‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«بخش نهم: قورباغه»
‫- چراغا دوباره روشن شدن. ‫- چراغا دوباره روشن شدن.
‫احساس، خوبی؟
‫آره خوبم.
‫این دیگه چیه؟
‫برفه.
‫- چی شده؟ ‫- این چیه؟
‫چرا یهویی هوا برفی شد؟
‫شیرینه.
‫خیلی شیرینه.
‫- شیرینه. ‫- من خیلی عصبانی ام.
‫برف شکره؟ ‫چطوری این اتفاق افتاد؟
‫یو می که هیچی نخورده.
‫به خاطر اون نیست منطق.
‫پس چیه؟
‫چرا زیر بارون وایستادی؟
‫سرما می خوری.
‫به غیر از شکر...
‫کلی چیزای شیرین دیگه هم هست.
‫ببخشید. ‫سلام.
‫ببخشید؟ ونگ؟
‫سلام. ‫من روبی ام.
‫اوه، سلام.
‫اومدی یو می رو ببینی؟
‫چقدر شوکه شدم.
‫- بعدا صحبت می کنیم. ‫- باشه.
‫داری کجا میری؟
‫خونه.
‫بریم. ‫تا خونه باهات میام.
‫از سری قبل قیافه اش عوض شده.
‫چرا مرتب و تمیز به نظر می رسه؟
‫«تاکسی»
‫اوه، تاکسی.
‫«ایستگاه تاکسی»
‫به خاطر بارون ‫تاکسی گیر نمیاد.
‫آژانسم نمی تونم بگیرم.
‫راستی،
‫- اینجا چیکار می کنی؟ ‫- چی؟
‫این وقت روز ‫اینجا چیکار می کنی؟
‫آها.
‫خب...
‫همین طرفا بودم.
‫اینجا بودی؟
‫خب...
‫راستش، کنجکاو بودم.
‫جواب ندادی.
‫کنجکاو بودم...
‫که چرا جواب ندادی.
‫گوشیم شکست. ‫دادم درستش کنن.
‫واقعا؟
‫پس که اینطور.
‫حالا فهمیدم.
‫فکر کردم...
‫من رو رد کردی.
‫خیلی وقت بود ‫که برف شکر نداشتیم، نه؟
‫آره. ‫توی این چند سال اولین باره.
‫آره. چه خبره؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- تو کی هستی؟
‫سلام سلول های نگهبان.
‫من از اهالی شهر ونگم.
‫تو سلول ونگی؟
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫می خواستم ببینم شهر یو می چجوریه.
‫رمز ورود چیه؟
‫فکر کردی هر مردی ‫می تونه وارد قلب یو می بشه؟
‫برای باز کردن دروازه ورودی ‫یه رمز 28 رقمی لازمه.
‫یه رمز 28 رقمی؟ ‫چرا انقدر طولانیه؟
‫شهر ونگ رمزش 4 رقمیه.
‫حالا که فهمیدی، ‫بزن به چاک.
‫توی این سه سال گذشته ‫هیشکی از این دروازه رد نشده.
‫- یو می دختری نیست که راحت به دست بیاد. ‫- معلومه که نیست.
‫نمیشه بذارین برم داخل؟
‫الان که اوضاع داره خوب پیش میره.
‫- بزن به چاک. ‫- بزن به چاک.
‫می کشمت.
‫«در جست و جوی نزدیک ترین تاکسی»
‫«هیچ تاکسی موجود نیست»
‫یو می، همش درخواستم رد میشه. ‫چرا نریم...
‫«ایستگاه تاکسی»
‫یو می؟
‫وضعیت اورژانسیه.
‫همگی، تمرکز کنین.
‫الان هدفمون اینه که ‫یو می رو ببریم بیمارستان.
‫وقت زیادی نداریم. ‫دستورالعمل رو راه بندازین.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫«دستورالعمل ونگ رو شروع می کنیم.»
‫«آیا بیمارستانی این اطراف هست؟»
‫«آره، نه»
‫«آیا بیمارستانی این اطراف هست؟» ‫«آره»
‫«اونقدر نزدیک هست که بشه حملش کرد؟» ‫«آره، نه»
‫«اونقدر نزدیک هست که خودم ببرمش؟» ‫«آره»
‫«اونقدر صمیمی هستیم که ‫مثل یه شاهزاده خانوم ببرمش؟»
‫«اونقدر صمیمی هستیم که مثل...
‫یه شاهزاده خانوم ببرمش؟» ‫«نه»
‫«الان وقت این حرفاست؟» ‫«آره، نه»
‫نه.
‫«تمام کربوهیدرات های ‫ذخیره شده در بدن آزاد میشن.»
‫«حالت دو سرعت فعال میشه.»
‫«بخش اورژانس»
‫تو رو خدا بجنبین.
‫قیم؟
‫شما قیمش هستین؟
‫«آیا تو قیم کیم یو می هستی؟» ‫«نه»
‫«آیا تو قیم کیم یو می هستی؟»
‫«تو قیمش نیستی، ‫اما می خوای باشی؟»
‫«تو قیمش نیستی،
‫اما می خوای باشی؟» ‫«آره»
‫بله. من قیمش هستم.
‫تبش قطع شده. ‫سرمش که تموم بشه می تونین ببرینش.
‫ممنونم.
‫اما تمام لباساش خیسه.
‫باید براش لباس جدیدی بیارین.
‫سرمش یه ساعت ‫طول می کشه تموم بشه.
‫باشه. ‫ممنونم.
‫«وضعیت اضطراری به پایان رسید.»
‫«مأموریت با موفقیت انجام شد.»
‫«از الان به بعد وارد حالت سربلندی میشی.»
‫«سربلندی»
‫«مرکز پزشکی اورژانس»
‫- الو؟ ‫- کجایی؟
‫چرا نمیای؟
‫داریم پاجون می خوریم. کجایی؟ ‫«خاگینه پیازچه»
‫بیمارستان؟
‫- بیمارستان؟ ‫- چرا؟
‫یو می؟ چرا؟
‫ای عوضی. مونده بودم کجا رفتی. ‫پس رفتی شرکتش؟
‫اگه نمی رفتم ممکن بود ‫خیلی توی دردسر بیفته.
‫«سربلندی»
‫تب داشت و غش کرد.
‫چجوری تونستی یکی که ‫غش کرده رو ببری بیمارستان؟
‫بلندش کردم بردمش دیگه.
‫آره بابا. ‫خیلی حالش بد بود.
‫بیشتر از 10 دقیقه داشتم می دویدم!
‫بیشتر از 10 دقیقه دویدی؟
‫بازوهات قویه ها.
‫«سربلندی»
‫بازوهام هنوز درد می کنه.
‫یو می سبکه. ‫مثل پر کاه می مونه.
‫اما موندم چرا ‫بازوهام درد می کنه.
‫- بده به من. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫یه چیزی بهش بگو.
‫الو؟ رفتی دیدن دختری ‫که حتی جواب پیامتم نمیده؟
‫اونطوری که فکر می کنی نیست. ‫گوشیش خراب شده، داده درستش کنن.
‫خب آخه به کسی که یهویی ‫پیداش شده غیر این چی می تونه بگه؟
‫شرط می بندم الکی گفته.
‫الکی؟
‫خدایا، چقدر خنگی.
‫حالا وقتی یه نفر مریضه ‫این چیزا مهمه اصلا؟
‫امیدی بهت نیست.
‫من از دستورالعمل پیروی کردم.
‫- چی؟ ‫- دستورالعمل شخصی خودم...
‫گفت که کار درست اینه.
‫هی، بدون من شامتون رو بخورین.
‫من باید وقتی که یو می ‫بیدار میشه ببرمش خونه.
‫فردا می بینمتون.
‫این اصلا مغز داره؟ ‫چرا پاشده رفته اونجا؟
‫زیادی از دختره خوشش اومده.
‫کاملا خاطرخواه کیم یو می شده.
‫جاش خوب نبود؟
‫این بهش میاد.
‫بیدار شدی؟
‫نامزدت اینا رو برات گذاشته بپوشی.
‫نامزدم؟
‫با خودم گفتم حتما سرما خورده.
‫اما باز رفت بیرون که برات لباس بگیره.
‫لباسات خیس شدن، ‫برای همین باید لباس جدید بپوشی.
‫لطفا یه لحظه صبر کن.
‫باشه.
‫یه بلوزه.
‫چقدر با مزه ست.
‫یعنی به سلول ونگ اجازه بدیم بیاد داخل؟
‫اما رمز ورود خیلی طولانیه.
‫درسته. ‫یو می به این راحتیا قلبش رو باز نمی کنه.
‫دقیقا. ‫واقعا این کار رو نمی کنه.
‫تو کی هستی؟
‫ها؟ ‫یه قورباغه ست.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- بذاریم بیاد داخل؟
‫اگه بامزه باشه، ‫بدون زدن رمز اجازه داره بیاد داخل.
‫آره. ‫صبر کن.
‫چیزایی که از نظر یو می بامزه هستن، ‫توله سگ،
‫بچه گربه،
‫جوجه،
‫پاندا و... ‫صبر کن ببینم.
‫قورباغه توی لیست نیست.
‫بیخیال. بیا دروازه رو باز کنیم. ‫بامزه ست.
‫می گی باز کنیم؟
‫قور قور.
‫چرا که نه؟
‫در یک روز بارونی، یه قورباغه...
‫وارد قلب یو می شد.
‫- تو کی هستی؟ ‫- قور قور.
‫قورباغه ای که وارد قلب یو می شد، ‫ما سلول ها رو نجات داد،
‫و اشتهای گشنگی رو برگردوند سر جاش.
‫کل شهر رو که ‫آلوده استرس شده بود رو پاک کرد.
‫و یه حصار درست کرد تا ‫آشفتگی دیگه نتونه برگرده.
‫ها؟
‫عشق. نگاه کن! ‫یکی داره میاد اینجا!
‫اون حتی عشق و احساس حقیقی که تو یه ‫جزیره دورافتاده و متروکه بودن رو پیدا کرد.
‫قورباغه همه این کارها ‫رو خودش تنهایی انجام داد.
‫می دونم که ما تازه با هم آشنا شدیم، ‫اما خیلی ازت ممنونم.
‫سلول عشق، راستش رو بخوای ‫من یه قورباغه نیستم.
‫من برای اینکه از دروازه قلب یو می ‫رد بشم از این حقه استفاده کردم.
‫رمز ورودی قلبش خیلی سخت بود.
‫پس تو کی هستی؟
‫سلام سلول عشق یو می.
‫تو کی هستی؟
‫من سلول عشق ونگم.
‫چی؟
‫چه بامزه ست.
‫سلول عشق ونگ خودش رو شبیه یه ‫قورباغه درآورد و وارد قلب یو می شد.
‫سلام.
‫بیدار شدی؟
‫حالت چطوره؟
‫اون بدون اینکه...
‫یو می متوجه بشه وارد قلبش شد.
‫هنوزم حالت بده؟
‫نه.
‫خوبم.
‫ولی...
‫این رو از کجا آوردی؟
‫از یه جا همین اطراف گرفتم.
‫نمی دونستم چه اندازه ای باید ‫بگیرم برای همین حدسی گرفتم.
‫چطور؟ خوشت نیومد؟
‫عاشقش شدم.
‫عاشقش شدی؟
‫آره. دوستش دارم.
‫من رو یاد جشنواره قورباغه میندازه.
‫آره. ‫بامزه ست.
‫توی تن تو بامزه ترم شده.
‫واقعا خوب بلدی چاپلوسی آدم رو بکنیا.
‫چاپلوسی نمی کنم. ‫گفتم که نمی تونم دروغ بگم.
‫میرم پول بیمارستان رو بدم.
‫می خوای بریم با هم شام بخوریم؟
‫هنوز شام نخوردی، نه؟
‫برای جبران یه غذای ‫خوب مهمونت می کنم.
‫برای جبران؟
‫آره. ‫ازت ممنونم.
‫تشکر لازم نیست. ‫هر کی توی اون شرایط بود...
‫راستش رو بخوای، ‫دلم می خواد یه بار دیگه با هم بریم بیرون.
‫بیا با هم بریم شام بخوریم.
‫می خوای من رو رد کنی؟
‫نه، اصلا اینطور نیست.
‫خیلی دیر شده، ‫برای همین همه جا بسته ست.
‫تا ساعت نه بازن.
‫نه؟ ‫الان ساعت چنده؟
‫ساعت چنده؟ ‫به...
‫به وقت سئول.
‫آبزی.
‫جوک خوبی بود.
‫«بخش دهم: تابلوی اعلانات»
‫نصف شب،
‫وقتی یو می خواب بود،
‫سالن سینمای رویا ‫فیلم آخر شب رو نمایش داد.
‫فیلم امشب چیه؟
‫من رو یاد جشنواره قورباغه انداخت.
‫آره. بامزه ست.
‫توی تن تو بامزه ترم شده.
‫باید قشنگ باشه.
‫فیلم امشب یه فیلم عاشقانه کمدیه.
‫اونجاست.
‫اون ساختمون؟
‫آره، خونه من طبقه چهارمه.
‫بابت امروز ممنون.
‫و ممنون که تا خونه باهام اومدی.
‫استراحت کن. ‫داروهات رو هم یادت نره.
‫باشه.
‫خب، من دیگه میرم.
‫وقتی رسیدی خونه،
‫بهم پیام بده.
‫پیام؟
‫خیلی دیره آخه.
‫نیم ساعت بیشتر طول ‫می کشه تا برسم خونه.
‫اشکالی نداره.
‫ولی الان که گوشی نداری.
‫اوه راست می گی.
‫خواب های خوب ببینی.
‫لپ تاپم هست.
‫برنامه پیامک رو توی لپ تاپم دارم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫مطمئنی اشکال نداره بیدارت کنم؟
‫آره، مطمئن مطمئنم.
‫من یه کم خنگم، ‫برای همین چون گفتی اشکال نداره پیام میدم.
‫حتما.
‫برو داخل.
‫«ادامه دارد...»
‫خدای من، تک تک سکانس ها عالی بودن. ‫«سالن سینمای رویا»
‫وقتی فیلم آخر شب تموم میشه...
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ!
‫و بعد از اینکه همه سلول ها می خوابن،
‫این سلول شروع به کار می کنه.
‫سلول ها توی کل روز روی ‫تابلوی اعلانات نظراتشون رو می ذارن.
‫«روبی خیلی روی مخه!»
‫«جدیدا خرجمون زیاد شده.»
‫«بازم ماسک لازم داریم.»
‫این نظرات روی برنامه روزانه ‫روز بعد یو می تأثیر می ذارن.
‫«عشق چیه؟ ‫نظر سلول احساس»
‫سلول تابلوی اعلانات نظرات ‫به درد نخور رو میندازه دور.
‫«رستورانی که امروز رفتیم و کتلت ‫گوشت خوک می داد خیلی خوب بود!
‫نظر سلول گشنگی»
‫«ونگ سمت ایستگاه جونگ بالسان زندگی می کنه. ‫نظر سلول منطق»
‫و نظراتی که یو می باید یادش ‫بمونه رو بالای تابلو می زنه.
‫«ونگ سمت ایستگاه ‫جونگ بالسان زندگی می کنه.»
‫این چیه؟
‫بعضی وقتا نظرات قدیمی از ‫اونایی که نمی دونیم کی هستن...
‫به طور تصادفی پیدا میشن.
‫چند وقته اینجاست؟
‫اسم نداره.
‫بی خودی نبود که یو می ‫حسابی استرسی شده بود.
‫«تقدیر تو چه او گیه»؟
‫بیخیال بابا. ‫تقدیر تو تصمیماتی هستن که خودت می گیری.
‫«تقریبا رسیدم خونه.»
‫«گو ونگ»
‫«چه طول کشید.»
‫«نتونستم تاکسی بگیرم. ‫هنوز نخوابیدی؟»
‫«کم کم دارم میرم بخوابم.»
‫«شب بخیر.»
‫«یه لحظه وایستا، میشه...
‫«گو ونگ»
‫«خب؟»
‫«میشه فردا بهت زنگ بزنم؟»
‫«حتما.»
‫«این سری دیگه واقعا شب بخیر.»
‫ببخشید، می خوام این رو بزنی بالا.
‫اوف، این خوبه.
‫ممنون.
‫«نظر سلول عشق»
‫«فردا قراره بریم بیرون!»
‫همه تابلوی اعلانات خودشون رو دارن.
‫معلومه که ونگ هم یکی داره.
‫«یو می بانمکه.»
‫«یو می کتلت گوشت خوک دوست داره.»
‫«موی کوتاه خیلی به کیم یو می میاد.»
‫«اون بلوز بلند خیلی به یو می میومد.»
‫«یو می طبقه چهارم زندگی می کنه.»
‫«آخ جون! فردا قراره بریم بیرون!»
‫انقدر در مورد یو می نظر نذارین.
‫می خوام بخوابم!
‫من اومدم.
‫کجا رفته؟
‫بانمکه.
‫«ببخشید دیگه. ‫اومدیم جشنواره قورباغه.»
‫کیم یو می.
‫«من عاشق غذا و رمان های عاشقانه ام.»
‫به ونگ میاد.
‫«گو ونگ»
‫الو؟
‫تازه الان رسیدی؟
‫کجایین؟
‫کیفاتون هست ولی خودتون نیستین.
‫هنوز توی رستورانیم.
‫هنوز دارین غذا می خورین؟
‫اوضاع چطور پیش رفت؟
‫چی؟
‫یو می رو می گم. ‫گفتی حالش خوب نبوده.
‫الان خوبه دیگه؟
‫آره، بهتره.
‫خدا رو شکر.
‫خب؟
‫خب چی؟
‫قرار شد بازم همدیگه رو ببینین یا چی؟
‫آره.
‫راستی، گوشیش واقعا خراب شده بود. ‫الکی نگفته بود.
‫چون شرمنده شده ‫قبول کرده دوباره برید بیرون.
‫نه. ‫خودش گفت بریم بیرون.
‫- دروغ نگو. ‫- جدی می گم.
‫یعنی بالاخره با یه ‫دختر خوب آشنا شدی ونگ؟
‫- تبریک می گم. ‫- ممنون.
‫می خواستم همین الان بهت زنگ بزنم.
‫بیا لوئیس رو ببر خونه.
‫- چرا؟ ‫- از خستگی غش کرده.
‫بیدارش کن خب.
‫سعی کردم بیدارش کنم اما بیدار نمیشه.
‫باشه.
‫سلام، خوش اومدین.
‫بالاخره رسیدی؟
‫خیلی خسته بود؟
‫آره یه کم.
‫- چیه؟ ‫- چون با یه دختر خوب آشنا شدی.
‫خدایا.
‫هی لوئیس. ‫بیا بریم خونه. پاشو.
‫- نه... ‫- بشین.
‫باید بریم خونه. ‫نصف شب شده.
‫اما هنوز خوراکیامون مونده. ‫نمی خوام هدر بشن.
‫- بیا تمومشون کنیم، باشه؟ ‫- وای خدا.
‫ممنونم.
‫ببخشید. ‫میشه یه پاجون دیگه برامون بیارین؟
‫حتما.
‫چرا؟ ‫من یه کم دیگه میرم.
‫پاجون های اینجا رو دوست داری که.
‫مهمون من بابا. ‫نگران نباش.
‫بیرون میری خوش میگذره؟
‫کلا دو بار دیدمش.
‫که اینطور، پس انگار خوبه.
‫یه بیرون دیگه. ‫چه هیجان انگیز!
‫ارزشش رو داشت ریشی که ‫سه سال طول کشید تا دربیاد رو زدی.
‫یهویی یاد اون زمان افتادم.
‫- یاد کی؟ ‫- یاد زمانی که ما دو تا...
‫چیز میز می خوردیم و لوئیس ‫هم سریع کنارمون خوابش می برد.
‫این تو رو یاد قدیما نمیندازه؟
‫اونجایی که توی هاپجئونگ دونگ بود.
‫که اغلب می رفتیم خوراکی می خوردیم.
‫یادته دیگه، نه؟
‫خطر شناسایی شد.
‫سه یی داره در مورد قدیما حرف می زنه.
‫نه. ‫هر وقت سه یی حرف از قدیما می زنه،
‫یعنی یه انگیزه پنهانی داره.
‫- درسته! ‫- درسته!
‫خطرناکه. ‫باید گو ونگ رو...
‫سریع روی حالت دفاعی ببریم!
‫- بله قربان. ‫- بله قربان.
‫تغییر به حالت دفاعی.
‫حالت خرسی روشن شد.
‫ونگ خرسی شد.
‫هیچ نکته و اشاره ای رو نمی فهمه.
‫پخمه شده و حافظه اش داغون شده.
‫خب، عالیه!
‫اون روزی که من توی اون رستورانه ‫حالم بد شد رو یادته؟
‫اومدی من رو بردی.
‫یادت میاد دیگه، نه؟
‫- من اومدم؟ ‫- می دونی، اون روز کلی برف اومده بود.
‫برف اومده بود؟
‫وقتی حال و وضع من رو دیدی،
‫حسابی از دستم عصبانی شدی.
‫چرا اون روز اونقدر عصبانی شدی؟
‫کی؟
‫اون موقع که هنوز تو اداره کار می کردی.
‫کارمند؟
‫وقتی توی هاپجئونگ دونگ ‫زندگی می کردی دیگه.
‫همون رستورانی که توی محله ات بود. ‫یادت نمیاد؟
‫یه رستوران تو هاپجئونگ دونگ؟
‫کجاش بود؟
‫طوری نیست. بیخیالش.
‫«دفاع موفقیت آمیز بود.»
‫«تو دوستم داشتی، مگه نه؟»
‫همینه!
‫اینجا که نشستم همش داره سوز میاد.
‫جایی که تو نشستی خوبه؟
‫«حمله دومش رو آغاز کرد.»
‫«انگیزه نهایی سه یی: ‫می خوام کنارت بشینم.»
‫میشه کنارت بشینم؟ ‫سردمه.
‫حتما.
‫باید زودتر بهم می گفتی.
‫من خیلی گرمم بود. ‫خوشحال شدم.
‫نگفتم که جامون رو عوض کنیم.
‫چی؟
‫هیچی ولش کن.
‫«دفاع موفقیت آمیز بود.»
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫وای، چه خوبه.
‫تو نمی خوری؟
‫من سیرم.
‫خیلی زیاده.
‫ونگ.
‫«داره حمله سومش رو شروع می کنه.»
‫«انگیزه پنهانی سه یی: خوش و بش»
‫می خوای یه رازی رو بدونی؟
‫- نه. ‫- بیخیال دیگه.
‫یه رازه. ‫نیازی نیست که واسه من تعریفش کنی.
‫می دونی، ‫قبلا توی دانشگاه،
‫من از یه نفر خوشم میومد.
‫می دونی اون آدم کی بود؟
‫- جین سو؟ ‫- چی؟
‫- جین سو بود دیگه. ‫- نه. خیلی از اون بدم میومد.
‫- جین سو بود بابا. ‫- نه.
‫می دونی چقدر سر اینکه بقیه ‫فکر می کردن ازش خوشم میاد اذیت شدم؟
‫همه می دونستن ازش خوشت میاد.
‫نه. ‫کی این شایعه رو پخش کرد؟
‫کار من بود.
‫جین سو بود دیگه. ‫همه می دونستن.
‫آره.
‫- پاشو لوئیس. ‫- اوه، جشن گرفتیم.
‫- پاشو بریم. ‫- چه بوی خوبی میده.
‫سلام، ونگ.
‫هیچی از پاجونت رو نخوردی.
‫- ببخشید. این غذا رو بسته بندی می کنین؟ ‫- بله.
‫- منم می خوام. ‫- من سیرم. بیا بریم.
‫- بیا بریم. ‫- باشه.
‫غذا رو بیار.
‫- اشکالی نداره. ‫- معذرت می خوام.
‫«دفاع موفقیت آمیز بود.»
‫تاکسی گرفتن هم سخت شده ها.
‫شب هوا حسابی سرد میشه.
‫- حمله چهارمش رو شروع کرد. ‫- دوباره؟
‫«انگیزه پنهانی سه یی:
‫نزدیک شدن»
‫سرده ها، مگه نه؟
‫انقدر سردته؟
‫آره.
‫حالا که سرده بیا دست هم رو بگیریم.
‫این کار رو بکن. ‫کمتر سرما رو حس می کنی.
‫«دفاع موفقیت آمیز بود.»
‫تو هم خیلی بیدار نمون و برو خونه. ‫فردا می بینمت.
‫مگه شماها نمیاین دفتر؟
‫نه. من خسته ام. ‫میرم خونه.
‫- شب خوبی داشته باشی. ‫- خداحافظ.
‫«مأموریت با موفقیت انجام شد. ‫حالت خرسی خاموش شد.»
‫همه تابلوی اعلانات ‫خودشون رو توی قلبشون دارن.
‫سه یی هم یکی داره.
‫«می خوام بهترین کارگردان هنری بشم.»
‫«باید تو عرصه بازی تبدیل به یه افسانه بشم.» ‫«من می تونم.»
‫«ما سه تا خواهر و برادر عقابیم.»
‫«من هیچوقت ازدواج نمی کنم.»
‫«ولی یه روزی،
‫اگه خواستم ازدواج بکنم...
‫«من هیچوقت ازدواج نمی کنم.»
‫با ونگ ازدواج می کنم.»
‫«بخش یازده: بازیگوش در برابر دایناسور»
‫ساعت نه شده؟
‫افتضاحه. ‫چرا ساعت نه زنگ خورد؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫یو می. امروز شنبه ست.
‫درسته. امروز شنبه ست.
‫یو می. ‫امروز باید بری ونگ رو ببینی.
‫آره. امروز باید برم.
‫دوباره خوابید؟
‫همه خوابن؟
‫فشن. ‫قراره ظهر بره پیشش.
‫هنوز می تونیم بخوابیم.
‫نمی خوایم بریم خرید؟
‫اصلا آخرین باری که ‫رفتیم خرید رو یادم نمیاد.
‫می خوایم دوباره همون ‫لباسا رو بپوشیم و بریم پیش ونگ؟
‫یو می هر لباسی رو بپوشه ‫از نظر ونگ نازه.
‫همیشه که اینطوری نیست.
‫فکر کردی تا کی اینطوری می مونه؟
‫حالا هر چی.
‫باید لباس جدید بگیریم!
‫یو می. بیدار شو.
‫باید بریم لباس جدید بخریم!
‫خدا جون. ‫عاجزانه دعا می کنم.
‫یو می رو از خواب بیدار کن.
‫لطفا کاری کن ‫که یو می بره خرید.
‫دعاهای تو من رو بیدار کرد،
‫سلول فشن.
‫خدا جون.
‫اومدی. ‫خدای ولخرجی!
‫برای پاداش دادن به خلوص نیتت،
‫یک شعر می خونم.
‫یه شعر؟
‫♫دو، ر، می...♫
‫♫دو، ر، می، فا...♫
‫♫چیزی که با پیاز تموم میشه♫
‫♫ پیاز، تره، پیازچه ست♫
‫♫می خوام که همشون رو بخرم.♫
‫فوق العاده ست.
‫همراه من بخون.
‫این شعر...
‫یو می رو بیدار می کنه.
‫♫چیزی که با پیاز تموم میشه♫
‫- ♫ پیاز، تره، پیازچه ست♫ ‫- ♫ پیاز، تره، پیازچه ست♫
‫- ♫می خوام که همشون رو بخرم.♫ ‫- ♫می خوام که همشون رو بخرم.♫
‫- ♫ پیاز، تره، پیازچه ست♫ ‫- ♫ پیاز، تره، پیازچه ست♫
‫- ♫می خوام که همشون رو بخرم.♫ ‫- ♫می خوام که همشون رو بخرم.♫
‫- ♫ پیاز، تره، پیازچه ست♫ ‫- ♫ پیاز، تره، پیازچه ست♫
‫- ♫می خوام که همشون رو بخرم.♫ ‫- ♫می خوام که همشون رو بخرم.♫
‫خودشه.
‫هنوز تخفیف داره؟
‫خیلی بهتون میاد.
‫چطور انقدر سریع پیداش کردین؟
‫چند وقتی میشه ‫که چشمم دنبالش بود.
‫همین رو می خوام.
‫باشه. ‫باید لباس رو عوض کنین.
‫راستش می خوام تنم بمونه. ‫میشه مارکش رو بکنین؟
‫حتما. ‫مناسب آب و هوای امروزم هست.
‫- یه لحظه صبر کنین. ‫- باشه.
‫ممنونم.
‫این هم لباسایی که تنتون بود.
‫این دور و بر صندوق امانات هست؟
‫نمی تونم با خودم ببرمش.
‫می تونیم براتون نگهش داریم.
‫واقعا میشه؟
‫البته.
‫- میشه شماره تون رو بدین؟ ‫- البته.
‫ممنون.
‫«گو ونگ»
‫الو؟
‫معلومه که بیدارم.
‫الان هم بیرونم.
‫واقعا؟ ‫کل شب رو بیدار بودی؟
‫پس من میام سمت خونه تو.
‫نزدیکتم.
‫باشه. ‫یه قهوه می خورم.
‫خیلی خب.
‫«من الان اومدم بیرون. ‫تو کجایی؟»
‫«میام اونجا می بینمت. ‫5 دقیقه بیشتر طول نمی کشه.»
‫«خیلی قشنگه. ‫خوب شد خریدیش.»
‫«یو می. یه کم راحت تر باش.»
‫«لباست اینطوری بهت نمیاد.»
‫کی بود؟
‫یو می باید راحت تر تیپ بزنه.
‫هی... بازیگوش!
‫بیا راحت تر باشیم.
‫آره. آفرین، یو می.
‫نمی خواد تو نظر بیخودی بدی. ‫تو از تیپ زدن چی می دونی؟
‫یه نگاه به تیپ خودت بنداز.
‫اینطوری نکن!
‫- چی؟ ‫- وای خدای من.
‫- استرس گرفتم. ‫- وای خدا.
‫بازیگوش. داری چیکار می کنی؟ ‫بقیه سلول ها رو گول نزن.
‫الکی شلوغش نکن. ‫اونا فقط یکی دو بار همدیگه رو دیدن.
‫ربطی به این چیزا نداره که.
‫آدم باید همیشه راحت باشه.
‫- راست می گه. ‫- راست می گه.
‫کجا راست می گه؟
‫یو می گناه داره.
‫حقشه یه کم راحت باشه.
‫- آره. ‫- راست می گه.
‫تو باید راحت باشی یو می.
‫هر چقدر دلت می خواد راحت باش.
‫تو الان نباید اینجا باشی. ‫بیا ببینم.
‫راحت باش یو می.
‫این چی بود؟
‫حالا چیکار کنیم؟
‫من نگران بودم ‫که یه موقع قهوه اش بریزه.
‫چی شده؟
‫خوردی زمین؟
‫قهوه ریخت روی لباسم.
‫ریخته رو همه جای لباست.
‫چرا خدای خرید رو صدا زدی؟ ‫بکشمت؟
‫- خسیس آروم باش. ‫- واقعا که.
‫اگه خوب بشورتش درست میشه.
‫باید لباسش رو عوض کنه.
‫چی؟ لباساش رو گذاشت ‫توی فروشگاه لباس فروشی بمونه.
‫- آره. درسته. ‫- چی؟
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫اشکالی نداره. ‫راستش من...
‫بیا بریم خونه من.
‫چی؟
‫چی؟ ولم کن.
‫- بازیگوش. آروم باش. ‫- ولم کن.
‫اگه سریع بشوریمش...
‫خونه تو؟
‫آره. خونه من.
‫رفتن به خونه اش زیاده رویه.
‫می تونه بره لباسش رو ‫توی فروشگاه عوض کنه...
‫و بعدش لباس رو ببره خشکشویی.
‫خوشحالم که لباس اضافی داریم.
‫اون چی بود؟
‫درست اونجاست.
‫ولی من...
‫«یو می. بیا .»
‫تو چی؟
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫چی گفتی؟
‫بیا داخل.
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- باشه.
‫چه خونه تمیزی.
‫چطور میشه انقدر تمیز باشه؟
‫اصلا لباس سایز کوچیک ندارم. ‫اینا کوچیک ترین لباسامه.
‫برو لباست رو عوض کن. ‫من لباست رو برات می شورم.
‫باشه.
‫هوم! چه حموم باحالی داره.
‫قهوه می خوری؟
‫آره. خوبه.
‫تازه ام حمومش رو شسته.
‫حمومش بوی خوبی میده.
‫خوشم اومد.
‫- ولم کن. ‫- ببخشید بچه ها.
‫ولم کن بذار برم دیگه.
‫بچه ها. ‫ونگ هیچی تو ذهنش نیست.
‫فقط یو می رو دعوت کرده. ‫بیاین الکی قضیه رو گنده نکنیم.
‫- راست می گه. ‫- راست می گه.
‫لباسا که خیلی بزرگ نبودن؟
‫چرا، یه کوچولو.
‫کوچیک ترین سایز بودن.
‫نــــه.
‫یه کوچولو بزرگن.
‫خب...
‫آره.
‫ولی کوچکترین لباسم بودن.
‫ولی هنوزم بانمکی.
‫هنوز هم بانمکم؟
‫یه جوری می گی انگار مظهر بانمکی ام.
‫اون رو بده به من.
‫متشخص و محترم باش.
‫تا الان عالی بودی. ‫آفرین پسر خوب.
‫بیا خرابش نکنیم.
‫اگه یو می در مورد تو بفهمه، ‫ازمون متنفر...
‫آروم باش.
‫اون نرم کننده نیست؟
‫چی؟ ‫«نرم کننده»
‫«از ناحیه دی اکسید کربن خارج شدیم.»
‫الو؟
‫آره، خونه ام. ‫چه خبر شده؟
‫میشه بیای اینجا؟ ‫نمی تونم این برنامه رو باز کنم.
‫چی؟
‫حتما موقع به روز رسانی ‫یه مشکلی پیش اومده.
‫انگار لوئیس هم نمی تونه درستش کنه.
‫بهش بگو سریع بیاد اینجا.
‫نه، بذار خودم باهاش حرف بزنم.
‫سلام، وونگ. ‫اینجا به یه مشکلی برخوردیم.
‫میشه سریع بیای اینجا؟
‫باشه.
‫همه چیز رو به راهه؟
‫شرمنده ام.
‫انگار باید یه سر برم دفتر.
‫- الان؟ ‫- آره.
‫انگار یه مشکلی پیش اومده. ‫کار فوریه.
‫من تازه ماشین لباسشویی رو روشن کردم.
‫می خوای همینجا بمونی؟ ‫زود برمی گردم.
‫چقدر طول می کشه؟
‫نمی دونم.
‫فکر کنم یه کم طول بکشه.
‫اگه اینجا تنها باشم...
‫معذب میشی؟
‫یه کوچولو آره.
‫ولی نمیشه که با این لباسا بری بیرون.
‫باید لباست رو عوض کنی.
‫یه چیز دیگه هست...
‫که می تونم به جای این بپوشمش.
‫معذرت می خوام.
‫سلام.
‫یه خانوم جوونی امروز صبح ‫اومد اینجا و لباساش رو گذاشت اینجا بمونه.
‫درسته.
‫- اسمشون چیه؟ ‫- کیم یو می.
‫درسته، بفرمایین.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می کنم.
‫تاکسی اومد.
‫خب پس، برو.
‫باهام بیا. ‫توی راه تو رو هم می رسونم.
‫طوری نیست. ‫دیرت شده.
‫باید عجله کنی. ‫من با اتوبوس میرم.
‫برو دیگه، زود باش.
‫بهت زنگ می زنم.
‫هی، بازیگوش. ‫برنامه تموم شد.
‫دیگه برو بخواب.
‫از دستتون خسته شدم.
‫وای خدا، بالاخره آروم شد.
‫نزدیک بود نتونیم جلوش رو بگیریم.
‫دیگه نباید دعوتش کنیم.
‫درستش کردی!
‫جدی؟
‫آره فکر کنم.
‫بفرما، درست شد.
‫وای خدا جون. ‫مرسی، ونگ.
‫ونگ، اگه تو نبودی،
‫همه چیز تا الان از بین رفته بود.
‫الان ساعت چنده؟
‫حتما گشنته. ‫بیا بریم بیرون.
‫بیا بریم یه چیز ‫فوق العاده خوشمزه بخوریم، باشه؟
‫من باید برم. ‫شماها بدون من غذا بخورین.
‫چی؟ گشنه نیستی؟
‫- نه، خوبم. ‫- اون از پیش یو می اومد.
‫- برو، جناب. ‫- من میرم.
‫دوشنبه می بینمتون.
‫بازم ممنون.
‫من چه اشتباهی کردم؟
‫همه چیز واضحه دیگه.
‫- پس مشکل نمایش من چیه؟ ‫- بیخیال.
‫چرا من نمی تونم این کار رو بکنم؟
‫«گو ونگ»
‫الو؟
‫آره، خونه ام. ‫کارت تموم شد؟
‫همین الان رسیدم خونه.
‫الان لباست رو برات میارم.
‫اشکالی نداره. ‫می تونی دفعه بعد بهم بدیش.
‫الان میام.
‫دفعه بعد که دیدمت بده بهم. ‫الان حتما خسته ای.
‫می خوام الان بیام.
‫میشه الان بیام و ببینمت؟
‫باشه. ‫می تونی الان بیای.
‫وقتی رسیدم اونجا بهت زنگ می زنم.
‫«کاری که یو می اون موقع ‫انجام داد یه کم عجیب بود.»
‫اون یه دست لباس ‫توی فروشگاه لباس فروشی گذاشته بود.
‫فاصله فروشگاه از ‫جایی که قهوه رو ریخت...
‫سه دقیقه پیاده روی بود.
‫حتی از خونه ونگ که ‫پنج دقیقه فاصله داشت کمتر بود.
‫ولی اومد اینجا...
‫و لباسای ونگ رو پوشید.
‫«چرا این کار رو کرد؟»
‫من جلوی خونه اتم.
‫چرا انقدر طول کشید تا برسی؟
‫می خواستم واست اتوش کنم.
‫اتوش کردی؟ ‫چرا زحمت کشیدی؟
‫شام خوردی؟
‫هنوز نه.
‫جدی؟ ‫خب بیا بریم غذا بخوریم.
‫مهمون من.
‫من در مورد یه چیزی کنجکاوم.
‫تو که لباس داشتی، ‫برای چی اومدی خونه من؟
‫چی؟
‫فروشگاه لباس ‫از خونه من نزدیک تر بود.
‫اون...
‫یادم رفته بود.
‫واقعا؟
‫آره، خیلی دست پاچه شده بودم.
‫بعدش یادم اومد.
‫که لباس رو خریده بودم.
‫اوه، واقعا؟
‫پس چی فکر کردی؟
‫چون نمی دونستم ‫چی فکر کنم پرسیدم.
‫گفتم که، ‫یادم رفته بود.
‫باشه.
‫اون نیشخند واسه چیه؟
‫هیچی فقط به نظرم خیلی بانمکی.
‫تو چه عجیب غریبی.
‫همیشه داری این رو می گی.
‫دلت می خواد ‫غذا چی بخوری؟
‫توی این محله یه رستوران هست...
‫یه کاری هست که واقعا ‫دلم می خواد با هم انجامش بدیم.
‫نمی دونم تو خوشت بیاد یا نه.
‫خب بیا بریم خونه من.
‫چی؟
‫بازیگوش، خودت رو کنترل کن.
‫این چه خوبه.
‫کی درستش کرده؟
‫یه دختر و پسر نمی تونن دوست ساده باشن!
‫چرا؟ ‫خب امکان نداره.
‫سه یی این دختره ست؟ ‫خوشگله.
‫من باید یه سر برم دفتر. ‫بعدش با هم بریم؟
‫راستی، تو اسم من رو می دونی.