان، یو می میره بیرون»
‫تو می تونی یو می. ‫او گی منتظرته!
‫وای، باید برم.
‫تاکسی.
‫«بدون مسافر»
‫تاکسی!
‫تاکسی.
‫برید پارک ایون گارام لطفا.
‫«جشنواره گل های بهاری گویانگ سال 2020»
‫ممنون.
‫«روبی»
‫- روبیه. چی؟
‫چرا داره بهم زنگ می زنه؟
‫«چه خبر شده؟ چرا داره زنگ می زنه؟»
‫گفت توی بوسان عروسی دعوته.
‫کار خاصی داره؟
‫فکر می کنی می خواد ‫ببینه اونا چیکار می کنن؟
‫حتما دیگه.
‫پس باید جواب بدیم.
‫جواب بدیم و بگیم ‫خیلی خوش می گذره.
‫تا بچزونیمش.
‫عجب آدم تابلوئیه. ‫چرا انقدر فضوله؟
‫نه.
‫به دلم بد افتاده.
‫یه تماس معمولی نیست.
‫پس چیه؟
‫نمی دونم چیه، ‫اما زنگ زده تا همه چیز رو خراب کنه.
‫لزومی نداره که ‫یه روز قشنگ رو خراب کنیم.
‫«یک تماس از دست رفته از روبی»
‫بهم زنگ نزن. ‫جواب نمیدم.
‫«جشنواره گل های بهاری گویانگ سال 2020»
‫سر و کله روبی پیدا شده!
‫- روبیه. ‫ حالا چیکار کنیم؟
‫آروم باشین بچه ها.
‫دختره دیوونه. واقعا اومده اینجا؟
‫گفت باید بره بوسان. ‫یعنی نرفته؟
‫حتما سوار قطار شده که برگرده ‫و همه چی رو خراب کنه.
‫دختره روانیه.
‫چیزی که روبی پوشیده ‫مناسب تر نیست؟
‫دقیقا.
‫کی بود که گیر داده بود ‫و می گفت تیپ کم زحمت و راحت بزنیم؟
‫الکی بهش عفو مشروط دادیم.
‫«یو می»
‫بدو.
‫بدو یو می.
‫«دویدن در بهار»
‫- بدو! ‫ موفق باشی!
‫«بدو یو می!»
‫- یو می! ‫ قوی باش!
‫- تو می تونی! ‫ بدو!
‫- تو می تونی! واینستا!
‫اوه؟
‫یو می!
‫اوه؟ ‫یو می!
‫بدبخت شدیم. ‫چیکار باید بکنیم؟
‫شنیدی؟ ‫روبی یو می رو صدا کرد.
‫حتما اون رو دیده.
‫مهم نیست.
‫اصلا مهم نیست.
‫چیزی که مهمه امروزه. ‫دقیقا این لحظه ست.
‫او گی گوشیش رو خونه جا گذاشته.
‫تا وقتی که روبی ما رو نبینه و گمش کنیم، ‫همه چیز خوب پیش میره.
‫راست میگه.
‫- بدو، یو می. ‫ بدو، یو می.
‫تو باید برنده عشق باشی.
‫- آره! ‫ آره!
‫«جشنواره گل های بهاری گویانگ»
‫یو می.
‫ببخشید.
‫یو می.
‫یک، دو، سه.
‫خدایا.
‫«آب نمای باغ»
‫بدو کیم یو می.
‫«آب نمای باغ»
‫چرا انقدر سرعتش زیاده؟
‫«آب نمای باغ»
‫خدایا. ‫این دیگه چی بود؟
‫دیگه نمی تونم.
‫- ما برنده شدیم. ‫- این دیگه چه کاری بود؟
‫- این دیگه چه کاری بود؟
‫مواظب باشین.
‫«جشنواره گل های بهاری گویانگ سال 2020»
‫«تو باید برنده عشق باشی.»
‫- تو می تونی. بریم.
‫- یو می. ‫ زنده باد.
‫او گی.
‫یو می.
‫من رسیدم.
‫تا اینجا دویدی؟
‫چرا؟ ‫دیر نشده بود که.
‫گفتم خیلی
‫منتظر نمونی.
‫اشکالی نداره.
‫آب می خوای؟
‫نه ممنون.
‫اینجا وایستا تا من برم آب بگیرم.
‫نه. نمی خوام.
‫من خوبم. بریم.
‫جانم؟
‫خیلی گشنمه.
‫میشه یه کم غذا بخوریم بعد برگردیم؟
‫- آره. اما چرا الان ناهار بخوریم... ‫- بریم.
‫- زود باش. یو می.
‫خروجی اون طرفه.
‫بیا از در پشتی بریم. ‫کلی رستوران اونجاست.
‫- در پشتی؟ ‫ آره.
‫رستوراناش خیلی خوبن.
‫وایستا ببینم.
‫اینجا که
‫رستورانی نیست.
‫همینجاها بود.
‫فکر نکنم.
‫حتما قاطی کردم.
‫پس از در جلویی بریم
‫آها، تاکسی. ‫می تونیم با تاکسی بریم.
‫- بیا تاکسی بگیریم. چی؟
‫تاکسی.
‫- تاکسی. ‫- تاکسی بگیریم؟
‫صبر کن الان یکی پیدا میشه.
‫تاکسی. ‫تاکسی. تاکسی.
‫کجا تشریف می برین؟
‫آهان، بله.
‫ایستگاه پیکما لطفا.
‫احیانا ایستگاه پیکما ‫خیلی از اینجا دور نیست؟
‫دیگه بریم یه رستوران معروف توی ایلسان.
‫مهمون من.
‫باشه. خوبه.
‫مطمئنم این طرفی رفت.
‫کجا رفت؟
‫خانوم کیم یو می!
‫- یو می. ها؟
‫گوشیت داره زنگ می خوره.
‫نیاز نیست جواب بدم. ‫تماس تبلیغاتیه.
‫آفرین یو می.
‫- بچه ها بله.
‫- یو می. ‫ یو می.
‫«روبی»
‫«یو می. واقعا می خوای ‫اینطوری برخورد بکنی؟»
‫من همه چیز رو دیدم.
‫واقعا نمی خوای جواب بدی؟
‫اینجوری بیشتر دوست دارم.
‫«روبی»
‫«حذف»
‫«حذف پیام»
‫متأسفم روبی.
‫بیا
‫سفارش بده.
‫دارم از گشنگی می میرم.
‫چرا تا الان ناهار نخوردی؟
‫به خاطر یه سری دلایل وقت نکردم.
‫مشکلی واست پیش نمیاد؟
‫در چه مورد؟
‫به خاطر من داره دیرت میشه.
‫مشکلی نیست.
‫گل ها مهم نیستن.
‫دیدن و حرف زدن با تو خوبه.
‫فکر کردم سرت شلوغه.
‫امروز کاری ندارم.
‫بیا یه کم اینجا وقت بگذرونیم
‫بعدم شب بریم آتیش بازی رو ببینیم.
‫باشه.
‫همیشه همینقدر مهربونه.
‫تعجبی نداره که ازش خوشش اومده.
‫راستی،
‫اینجا خیلی خوشگله.
‫غذای اینجا خیلی خوبه. ‫تضمین می کنم.
‫من ناهار خوردم، ‫اما دوباره داره گشنه ام میشه.
‫باید غذا بخوری. ‫اگه غذای اینجا رو نخوری خودت ضرر می کنی.
‫چی بخورم؟
‫راستی،
‫سبک مورد علاقه تو چیه؟
‫من همه غذاهای اینجا رو دوست دارم.
‫غذا رو نمی گم. ‫مردا رو می گم.
‫چی؟
‫از چه نوع مردهایی خوشت میاد؟
‫نمی دونم.
‫چطور؟
‫یهو
‫کنجکاو شدم.
‫همیشه در موردت کنجکاو بودم.
‫در مورد من؟
‫آره، می خواستم
‫در مورد علایق شخصیت بدونم.
‫یو می!
‫چه جور علایق شخصی؟
‫مثلا
‫مثلا؟
‫نامزدی داری
‫که کارمندهای شرکت ‫ازش خبر نداشته باشن؟
‫نامزد داری؟
‫- نه ندارم. واقعا؟
‫واقعا ندارم.
‫خدا رو شکر.
‫وای خدای من. ‫قلبم داره منفجر میشه!
‫الان وقتش نیست. ‫فکر کنم می خواد یه چیز مهم بگه.
‫خب پس یو می
‫بله؟
‫می خوای
‫خب؟
‫می خوای با یکی آشنات کنم؟
‫چی گفت؟ ‫با یکی آشناش کنه؟
‫- خدایا. ‫ وای نه
‫عشق. چه اتفاقی افتاد؟
‫چی شد؟
‫با یکی آشنام کنی؟
‫آره.
‫من یه پسر خیلی خوب رو می شناسم،
‫و می خوام که به تو معرفیش کنم.
‫راضی هستی؟
‫پس
‫می خوای من رو
‫با دوستت آشنا کنی؟
‫آره.
‫به نظرم اومد به هم میاین برای ‫همین می خواستم به هم معرفیتون کنم.
‫اونم توی ایلسان زندگی می کنه.
‫برای همین اون روز که ‫باهات اومدم ایلسان،
‫دلم می خواست با هم آشناتون کنم.
‫توی ایلسان زندگی می کنی؟
‫اونجا قرار دارم،
‫برای همین گفتم اگه کارت ‫زود تموم میشه برسونمت.
‫«تبریکات فراوان، یو می میره بیرون»
‫پس واسه این بود؟
‫چون می خواست با یکی دیگه آشناش ‫کنه ازش خواست باهاش بیاد بیرون؟
‫خدایا. ‫واقعا نمی دونم چی بگم.
‫چطور تونست همچین کاری بکنه؟
‫بچه ها، بیاین بریم. ‫بارون خیلی شدیده.
‫عشق، زود باش!
‫آها، که اینطور.
‫اما چون روبی اون روز باهامون اومد،
‫اون با دوستم آشنا شد.
‫که اینطور.
‫خیلی پسر خوبیه.
‫من تضمینش می کنم.
‫چرا می خوای من رو باهاش آشنا کنی؟
‫توی شرکتمون کلی خانوم دیگه هست.
‫چون تو آدم خیلی، خیلی خوبی هستی.
‫- واقعا؟ ‫- تو شخصیت فوق العاده ای داری،
‫و خیلی هم خوشگلی.
‫اگه فکر می کنی انقدر خوبه ‫باید خودت پا پیش بذاری.
‫اگه فکر می کنی من انقدر خوبم،
‫باید خودت پا پیش بذاری.
‫چی؟
‫داشتم شوخی می کردم.
‫حالا خودت چی؟
‫چرا بقیه رو با هم آشنا می کنی
‫وقتی خودت کسی رو توی زندگیت نداری؟
‫اشتباه می کنم؟
‫اوه
‫کسی توی زندگیته؟
‫نه، نیست.
‫ولی دختری هست ‫که ازش خوشت بیاد؟
‫آره.
‫آره، هست.
‫بچه ها، فرار کنین!
‫فرار کنین!
‫یه سیل خیلی بزرگه!
‫وای، جدی؟
‫حسابی غافلگیر شدم!
‫از کارمندهای شرکت خودمونه؟
‫توی محل کار خودمونه؟
‫نکنه
‫روبیه؟
‫- نه، اون نیست. اون نیست؟
‫کنجکاوم بدونم کیه.
‫وای خدا جون، ‫خیلی کنجکاو شدم.
‫من متفاوتم.
‫بچه ها، باید تا قبل از اینکه ‫توی سیل غرق بشین از اینجا برید.
‫تو نمیای؟
‫اگه این اهرم رو ول کنیم،
‫ممکنه یو می گریه اش بگیره.
‫من همینجا می مونم ‫و غرور یو می رو حفظ می کنم.
‫- من نمی تونم تو رو اینجا تنها ولت کنم. ‫- منم بهت کمک میدم!
‫یو می! قوی باش!
‫نباید گریه کنی!
‫آها
‫که اینطور.
‫پس اینطوریه؟
‫میشه این راز رو ‫پیش خودت نگه داری؟
‫حتما. نگران نباش.
‫اشکالی نداشت به من گفتی؟
‫آخه
‫فکر کردم می تونی رازم رو نگه داری.
‫احساس کردم که
‫می تونم بهت اعتماد کنم.
‫جدی؟
‫ممنون که بهم اعتماد داری.
‫حالا اون آشنایی چی؟
‫- میرم. ‫ جدی؟
‫آره، میرم.
‫عالیه. به نظرم شماها ‫خیلی برای همدیگه مناسب هستین.
‫پس میشه گوشیت رو بهم بدی؟
‫گوشیم؟
‫چرا؟
‫می خوام حالا که داریم ‫در موردش حرف می زنیم ازش بپرسم.
‫و شماره اش رو توی ‫گوشیت ذخیره می کنم.
‫اسم دوستم گو ونگه.
‫«شماره تلفن گو ونگ»
‫شماره اش رو حفظی؟
‫من توی حفظ کردن ‫شماره ها رو مهارت دارم.
‫به راحتی می تونم حفظشون کنم.
‫جدی؟
‫که اینطور.
‫خوب می تونی ‫شماره ها رو حفظ کنی.
‫یو می. ‫روبی داره بهت زنگ می زنه.
‫میشه به جای من جواب بدی؟
‫- داری کجا میری؟ ‫- سرویس بهداشتی.
‫الو؟
‫سلام، روبی.
‫من گوشیم رو خونه جا گذاشتم.
‫توی جشنواره گلی؟
‫الان کجایی؟
‫«سرویس بهداشتی»
‫احساس!
‫عشق!
‫گشنگی!
‫جوابم رو بدین!
‫یعنی واقعا دیگه کسی اینجا نیست؟
‫بچه ها!
‫اوه؟
‫«بخش پنجم: آشنایی»
‫«چه او گی»
‫الو؟
‫سلام، او گی. ‫سه یی هستم.
‫ونگ رفته بیرون.
‫بهش می گم ‫بعدا بهت زنگ بزنه.
‫همین الان برگشت. ‫یه لحظه صبر کن.
‫بهت زنگ زدن.
‫- به من؟ او گیه.
‫خود گوشی می زنه ‫که تماس از دست رفته دارم.
‫- خب که چی؟ ‫- لازم نبود تو جواب بدی.
‫به خاطر سر و صداش جواب دادم.
‫دفعه بعد بذارش روی حالت سکوت.
‫الو؟
‫رفتم قهوه بگیرم.
‫چطور؟
‫سرم شلوغه، سریع بگو.
‫برنامه آشنایی؟
‫با اون همکارت که گفته بودی؟
‫اسمش یو می بود؟
‫آخر هفته؟ ‫کار خاصی ندارم.
‫آره.
‫باشه.
‫می خوای با کسی آشنا بشی؟
‫خودم نمی خواستم با کسی آشنا بشم، ‫ولی اون هی اصرار می کنه.
‫حسودیم شد.
‫چرا هیچکس من رو ‫با کسی آشنا نمی کنه؟
‫واقعا موندم که چرا.
‫خب چرا؟
‫خودت قشنگ بشین فکر کن تا ببینی چرا.
‫خب؟ ‫موافقت کردی؟
‫دلیلی واسه مخالفت نبود.
‫قراره با همکار او گی آشنا بشی؟
‫آره. همش می گه ‫ما خیلی به هم میایم.
‫هم سنین؟
‫آره.
‫می دونستی زن ها ‫توی اون سن خیلی عجله دارن؟
‫جدی؟
‫نمی دونستی؟ ‫همشون همینطورین.
‫فقط قراره آشنا بشیم.
‫اصلا زن ها رو نمی شناسی.
‫خیلی جدی نباش. ‫سرسری برخورد کن.
‫فقط واسه یه قهوه خوردن برو.
‫دلم نمی خواد.
‫قهوه می خوریم، غذا می خوریم ‫و یه کمی هم می گردیم.
‫هر کاری که دلم بخواد می کنم.
‫من واسه خاطر خودت می گم.
‫الان شما دو تا ‫دارین چیکار می کنین؟
‫بگو مگوی عاشقونه ست؟
‫«این شماره یو میه. ‫تو اول بهش زنگ بزن.»
‫«خانوم کیم یو می»
‫«ذخیره مخاطب جدید»
‫«خانوم کیم یو می»
‫«سلام.»
‫«سلام خانوم کیم یو می.»
‫«او گی شماره شما رو ‫برام فرستاد تا بهتون پیام بدم.»
‫«من گو ونگ هستم.»
‫چی اتفاقی افتاد؟
‫سلول ناخن خور گم شده.
‫مو چتری زن هم نیستش.
‫نه خواهرهای حساس رو پیدا کردم ‫نه داداش های بیخیال رو.
‫گلبول سفید.
‫قراره اسم تموم ‫سلول های گم شده رو بخونی؟
‫خب، باشه. ‫خلاصه اش می کنم.
‫با حساب عشق و احساس حقیقی،
‫مجموعا 389,210 سلول
‫در آخرین سیل بزرگ اشک ناپدید شدن.
‫این بدترین سیل ‫در سه سال اخیر بود.
‫هی. عشق، حالت خوبه؟
‫خوبم، احساس حقیقی.
‫چطوری قراره از اینجا بریم؟
‫منم نمی دونم.
‫همینجا می مونی؟
‫احتمالا بهتر باشه همینجا بمونم.
‫چرا داری اینجوری می گی؟
‫فکر نکنم ما اصلا ‫بتونیم به یو می کمک کنیم.
‫از وقتی که من به هوش اومدم ‫و تو بیرون اومدی،
‫به نظرم یو می ‫حتی ناراحت تر هم شده.
‫تو اینطوری فکر نمی کنی؟
‫شاید یو می بدون عشق ‫و احساس حقیقی زندگی بهتری داشته باشه.
‫آره، درسته.
‫می تونی بقیه پرونده ها رو ایمیل کنی.
‫عالیه، متشکرم. خداحافظ.
‫وای که چقدر اینا سخت گیرن!
‫می خوان دوباره بررسی کنیم؟
‫نه، تموم شد. کارت عالی بود.
‫خسته نباشین.
‫خانوم کیم، شما هم همینطور.
‫ممنون.
‫شما دو تا حسابی کار کردین، ‫حتی یکشنبه ها هم اومدین.
‫می خوام برای ناهار ‫یه غذای عالی مهمونتون کنم. بیاین بریم.
‫واقعا؟ چی مهمون می کنین؟
‫می تونین هرچی دلتون ‫می خواد سفارش بدین.
‫امروز سر حالم.
‫یو می، غذا چی بخوریم؟
‫- هر چی شد. ‫- بیا بریم یه جای گرون.
‫رستوران نیو یورکر چطوره؟
‫استیک بخوریم؟
‫باشه.
‫حالت بده؟
‫نه.
‫خوب به نظر نمیای. ‫چرا انقدر بی حالی؟
‫نیستم.
‫تصمیم گرفتین چی بخورین؟
‫آقای نام.
‫امروز هوا خوبه، ‫چطوره که یه کم بگردیم
‫و برای ناهار بریم بیرون از شهر؟
‫حتما. پیشنهاد خوبیه.
‫واقعا؟
‫- پس میشه بریم یانگ پیونگ... ‫- ببخشید.
‫من امروز چند تا کار دارم، ‫برای همین نمی تونم بیام جای دور.
‫آخر هفته کار داری؟
‫تو که همیشه سرت خلوته.
‫امروز واقعا کار دارم.
‫خانوم کیم. چون ازتون ‫خواستم یکشنبه بیاین سر کار
‫از دستم که ناراحت نیستین، نه؟
‫اوه، نه. اینطوری نیست.
‫چرا انقدر عصبانی هستین؟
‫به نظر شما الکی ‫نمی گن کار دارن که نیان؟
‫چرا فکر کنم.
‫باورم نمیشه امروز کار داشته باشی.
‫اهرم حالت صورت؟
‫کاملا خراب شده.
‫نمی تونی درستش کنی؟
‫ابزارش دیگه تولید نمیشه، ‫برای همین نمی تونم درستش کنم.
‫ای وای، نه.
‫همه بخاطر اینکه نمی خنده ‫جلوش خیلی محتاط رفتار می کنن.
‫کاری از دست ما ساخته نیست.
‫آدم که قرار نیست ‫همیشه شاد و شنگول باشه.
‫ولی اون امروز باید بره بیرون!
‫اگه اون موقع هم ‫اینطوری باشه چی؟
‫اگه برنامه رو به هم بزنه چی؟
‫اگه لحظه آخر برنامه رو به هم بزنه،
‫اونوقت او گی با خودش چی فکر می کنه؟
‫آخه واسه چی قبول کرد بره بیرون؟ ‫اونم همین امروز!
‫واسه چی انقدر عجله داشت؟
‫احساس. ‫الان دیگه راه برگشتی نداریم.
‫من واقعا دلم نمی خواد که بره!
‫حالا می خوای از این استفاده کنی؟
‫- از چی؟ ‫- بهش می گن واکنش شماره یک.
‫یه عروسکه که ‫خودکار واکنش نشون میده.
‫واکنش خودکار نشون میده؟
‫آره. کار باهاش هم آسونه.
‫اگه دکمه ای که اینجاست رو بزنین
‫فوق العاده ست! ‫خیلی خنده داره!
‫آخ، شکمم درد گرفت!
‫با توجه به شرایط واکنش نشون میده.
‫اوه، عالیه.
‫اون رو بده به من.
‫اگه نمی خوای بیای، ‫می تونیم همین نزدیکیا یه چیز سبک
‫من واقعا امروز کار دارم. ‫دارم با کسی میرم بیرون.
‫- چی؟ جدی؟
‫ای خدا. ‫نمی خواستم چیزی در موردش بگم.
‫امروز می خوای بری بیرون؟
‫آره. ‫واسه همین باید برگردم خونه
‫و آماده بشم.
‫لطفا درکم کنین.
‫حتما. ‫زود باش برو خونه حاضر شو پس!
‫چه خبره؟
‫واقعا می خوای بری بیرون؟
‫حسابی حسودیم شد.
‫زیاده روی نکنی ها.
‫«نودل دیهان»
‫سعی کن بهت خوش بگذره ‫و همه چیزشو برای من تعریف کن.
‫- خانوم کیم؟ ‫ بله.
‫- موفق باشی! موفق باشی!
‫ممنونم!
‫واکنش خودکاره دیگه، ‫برای همین خیلی دقیق نیست.
‫زیاد از حد واکنش نشون دادن ‫و ریاکاری از عوارضشه.
‫ولی خب بازم... خوبه. ‫بهتر از بی حال بودنه.
‫کارش خوبه. بیاین از همین استفاده کنیم.
‫آدم که تو اولین دیدار ‫نمی فهمه طرف ریاکاره.
‫ممنونم! ‫همه چیز رو واستون تعریف می کنم!
‫حالش خوبه؟
‫سوال خوبی بود.
‫من دارم میرم بیرون.
‫- داری کجا میری؟ میرم بیرون.
‫کجا میری؟
‫برنامه دارم دیگه.
‫وایستا.
‫می خوای با این وضع بری؟
‫چطور؟
‫چطور روت میشه اینطوری بری؟
‫- عجیب غریبه؟ ‫ معلومه که هست!
‫هیچ فکر کردی این لباست ‫باعث میشه در مورد او گی چه فکری بکنه؟
‫من که تیپ زدم.
‫اگه اسم این رو می ذاری تیپ زدن، ‫مشکلمون خیلی بزرگ تر از این حرفاست.
‫هی، لوئیس. رفیق.
‫- چیه؟ ‫- من تیپم مسخره ست؟
‫تو همیشه تیپت مسخره ست.
‫کی تیپت اصلا عادی بوده؟
‫باید یه کم با شخصیت تر باشی.
‫می خوای آبروی خودت رو ببری؟
‫تو که می گفتی نباید چیزی رو ‫جدی بگیرم و فقط یه قهوه باهاش بخورم.
‫گفتی گستاخ و بی ادب به نظر میام، ‫پس منم دقیقا همینطوری میرم.
‫بچه شدی؟
‫سه یی خیلی عجیب غریبه.
‫سه یی؟ چطور؟
‫گیجم می کنه.
‫مگه چیکار می کنه؟
‫شب کریسمس؟
‫معلومه که اون موقع برنامه دارم.
‫واسه چی می پرسی؟
‫یه نفر گفته که ‫ما انگار یه زوجیم؟
‫کارمندهای دفتر کناریمون می گن.
‫ای وای. چه بد.
‫من تو رو همیشه ‫فقط به چشم یه دوست دیدم.
‫«با اینکه اینطوری می گه»
‫- این چیه؟ ‫- پیش غذا.
‫دیگه از بیرون غذا سفارش نده.
‫از الان باید بیشتر ‫به فکر سلامتی خودمون باشیم.
‫«پاستیل مولتی ویتامین سنتروم»
‫دستت رو بیار جلو.
‫- این چیه؟ ‫ بخور.
‫پاستیل مولتی ویتامین.
‫بیخیال.
‫«ونگ،
‫من خوابم نمیاد.» ‫(سئو سه یی)
‫«میشه بهت زنگ بزنم؟»
‫وای خدا، چه سرده.
‫تو چه گرمی.
‫«کاراش اینطوریه.»
‫اون در مورد من چه نظری داره؟
‫خودت چی فکر می کنی؟ ‫به نظرش تو هالویی.
‫- چی؟ ‫ اون تو رو نمی خواد،
‫ولی نمی خواد که از دستت بده.
‫به نظرت اینطور نیست؟
‫یعنی قضیه اینه؟
‫گندش بزنن.
‫برای همین سری قبل
‫- بابت یه نفر ازت پرسیدم... ‫- باز داری در مورد یو می حرف می زنی؟
‫کیم یو می، ‫دختری که تا حالا ندیدمش؟
‫اون واقعا آدم خوبیه.
‫شما دو تا به هم میاین.
‫من خوشم نمیاد با ‫کسی که نمیشناسم برم بیرون.
‫بهم اعتماد کن.
‫بابا من واقعا سرم شلوغه. ‫حالا خوشگله؟
‫بامزه ست.
‫پس حتما زشته.
‫- برو. ‫ هی.
‫- پاس بده! ‫ خیلی گیجی!
‫«ساعت سه جلوی ‫فواره بونجور می بینمت.»
‫«باشه. امروز یه کیف قرمز دستم گرفتم.»
‫سلام.
‫از آشنایی باهاتون خوشوقتم.
‫«چی؟ چه خبر شده؟»
‫شما گو ونگ هستین؟
‫«چی؟ اون خوشگله.»
‫شما گو ونگ هستین؟
‫«حتی صداش هم نازه.»
‫شما گو ونگ نیستین؟
‫معذرت می خوام.
‫هستم.
‫من گو ونگ هستم.
‫صحیح.
‫وای خدا، استرس گرفتم.
‫ولی تو استرس نداشته باش، ونگ.
‫فقط کافیه طبق کتاب راهنما پیش بری.
‫اول، باید اون رو برای ‫خوردن قهوه به یه کافه ببری.
‫بعدش... چی؟
‫این چیه؟
‫نگو که ذهنش داره رد میده!
‫نه!
‫ذهنش داره رد میده!
‫«وای، نه.»
‫از زمان آزمون سائونگ سال ‫دوازدهمش تا به الان این اتفاق نیفتاده بود.
‫«بخش زبان خارجه»
‫«این افتضاحه!»
‫«وقتی این دختره ‫جلوشه ذهنش رد داده.»
‫کسی اینجا نیست؟
‫میشه یه نفر به من کمک کنه؟
‫اصلا نمی دونم باید چی بگم. ‫هیچی به ذهنم نمی رسه!
‫«چرا هیچی نمی گه؟ ‫نکنه خله؟»
‫«این چه مدل موییه؟ ‫نکنه خیال کرده بتهوونه؟
‫«ریش داره.»
‫«وای خدا، ‫اصلا ازش خوشم نیومد.»
‫«یه نگاه به شلوارک ‫و دمپایی لاانگشتیش بندازین.»
‫«مشخصه که هیچ شخصیت نداره.»
‫- چه مرگشه؟ ‫- من از این یارو خوشم نمیاد.
‫من از مردهای اینطوری می ترسم.
‫شبیه آدم های لاته.
‫ولی خوش قیافه ست.
‫چه اهمیتی داره؟ به نظر میاد ‫از اون مدل آدماست که خیلی حموم نمیرن.
‫ریشش خیلی زشته.
‫بیاین وقتمون رو الکی هدر ندیم. ‫من از این یارو خوشم نمیاد.
‫با این حال، ‫واسه خاطر او گی هم که شده،
‫بیاین تابلو برخورد نکنیم.
‫نگران نباش. ‫این رو داریم دیگه.
‫یه کم واکنش نشون بده. ‫خودت می دونی باید چیکار کنی.
‫سلام!
‫او گی پیش من ‫حسابی تعریفت رو کرده.
‫بارها بهم گفته که ‫یکی از عزیزترین دوستاش هستی.
‫واسه همین خواستم ببینمت.
‫که اینطور.
‫جانم؟
‫اون چرا هیچی نمی گه؟
‫نکنه از یو می خوشش نمیاد؟
‫خیال کرده می تونه مشکل پسند باشه؟ ‫بیخود!
‫بیاد سریع یه قهوه بخوریم ‫و بره رد کارش.
‫وای خدا جون. ‫امروز حسابی گرمه، مگه نه؟
‫نظرت چیه بریم قهوه بخوریم؟
‫کافه ای که من شدیدا ‫پیشنهادش می کنم اون طرف خیابونه.
‫بیا بریم اونجا. خیلی نزدیکه.
‫پس کجا بریم؟
‫داری کجا میری؟
‫ونگ، صبر کن.
‫داری کجا میری؟
‫بله؟
‫پرسیدم داری کجا میری.
‫همون جایی که پیشنهاد دادی.
‫یه لحظه گیج شدم.
‫اون طرف نیست. ‫باید از این طرف بریم.
‫اینجاست.
‫توی درست کردن قهوه دمی مهارت دارن. ‫خیلی خوبه.
‫بریم داخل؟
‫یا می تونیم بریم یه جای دیگه
‫معذرت می خوام.
‫وای خدا جون. ‫حالت خوبه؟
‫وای خدا، این چه مرگشه؟ ‫نکنه واقعا خله؟
‫بچه ها؟
‫ونگ خل شده!
‫میشه یکی جوابم رو بده؟ ‫خواهش می کنم.
‫- این طرف. ‫ چی؟ کی بود؟
‫♫من اینجام ♫
‫نگران هیچی نباش.
‫خودم هوای ونگ رو دارم.
‫کی داره صحبت میکنه؟
‫من؟ ‫بهم می گن کلید موفقیت بیرون رفتن.
‫متخصص بداهه گویی.
‫کی؟ ‫نگو که تو
‫من سلول شوخ طبعی ونگم!
‫همه رو می خندونم، ‫همیشه کارم همینه.
‫حالت خوبه؟
‫باید یه کم پماد بمالی روش.
‫داروخونه ها امروز باز هستن؟
‫الان ساعت چنده؟
‫گفتی ساعت چنده؟
‫- آره. ‫ به وقت سئوله.
‫صحیح.
‫آها! فهمیدم چی شد.
‫به وقت سئوله.
‫خیلی خنده دار بود.
‫- یه چیزی رو می دونی؟ چی رو؟
‫می دونی ماهی ها توی دریا ‫به خواهرشون چی می گن؟
‫- نه نمی دونم. می گن آبزی.
‫آها!
‫همینه!
‫جفت چرت و پرتام خوب بودن!
‫خوشش اومده.
‫خیلی خنده دار بود!
‫هی، اون واقعا افتضاحه.
‫- وای خدا جون. ‫ «آبزی!»
‫«آبزی!»
‫خیلی خنده داره.
‫«سلول های یو می»
‫«اونجا جای خوبیه. ‫بهترین جاست.»
‫«خیلی به هم میاین!»
‫«اونا چرا با همن؟»
‫«حالا که روبی در موردش فهمیده ‫فردا حسابی بابتش غوغا به پا می کنه.»
‫«واسه همین بود ‫که گفتم باید برگردیم خونه!»
‫«نمی خوام انقدر زود برگردم خونه.»
‫«اون آقای خوشتیپ کیه؟»
‫«بعضی از زن ها همینطورین.»
‫«اگه خیلی دیر جوابت رو میده ‫یا اصلا جوابت رو نمیده،
‫یعنی ازت خوشش نمیاد.»
‫«نذار وابستگی کنترلش کنه!»
‫«ممکنه از آزاد کردنش پشیمون بشی.»