‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«بخش ششم: گو ونگ»
‫داروخونه ها امروز باز هستن؟
‫الان ساعت چنده؟
‫گفتی ساعت چنده؟
‫- آره. ‫- به وقت سئوله.
‫صحیح.
‫آها! فهمیدم چی شد. ‫به وقت سئوله.
‫خیلی خنده دار بود.
‫- یه چیزی رو می دونی؟ ‫- چی رو؟
‫می دونی ماهی ها توی دریا ‫به خواهرشون چی می گن؟
‫- نه نمی دونم. ‫- می گن آبزی.
‫آها!
‫آبزی؟
‫خیلی خنده داره.
‫آخیش.
‫ونگ دوباره داره ‫به حالت عادیش برمی گرده.
‫به لطف کی؟
‫من.
‫داره بلند بلند می خنده.
‫فقط باید به من اعتماد کنی.
‫دوباره می خوای جوک بگی؟
‫فکر کنم همون کافی بود دیگه.
‫چی می گی برای خودت؟
‫هنوز صدتا جوک دیگه دارم.
‫برای بعدی کدوم رو بگم؟
‫گوجه به گوجه می خوره میشه رب.
‫وقتی ماهی ها هنگ می کنن میرن پیش نهنگ.
‫- خیلی خنده داره. ‫- یه دونه دیگه هم بلدم.
‫جان؟
‫یکی دیگه؟
‫به نفعته بس کنی وگرنه...
‫می دونی اگه نوشابه ات گرم باشه ‫باید چیکار کنی؟
‫- نمی دونم. ‫- حدس بزن.
‫گفتم بس کن.
‫می خوای بمیری؟
‫- احساس. آروم باش. ‫- واقعا که.
‫باید مثل چای...
‫بریزیش توی نعلبکی.
‫قهوه تون آماده ست.
‫- قهوه... ‫- من می گیرمشون.
‫از دست این پسره.
‫یه جورایی کند ذهنه.
‫آروم باش احساس.
‫بعد قهوه میریم.
‫یه شرکت بازی سازیه،
‫اما بیشتر مثل یه تیم می مونه.
‫همه با هم دوستیم.
‫واقعا؟ ‫باید جالب باشه.
‫نه بابا، چی می گی؟ ‫هر روز دعوا داریم.
‫بازم خوش می گذره.
‫حتما همینطوره. ‫حسودیم شد.
‫این که لازم نیست به موقع ‫برم سر کار خیلی خوبه،
‫ولی از اون طرف هم همیشه ‫دیر کارم تموم میشه و میرم خونه.
‫که اینطور.
‫چه جور بازی ای می سازی؟
‫آها، صحیح.
‫فعلا دارم روی ‫بازی هاف هاف کار می کنم.
‫در مورد یه توله سگه ‫که دنبال خوراکی هاییه که...
‫صاحبش قایم کرده.
‫واقعا؟ ‫من عاشق توله سگ هام.
‫جالب به نظر می رسه.
‫ببین.
‫توله سگ دور خونه می چرخه.
‫بامزه ست.
‫چقدر حوصله سربره. ‫چقدر دیگه باید تحمل کنم؟
‫دو ساعت شده ‫فکر کنم دیگه بشه بریم.
‫صبر کن ببینم. ‫صدای چیه؟
‫صدای گشنگیه؟
‫گشنمه. گشنمه. گشنمه.
‫بچه ها. من گشنمه.
‫- من گشنمه. ‫- چرا انقدر گنده شد؟
‫چون صبحونه که نخورد، ‫ناهارشم درست و حسابی نبود.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- بیاین بریم.
‫حتی خوش هم نمی گذره. ‫بریم خونه و غذا بخوریم.
‫بازم نمی تونیم یهویی پاشیم بریم که.
‫خدایا. من خیلی گشنمه. ‫دیگه نمی تونم تحمل کنم.
‫صبر کن. ‫فلوت قار و قور شکمه.
‫نکن تو رو خدا.
‫الان با کسی رفته بیرون.
‫نه!
‫نکن!
‫نه!
‫من کل شب رو ‫به خاطر این بیدار موندم.
‫کی ازش رونمایی می کنی؟
‫تو ژوئیه ازش رونمایی میشه.
‫راستی، ساعت 6 عصر شده ها.
‫- اوه آره. ‫- بریم غذا بخوریم؟
‫جانم؟
‫من یه رستوران خیلی ‫خوب این نزدیکا می شناسم.
‫از اونجایی که یه کافی شاپ ‫خوب بهم معرفی کردی،
‫منم می برمت یه رستوران کره ای خوب.
‫من گشنه نیـــ...
‫بریم؟
‫- بریم. ‫- باشه.
‫من تا حالا اینجا نیومدم.
‫خیلی مکان شناخته شده ای نیست.
‫اما اینجا بهترین ‫رستوران مخفی ایلسانه.
‫«املت رول شده، خورشت کیمچی»
‫واقعا؟
‫من بیشتر رستوران های خوب ایلسان رو ‫می شناسم، خیلی وقته اینجا زندگی می کنم.
‫غذاتون آماده ست.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫نظرت چیه؟
‫خوشمزه ست.
‫خوشمزه ست! ‫خوشمزه ست!
‫واقعا؟
‫خوشت اومد؟
‫آره. ‫عاشقش شدم.
‫مخلفات کنارشم خوبن.
‫«املت رول شده، خورشت کیمچی»
‫بخور.
‫همش خوشمزه ست.
‫بهترین ماهی خال خالی کبابیه که خوردم.
‫بهترین املت رول شده ایه که خوردم.
‫بهترین خوراک ریشه لوتوسیه که خوردم.
‫باورم نمیشه چطور ‫می تونه انقدر خوشمزه باشه.
‫آروم باش، گشنگی.
‫داری خوب غذا می خوری.
‫«املت رول شده، خورشت کیمچی»
‫من...
‫ناهار نخوردم.
‫خوبه. ‫خوشحالم که خوشت اومده.
‫- خورشت کیمچی هم بگیریم؟ ‫- خورشت کیمچی؟
‫خورشت کیمچی جا افتاده و ماهی ‫خال خالی کبابی اینجا رو دست نداره.
‫آره.
‫- ببخشید. یه خورشت کیمچی هم بیارین لطفا. ‫- حتما.
‫خورشت کیمچی. ‫خورشت کیمچی.
‫خورشت کیمچی جا افتاده و ‫ماهی خال خالی کبابی با هم...
‫حقیقتا فوق العاده میشه.
‫باور نکردنیه.
‫ازش خوشم اومده. ‫از اون پسره خوشم اومده.
‫- چی؟ ‫- اون بهترین رستوران مخفی رو می شناخت.
‫حس می کنم...
‫ای احمق. ‫با غذا خر نشو.
‫منطق. ‫من نگرانم.
‫چرا؟
‫«خورشته داره قل قل ‫می کنه و می پره بیرون.»
‫«لباس یو می سفیده. چیکار کنیم؟»
‫اینم پیشبند. ‫که یه وقت خورشت نریزه رو لباست.
‫ممنونم.
‫وای خدا. دیدین چیکار کرد؟ ‫خیلی با ملاحظه ست.
‫خب که چی؟
‫نخریدتش که. ‫همونجا بود، کار خاصی نکرده که.
‫به هر حال، بقیه انقدر با ملاحظه نیستن.
‫ازش خوشم اومده.
‫این یکی رو نگاه کن تو رو خدا.
‫نفهمیدی؟ ‫اون صدای قار و قور فلوت شکم رو شنید،
‫اما تظاهر کرد که نشنیده.
‫اون با شخصیته.
‫نظرت در مورد خورشت کیمچی چیه؟
‫خیلی...
‫بخور. ‫هر چقدر می تونی بخور.
‫خیلی میای اینجا؟
‫آره. ‫وقتی دلم برای غذای خونگی تنگ میشه.
‫چون تنها زندگی می کنم ‫بیشتر سفارش میدم بیارن خونه.
‫بیشتر وقت ها دلم ‫برای مخلفات خونگی تنگ میشه.
‫منم همینطور.
‫چون خیلی وقته ‫تنها زندگی می کنم،
‫از رستورانایی که غذای ‫خونگی دارن بیشتر خوشم میاد.
‫درسته.
‫اهل تظاهر و پز دادن و قیافه اومدن نیست.
‫- آره. ‫- خوشم اومد.
‫- چی؟ ‫- بهش نمی خوره پولاش رو هدر بده.
‫منم ازش خوشم اومده.
‫هی. از کجا می دونی؟ ‫تازه باهاش آشنا شدیما.
‫بچه ها.
‫من خیلی با دقت بهش نگاه کردم.
‫هر چی گیرش اومده نپوشیده.
‫«مدل موی نسبتا شلخته.»
‫«مدل ریش بوهمین.»
‫«لباس چروک و دمپایی لاانگشتی.»
‫«به سختی تونستم تشخیص بدم ‫چون خیلی حساب شده بود.»
‫«اما اون نمی تونه من رو گول بزنه.»
‫این بهترین تیپ کم زحمت ‫و راحتیه که می خوام.
‫اون خیلی خوش سلیقه ست.
‫انقدر گنده اش نکنین.
‫کجای تیپ گدا گونه مد روزه؟
‫من ازش خوشم اومده.
‫هنوز نمی دونم چقدر ولخرجه،
‫- ولی منم ازش خوشم اومده. ‫- منم همینطور.
‫منم ازش خوشم میاد.
‫خدایا. ‫شماها چتونه؟
‫چقدر شد؟
‫بیست و دو هزار وون.
‫وایستا ببینم.
‫داری چیکار می کنی؟
‫تو اون موقع قهوه خریدی، ‫پس شام با منه.
‫منظورت چیه؟ ‫دو دقیقه رفتم دستشویی ها.
‫- من حساب می کنم. ‫- اصلا راه نداره. گفتم من حساب می کنم.
‫- نمیشه که بذارم همه رو تو حساب کنی. ‫- نه.
‫- داریم میریم بالا. ‫- داریم میریم بالا.
‫آخ جون!
‫شماها دارین چیکار می کنین؟
‫چرا دارین همچین می کنین؟ ‫تازه باهاش آشنا شدیما!
‫فکر کنم همه تنها بودن.
‫احساس. بیا اینجا. ‫بیا یه امروز رو لذت ببریم.
‫- بیا. بیا خوش بگذرونیم. ‫- سر عقل بیاین!
‫یو می نباید انقدر راحت به دست بیاد!
‫اینطوری نمیشه. ‫باید تمومش کنیم و بریم خونه.
‫«غذای مامان پز»
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫من باید حساب می کردم.
‫نه، مشکلی نیست. ‫امروز بهم خوش گذشت.
‫چی؟
‫- چی؟ ‫- داری میری؟
‫آخه فکر کردم شاید سرت ‫شلوغ باشه برای همین...
‫نه نیست.
‫- پس... ‫- می خوای بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫نمی تونم بخورم.
‫درسته. ‫اونجوری که فقط من بخورم خوب نمیشه.
‫باید بریم اونجا.
‫جان؟
‫بهتر از اونجا نداریم.
‫کجا؟
‫اسمش یادم نیست.
‫اونجا...
‫«باید اسمش یادش بیاد.»
‫بچه ها، دور گردونه جمع بشین.
‫- باشه! ‫- اوف!
‫نباید بذاریم بره.
‫- باید یه جایی پیدا کنه که برن اونجا. ‫- درسته!
‫- یه جایی که برن اونجا! ‫- یه جایی که برن اونجا!
‫یه جای عالیه برای رفتن!
‫کجا رو می گی؟
‫اوه، یه...
‫«جشنواره قورباغه گومارو»
‫قورباغه.
‫- «قورباغه»؟ ‫- می دونی پارک گومارو کجاست؟
‫- آره. ‫- اونجا یه جشنواره قورباغه هست.
‫یه عالمه قورباغه اونجا بپر بپر می کنن، ‫و مثل اینکه باحاله.
‫شروعش از امروزه،
‫شنیدم اجرای زنده هم دارن.
‫قورباغه...
‫چی داره می گه؟ قورباغه؟ ‫من می خوام برم خونه و استراحت کنم.
‫آخ. واقعا دلم می خواست بیام،
‫اما باید برم خونه...
‫داری چیکار می کنی؟
‫بیا بریم. ‫همه دوست دارن برن اونجا.
‫به هر حال که هیچ کاری توی خونه نداریم.
‫من ذرت بو داده و بستنی برای دسر می خوام.
‫اون با شخصیته، برای همین فکر نمی کنی ‫اگه دیر بشه ما رو می رسونه خونه؟
‫از دست شماها...
‫«اطلاعات»
‫«جشنواره قورباغه گومارو»
‫خوش اومدین! ‫قور قور.
‫ورودی دو نفر میشه 30 هزار وون.
‫اگه با هم نامزد باشین، ‫می تونین 50 درصد تخفیف بگیرین.
‫ما نامزد نیستم.
‫وای خدا. ‫می مردی می گفتی نامزدین؟
‫اگه بگی نامزدین، ‫نصف قیمت میشه.
‫ما نامزدیم.
‫نامزدیم.
‫بهمون تخفیف بدین.
‫واقعا نامزدین؟
‫بله.
‫بله، درسته.
‫پس اگه این رو بپوشین،
‫و یه عکس از خودتون رو ‫تو حساب کاربریتون بذارین،
‫و افراد زیادی اون عکس ‫رو بپسندن یه جایزه می برین.
‫نه، ممنون.
‫می تونین 3 هزار وون بیشتر تخفیف بگیرین.
‫به ازای هر دو نفر 3 هزار وون؟
‫به ازای هر نفر 3 هزار وون.
‫یعنی کلا میشه 6 هزار وون.
‫میدونی، 6 هزار وون زیاده.
‫عکس بگیریم؟
‫لبخند بزنین.
‫«جشنواره قورباغه»
‫من حساب کاربری ندارم.
‫من می تونم بذارمش. ‫حیفه تخفیف رو از دست بدیم.
‫یک، دو، سه. قـــور!
‫خیلی به هم میاین!
‫یکی دیگه می گیرم. ‫میشه یه کم نزدیک تر بشین؟
‫یک، دو، سه. قـــور!
‫«ببخشید دیگه. جشنواره قورباغه»
‫«ببخشید دیگه.»
‫ای وای من. این کیه؟
‫چرا کنار همدیگه هستن؟ ‫امکان نداره.
‫«خانوم کیم یو می»
‫نه. ‫ممکنه دوباره جوابم رو نده.
‫چقدر صدای قورباغه ها بلنده.
‫اگه این رو بذاری توی حساب کاربریت ‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫مشکلی نیست. ‫به هر حال که کسی هم نمی بینتش.
‫نمی خوای جواب بدی؟
‫این شماره رو نمی شناسم.
‫ببخشید.
‫الو؟
‫«سلام، ونگ.»
‫شما؟
‫«منم، روبی.»
‫روبی؟
‫کی؟
‫آها، سلام روبی.
‫«الان گفت روبی؟»
‫چی؟ فکر می کنی ‫همون روبیه که ما میشناسیم؟
‫ونگ از کجا روبی رو می شناسه؟
‫چه خبر شده؟ ‫دارم عصبانی میشم.
‫آره، شماره ات رو ذخیره نکردم، ‫برای همین نفهمیدم توئی.
‫خدایا. روبی خیلی ناراحت شد. ‫چرا شماره ام رو ذخیره نکردی؟
‫چرا زنگ زدی حالا؟
‫«مگه الان کنار یو می نیستی؟ ‫چرا پیش همدیگه هستین؟»
‫تو از کجا می دونی؟
‫عکسی که توی حساب ‫کاربریش گذاشته بود رو دیدم.
‫آشنایی؟ واقعا؟
‫کی شماها رو به هم معرفی...
‫او گی معرفیتون کرده؟ واقعا؟
‫«وای خدای من!»
‫آره.
‫حالا چرا از آشنا شدن من ‫و یو می خوشحال شدی؟
‫که اینطور.
‫موفق باشی پس! ‫باشه، باشه.
‫امیدوارم امشب کلی بهتون خوش بگذره ‫و مواظب خودتون باشین!
‫روبی براتون آرزوی موفقیت می کنه!
‫وای خدا جون. ‫او گی آشناشون کرده؟
‫این یعنی یو می ‫با او گی به جایی نمی رسه.
‫آخ جون!
‫این سوالا برای چی بود؟
‫تو روبی رو می شناسی درسته؟
‫منظورت لی روبی توی ‫شرکتی که کار می کنم هست؟
‫آره. ‫گفت برامون آرزوی موفقیت می کنه.
‫- خوشحاله؟ ‫- که بتونیم به هم برسیم و با هم نامزد کنیم.
‫چرا اون...
‫گفت برامون آرزوی موفقیت می کنه؟
‫وای خدایا.
‫تو از کجا می شناسیش؟
‫جدیدا که او گی رو دیدم اونم اومده بود.
‫اون توی ایلسان زندگی می کنه.
‫برای همین که وقتی باهات اومدم ایلسان،
‫می خواستم شما دو تا رو به هم معرفی کنم.
‫- یو می؟ ‫- «اما اون روز روبی...
‫باهامون اومد،
‫و اون باهاش آشنا شد.»
‫آها، اون روز دیدیش.
‫آره.
‫وای، نه.
‫حالا که روبی می دونه، ‫معلوم نیست فردا چه قشقرقی به پا می کنه.
‫بــــــــــــــــله! ‫برای همین هم گفتم باید بریم خونه!
‫اما اون یه جورایی عجیب غریبه.
‫چطور؟
‫خودش رو به اسم صدا می زنه.
‫«روبی ناراحته. روبی این کار رو می کنه.» ‫این شکلی.
‫چرا اینجوری حرف می زنه؟
‫چه اشکالی داره؟ ‫بانمک نیست؟
‫همه که اینجوری فکر می کنن.
‫به این می گن بانمکی؟
‫به نظر من که عجیب غریبه.
‫خواهرزاده ام دیگه از ‫پنج سالگی به بعد اینطوری حرف نزد.
‫چرا می خندی؟
‫به نظرت درسته که اینا رو می گی؟
‫من می تونم فردا ‫هر چی که گفتی رو بگم بهش.
‫چیکار کنم خب. ‫هر چی که هست رو دارم می گم دیگه.
‫نمی تونم دروغ بگم.
‫تازه،
‫مردم معمولا به آدمایی ‫مثل تو می گن بانمک.
‫خوب بلدی چاپلوسی کنی.
‫نه بابا.
‫گفتم که نمی تونم دروغ بگم.
‫اون با یو می فرق داره. ‫حرف بقیه براش مهم نیست.
‫آره. صادقه. این یه مزیت خیلی بزرگه.
‫ارباب.
‫الان چطوری باید واکنش نشون بدم؟
‫دیگه نمی خواد.
‫خودم جوابش رو میدم.
‫خوشحال شدم. ‫حتی اگه داری چاپلوسیم رو می کنی.
‫خیلی وقت بود کسی بهم نگفته بود بانمک.
‫امکان نداره. ‫باورم نمیشه.
‫جدی می گم.
‫خیلی ممنونتم، ‫برای همین هم برات ذرت بو داده می گیرم.
‫اونجاست.
‫لازم نیست ممنونم باشی.
‫داشتم حقیقت رو می گفتم.
‫دو تا برات می خرم.
‫بابا راست می گم.
‫خیلی نقاط مشترک دارن،
‫و تا وقتی که جوک نگه، ‫خیلی پسر محشریه.
‫اسمش رو هم دوست دارم. ‫گو ونگ.
‫الان حس و حال خوبی دارم. ‫بهش بگم بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫فکر کنم ونگ یه جای خوب ‫برای نوشیدنی هم بشناسه.
‫- پس برو بریم! ‫- پس برو بریم!
‫خیلی مسخره ست.
‫دو تا؟
‫- این از اولیش. ‫- ممنون.
‫- چی شده؟ ‫- چی شده؟
‫چه خبره؟ ‫چرا حال یو می یهو اینطوری شد؟
‫نمی دونم. ‫یهو ناراحت شد.
‫شاید یکی اهرم حس و حال رو کشیده پایین.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫بریم ببینیم چه خبره.
‫بچه ها، اونجا رو.
‫آشفتگیه.
‫آشفتگی! اینجا چیکار می کنی؟
‫چرا به اهرم حس و حال دست زدی؟
‫ما نباید بهش دست بزنیم!
‫احمقا.
‫نگاه کن چقدر همشون ذوق زده ان.
‫چیه؟ امیدوار بودین ‫دیگه با گو ونگ صمیمی بشه؟
‫چرا نشه؟
‫مشکل شماهایین.
‫شماها دارین یو می رو بدبخت می کنین!
‫مگه ما چیکار کردیم؟
‫نمی تونین بفهمین چرا باهاش مهربونه؟ ‫خیلی واضحه.
‫قراره دوباره گول این چیزا رو بخوریم؟
‫- خدایا! ‫- فرار کنین!
‫گوش کنین!
‫سلول عشقی که بهش ‫امید بسته بودین دیگه مرده!
‫نوچه عشق، احساس حقیقی هم مرده.
‫این یعنی این شهر...
‫از امروز مال منه.
‫تا وقتی این شهر مال من باشه، ‫یو می حق نداره با کسی بره بیرون.
‫فهمیدین؟
‫«من دارم چیکار می کنم؟»
‫- ممنون. ‫- نوش جان.
‫«من همین چند روز توسط کسی ‫که دوستش داشتم پس زده شدم.»
‫«باورم نمیشه الان دارم ‫می خندم و لبخند می زنم.»
‫«واقعا قراره با اون پسره صمیمی بشم؟»
‫«پسری که او گی با هم آشنامون کرده؟»
‫«من واقعا عزت نفس ندارم.»
‫گفتی دو تا بگیرم، ‫برای همین بیشتر نگرفتم.
‫بریم اونطرف؟
‫شنیدم اونجا یه باجه عکاسیه ‫که می تونیم با قورباغه ها عکس بگیریم.
‫نه.
‫چی؟
‫داره دیر میشه. ‫من باید برم.
‫بیا بریم دیگه.
‫«بیا بریم دیگه؟»
‫«منظورش چیه؟»
‫«یعنی بریم یه جای دیگه؟»
‫«ولی من دو تا ذرت بو داده گرفتم.»
‫«منظورش این بود که ‫می خواد موقع خوردن راه بره؟»
‫«ولی هنوز که قورباغه ها رو ندیدیم.»
‫«من هنوز دلم نمی خواد برم خونه.»
‫«بخش هفتم: ریش»
‫می دونی اگه به اون ‫ماشین لگد بزنم چی میشه؟
‫چی؟
‫به اون ماشین اونور لگد بزنم.
‫نمی دونم.
‫ریپ می زنه.
‫اتوبوس اومد.
‫بهم خوش گذشت. ‫مواظب خودت باش.
‫حتما. ‫صبر کن...
‫درست قبل از اینکه خداحافظی ‫کنن اون جوک مسخره رو گفت.
‫باورم نمیشه. ‫خیلی حرصم گرفته!
‫مگه چش بود؟
‫به خاطر جوک احمقانه تو ‫نتوست درست خداحفظی کنه!
‫لعنت بهت!
‫- داری میری؟ ‫- کجا بودی؟
‫لوئیس منتظرته.
‫شنیدم شماها باید امروز کار رو تموم کنین.
‫آره، درسته.
‫کل روز رو چیکار می کردی؟
‫خودت چی فکر می کنی؟ ‫اون برنامه آشنایی.
‫تا الان با دختره بودی؟
‫آره.
‫آفرین. ‫بزرگ شدی گو ونگ.
‫اگه کل روز باهاش بودی ‫پس فکر کنم ازش خوشت اومده.
‫آره.
‫واقعا ازش خوشت اومده؟
‫آره.
‫جدی می گی؟
‫پس باید خوشگل باشه.
‫- هست. ‫- خدایا.
‫قیافه که همه چیز نیست، احمق جون.
‫نه، از همه چیزش خوشم اومده.
‫همه چیزش. ‫کلا ازش خوشم اومده.
‫واقعا؟
‫آره.
‫خیلی نقاط مشترک داریم.
‫ذائقه مون مثل همدیگه هست ‫و غذای مورد علاقه مون هم یکیه.
‫حتی میزان شوخ بودنمون ‫هم مثل همدیگه ست و ...
‫من رفتم.
‫خداحافظ.
‫من برگشتم.
‫هی، من برگشتم. ‫پاشو.
‫ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- خدایا.
‫اون کیه؟ ‫چرا داره دور شهر می دوئه؟
‫نمی تونی تشخیص بدی؟ ‫یو میه!
‫شهر ونگ دیگه مال منه!
‫حتما تا الان رسیده خونه.
‫به لطف تو،
‫من...
‫«راحت رسیدی خونه؟»
‫«به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫«راحت رسیدی خونه؟ ‫به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫وای خدا! همین الان خوندش.
‫«آره، من...
‫«راحت رسیدی خونه؟ ‫به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫جواب نداد.
‫جواب نمیده.
‫چیکار کنیم؟ گیر افتادیم؟
‫لعنتی. ‫باید توی زندان می موندم.
‫بچه ها.
‫بچه ها، منم.
‫- منطق! ‫- منطق.
‫فکر کردیم مردی!
‫بقیه کجان؟
‫نمی دونم. ‫احتمالا همه یه جا قایم شدن.
‫آشفتگی عوضی دیوونه.
‫یه مدت بود ساکت شده بود. ‫چرا یهو وحشی بازی درآورد؟
‫فکر کنم چون می ترسه یو می ‫با اون پسره صمیمی بشه دیوونه شده.
‫چرا صمیمی نشه خب؟
‫می ترسه دوباره صدمه ببینه.
‫پس می خواد یو می تا آخر عمرش تنها بمونه؟
‫ای روانی!
‫نباید بذاریم همچین اتفاقی بیفته. ‫ببینین بچه ها.
‫ونگ بهش پیام داده.
‫«راحت رسیدی خونه؟»
‫«به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫اونم باید جوابش رو بده، درسته؟
‫اگه جواب نده، ‫اونم به عنوان جواب رد در نظر می گیرتش.
‫بعد دیگه کلا همه چی تموم میشه.
‫- آره! جوابش رو بده! ‫- آره! جوابش رو بده!
‫ولی چطوری؟
‫شهر در حال حاضر ‫تحت کنترل آشفتگیه.
‫عشق تنها کسیه که ‫می تونه جلوی آشفتگی رو بگیره.
‫اون گفت عشق مرده.
‫شکر!
‫اگه اون یه چیز شیرین بخوره، ‫آشفتگی ضعیف میشه.
‫درسته. گشنگی.
‫الان فقط می تونیم ‫روی گشنگی حساب کنیم.
‫من گشنمه. بیا اون رو بخوریم.
‫گشنمه!
‫آره. بیا اون رو بخوریم. ‫بیا شکلات بخوریم.
‫«زندگی شیرین»
‫امکان نداره! ‫این غیر ممکنه!
‫اشتهام!
‫- چی شده؟ ‫- چی شده؟
‫گشنگی اشتهاش رو از دست داد.
‫- بدبخت شدیم. ‫- بدبخت شدیم.
‫«خانوم کیم یو می»
‫«راحت رسیدی خونه؟ ‫به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫جواب نداد.
‫جواب نمیده.
‫آخه چرا؟
‫یعنی خوابیده؟
‫ولی پیام رو که خوند.
‫هی، لوئیس.
‫اگه بعد از اینکه بیرون رفتیم ‫جواب پیامم رو نمیده، چه معنی...
‫هنوز خوابی؟
‫او گی. همینه. ‫او گی.
‫«او گی. منم. خوابی؟»
‫بیرون میری بهت خوش بگذره. ‫من دارم سوار هواپیما میشم.
‫دارم برای یه سفر کاری ‫سه هفته به ایالات متحده میرم. موفق باشی.
‫که اینطور.
‫«بعد از بیرون رفتن،
‫بهش پیام دادم، ولی جواب نمیده.»
‫«یعنی پس زده شدم؟ ‫جوابم رو نمیده.»
‫«باید خیلی ازت متنفر باشه...
‫که جوابت رو نده.»
‫فکر کن ببین ‫وقتی بیرون بودین چیکار کردی.
‫چیکار کردم؟
‫پرسیدی ساعت چنده؟ ‫به وقت سئول.
‫می گن آبزی. ‫ریپ می زنه.
‫بهت نگفتم که تمومش کن؟
‫دارین چیکار می کنین؟
‫این به خاطر جوک های افتضاحته.
‫- به غیر از جوکای تو، بقیه چیزها عالی بود. ‫- درسته!
‫چی داری می گی واسه خودت؟
‫اون داشت بلند بلند ‫به جوک های من می خندید.
‫نه. فکر نکنم به خاطر اون باشه.
‫یو می داشت ‫بلند بلند می خندید.
‫نه.
‫«دلایل جواب ندادن زن ها»
‫«بد میشه اگه من ریشم رو ‫وقتی قراره بریم بیرون نزنم؟»
‫«دوستم بهم گفت که ریشم رو بزنم.»
‫«زن ها از مردهای ‫با ریش خوششون نمیاد؟»
‫چی؟
‫«ازشون متنفرم. ‫انگار که اصلا حموم نمیرن.»
‫«واقعیتش، بیشتر زن ها ‫خوششون نمیاد چون کثیف به نظر می رسه.»
‫«آدم باید خوش قیافه باشه.»
‫«اگه خوش قیافه هستین، بقیه واسشون ‫مهم نیست ریش داشته باشین یا نه.»
‫«باید ریشت رو بزنی.»
‫وای خدا. ‫یعنی چی؟
‫چیه؟ ‫چه خاکی به سرمون شده؟
‫- چه خبره؟ ‫- هی.
‫وقتی که داشتم می گشتم ‫یه موضوع شوکه کننده رو فهمیدم.
‫چی؟ چیه؟
‫خیلی غافلگیر کننده ست. ‫نمی دونم باید چیکار کنم.
‫زن ها از ریش بدشون میاد؟
‫وای خدا.
‫از استرس من رو سکته دادی.
‫داره می گه بیشتر زن ها ‫از ریش بدشون میاد.
‫خیال می کردی خوششون میاد؟
‫از نظرشون جذاب نیست؟
‫از نظرشون کثیفه.
‫هوا چه سرد شده.
‫ریش کثیفه؟
‫ازت خوشش نیومد؟
‫اوه اوه. ‫انگار همینطوره.
‫- ازت خوشش نیومد؟ ‫- هنوز نه.
‫یعنی چی نه؟
‫- من بهش پیام دادم. ‫- خب.
‫خوند ولی جواب نداد.
‫ازت خوشش نیومده.
‫این کار معنیش ‫همین میشه دیگه سلطان.
‫شاید خوابش برده.
‫گفتی پیامت رو خونده.
‫آدم که بعد خوندن خوابش نمی گیره.
‫من که قبل رفتنت ‫بهت گفتم ریشت رو بزن.
‫وای خدا.
‫بهت نگفتم به حرفم گوش کن؟
‫کاش من به جات می رفتم بیرون.
‫واقعا... خیلی خنگی.
‫پس سلولی که کار رو خراب کرد...
‫دیدی؟ من نبودم.
‫بچه ها. زلف رو دستگیر کنین.
‫به خاطر اینه؟ واقعا؟
‫داری می گی یو می ‫به خاطر منه که جواب نمیده؟
‫چقدر مسخره.
‫هیچ مظنون دیگه ای وجود نداره.
‫باهاش کنار بیا. ‫من امروز اون ریش رو کامل می زنم.
‫صبر کن! نه!
‫می دونی چقدر طول کشید ‫تا تونستم این ریش رو بلند کنم؟
‫غرور یه مرد به ریششه.
‫یه مرد باید ریش داشته باشه. ‫مردونگی یعنی ریش.
‫ولی سخت بلند میشه.
‫اگه خوب ازش مراقبت نکنی، ‫جوش می زنی.
‫هر روز باید بهش رسیدگی کنی.
‫خب که چی؟ ‫از نظر زن ها چندشه.
‫ولی اون نگفت که ‫از ریش من خوشش نمیاد.
‫گفت ریشت خیلی خفنه؟
‫- نه. ‫- این یعنی خوشش نیومده.
‫وقتی خانوم ها از چیزی تعریف نکنن، ‫یعنی ازش خوششون نیومده.
‫هیچ زنی نمیاد تو دیدار اول بگه،
‫«سلام.»
‫«وای خدا. تو چه کثیفی.»
‫آخه کی این کار رو می کنه؟ ‫هیچکس.
‫امکان نداره. ‫جواب داد؟
‫«اگه شدیدا پول لازم هستین، ‫با ما تماس بگیرین.»
‫باید ریشت رو بزنی.
‫هی. وایستا. هی.
‫تا فردا صبح بهم مهلت بده.
‫تا صبح چه فرقی می خواد بکنه؟
‫اگه یو می تا صبح جواب نداد،
‫من با تقدیرم رو به رو میشم.
‫صبح ساعت چند؟
‫ساعت 8.. نه، 9 صبح!
‫من میگم ساعت 8.
‫هی. بیخیال شو دیگه.
‫«واسه رفتن به کار،
‫یو می باید حداقل ساعت 7 از خواب بیدار بشه.»
‫«یک لقمه عشق»
‫«اگه اون موقع هم جواب نداد،
‫دیگه قبول کن که ازت خوشش نیومده.»
‫«یک لقمه عشق»
‫«راحت رسیدی خونه؟ ‫به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫«اتوبوس»
‫«ایستگاه اتوبوس»
‫برگرد. برگرد سر جات، ‫خواهش می کنم.
‫چراغ ها روشن شدن.
‫دوباره وصل شد. ‫یو می شیرینی خورده.
‫الان وقتشه. بیاین تا قبل از ‫اینکه قند خونش افت کنه عجله کنیم.
‫- یو می، جوابش رو بده. ‫- یو می، جوابش رو بده.
‫«ایستگاه اتوبوس»
‫«دیشب در جا خوابم برد.»
‫«ببخشید که دیر جواب دادم.»
‫- بقیه اش رو هم کوتاه کنین. ‫- صبر کنین.
‫یو می بهمون جواب داد.
‫چی؟
‫واقعیت داره. ‫واقعا جوابمون رو داد.
‫دیدی؟ تقصیر من نبود!
‫وای، موهام.
‫موهای قشنگم.
‫همین الان برگردونشون! زود باش!
‫شدنی نیست.
‫متاسفانه...
‫نه. نکنی ها!
‫- بقیه موهاشم بزنین. ‫- پیشنهاد خوبیه.
‫- اونجا رو نه. ‫- کل موهاش رو بزنیم.
‫اینجا هم همینطور.
‫«بخش هشتم: چتر»
‫سلام.
‫صبح بخیر.
‫شماها دیشب اینجا خوابیدین؟
‫آره.
‫بهتون گفتم که ‫خونه خودتون بخوابین.
‫من دارم میرم خونه ‫تا لباسام رو عوض کنم.
‫وایستا ببینم.
‫یه چیزیت فرق کرده.
‫چی؟
‫ریشت. ‫چه بلایی به سرش اومد؟
‫زدمش.
‫- چرا؟ ‫- چون ازش خسته شدم.
‫از زدنش احساس خوبی دارم.
‫یه مدت بود گذاشته بودیش. ‫چی شد که یهو زدیش؟
‫- همینطوری. ‫- همینطوری؟
‫خودت یه بار گفتی ‫که ریش نماد غرور یه مرده.
‫جدی؟
‫خب دیگه من میرم.
‫به خاطر کیم یو می ریشش رو زد.
‫چی؟
‫خیلی ناراحت بود ‫که جوابش رو نداده،
‫و منم بهش گفتم به خاطر ریشش بوده. ‫اونم جدی جدی ریشش رو زد.
‫عجب احمقی. ‫از ونگ خوشش نیومد؟
‫اگه خوشش نیومده که تمومه دیگه. ‫چرا ریشش رو به خاطرش زد آخه؟
‫چون اون جوابش رو داد.
‫فکر کنم واقعا ‫از دختره خوشش اومده.
‫«دیشب به منم خیلی خوش گذشت.»
‫«امیدوارم به سلامت بری سر کار ‫و روز خوبی داشته باشی.»
‫«آها، گرفتم چی شد.»
‫«منم امیدوارم به سلامت بری سرکار. ‫روز خوبی داشته باشی!»
‫«راستی،
‫من ریشم رو زدم.»
‫«من ریشم رو زدم.»
‫ریشش رو؟
‫«من ریشم رو زدم.» ‫به نظرت منظورش چیه؟
‫خیلی یهویی گفته.
‫چه اهمیتی داره که ریشش رو زده؟ ‫واسه چی باید این رو به یو می بگه؟
‫چرا ریشش رو زد؟ ‫من از ریشش خوشم میومد.
‫بچه ها، نکنه فکر می کنه ‫یو می از ریشش متنفر بوده؟
‫تنفر؟
‫من اینطوری فکر می کنم.
‫خیلی نگرانم.
‫احتمالا قند خون یو می باز افت کرده.
‫باید چیکار کنیم؟ ‫تنها کاری که کرد جواب دادن به اون بود.
‫- من هیچی نمی بینم. ترسیدم. ‫- وای خدا.
‫اینطوری نمیشه. من میرم ‫ببینم اون بیرون چه خبره.
‫منطق، وایستا منم بیام.
‫یو می!
‫یو می، بیرون رفتی خوش گذشت؟
‫اصلا باورم نمیشد.
‫شما دو تا توی عکس ‫خیلی به هم میومدین.
‫چطور شد این ایده به ذهن او گی رسید؟
‫حالا چطور بود؟
‫میشه بهم بگی؟ ‫روبی خیلی کنجکاو شده!
‫نه.
‫اینجا شده میدون مین عصبی! ‫احتمالا همه چیز داره میره روی اعصابش.
‫دوباره میری ببینیش؟ ‫ازت خواست که دوباره برید بیرون؟
‫این چرا نمیاد؟
‫ازت خواست که دوباره برید بیرون؟
‫چه می دونم.
‫مگه میشه ندونی؟ ‫روبی خیلی کنجکاوه!
‫من از پله ها میرم، ‫تو هم خیلی واسه بالا اومدن عجله نکن.
‫چی؟ وایستا...
‫کلی طول می کشه ‫تا برسی طبقه هفتم.
‫صبر کنین.
‫سلام.
‫تازه رسیدی؟ ‫آسانسور یه ذره بعد از رفتنت اومد.
‫هی، یو می. ‫شنیدم رفتی بیرون حسابی خوش گذشته.
‫کی گفته؟
‫روبی گفت. ‫می گه اون پسره رو می شناسه.
‫شنیدم خیلی خوشتیپه.
‫اون واقعا خوشتیپه.
‫- تو داری... ‫- کی واقعا خوشتیپه؟
‫آقایی که خانوم کیم باهاش رفته بیرون.
‫جدی؟ دیروز خیلی با عجله رفتی. ‫همه چیز خوب پیش رفت؟
‫اینطور نیست...
‫بله، آقا. ‫من می شناسمش، اون فوق العاده ست.
‫وای خدا.
‫روبی. میشه دهنت رو ببندی؟
‫انقدر به آتیشش دامن نزن!
‫داره از قصد این کار رو می کنه، نه؟
‫تا همه بفهمن که اون رفته بیرون!
‫ای احمق. به خیال خودش ‫اونطوری می تونه به او گی برسه؟
‫اینا مدارک شرکت ‫دونگ گوک استیل میله.
‫باشه.
‫می خوای نشونت بدم تو و ونگ ‫از روی اسمتون چقد با هم سازگاری دارین؟
‫چی؟
‫نمی دونی چیه؟
‫باید اسم زوج ها رو بنویسی،
‫«کیم یو می، گو ونگ»
‫کیم یو می. گو ونگ.
‫کیم پنج تاست.
‫گو هم...
‫داری چیکار می کنی؟
‫«کیم یو می، گو ونگ»
‫می سه تاست.
‫امکان نداره. ‫چطور ممکنه؟
‫داره می گه که شما ‫واسه هم فوق العاده هستین!
‫- تو... ‫- روبی؟
‫میشه یه لحظه بیای اینجا؟
‫باشه.
‫می گه که شما ‫نیمه گم شده همدیگه هستین!
‫با این شرایط، ‫کل شهر منفجر میشه!
‫باید یه کاری کنیم!
‫آخه چه کاری از دستمون برمیاد؟
‫حتی نمی دونیم ‫عشق زنده ست یا مرده.
‫من گشنمه، ‫ولی نمی خوام چیزی بخورم.
‫گشنگی داره می میره.
‫اون باید یه چیزی بخوره تا انرژی بگیره،
‫ولی هیچی نمی خوره.
‫راه دیگه ای نیست؟
‫خودت می دونی اگه بذاریم ‫یو می همینطوری بمونه چی میشه.
‫اون...
‫«توی قلب هر آدمی یه دره عمیق هست...
‫که اسمش دره ناخودآگاهه.»
‫«آشفتگی به تنهایی اونجا زندگی می کنه،
‫دیگه تقریبا همه اش رو جمع کردم. ‫تقریبا کارم تمومه.
‫و از تموم فشار های عصبی یو می ‫استفاده می کنه تا باهاشون بمب بسازه.»
‫«وقتی به نهایت حدش برسه، ‫میاد به شهر و معرکه راه میندازه.»
‫همه چیز رو با خاک یکسان می کنم!
‫«وقتی آشفتگی کنترل ‫شهر رو به دست بگیره، اینطوری میشه.»
‫یو می. بیا شیرینی ماکارون بخور. ‫از طرف خانوم یونه.
‫بیا واسه خودت. ‫من اشتها ندارم.
‫«میل به انجام هیچ کاری رو نداره.»
‫واقعا؟ تو که ناهار هم...
‫اوه، نکنه چون تازه ‫با کسی آشنا شدی رژیم گرفتی؟
‫وای خدا، باورم نمیشه ‫که کیم یو می ماکارون نمی خوره.
‫بیرون رفتن حتما خوش می گذره.
‫«کوچیک ترین چیزهایی که ‫بقیه بهش می گن عصبانیش می کنه.»
‫بهت میگم صبر کن!
‫«بدترین خاطراتش ‫مدام توی سینما پخش میشه،
‫و توی باتلاقی از افکار منفی غرق میشه.»
‫«در نهایت،
‫قبلش خالی میشه،
‫و فروپاشی جسمی هم می کنه.»
‫چی شده؟
‫دارم از سر درد می میرم. ‫قرصی همراهت داری؟
‫باید توی سالن استراحت چند تایی باشه. ‫برم برات بیارم؟
‫نه، مشکلی نیست. ‫خودم میرم برمی دارم.
‫چرا سرم انقدر درد می کنه؟
‫«ناهار خوردی؟»
‫«بعد از کار برنامه ات چیه؟»
‫یو می. جواب پیامش رو بده.
‫یو می! تو نباید از آشفتگی شکست بخوری!
‫آره! ‫گو ونگ هیچ گناهی نداره!
‫دیروز بهت خوش گذشت!
‫خواهش می کنم بیا ‫یه بار دیگه ببینیمش. باشه؟
‫شاید دیگه اذیت نشدی!
‫اگه از دستش بدی ممکنه پشیمون بشی.
‫«خانوم کیم یو می»
‫«برنامه ای ندارم.»
‫«پس...
‫میای ناهار رو با هم بخوریم؟»
‫میام اطراف شرکتتون می بینمت، یو می.»
‫«کی کارت تموم میشه؟»
‫وای، ببخشید. ‫صبر کنین.
‫این چی بود دیگه؟
‫یعنی چی؟ ‫گوشیش شکست؟
‫چرا الان؟ ‫نه، این امکان نداره!
‫امروز اصلا روز من نیست.
‫هم صفحه گوشی شکسته. ‫هم ال ای دی داخلش خراب شده.
‫قطعات داخلیش کاملا ‫غیرقابل تعمیر هستن.
‫اگه بذارینش اینجا تا درست بشه، ‫یه روز طول می کشه.
‫- یه روز؟ ‫- بله.
‫نمی تونین با گوشیتون کار کنین. ‫اشکالی نداره؟
‫یو می.
‫گوشیت چی شد؟
‫گفت یه روز طول می کشه.
‫یه روز کامل گوشی نداری؟ ‫احتمالا خیلی اذیت کننده ست.
‫اشکالی نداره. اینطور هم نیست ‫که منتظر یه تماس مهم باشم.
‫ولی خب اون آقاهه هست. ‫همون خوشتیپه که باهاش آشنا شدی.
‫اون بهت زنگ می زنه.
‫توی شبکه اجتماعی بهش پیام بده ‫و بگو که گوشیت خراب شده.
‫نه، بیخیالش.
‫دیگه نباید ببینمش.
‫چرا نه؟
‫نمی دونم.
‫من فقط...
‫چون پیام داده بود جوابش رو دادم.
‫خیلی بابتش مطمئن نیستم.
‫داشتم به دوباره دیدنش فکر می کردم،
‫ولی دلیلی نداره که دوباره ببینمش.
‫چرا؟ ‫تو که گفتی آدم خوبیه.
‫آره، خوبه.
‫ولی حالا همچین آدم خاصی هم نیست.
‫- چی؟ ‫- وای خدا.
‫خودت هم می دونی چطوریه دیگه.
‫حتی کسایی که خوب به نظر میان ‫همیشه آخر سر عوضی از آب در میان.
‫ولی بازم، ممکنه این دفعه فرق کنه.
‫نه، بیخیالش.
‫خسته شدم از اینکه هی ‫امیدوار بشم و دوباره نا امید بشم.
‫اصلا نباید شروعش می کردم.
‫ولی بازم...
‫الان حتی گوشیمم خراب شد.
‫دنیا هم داره بهم ‫نشونه میده که همینجا تمومش کنم.
‫حالا که تصمیم گرفتم ‫دیگه نبینمش احساس بهتری دارم.
‫داره بارون میاد.
‫آره.
‫«راحت رسیدی خونه؟»
‫«به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.» ‫با یه شکلک خنده.
‫«آها، گرفتم چی شد.»
‫«منم امیدوارم به سلامت بری سرکار. ‫روز خوبی داشته باشی!»
‫«راستی،
‫من ریشم رو زدم.»
‫بعد از این جوابت رو نداده.
‫ولی تو یه پیام دیگه براش فرستادی؟
‫آره.
‫«ناهار خوردی؟»
‫«بعد از کار برنامه ات چیه؟»
‫«برنامه ای ندارم.»
‫«پس، میای ناهار رو با هم بخوریم؟»
‫«میام اطراف شرکتتون می بینمت، یو می.»
‫«کی کارت تموم میشه؟»
‫این رو ساعت دو فرستادی.
‫الان از چهار گذشته، ولی با اینکه ‫پیامت رو خونده جوابت رو نداده.
‫پس دیگه تمومه.
‫- تمومه؟ ‫- مکالمه بینتون دیگه تمومه.
‫اگه می خواست ‫این مکالمه رو ادامه بده،
‫اونم در مورد چیزی که تو...
‫امروز صبح گفتی سوال می پرسید...
‫یا برات در مورد...
‫چیزایی که دیروز ‫ازشون لذت برده تعریف می کرد.
‫در ضمن، یه دونه شکلک هم نفرستاده.
‫راست می گی. ‫یه دونه هم نفرستاد.
‫شکلک فرستادن مهمه؟
‫معلومه که هست.
‫شکلکایی رو که قبل از ‫بیرون رفتنتون فرستاده رو ببین.
‫کلی شکلک فرستاده.
‫این یعنی معمولا ‫از شکلک استفاده می کنه.
‫ولی اینجا، هیچی نیست.
‫اینجا رو ببین، ‫علامت چشمای خندون گذاشته.
‫اونا رو فرستاده چون ‫تو اول علامت چشمای خندون رو فرستادی.
‫نه علامت تعجبی نه خطی.
‫حتی یه دونه شکلک هم نفرستاده.
‫اینجا رو ببین. ‫«روز خوبی داشته باشی.»
‫این نقطه آخر یعنی از اینجا ‫دیگه نمی خواسته مکالمه رو ادامه بده.
‫ولی تو متوجه این موضوع نشدی ‫و به پیامش جواب دادی.
‫ولی خدای من، ‫حتی بهش در مورد ریشت هم گفتی.
‫مطمئنم که معذبش کرده.
‫وقتی ازش پرسیدی ‫که برای عصر برنامه اش چیه،
‫می دونست که تو ‫می خوای یه چیز خطرناک بگی.
‫برای همین دیگه جوابت رو نداده.
‫سر از کارت در آورده.
‫می دونه اگه خوب جوابت رو بده...
‫دیگه تا آخر عمر ولش نمی کنی.
‫سه یی، چه خوب داری ‫وضعیت رو توضیح میدی.
‫خیلی روشن بود ‫و فهمیدنش آسون بود.
‫مختصر و مفید.
‫مختصر؟
‫فکر کنم می دونم ‫که یو می چطور زنیه.
‫لطیف، مهربون و خوش قلب. ‫همینطوریه، مگه نه؟
‫درسته، بعضی از ‫زن ها اینطوری هستن.
‫انقدر خوبن که ‫نمی تونن به کسی نه بگن.
‫اگه انقدر طول میده تا جوابت رو بده ‫یا اصلا جوابت رو نمیده،
‫همین رو «نه» در نظر بگیر.
‫دیروز هم همینطوری بود ‫ولی در نهایت جواب داد.
‫«در نهایت جواب داد؟»
‫این یعنی چاره ای ‫به جز جواب دادن نداشته.
‫اگه با این وضع ‫باز یه چیز دیگه هم بگی،
‫تو رو چطوری جلوه میده؟
‫یه آدم آویزون.
‫چی؟ «آویزون»؟
‫حالا فهمیدی باید چیکار بکنی؟
‫خودت می دونی ‫اینطوری آشنا شدن چطوریه دیگه.
‫ناراحت نباش دیگه، خب؟
‫شماها دارین حالم رو بدتر می کنین.
‫خب، از اونجایی که داره بارون میاد،
‫چطوره بریم خاگینه گوشتی بخوریم؟
‫- مهمون من. ‫- بریم.
‫بریم، باشه؟
‫بریم! عالیه، بریم!
‫♫من عاشق خاگینه گوشتی ام♫
‫مخلفات هم سفارش بدیم.
‫حتما. ولی به اندازه.
‫عالیه، به اندازه می گیریم.
‫چرا داره انقدر لفتش میده؟
‫هی، ونگ. ‫داری چیکار می کنی؟
‫بیا بریم دیگه.
‫قضیه از این قراره که...
‫خودت می دونی من همیشه ‫خلاف چیزی که بهم می گن رو انجام میدم.
‫منظورت چیه؟
‫در ضمن خنگم هستم.
‫آره، خنگی.
‫ولی من همینی ام که هستم.
‫من اینطوریم.
‫می خوای زود بری؟
‫آره، حالم خیلی خوب نیست.
‫باید برم دکتر.
‫ای وای، باشه. ‫برو خونه و استراحت کن.
‫معذرت می خوام.
‫حالت خوبه؟
‫صورتت سرخ شده.
‫تب کردی؟
‫آره فکر کنم.
‫وایستا. ‫برات آژانس بگیرم؟
‫نه، مشکلی نیست.
‫برو خونه و خوب استراحت کن.
‫با خودم چتر نیاوردم.
‫یو می!
‫داری میری خونه؟
‫- آره. ‫- شنیدم گوشیت رو دادی تعمیر کنن.
‫اگه ونگ بهت پیام بده چی؟
‫از گوشی من استفاده کن. ‫من شماره اش رو دارم.
‫خودم یه کارش می کنم.
‫دیر جواب دادن باعث میشه ‫که شخص مقابل اذیت بشه.
‫خودم تصمیم می گیرم چیکار کنم.
‫بیخیال. کار زشتیه.
‫مگه تو باهاش آشنا شدی؟
‫چرا انقدر فضولی می کنی؟
‫من فقط می خوام کمکت کنم. همین.
‫بهش زنگ بزنم و بگم ‫که حالت خوب نیست؟
‫بس کن دیگه، باشه؟
‫اگه بهش بگم حالت خوب نیست، ‫سریع خودش رو می رسونه.
‫گفتم بسه دیگه!
‫خواهشا هیچ کاری نکن!
‫خواهشا انقدر توی ‫کار و زندگی شخصی من...
‫لطفا انقدر فضولی نکن.
‫از دستم ناراحتی؟
‫من واقعا می خواستم کمکت کنم...
‫چون شماها خیلی به هم میاین.
‫به نظرم او گی خیلی کار خوبی کرد ‫که شما دو تا رو با هم آشنا کرد.
‫«کار خوبی کرد»؟
‫آره.
‫واسه تو شاید.
‫آره. تموم چیزهایی که تحملشون سخت بود ‫ولی تو توی خودت می ریختیشون.
‫همشون رو بریز بیرون، یو می!
‫بیا یه بار برای همیشه ‫از شرشون خلاص بشیم!
‫بد می گم؟
‫من فقط می خواستم کمکت کنم.
‫چرا می خوای کمکم کنی؟
‫حالت خوب نیست. ‫اگه تنها بری خونه، نگرانت میشم.
‫اگه به ونگ زنگ بزنیم، ‫میاد اینجا و می برتت.
‫لازم نیست.
‫ولی تو حالت خوب نیست. ‫اگه تنها بری...
‫برام مهم نیست.
‫من همیشه تنها بودم.
‫می تونم خودم تنهایی برم بیمارستان...
‫و برگردم خونه.
‫چه مشکلی داره؟
‫کاملا به این وضع عادت دارم.
‫با این وضعیت راحتم.
‫پس خواهشا...
‫یو می...
‫چرا زیر بارون موندی؟
‫سرما می خوری ها.
‫
‫«نامزدت اینا رو اینجا گذاشته.»
‫نامزدم؟
‫سلام، سلول عشق یو می.
‫«رفتی دختری رو که ‫حتی جوابت رو نمی داد ببینی؟»
‫طبق الگوریتم پیش رفتم.
‫خیلی عاشق یو می شده.
‫حتما خیلی خوبه.
‫من باید برم. ‫بدون من بخورین.
‫- این رو ببین. ‫- وای، چه خبر خوشی.
‫«فرار باز میریم بیرون!»
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«بخش ششم: گو ونگ»
‫داروخونه ها امروز باز هستن؟
‫الان ساعت چنده؟
‫گفتی ساعت چنده؟
‫- آره. ‫- به وقت سئوله.
‫صحیح.
‫آها! فهمیدم چی شد. ‫به وقت سئوله.
‫خیلی خنده دار بود.
‫- یه چیزی رو می دونی؟ ‫- چی رو؟
‫می دونی ماهی ها توی دریا ‫به خواهرشون چی می گن؟
‫- نه نمی دونم. ‫- می گن آبزی.
‫آها!
‫آبزی؟
‫خیلی خنده داره.
‫آخیش.
‫ونگ دوباره داره ‫به حالت عادیش برمی گرده.
‫به لطف کی؟
‫من.
‫داره بلند بلند می خنده.
‫فقط باید به من اعتماد کنی.
‫دوباره می خوای جوک بگی؟
‫فکر کنم همون کافی بود دیگه.
‫چی می گی برای خودت؟
‫هنوز صدتا جوک دیگه دارم.
‫برای بعدی کدوم رو بگم؟
‫گوجه به گوجه می خوره میشه رب.
‫وقتی ماهی ها هنگ می کنن میرن پیش نهنگ.
‫- خیلی خنده داره. ‫- یه دونه دیگه هم بلدم.
‫جان؟
‫یکی دیگه؟
‫به نفعته بس کنی وگرنه...
‫می دونی اگه نوشابه ات گرم باشه ‫باید چیکار کنی؟
‫- نمی دونم. ‫- حدس بزن.
‫گفتم بس کن.
‫می خوای بمیری؟
‫- احساس. آروم باش. ‫- واقعا که.
‫باید مثل چای...
‫بریزیش توی نعلبکی.
‫قهوه تون آماده ست.
‫- قهوه... ‫- من می گیرمشون.
‫از دست این پسره.
‫یه جورایی کند ذهنه.
‫آروم باش احساس.
‫بعد قهوه میریم.
‫یه شرکت بازی سازیه،
‫اما بیشتر مثل یه تیم می مونه.
‫همه با هم دوستیم.
‫واقعا؟ ‫باید جالب باشه.
‫نه بابا، چی می گی؟ ‫هر روز دعوا داریم.
‫بازم خوش می گذره.
‫حتما همینطوره. ‫حسودیم شد.
‫این که لازم نیست به موقع ‫برم سر کار خیلی خوبه،
‫ولی از اون طرف هم همیشه ‫دیر کارم تموم میشه و میرم خونه.
‫که اینطور.
‫چه جور بازی ای می سازی؟
‫آها، صحیح.
‫فعلا دارم روی ‫بازی هاف هاف کار می کنم.
‫در مورد یه توله سگه ‫که دنبال خوراکی هاییه که...
‫صاحبش قایم کرده.
‫واقعا؟ ‫من عاشق توله سگ هام.
‫جالب به نظر می رسه.
‫ببین.
‫توله سگ دور خونه می چرخه.
‫بامزه ست.
‫چقدر حوصله سربره. ‫چقدر دیگه باید تحمل کنم؟
‫دو ساعت شده ‫فکر کنم دیگه بشه بریم.
‫صبر کن ببینم. ‫صدای چیه؟
‫صدای گشنگیه؟
‫گشنمه. گشنمه. گشنمه.
‫بچه ها. من گشنمه.
‫- من گشنمه. ‫- چرا انقدر گنده شد؟
‫چون صبحونه که نخورد، ‫ناهارشم درست و حسابی نبود.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- بیاین بریم.
‫حتی خوش هم نمی گذره. ‫بریم خونه و غذا بخوریم.
‫بازم نمی تونیم یهویی پاشیم بریم که.
‫خدایا. من خیلی گشنمه. ‫دیگه نمی تونم تحمل کنم.
‫صبر کن. ‫فلوت قار و قور شکمه.
‫نکن تو رو خدا.
‫الان با کسی رفته بیرون.
‫نه!
‫نکن!
‫نه!
‫من کل شب رو ‫به خاطر این بیدار موندم.
‫کی ازش رونمایی می کنی؟
‫تو ژوئیه ازش رونمایی میشه.
‫راستی، ساعت 6 عصر شده ها.
‫- اوه آره. ‫- بریم غذا بخوریم؟
‫جانم؟
‫من یه رستوران خیلی ‫خوب این نزدیکا می شناسم.
‫از اونجایی که یه کافی شاپ ‫خوب بهم معرفی کردی،
‫منم می برمت یه رستوران کره ای خوب.
‫من گشنه نیـــ...
‫بریم؟
‫- بریم. ‫- باشه.
‫من تا حالا اینجا نیومدم.
‫خیلی مکان شناخته شده ای نیست.
‫اما اینجا بهترین ‫رستوران مخفی ایلسانه.
‫«املت رول شده، خورشت کیمچی»
‫واقعا؟
‫من بیشتر رستوران های خوب ایلسان رو ‫می شناسم، خیلی وقته اینجا زندگی می کنم.
‫غذاتون آماده ست.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫نظرت چیه؟
‫خوشمزه ست.
‫خوشمزه ست! ‫خوشمزه ست!
‫واقعا؟
‫خوشت اومد؟
‫آره. ‫عاشقش شدم.
‫مخلفات کنارشم خوبن.
‫«املت رول شده، خورشت کیمچی»
‫بخور.
‫همش خوشمزه ست.
‫بهترین ماهی خال خالی کبابیه که خوردم.
‫بهترین املت رول شده ایه که خوردم.
‫بهترین خوراک ریشه لوتوسیه که خوردم.
‫باورم نمیشه چطور ‫می تونه انقدر خوشمزه باشه.
‫آروم باش، گشنگی.
‫داری خوب غذا می خوری.
‫«املت رول شده، خورشت کیمچی»
‫من...
‫ناهار نخوردم.
‫خوبه. ‫خوشحالم که خوشت اومده.
‫- خورشت کیمچی هم بگیریم؟ ‫- خورشت کیمچی؟
‫خورشت کیمچی جا افتاده و ماهی ‫خال خالی کبابی اینجا رو دست نداره.
‫آره.
‫- ببخشید. یه خورشت کیمچی هم بیارین لطفا. ‫- حتما.
‫خورشت کیمچی. ‫خورشت کیمچی.
‫خورشت کیمچی جا افتاده و ‫ماهی خال خالی کبابی با هم...
‫حقیقتا فوق العاده میشه.
‫باور نکردنیه.
‫ازش خوشم اومده. ‫از اون پسره خوشم اومده.
‫- چی؟ ‫- اون بهترین رستوران مخفی رو می شناخت.
‫حس می کنم...
‫ای احمق. ‫با غذا خر نشو.
‫منطق. ‫من نگرانم.
‫چرا؟
‫«خورشته داره قل قل ‫می کنه و می پره بیرون.»
‫«لباس یو می سفیده. چیکار کنیم؟»
‫اینم پیشبند. ‫که یه وقت خورشت نریزه رو لباست.
‫ممنونم.
‫وای خدا. دیدین چیکار کرد؟ ‫خیلی با ملاحظه ست.
‫خب که چی؟
‫نخریدتش که. ‫همونجا بود، کار خاصی نکرده که.
‫به هر حال، بقیه انقدر با ملاحظه نیستن.
‫ازش خوشم اومده.
‫این یکی رو نگاه کن تو رو خدا.
‫نفهمیدی؟ ‫اون صدای قار و قور فلوت شکم رو شنید،
‫اما تظاهر کرد که نشنیده.
‫اون با شخصیته.
‫نظرت در مورد خورشت کیمچی چیه؟
‫خیلی...
‫بخور. ‫هر چقدر می تونی بخور.
‫خیلی میای اینجا؟
‫آره. ‫وقتی دلم برای غذای خونگی تنگ میشه.
‫چون تنها زندگی می کنم ‫بیشتر سفارش میدم بیارن خونه.
‫بیشتر وقت ها دلم ‫برای مخلفات خونگی تنگ میشه.
‫منم همینطور.
‫چون خیلی وقته ‫تنها زندگی می کنم،
‫از رستورانایی که غذای ‫خونگی دارن بیشتر خوشم میاد.
‫درسته.
‫اهل تظاهر و پز دادن و قیافه اومدن نیست.
‫- آره. ‫- خوشم اومد.
‫- چی؟ ‫- بهش نمی خوره پولاش رو هدر بده.
‫منم ازش خوشم اومده.
‫هی. از کجا می دونی؟ ‫تازه باهاش آشنا شدیما.
‫بچه ها.
‫من خیلی با دقت بهش نگاه کردم.
‫هر چی گیرش اومده نپوشیده.
‫«مدل موی نسبتا شلخته.»
‫«مدل ریش بوهمین.»
‫«لباس چروک و دمپایی لاانگشتی.»
‫«به سختی تونستم تشخیص بدم ‫چون خیلی حساب شده بود.»
‫«اما اون نمی تونه من رو گول بزنه.»
‫این بهترین تیپ کم زحمت ‫و راحتیه که می خوام.
‫اون خیلی خوش سلیقه ست.
‫انقدر گنده اش نکنین.
‫کجای تیپ گدا گونه مد روزه؟
‫من ازش خوشم اومده.
‫هنوز نمی دونم چقدر ولخرجه،
‫- ولی منم ازش خوشم اومده. ‫- منم همینطور.
‫منم ازش خوشم میاد.
‫خدایا. ‫شماها چتونه؟
‫چقدر شد؟
‫بیست و دو هزار وون.
‫وایستا ببینم.
‫داری چیکار می کنی؟
‫تو اون موقع قهوه خریدی، ‫پس شام با منه.
‫منظورت چیه؟ ‫دو دقیقه رفتم دستشویی ها.
‫- من حساب می کنم. ‫- اصلا راه نداره. گفتم من حساب می کنم.
‫- نمیشه که بذارم همه رو تو حساب کنی. ‫- نه.
‫- داریم میریم بالا. ‫- داریم میریم بالا.
‫آخ جون!
‫شماها دارین چیکار می کنین؟
‫چرا دارین همچین می کنین؟ ‫تازه باهاش آشنا شدیما!
‫فکر کنم همه تنها بودن.
‫احساس. بیا اینجا. ‫بیا یه امروز رو لذت ببریم.
‫- بیا. بیا خوش بگذرونیم. ‫- سر عقل بیاین!
‫یو می نباید انقدر راحت به دست بیاد!
‫اینطوری نمیشه. ‫باید تمومش کنیم و بریم خونه.
‫«غذای مامان پز»
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫من باید حساب می کردم.
‫نه، مشکلی نیست. ‫امروز بهم خوش گذشت.
‫چی؟
‫- چی؟ ‫- داری میری؟
‫آخه فکر کردم شاید سرت ‫شلوغ باشه برای همین...
‫نه نیست.
‫- پس... ‫- می خوای بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫نمی تونم بخورم.
‫درسته. ‫اونجوری که فقط من بخورم خوب نمیشه.
‫باید بریم اونجا.
‫جان؟
‫بهتر از اونجا نداریم.
‫کجا؟
‫اسمش یادم نیست.
‫اونجا...
‫«باید اسمش یادش بیاد.»
‫بچه ها، دور گردونه جمع بشین.
‫- باشه! ‫- اوف!
‫نباید بذاریم بره.
‫- باید یه جایی پیدا کنه که برن اونجا. ‫- درسته!
‫- یه جایی که برن اونجا! ‫- یه جایی که برن اونجا!
‫یه جای عالیه برای رفتن!
‫کجا رو می گی؟
‫اوه، یه...
‫«جشنواره قورباغه گومارو»
‫قورباغه.
‫- «قورباغه»؟ ‫- می دونی پارک گومارو کجاست؟
‫- آره. ‫- اونجا یه جشنواره قورباغه هست.
‫یه عالمه قورباغه اونجا بپر بپر می کنن، ‫و مثل اینکه باحاله.
‫شروعش از امروزه،
‫شنیدم اجرای زنده هم دارن.
‫قورباغه...
‫چی داره می گه؟ قورباغه؟ ‫من می خوام برم خونه و استراحت کنم.
‫آخ. واقعا دلم می خواست بیام،
‫اما باید برم خونه...
‫داری چیکار می کنی؟
‫بیا بریم. ‫همه دوست دارن برن اونجا.
‫به هر حال که هیچ کاری توی خونه نداریم.
‫من ذرت بو داده و بستنی برای دسر می خوام.
‫اون با شخصیته، برای همین فکر نمی کنی ‫اگه دیر بشه ما رو می رسونه خونه؟
‫از دست شماها...
‫«اطلاعات»
‫«جشنواره قورباغه گومارو»
‫خوش اومدین! ‫قور قور.
‫ورودی دو نفر میشه 30 هزار وون.
‫اگه با هم نامزد باشین، ‫می تونین 50 درصد تخفیف بگیرین.
‫ما نامزد نیستم.
‫وای خدا. ‫می مردی می گفتی نامزدین؟
‫اگه بگی نامزدین، ‫نصف قیمت میشه.
‫ما نامزدیم.
‫نامزدیم.
‫بهمون تخفیف بدین.
‫واقعا نامزدین؟
‫بله.
‫بله، درسته.
‫پس اگه این رو بپوشین،
‫و یه عکس از خودتون رو ‫تو حساب کاربریتون بذارین،
‫و افراد زیادی اون عکس ‫رو بپسندن یه جایزه می برین.
‫نه، ممنون.
‫می تونین 3 هزار وون بیشتر تخفیف بگیرین.
‫به ازای هر دو نفر 3 هزار وون؟
‫به ازای هر نفر 3 هزار وون.
‫یعنی کلا میشه 6 هزار وون.
‫میدونی، 6 هزار وون زیاده.
‫عکس بگیریم؟
‫لبخند بزنین.
‫«جشنواره قورباغه»
‫من حساب کاربری ندارم.
‫من می تونم بذارمش. ‫حیفه تخفیف رو از دست بدیم.
‫یک، دو، سه. قـــور!
‫خیلی به هم میاین!
‫یکی دیگه می گیرم. ‫میشه یه کم نزدیک تر بشین؟
‫یک، دو، سه. قـــور!
‫«ببخشید دیگه. جشنواره قورباغه»
‫«ببخشید دیگه.»
‫ای وای من. این کیه؟
‫چرا کنار همدیگه هستن؟ ‫امکان نداره.
‫«خانوم کیم یو می»
‫نه. ‫ممکنه دوباره جوابم رو نده.
‫چقدر صدای قورباغه ها بلنده.
‫اگه این رو بذاری توی حساب کاربریت ‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫مشکلی نیست. ‫به هر حال که کسی هم نمی بینتش.
‫نمی خوای جواب بدی؟
‫این شماره رو نمی شناسم.
‫ببخشید.
‫الو؟
‫«سلام، ونگ.»
‫شما؟
‫«منم، روبی.»
‫روبی؟
‫کی؟
‫آها، سلام روبی.
‫«الان گفت روبی؟»
‫چی؟ فکر می کنی ‫همون روبیه که ما میشناسیم؟
‫ونگ از کجا روبی رو می شناسه؟
‫چه خبر شده؟ ‫دارم عصبانی میشم.
‫آره، شماره ات رو ذخیره نکردم، ‫برای همین نفهمیدم توئی.
‫خدایا. روبی خیلی ناراحت شد. ‫چرا شماره ام رو ذخیره نکردی؟
‫چرا زنگ زدی حالا؟
‫«مگه الان کنار یو می نیستی؟ ‫چرا پیش همدیگه هستین؟»
‫تو از کجا می دونی؟
‫عکسی که توی حساب ‫کاربریش گذاشته بود رو دیدم.
‫آشنایی؟ واقعا؟
‫کی شماها رو به هم معرفی...
‫او گی معرفیتون کرده؟ واقعا؟
‫«وای خدای من!»
‫آره.
‫حالا چرا از آشنا شدن من ‫و یو می خوشحال شدی؟
‫که اینطور.
‫موفق باشی پس! ‫باشه، باشه.
‫امیدوارم امشب کلی بهتون خوش بگذره ‫و مواظب خودتون باشین!
‫روبی براتون آرزوی موفقیت می کنه!
‫وای خدا جون. ‫او گی آشناشون کرده؟
‫این یعنی یو می ‫با او گی به جایی نمی رسه.
‫آخ جون!
‫این سوالا برای چی بود؟
‫تو روبی رو می شناسی درسته؟
‫منظورت لی روبی توی ‫شرکتی که کار می کنم هست؟
‫آره. ‫گفت برامون آرزوی موفقیت می کنه.
‫- خوشحاله؟ ‫- که بتونیم به هم برسیم و با هم نامزد کنیم.
‫چرا اون...
‫گفت برامون آرزوی موفقیت می کنه؟
‫وای خدایا.
‫تو از کجا می شناسیش؟
‫جدیدا که او گی رو دیدم اونم اومده بود.
‫اون توی ایلسان زندگی می کنه.
‫برای همین که وقتی باهات اومدم ایلسان،
‫می خواستم شما دو تا رو به هم معرفی کنم.
‫- یو می؟ ‫- «اما اون روز روبی...
‫باهامون اومد،
‫و اون باهاش آشنا شد.»
‫آها، اون روز دیدیش.
‫آره.
‫وای، نه.
‫حالا که روبی می دونه، ‫معلوم نیست فردا چه قشقرقی به پا می کنه.
‫بــــــــــــــــله! ‫برای همین هم گفتم باید بریم خونه!
‫اما اون یه جورایی عجیب غریبه.
‫چطور؟
‫خودش رو به اسم صدا می زنه.
‫«روبی ناراحته. روبی این کار رو می کنه.» ‫این شکلی.
‫چرا اینجوری حرف می زنه؟
‫چه اشکالی داره؟ ‫بانمک نیست؟
‫همه که اینجوری فکر می کنن.
‫به این می گن بانمکی؟
‫به نظر من که عجیب غریبه.
‫خواهرزاده ام دیگه از ‫پنج سالگی به بعد اینطوری حرف نزد.
‫چرا می خندی؟
‫به نظرت درسته که اینا رو می گی؟
‫من می تونم فردا ‫هر چی که گفتی رو بگم بهش.
‫چیکار کنم خب. ‫هر چی که هست رو دارم می گم دیگه.
‫نمی تونم دروغ بگم.
‫تازه،
‫مردم معمولا به آدمایی ‫مثل تو می گن بانمک.
‫خوب بلدی چاپلوسی کنی.
‫نه بابا.
‫گفتم که نمی تونم دروغ بگم.
‫اون با یو می فرق داره. ‫حرف بقیه براش مهم نیست.
‫آره. صادقه. این یه مزیت خیلی بزرگه.
‫ارباب.
‫الان چطوری باید واکنش نشون بدم؟
‫دیگه نمی خواد.
‫خودم جوابش رو میدم.
‫خوشحال شدم. ‫حتی اگه داری چاپلوسیم رو می کنی.
‫خیلی وقت بود کسی بهم نگفته بود بانمک.
‫امکان نداره. ‫باورم نمیشه.
‫جدی می گم.
‫خیلی ممنونتم، ‫برای همین هم برات ذرت بو داده می گیرم.
‫اونجاست.
‫لازم نیست ممنونم باشی.
‫داشتم حقیقت رو می گفتم.
‫دو تا برات می خرم.
‫بابا راست می گم.
‫خیلی نقاط مشترک دارن،
‫و تا وقتی که جوک نگه، ‫خیلی پسر محشریه.
‫اسمش رو هم دوست دارم. ‫گو ونگ.
‫الان حس و حال خوبی دارم. ‫بهش بگم بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫فکر کنم ونگ یه جای خوب ‫برای نوشیدنی هم بشناسه.
‫- پس برو بریم! ‫- پس برو بریم!
‫خیلی مسخره ست.
‫دو تا؟
‫- این از اولیش. ‫- ممنون.
‫- چی شده؟ ‫- چی شده؟
‫چه خبره؟ ‫چرا حال یو می یهو اینطوری شد؟
‫نمی دونم. ‫یهو ناراحت شد.
‫شاید یکی اهرم حس و حال رو کشیده پایین.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫بریم ببینیم چه خبره.
‫بچه ها، اونجا رو.
‫آشفتگیه.
‫آشفتگی! اینجا چیکار می کنی؟
‫چرا به اهرم حس و حال دست زدی؟
‫ما نباید بهش دست بزنیم!
‫احمقا.
‫نگاه کن چقدر همشون ذوق زده ان.
‫چیه؟ امیدوار بودین ‫دیگه با گو ونگ صمیمی بشه؟
‫چرا نشه؟
‫مشکل شماهایین.
‫شماها دارین یو می رو بدبخت می کنین!
‫مگه ما چیکار کردیم؟
‫نمی تونین بفهمین چرا باهاش مهربونه؟ ‫خیلی واضحه.
‫قراره دوباره گول این چیزا رو بخوریم؟
‫- خدایا! ‫- فرار کنین!
‫گوش کنین!
‫سلول عشقی که بهش ‫امید بسته بودین دیگه مرده!
‫نوچه عشق، احساس حقیقی هم مرده.
‫این یعنی این شهر...
‫از امروز مال منه.
‫تا وقتی این شهر مال من باشه، ‫یو می حق نداره با کسی بره بیرون.
‫فهمیدین؟
‫«من دارم چیکار می کنم؟»
‫- ممنون. ‫- نوش جان.
‫«من همین چند روز توسط کسی ‫که دوستش داشتم پس زده شدم.»
‫«باورم نمیشه الان دارم ‫می خندم و لبخند می زنم.»
‫«واقعا قراره با اون پسره صمیمی بشم؟»
‫«پسری که او گی با هم آشنامون کرده؟»
‫«من واقعا عزت نفس ندارم.»
‫گفتی دو تا بگیرم، ‫برای همین بیشتر نگرفتم.
‫بریم اونطرف؟
‫شنیدم اونجا یه باجه عکاسیه ‫که می تونیم با قورباغه ها عکس بگیریم.
‫نه.
‫چی؟
‫داره دیر میشه. ‫من باید برم.
‫بیا بریم دیگه.
‫«بیا بریم دیگه؟»
‫«منظورش چیه؟»
‫«یعنی بریم یه جای دیگه؟»
‫«ولی من دو تا ذرت بو داده گرفتم.»
‫«منظورش این بود که ‫می خواد موقع خوردن راه بره؟»
‫«ولی هنوز که قورباغه ها رو ندیدیم.»
‫«من هنوز دلم نمی خواد برم خونه.»
‫«بخش هفتم: ریش»
‫می دونی اگه به اون ‫ماشین لگد بزنم چی میشه؟
‫چی؟
‫به اون ماشین اونور لگد بزنم.
‫نمی دونم.
‫ریپ می زنه.
‫اتوبوس اومد.
‫بهم خوش گذشت. ‫مواظب خودت باش.
‫حتما. ‫صبر کن...
‫درست قبل از اینکه خداحافظی ‫کنن اون جوک مسخره رو گفت.
‫باورم نمیشه. ‫خیلی حرصم گرفته!
‫مگه چش بود؟
‫به خاطر جوک احمقانه تو ‫نتوست درست خداحفظی کنه!
‫لعنت بهت!
‫- داری میری؟ ‫- کجا بودی؟
‫لوئیس منتظرته.
‫شنیدم شماها باید امروز کار رو تموم کنین.
‫آره، درسته.
‫کل روز رو چیکار می کردی؟
‫خودت چی فکر می کنی؟ ‫اون برنامه آشنایی.
‫تا الان با دختره بودی؟
‫آره.
‫آفرین. ‫بزرگ شدی گو ونگ.
‫اگه کل روز باهاش بودی ‫پس فکر کنم ازش خوشت اومده.
‫آره.
‫واقعا ازش خوشت اومده؟
‫آره.
‫جدی می گی؟
‫پس باید خوشگل باشه.
‫- هست. ‫- خدایا.
‫قیافه که همه چیز نیست، احمق جون.
‫نه، از همه چیزش خوشم اومده.
‫همه چیزش. ‫کلا ازش خوشم اومده.
‫واقعا؟
‫آره.
‫خیلی نقاط مشترک داریم.
‫ذائقه مون مثل همدیگه هست ‫و غذای مورد علاقه مون هم یکیه.
‫حتی میزان شوخ بودنمون ‫هم مثل همدیگه ست و ...
‫من رفتم.
‫خداحافظ.
‫من برگشتم.
‫هی، من برگشتم. ‫پاشو.
‫ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- خدایا.
‫اون کیه؟ ‫چرا داره دور شهر می دوئه؟
‫نمی تونی تشخیص بدی؟ ‫یو میه!
‫شهر ونگ دیگه مال منه!
‫حتما تا الان رسیده خونه.
‫به لطف تو،
‫من...
‫«راحت رسیدی خونه؟»
‫«به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫«راحت رسیدی خونه؟ ‫به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫وای خدا! همین الان خوندش.
‫«آره، من...
‫«راحت رسیدی خونه؟ ‫به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫جواب نداد.
‫جواب نمیده.
‫چیکار کنیم؟ گیر افتادیم؟
‫لعنتی. ‫باید توی زندان می موندم.
‫بچه ها.
‫بچه ها، منم.
‫- منطق! ‫- منطق.
‫فکر کردیم مردی!
‫بقیه کجان؟
‫نمی دونم. ‫احتمالا همه یه جا قایم شدن.
‫آشفتگی عوضی دیوونه.
‫یه مدت بود ساکت شده بود. ‫چرا یهو وحشی بازی درآورد؟
‫فکر کنم چون می ترسه یو می ‫با اون پسره صمیمی بشه دیوونه شده.
‫چرا صمیمی نشه خب؟
‫می ترسه دوباره صدمه ببینه.
‫پس می خواد یو می تا آخر عمرش تنها بمونه؟
‫ای روانی!
‫نباید بذاریم همچین اتفاقی بیفته. ‫ببینین بچه ها.
‫ونگ بهش پیام داده.
‫«راحت رسیدی خونه؟»
‫«به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫اونم باید جوابش رو بده، درسته؟
‫اگه جواب نده، ‫اونم به عنوان جواب رد در نظر می گیرتش.
‫بعد دیگه کلا همه چی تموم میشه.
‫- آره! جوابش رو بده! ‫- آره! جوابش رو بده!
‫ولی چطوری؟
‫شهر در حال حاضر ‫تحت کنترل آشفتگیه.
‫عشق تنها کسیه که ‫می تونه جلوی آشفتگی رو بگیره.
‫اون گفت عشق مرده.
‫شکر!
‫اگه اون یه چیز شیرین بخوره، ‫آشفتگی ضعیف میشه.
‫درسته. گشنگی.
‫الان فقط می تونیم ‫روی گشنگی حساب کنیم.
‫من گشنمه. بیا اون رو بخوریم.
‫گشنمه!
‫آره. بیا اون رو بخوریم. ‫بیا شکلات بخوریم.
‫«زندگی شیرین»
‫امکان نداره! ‫این غیر ممکنه!
‫اشتهام!
‫- چی شده؟ ‫- چی شده؟
‫گشنگی اشتهاش رو از دست داد.
‫- بدبخت شدیم. ‫- بدبخت شدیم.
‫«خانوم کیم یو می»
‫«راحت رسیدی خونه؟ ‫به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫جواب نداد.
‫جواب نمیده.
‫آخه چرا؟
‫یعنی خوابیده؟
‫ولی پیام رو که خوند.
‫هی، لوئیس.
‫اگه بعد از اینکه بیرون رفتیم ‫جواب پیامم رو نمیده، چه معنی...
‫هنوز خوابی؟
‫او گی. همینه. ‫او گی.
‫«او گی. منم. خوابی؟»
‫بیرون میری بهت خوش بگذره. ‫من دارم سوار هواپیما میشم.
‫دارم برای یه سفر کاری ‫سه هفته به ایالات متحده میرم. موفق باشی.
‫که اینطور.
‫«بعد از بیرون رفتن،
‫بهش پیام دادم، ولی جواب نمیده.»
‫«یعنی پس زده شدم؟ ‫جوابم رو نمیده.»
‫«باید خیلی ازت متنفر باشه...
‫که جوابت رو نده.»
‫فکر کن ببین ‫وقتی بیرون بودین چیکار کردی.
‫چیکار کردم؟
‫پرسیدی ساعت چنده؟ ‫به وقت سئول.
‫می گن آبزی. ‫ریپ می زنه.
‫بهت نگفتم که تمومش کن؟
‫دارین چیکار می کنین؟
‫این به خاطر جوک های افتضاحته.
‫- به غیر از جوکای تو، بقیه چیزها عالی بود. ‫- درسته!
‫چی داری می گی واسه خودت؟
‫اون داشت بلند بلند ‫به جوک های من می خندید.
‫نه. فکر نکنم به خاطر اون باشه.
‫یو می داشت ‫بلند بلند می خندید.
‫نه.
‫«دلایل جواب ندادن زن ها»
‫«بد میشه اگه من ریشم رو ‫وقتی قراره بریم بیرون نزنم؟»
‫«دوستم بهم گفت که ریشم رو بزنم.»
‫«زن ها از مردهای ‫با ریش خوششون نمیاد؟»
‫چی؟
‫«ازشون متنفرم. ‫انگار که اصلا حموم نمیرن.»
‫«واقعیتش، بیشتر زن ها ‫خوششون نمیاد چون کثیف به نظر می رسه.»
‫«آدم باید خوش قیافه باشه.»
‫«اگه خوش قیافه هستین، بقیه واسشون ‫مهم نیست ریش داشته باشین یا نه.»
‫«باید ریشت رو بزنی.»
‫وای خدا. ‫یعنی چی؟
‫چیه؟ ‫چه خاکی به سرمون شده؟
‫- چه خبره؟ ‫- هی.
‫وقتی که داشتم می گشتم ‫یه موضوع شوکه کننده رو فهمیدم.
‫چی؟ چیه؟
‫خیلی غافلگیر کننده ست. ‫نمی دونم باید چیکار کنم.
‫زن ها از ریش بدشون میاد؟
‫وای خدا.
‫از استرس من رو سکته دادی.
‫داره می گه بیشتر زن ها ‫از ریش بدشون میاد.
‫خیال می کردی خوششون میاد؟
‫از نظرشون جذاب نیست؟
‫از نظرشون کثیفه.
‫هوا چه سرد شده.
‫ریش کثیفه؟
‫ازت خوشش نیومد؟
‫اوه اوه. ‫انگار همینطوره.
‫- ازت خوشش نیومد؟ ‫- هنوز نه.
‫یعنی چی نه؟
‫- من بهش پیام دادم. ‫- خب.
‫خوند ولی جواب نداد.
‫ازت خوشش نیومده.
‫این کار معنیش ‫همین میشه دیگه سلطان.
‫شاید خوابش برده.
‫گفتی پیامت رو خونده.
‫آدم که بعد خوندن خوابش نمی گیره.
‫من که قبل رفتنت ‫بهت گفتم ریشت رو بزن.
‫وای خدا.
‫بهت نگفتم به حرفم گوش کن؟
‫کاش من به جات می رفتم بیرون.
‫واقعا... خیلی خنگی.
‫پس سلولی که کار رو خراب کرد...
‫دیدی؟ من نبودم.
‫بچه ها. زلف رو دستگیر کنین.
‫به خاطر اینه؟ واقعا؟
‫داری می گی یو می ‫به خاطر منه که جواب نمیده؟
‫چقدر مسخره.
‫هیچ مظنون دیگه ای وجود نداره.
‫باهاش کنار بیا. ‫من امروز اون ریش رو کامل می زنم.
‫صبر کن! نه!
‫می دونی چقدر طول کشید ‫تا تونستم این ریش رو بلند کنم؟
‫غرور یه مرد به ریششه.
‫یه مرد باید ریش داشته باشه. ‫مردونگی یعنی ریش.
‫ولی سخت بلند میشه.
‫اگه خوب ازش مراقبت نکنی، ‫جوش می زنی.
‫هر روز باید بهش رسیدگی کنی.
‫خب که چی؟ ‫از نظر زن ها چندشه.
‫ولی اون نگفت که ‫از ریش من خوشش نمیاد.
‫گفت ریشت خیلی خفنه؟
‫- نه. ‫- این یعنی خوشش نیومده.
‫وقتی خانوم ها از چیزی تعریف نکنن، ‫یعنی ازش خوششون نیومده.
‫هیچ زنی نمیاد تو دیدار اول بگه،
‫«سلام.»
‫«وای خدا. تو چه کثیفی.»
‫آخه کی این کار رو می کنه؟ ‫هیچکس.
‫امکان نداره. ‫جواب داد؟
‫«اگه شدیدا پول لازم هستین، ‫با ما تماس بگیرین.»
‫باید ریشت رو بزنی.
‫هی. وایستا. هی.
‫تا فردا صبح بهم مهلت بده.
‫تا صبح چه فرقی می خواد بکنه؟
‫اگه یو می تا صبح جواب نداد،
‫من با تقدیرم رو به رو میشم.
‫صبح ساعت چند؟
‫ساعت 8.. نه، 9 صبح!
‫من میگم ساعت 8.
‫هی. بیخیال شو دیگه.
‫«واسه رفتن به کار،
‫یو می باید حداقل ساعت 7 از خواب بیدار بشه.»
‫«یک لقمه عشق»
‫«اگه اون موقع هم جواب نداد،
‫دیگه قبول کن که ازت خوشش نیومده.»
‫«یک لقمه عشق»
‫«راحت رسیدی خونه؟ ‫به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.»
‫«اتوبوس»
‫«ایستگاه اتوبوس»
‫برگرد. برگرد سر جات، ‫خواهش می کنم.
‫چراغ ها روشن شدن.
‫دوباره وصل شد. ‫یو می شیرینی خورده.
‫الان وقتشه. بیاین تا قبل از ‫اینکه قند خونش افت کنه عجله کنیم.
‫- یو می، جوابش رو بده. ‫- یو می، جوابش رو بده.
‫«ایستگاه اتوبوس»
‫«دیشب در جا خوابم برد.»
‫«ببخشید که دیر جواب دادم.»
‫- بقیه اش رو هم کوتاه کنین. ‫- صبر کنین.
‫یو می بهمون جواب داد.
‫چی؟
‫واقعیت داره. ‫واقعا جوابمون رو داد.
‫دیدی؟ تقصیر من نبود!
‫وای، موهام.
‫موهای قشنگم.
‫همین الان برگردونشون! زود باش!
‫شدنی نیست.
‫متاسفانه...
‫نه. نکنی ها!
‫- بقیه موهاشم بزنین. ‫- پیشنهاد خوبیه.
‫- اونجا رو نه. ‫- کل موهاش رو بزنیم.
‫اینجا هم همینطور.
‫«بخش هشتم: چتر»
‫سلام.
‫صبح بخیر.
‫شماها دیشب اینجا خوابیدین؟
‫آره.
‫بهتون گفتم که ‫خونه خودتون بخوابین.
‫من دارم میرم خونه ‫تا لباسام رو عوض کنم.
‫وایستا ببینم.
‫یه چیزیت فرق کرده.
‫چی؟
‫ریشت. ‫چه بلایی به سرش اومد؟
‫زدمش.
‫- چرا؟ ‫- چون ازش خسته شدم.
‫از زدنش احساس خوبی دارم.
‫یه مدت بود گذاشته بودیش. ‫چی شد که یهو زدیش؟
‫- همینطوری. ‫- همینطوری؟
‫خودت یه بار گفتی ‫که ریش نماد غرور یه مرده.
‫جدی؟
‫خب دیگه من میرم.
‫به خاطر کیم یو می ریشش رو زد.
‫چی؟
‫خیلی ناراحت بود ‫که جوابش رو نداده،
‫و منم بهش گفتم به خاطر ریشش بوده. ‫اونم جدی جدی ریشش رو زد.
‫عجب احمقی. ‫از ونگ خوشش نیومد؟
‫اگه خوشش نیومده که تمومه دیگه. ‫چرا ریشش رو به خاطرش زد آخه؟
‫چون اون جوابش رو داد.
‫فکر کنم واقعا ‫از دختره خوشش اومده.
‫«دیشب به منم خیلی خوش گذشت.»
‫«امیدوارم به سلامت بری سر کار ‫و روز خوبی داشته باشی.»
‫«آها، گرفتم چی شد.»
‫«منم امیدوارم به سلامت بری سرکار. ‫روز خوبی داشته باشی!»
‫«راستی،
‫من ریشم رو زدم.»
‫«من ریشم رو زدم.»
‫ریشش رو؟
‫«من ریشم رو زدم.» ‫به نظرت منظورش چیه؟
‫خیلی یهویی گفته.
‫چه اهمیتی داره که ریشش رو زده؟ ‫واسه چی باید این رو به یو می بگه؟
‫چرا ریشش رو زد؟ ‫من از ریشش خوشم میومد.
‫بچه ها، نکنه فکر می کنه ‫یو می از ریشش متنفر بوده؟
‫تنفر؟
‫من اینطوری فکر می کنم.
‫خیلی نگرانم.
‫احتمالا قند خون یو می باز افت کرده.
‫باید چیکار کنیم؟ ‫تنها کاری که کرد جواب دادن به اون بود.
‫- من هیچی نمی بینم. ترسیدم. ‫- وای خدا.
‫اینطوری نمیشه. من میرم ‫ببینم اون بیرون چه خبره.
‫منطق، وایستا منم بیام.
‫یو می!
‫یو می، بیرون رفتی خوش گذشت؟
‫اصلا باورم نمیشد.
‫شما دو تا توی عکس ‫خیلی به هم میومدین.
‫چطور شد این ایده به ذهن او گی رسید؟
‫حالا چطور بود؟
‫میشه بهم بگی؟ ‫روبی خیلی کنجکاو شده!
‫نه.
‫اینجا شده میدون مین عصبی! ‫احتمالا همه چیز داره میره روی اعصابش.
‫دوباره میری ببینیش؟ ‫ازت خواست که دوباره برید بیرون؟
‫این چرا نمیاد؟
‫ازت خواست که دوباره برید بیرون؟
‫چه می دونم.
‫مگه میشه ندونی؟ ‫روبی خیلی کنجکاوه!
‫من از پله ها میرم، ‫تو هم خیلی واسه بالا اومدن عجله نکن.
‫چی؟ وایستا...
‫کلی طول می کشه ‫تا برسی طبقه هفتم.
‫صبر کنین.
‫سلام.
‫تازه رسیدی؟ ‫آسانسور یه ذره بعد از رفتنت اومد.
‫هی، یو می. ‫شنیدم رفتی بیرون حسابی خوش گذشته.
‫کی گفته؟
‫روبی گفت. ‫می گه اون پسره رو می شناسه.
‫شنیدم خیلی خوشتیپه.
‫اون واقعا خوشتیپه.
‫- تو داری... ‫- کی واقعا خوشتیپه؟
‫آقایی که خانوم کیم باهاش رفته بیرون.
‫جدی؟ دیروز خیلی با عجله رفتی. ‫همه چیز خوب پیش رفت؟
‫اینطور نیست...
‫بله، آقا. ‫من می شناسمش، اون فوق العاده ست.
‫وای خدا.
‫روبی. میشه دهنت رو ببندی؟
‫انقدر به آتیشش دامن نزن!
‫داره از قصد این کار رو می کنه، نه؟
‫تا همه بفهمن که اون رفته بیرون!
‫ای احمق. به خیال خودش ‫اونطوری می تونه به او گی برسه؟
‫اینا مدارک شرکت ‫دونگ گوک استیل میله.
‫باشه.
‫می خوای نشونت بدم تو و ونگ ‫از روی اسمتون چقد با هم سازگاری دارین؟
‫چی؟
‫نمی دونی چیه؟
‫باید اسم زوج ها رو بنویسی،
‫«کیم یو می، گو ونگ»
‫کیم یو می. گو ونگ.
‫کیم پنج تاست.
‫گو هم...
‫داری چیکار می کنی؟
‫«کیم یو می، گو ونگ»
‫می سه تاست.
‫امکان نداره. ‫چطور ممکنه؟
‫داره می گه که شما ‫واسه هم فوق العاده هستین!
‫- تو... ‫- روبی؟
‫میشه یه لحظه بیای اینجا؟
‫باشه.
‫می گه که شما ‫نیمه گم شده همدیگه هستین!
‫با این شرایط، ‫کل شهر منفجر میشه!
‫باید یه کاری کنیم!
‫آخه چه کاری از دستمون برمیاد؟
‫حتی نمی دونیم ‫عشق زنده ست یا مرده.
‫من گشنمه، ‫ولی نمی خوام چیزی بخورم.
‫گشنگی داره می میره.
‫اون باید یه چیزی بخوره تا انرژی بگیره،
‫ولی هیچی نمی خوره.
‫راه دیگه ای نیست؟
‫خودت می دونی اگه بذاریم ‫یو می همینطوری بمونه چی میشه.
‫اون...
‫«توی قلب هر آدمی یه دره عمیق هست...
‫که اسمش دره ناخودآگاهه.»
‫«آشفتگی به تنهایی اونجا زندگی می کنه،
‫دیگه تقریبا همه اش رو جمع کردم. ‫تقریبا کارم تمومه.
‫و از تموم فشار های عصبی یو می ‫استفاده می کنه تا باهاشون بمب بسازه.»
‫«وقتی به نهایت حدش برسه، ‫میاد به شهر و معرکه راه میندازه.»
‫همه چیز رو با خاک یکسان می کنم!
‫«وقتی آشفتگی کنترل ‫شهر رو به دست بگیره، اینطوری میشه.»
‫یو می. بیا شیرینی ماکارون بخور. ‫از طرف خانوم یونه.
‫بیا واسه خودت. ‫من اشتها ندارم.
‫«میل به انجام هیچ کاری رو نداره.»
‫واقعا؟ تو که ناهار هم...
‫اوه، نکنه چون تازه ‫با کسی آشنا شدی رژیم گرفتی؟
‫وای خدا، باورم نمیشه ‫که کیم یو می ماکارون نمی خوره.
‫بیرون رفتن حتما خوش می گذره.
‫«کوچیک ترین چیزهایی که ‫بقیه بهش می گن عصبانیش می کنه.»
‫بهت میگم صبر کن!
‫«بدترین خاطراتش ‫مدام توی سینما پخش میشه،
‫و توی باتلاقی از افکار منفی غرق میشه.»
‫«در نهایت،
‫قبلش خالی میشه،
‫و فروپاشی جسمی هم می کنه.»
‫چی شده؟
‫دارم از سر درد می میرم. ‫قرصی همراهت داری؟
‫باید توی سالن استراحت چند تایی باشه. ‫برم برات بیارم؟
‫نه، مشکلی نیست. ‫خودم میرم برمی دارم.
‫چرا سرم انقدر درد می کنه؟
‫«ناهار خوردی؟»
‫«بعد از کار برنامه ات چیه؟»
‫یو می. جواب پیامش رو بده.
‫یو می! تو نباید از آشفتگی شکست بخوری!
‫آره! ‫گو ونگ هیچ گناهی نداره!
‫دیروز بهت خوش گذشت!
‫خواهش می کنم بیا ‫یه بار دیگه ببینیمش. باشه؟
‫شاید دیگه اذیت نشدی!
‫اگه از دستش بدی ممکنه پشیمون بشی.
‫«خانوم کیم یو می»
‫«برنامه ای ندارم.»
‫«پس...
‫میای ناهار رو با هم بخوریم؟»
‫میام اطراف شرکتتون می بینمت، یو می.»
‫«کی کارت تموم میشه؟»
‫وای، ببخشید. ‫صبر کنین.
‫این چی بود دیگه؟
‫یعنی چی؟ ‫گوشیش شکست؟
‫چرا الان؟ ‫نه، این امکان نداره!
‫امروز اصلا روز من نیست.
‫هم صفحه گوشی شکسته. ‫هم ال ای دی داخلش خراب شده.
‫قطعات داخلیش کاملا ‫غیرقابل تعمیر هستن.
‫اگه بذارینش اینجا تا درست بشه، ‫یه روز طول می کشه.
‫- یه روز؟ ‫- بله.
‫نمی تونین با گوشیتون کار کنین. ‫اشکالی نداره؟
‫یو می.
‫گوشیت چی شد؟
‫گفت یه روز طول می کشه.
‫یه روز کامل گوشی نداری؟ ‫احتمالا خیلی اذیت کننده ست.
‫اشکالی نداره. اینطور هم نیست ‫که منتظر یه تماس مهم باشم.
‫ولی خب اون آقاهه هست. ‫همون خوشتیپه که باهاش آشنا شدی.
‫اون بهت زنگ می زنه.
‫توی شبکه اجتماعی بهش پیام بده ‫و بگو که گوشیت خراب شده.
‫نه، بیخیالش.
‫دیگه نباید ببینمش.
‫چرا نه؟
‫نمی دونم.
‫من فقط...
‫چون پیام داده بود جوابش رو دادم.
‫خیلی بابتش مطمئن نیستم.
‫داشتم به دوباره دیدنش فکر می کردم،
‫ولی دلیلی نداره که دوباره ببینمش.
‫چرا؟ ‫تو که گفتی آدم خوبیه.
‫آره، خوبه.
‫ولی حالا همچین آدم خاصی هم نیست.
‫- چی؟ ‫- وای خدا.
‫خودت هم می دونی چطوریه دیگه.
‫حتی کسایی که خوب به نظر میان ‫همیشه آخر سر عوضی از آب در میان.
‫ولی بازم، ممکنه این دفعه فرق کنه.
‫نه، بیخیالش.
‫خسته شدم از اینکه هی ‫امیدوار بشم و دوباره نا امید بشم.
‫اصلا نباید شروعش می کردم.
‫ولی بازم...
‫الان حتی گوشیمم خراب شد.
‫دنیا هم داره بهم ‫نشونه میده که همینجا تمومش کنم.
‫حالا که تصمیم گرفتم ‫دیگه نبینمش احساس بهتری دارم.
‫داره بارون میاد.
‫آره.
‫«راحت رسیدی خونه؟»
‫«به لطف تو، امروز به من خیلی خوش گذشت.» ‫با یه شکلک خنده.
‫«آها، گرفتم چی شد.»
‫«منم امیدوارم به سلامت بری سرکار. ‫روز خوبی داشته باشی!»
‫«راستی،
‫من ریشم رو زدم.»
‫بعد از این جوابت رو نداده.
‫ولی تو یه پیام دیگه براش فرستادی؟
‫آره.
‫«ناهار خوردی؟»
‫«بعد از کار برنامه ات چیه؟»
‫«برنامه ای ندارم.»
‫«پس، میای ناهار رو با هم بخوریم؟»
‫«میام اطراف شرکتتون می بینمت، یو می.»
‫«کی کارت تموم میشه؟»
‫این رو ساعت دو فرستادی.
‫الان از چهار گذشته، ولی با اینکه ‫پیامت رو خونده جوابت رو نداده.
‫پس دیگه تمومه.
‫- تمومه؟ ‫- مکالمه بینتون دیگه تمومه.
‫اگه می خواست ‫این مکالمه رو ادامه بده،
‫اونم در مورد چیزی که تو...
‫امروز صبح گفتی سوال می پرسید...
‫یا برات در مورد...
‫چیزایی که دیروز ‫ازشون لذت برده تعریف می کرد.
‫در ضمن، یه دونه شکلک هم نفرستاده.
‫راست می گی. ‫یه دونه هم نفرستاد.
‫شکلک فرستادن مهمه؟
‫معلومه که هست.
‫شکلکایی رو که قبل از ‫بیرون رفتنتون فرستاده رو ببین.
‫کلی شکلک فرستاده.
‫این یعنی معمولا ‫از شکلک استفاده می کنه.
‫ولی اینجا، هیچی نیست.
‫اینجا رو ببین، ‫علامت چشمای خندون گذاشته.
‫اونا رو فرستاده چون ‫تو اول علامت چشمای خندون رو فرستادی.
‫نه علامت تعجبی نه خطی.
‫حتی یه دونه شکلک هم نفرستاده.
‫اینجا رو ببین. ‫«روز خوبی داشته باشی.»
‫این نقطه آخر یعنی از اینجا ‫دیگه نمی خواسته مکالمه رو ادامه بده.
‫ولی تو متوجه این موضوع نشدی ‫و به پیامش جواب دادی.
‫ولی خدای من، ‫حتی بهش در مورد ریشت هم گفتی.
‫مطمئنم که معذبش کرده.
‫وقتی ازش پرسیدی ‫که برای عصر برنامه اش چیه،
‫می دونست که تو ‫می خوای یه چیز خطرناک بگی.
‫برای همین دیگه جوابت رو نداده.
‫سر از کارت در آورده.
‫می دونه اگه خوب جوابت رو بده...
‫دیگه تا آخر عمر ولش نمی کنی.
‫سه یی، چه خوب داری ‫وضعیت رو توضیح میدی.
‫خیلی روشن بود ‫و فهمیدنش آسون بود.
‫مختصر و مفید.
‫مختصر؟
‫فکر کنم می دونم ‫که یو می چطور زنیه.
‫لطیف، مهربون و خوش قلب. ‫همینطوریه، مگه نه؟
‫درسته، بعضی از ‫زن ها اینطوری هستن.
‫انقدر خوبن که ‫نمی تونن به کسی نه بگن.
‫اگه انقدر طول میده تا جوابت رو بده ‫یا اصلا جوابت رو نمیده،
‫همین رو «نه» در نظر بگیر.
‫دیروز هم همینطوری بود ‫ولی در نهایت جواب داد.
‫«در نهایت جواب داد؟»
‫این یعنی چاره ای ‫به جز جواب دادن نداشته.
‫اگه با این وضع ‫باز یه چیز دیگه هم بگی،
‫تو رو چطوری جلوه میده؟
‫یه آدم آویزون.
‫چی؟ «آویزون»؟
‫حالا فهمیدی باید چیکار بکنی؟
‫خودت می دونی ‫اینطوری آشنا شدن چطوریه دیگه.
‫ناراحت نباش دیگه، خب؟
‫شماها دارین حالم رو بدتر می کنین.
‫خب، از اونجایی که داره بارون میاد،
‫چطوره بریم خاگینه گوشتی بخوریم؟
‫- مهمون من. ‫- بریم.
‫بریم، باشه؟
‫بریم! عالیه، بریم!
‫♫من عاشق خاگینه گوشتی ام♫
‫مخلفات هم سفارش بدیم.
‫حتما. ولی به اندازه.
‫عالیه، به اندازه می گیریم.
‫چرا داره انقدر لفتش میده؟
‫هی، ونگ. ‫داری چیکار می کنی؟
‫بیا بریم دیگه.
‫قضیه از این قراره که...
‫خودت می دونی من همیشه ‫خلاف چیزی که بهم می گن رو انجام میدم.
‫منظورت چیه؟
‫در ضمن خنگم هستم.
‫آره، خنگی.
‫ولی من همینی ام که هستم.
‫من اینطوریم.
‫می خوای زود بری؟
‫آره، حالم خیلی خوب نیست.
‫باید برم دکتر.
‫ای وای، باشه. ‫برو خونه و استراحت کن.
‫معذرت می خوام.
‫حالت خوبه؟
‫صورتت سرخ شده.
‫تب کردی؟
‫آره فکر کنم.
‫وایستا. ‫برات آژانس بگیرم؟
‫نه، مشکلی نیست.
‫برو خونه و خوب استراحت کن.
‫با خودم چتر نیاوردم.
‫یو می!
‫داری میری خونه؟
‫- آره. ‫- شنیدم گوشیت رو دادی تعمیر کنن.
‫اگه ونگ بهت پیام بده چی؟
‫از گوشی من استفاده کن. ‫من شماره اش رو دارم.
‫خودم یه کارش می کنم.
‫دیر جواب دادن باعث میشه ‫که شخص مقابل اذیت بشه.
‫خودم تصمیم می گیرم چیکار کنم.
‫بیخیال. کار زشتیه.
‫مگه تو باهاش آشنا شدی؟
‫چرا انقدر فضولی می کنی؟
‫من فقط می خوام کمکت کنم. همین.
‫بهش زنگ بزنم و بگم ‫که حالت خوب نیست؟
‫بس کن دیگه، باشه؟
‫اگه بهش بگم حالت خوب نیست، ‫سریع خودش رو می رسونه.
‫گفتم بسه دیگه!
‫خواهشا هیچ کاری نکن!
‫خواهشا انقدر توی ‫کار و زندگی شخصی من...
‫لطفا انقدر فضولی نکن.
‫از دستم ناراحتی؟
‫من واقعا می خواستم کمکت کنم...
‫چون شماها خیلی به هم میاین.
‫به نظرم او گی خیلی کار خوبی کرد ‫که شما دو تا رو با هم آشنا کرد.
‫«کار خوبی کرد»؟
‫آره.
‫واسه تو شاید.
‫آره. تموم چیزهایی که تحملشون سخت بود ‫ولی تو توی خودت می ریختیشون.
‫همشون رو بریز بیرون، یو می!
‫بیا یه بار برای همیشه ‫از شرشون خلاص بشیم!
‫بد می گم؟
‫من فقط می خواستم کمکت کنم.
‫چرا می خوای کمکم کنی؟
‫حالت خوب نیست. ‫اگه تنها بری خونه، نگرانت میشم.
‫اگه به ونگ زنگ بزنیم، ‫میاد اینجا و می برتت.
‫لازم نیست.
‫ولی تو حالت خوب نیست. ‫اگه تنها بری...
‫برام مهم نیست.
‫من همیشه تنها بودم.
‫می تونم خودم تنهایی برم بیمارستان...
‫و برگردم خونه.
‫چه مشکلی داره؟
‫کاملا به این وضع عادت دارم.
‫با این وضعیت راحتم.
‫پس خواهشا...
‫یو می...
‫چرا زیر بارون موندی؟
‫سرما می خوری ها.
‫
‫«نامزدت اینا رو اینجا گذاشته.»
‫نامزدم؟
‫سلام، سلول عشق یو می.
‫«رفتی دختری رو که ‫حتی جوابت رو نمی داد ببینی؟»
‫طبق الگوریتم پیش رفتم.
‫خیلی عاشق یو می شده.
‫حتما خیلی خوبه.
‫من باید برم. ‫بدون من بخورین.
‫- این رو ببین. ‫- وای، چه خبر خوشی.
‫«فرار باز میریم بیرون!»