‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«بخش دوازدهم: مربای یوزو»
‫تو کی هستی؟
‫ها؟ ‫یه قورباغه ست.
‫سلول عشق ونگ رو یادتون میاد...
‫سلام سلول عشق یومی.
‫تو کی هستی؟
‫من سلول عشق ونگم.
‫که به یه قورباغه تغییر شکل داد ‫و وارد قلب یومی شد؟
‫آره درسته!
‫تو نمی خوای برگردی خونه؟
‫چرا، وقتش که شد برمی گردم.
‫- وقتش؟ ‫- چی؟
‫وقتی یک خانوم و آقا ‫همدیگه رو دوست داشته باشن،
‫کرمچاله عشق باز میشه.
‫کرمچاله عشق باز شد!
‫بچه ها، من دیگه میرم.
‫♫آشنایی دیرپای ما فراموش میشه♫
‫- ♫و هیچوقت ازش یاد نمیشه؟♫ ‫- بابت همه چیز ممنون!
‫خداحافظ!
‫ما با هم صمیمی شده بودیم. ‫دیدن رفتنت خیلی ناراحت کننده ست.
‫ناراحتی نداره که.
‫از این به بعد زود به ‫زود همدیگه رو می بینیم.
‫♫و روزهای خوب گذشته چطور؟♫
‫♫بدرود روزهای خوب گذشته ♫
‫آی!
‫- برو داخل. ‫- باشه، خداحافظ.
-Go on in. -Okay, bye.
‫- یومی. ‫- بله؟
‫از اون روز به بعد، ‫کرمچاله اکثر وقتا باز میشد.
‫چه خوشمزه ست.
‫سلام، گشنگی! ‫من برگشتم!
‫و اون هر از گاهی ‫میومد و به شهر سر می زد.
‫- میشه به من یه دونه بدی؟ ‫- نه.
‫ونگ. هوا گرمه.
‫گرمه؟ ‫ای وای من.
‫شب ها هم گرمه. ‫دیگه واقعا تابستونه.
‫حق با توئه.
‫هنوز تا فیلم شروع بشه ‫یک ساعت وقت داریم.
‫می خوای بریم داخل ‫یه جای خنک منتظر بمونیم؟
‫- آره خوبه. ‫- بریم.
‫«ماروتیس براون»
‫تو برو بشین. ‫من سفارش رو میارم.
‫ونگ.
‫یه پیشنهاد جالبی برات دارم.
‫- چی؟ ‫- خب...
‫- کار طاقت فرساییه. ‫- چی؟
‫کار طاقت فرسا؟
‫نمی دونم منظورت از این حرف چیه.
‫می دونی دیگه. خب...
‫بعدش خیلی خسته میشی،
‫و عرق می کنی.
‫واقعا؟
‫کنجکاوم بدونم چیه.
‫آره. ولی...
‫من واقعا دلم می خواد انجامش بدم،
‫ولی مطمئن نبودم که تو چه فکری میکنی
‫دلم می خواد.
‫- من که هنوز نگفتم چیه. ‫- ولی من بازم دلم می خواد.
‫- بعدش نمی تونی نظرت رو عوض کنی ها. ‫- امکان نداره.
‫بیا این کار رو بکنیم!
‫بریم دوی ماراتن.
‫من همیشه تنها توش شرکت می کردم،
‫ولی امسال دیگه تنها نیستم.
‫چیه؟
‫دستم انداختی.
‫چیه؟ ‫از چی ناراحتی؟
‫هیچی.
‫ها؟
‫چیه؟
‫چای شیر با شکر سیاهتون آماده ست.
‫ممنون.
‫وایستا منم بیام.
‫وای چه خنکه. ‫خیلی خوبه.
‫یه لحظه صبر کن. ‫همش از دفتر برام پیام میاد.
‫حتما این حیف نون ها ‫سر یه چیزی به مشکل خوردن.
‫- ارتباط برقرار نمی شود... ‫- چی؟
‫- چیه؟ ‫- چی چیه؟
‫چرا داری من رو نگاه می کنی؟
‫- همینطوری. ‫- همینطوری؟
‫- نباید بهت نگاه کنم؟ ‫- چرا می تونی.
‫جذابم دیگه، مگه نه؟
‫جذاب نیستی، ولی بانمکی.
‫وای خدا. اونی که بانمکه توئی.
‫من یه کم خفنم.
‫- خفن؟ کی رو می گی؟ ‫- الو؟
‫- من خفنم. ‫- هی اونی که زنگ زدی حرف بزن ببینم.
‫الو؟ ‫نفهمیدم جواب دادی.
‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫آره. ‫لوئیس جواب نداد.
‫بگو با مال من امتحانش کنه. ‫مال من هیچ مشکلی نداشت.
‫آره. هر وقت برگشت ‫بهش بگو به من زنگ بزنه.
‫باشه.
‫چی شده؟ ‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه. ‫چیز مهمی نیست.
‫همون دوستت بود، نه؟ ‫همونی که باهاش صمیمی هستی.
‫- لوئیس؟ ‫- نه، لوئیس رو نمی گم.
‫همون دوستت نبود ‫که کارگردان هنری بود؟
‫- اسمش سه یی نبود؟ ‫- چرا، سه ییه،
‫ولی خیلی صمیمی نیستیم.
‫چی؟ مگه شماها شرکتتون رو به خاطر ‫اینکه با هم صمیمی بودین راه ننداختین؟
‫ما یه کارگردان هنری لازم داشتیم.
‫مثل سگ و گربه هستیم. ‫همیشه در حال دعواییم.
‫وقتی اینطوری می گی ‫انگار خیلی صمیمی هستین.
‫دارم راستش رو بهت می گم.
‫ولی سه یی...
‫خیلی اسم دخترونه ایه، ‫بقیه حتما اون رو با یه دختر اشتباه می گیرن.
‫خب اون دختره.
‫- چی؟ ‫- سه یی دختره.
‫نمی دونستم که دختره.
‫عه؟ یادم رفته بود بهت بگم؟
‫«مناظره یک ثانیه ای: ‫آیا زن و مرد می تونن با هم دوست باشن؟»
‫ما زیاد وقت نداریم، ‫پس سریع بریم سر اصل مطلب.
‫- اول منطق شروع... ‫- من! می خوام اول من شروع کنم!
‫یه زن و مرد نمی تونن با هم دوست باشن!
‫چون که...
‫آخه امکان نداره!
‫می خواد دوستی باشه یا نباشه! ‫من که اجازه نمیدم!
‫دلیلی که اجازه نمیدم اینه که... ‫همینه که هست.
‫اصلا اجازه همچین چیزی رو نمیدم.
‫چی داری می گی واسه خودت؟ ‫سعی کن یه کم منطقی باشی.
‫منطق، استدلالت رو بهمون بگو.
‫الان براتون مختصر و مفید توضیح میدم ‫که چرا یه زن و مرد می تونن با هم دوست باشن.
‫حتی کلی اطلاعات جمع کردم...
‫نمی خوام بشنوم!
‫شاید منطق بتونه قبولش کنه، ‫ولی من نمی تونم!
‫اصلا چیزی به اسم دوستی ‫بین زن و مرد وجود نداره!
‫احساس. وقت مناظره داره تموم میشه.
‫همین الان هم یک ثانیه گذشت. ‫با این وضع، یومی ناراحت به نظر می رسه.
‫خب من الان واقعا خیلی ناراحتم!
‫اینطوری نمیشه. ‫واکنش شماره یک بیا اینجا.
‫من رو صدا زدین؟ ‫باید چه واکنشی نشون بدم؟
‫واقعا؟ ‫خیال کردم یه مرده.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫تعجی نداره. ‫با خودم گفتم چرا اسمش دخترونه ست ها.
‫درسته. ‫اسم مردونه ای نیست.
‫درسته.
‫اسم این آقا سلول بصیرته.
‫اون تنها و دور از شهر زندگی می کنه.
‫چون که اون یه استعداد بخصوص داره.
‫وای، نه!
‫سلول بصیرت می تونه ‫آینده یومی رو از قبل ببینه.
‫بچه ها! ‫بچه ها!
‫بچه ها. ‫سلول بصیرت اینجاست.
‫سلول بصیرت. ‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫بچه ها، ‫من یه چیزی به دلم افتاده.
‫شنیدم که دوست ونگ ‫یعنی سه یی یه دختره.
‫آره، درسته. ‫خب که چی؟
‫قراره برای یومی اتفاقی بیفته؟
‫به اسمش می خوره که خیلی خوشگل باشه.
‫- و... ‫-و چی؟
‫فکر کنم اون مجرده!
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫اوه، درسته.
‫پس واسه همین بود؟
‫چی؟
‫سری پیش فقط ‫لوئیس اومد و رفتیم شام خوردیم.
‫سه یی واسه این که ‫پیش نامزدش بود نیومد؟
‫فکر نکنم. ‫اون نامزد نداره.
‫من یه لحظه میرم سرویس بهداشتی.
‫نداره؟
‫چرا؟ ‫از هم جدا شدن؟
‫نه. ‫تا حالا ندیدم که نامزد داشته باشه.
‫زود برمی گردم.
‫یه چیز دیگه به دلم افتاده!
‫بچه ها!
‫چی؟ ‫باز برگشت.
‫باز چرا اومدی اینجا؟
‫در مورد اون دوستش، سه یی...
‫احساس می کنم ‫که اون از ونگ خوشش میاد.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫و فکر کنم ونگ هم قبلا از اون خوشش...
‫بسه!
‫به نظرم الان وقت مناسبی ‫واسه صحبت های تو نیست.
‫هیچ دلیلی واسه ‫اثبات فرضیاتت وجود نداره.
‫درسته. ‫چیزی وجود نداره.
‫درضمن، اصلا نمی دونیم ‫این حرفا واقعیت دارن یا نه.
‫منم فقط دارم بهتون می گم ‫تا اینا رو در نظر داشته باشین.
‫یومی و ونگ تا حالا ‫خیلی خوب با هم کنار اومدن.
‫- خوشحالم هستن. ‫- درسته!
‫پس برای چی باید بیخودی ‫نگران یه مشت فکر بیهوده باشه؟
‫نه نیازی نیست از قبل نگران بشه.
‫خب پس من دیگه میرم!
‫این چه مرگشه؟
‫دیگه بهش فکر نکن.
‫آخه جنسیت چه ربطی به کار داره؟ ‫چه افکار بچگانه ای.
‫کیم یومی. ‫انقدر نگرانش نباش.
‫سلام، بله؟
‫بله، آقای نام.
‫امروز کارم تموم شد دیگه.
‫بله، بیرونم...
‫چی؟
‫«نام جو هیوک»
‫میشه اصلاحش کنی ‫و سریع بفرستیش؟
‫باید تا ساعت نه بفرستمش.
‫اوه، واقعا؟
‫ولی من الان ایلسانم.
‫نمی تونم برگردم شرکت...
‫باشه.
‫پس میرم کافی نت ‫و بهتون یه زنگ می زنم.
‫باشه. ممنون.
‫چی شده؟ ‫مشکلی پیش اومده؟
‫یهویی داره می گه ‫باید یه گزارشی رو اصلاح کنم.
‫هنوز تا شروع فیلم وقت داریم؟
‫آره.
‫حدودا چهل دقیقه وقت داریم.
‫می خوای تو همینجا بمونی؟
‫من سریع میرم یه کافی نت.
‫الان لپ تاپم همراهم نیست.
‫خب بیا بریم خونه من.
‫- چی؟ ‫- خونه من نزدیک تره.
‫چرا می خوای بری کافی نت؟
‫اینطوری بهتر نیست؟
‫همش...
‫سر از اینجا در میارم.
‫دوباره که نرفتی لپ تاپت رو ‫به یه جایی بسپاری، مگه نه؟
‫چی؟
‫شوخی می کنم.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫یه کم طول می کشه.
‫خیلی طول می کشه؟ ‫بلیت های سینما رو لغو کنم؟
‫چی؟ نه. خیلی وقت داریم. ‫من فقط 20 دقیقه کار دارم.
‫فقط 20 دقیقه کار دارم.
‫یه کم قهوه می خوری؟
‫به غیر از قهوه چیز دیگه ای نداری؟
‫امروز خیلی قهوه خوردم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫به غیر از قهوه... ‫خب بذار ببینم.
‫چای یوزو دارم با آب میوه و...
‫اوه، این از تاریخ مصرفش گذشته.
‫عصاره جعفری وحشی هم دارم.
‫من چای یوزو می خورم. ‫سرد درستش کن.
‫باشه.
‫سرد.
‫عصاره جعفری وحشی!
‫«خانوم کیم یومی»
‫الو، خانوم کیم. ‫کارتون تموم شد؟
‫الان بررسیش می کنم.
‫چه خوشمزه ست.
‫بله، آقای نام.
‫خوبه. بررسیش کردم.
‫ممنونم.
‫خدا رو شکر.
‫اگه بازم مشکلی بود ‫بهم زنگ بزنین. خداحافظ.
‫ونگ. کجایی؟
‫اومدم یه کم نوشیدنی بخرم.
‫کارت تموم شد؟
‫چه زود. ‫الان میام بالا.
‫هنوز تا شروع فیلم وقت داریم، ‫پس عجله نکن.
‫باشه.
‫خونه اش همیشه تمیزه.
‫چطوری انقدر تمیز نگهش می داره؟
‫یعنی هر روز تمیز کاری می کنه؟
‫وای خدا، این چه خوشمزه ست.
‫یعنی خونگیه،
‫فروشگاهی نیست؟
‫تیکه های یوزو ضخیم و نامتوزانه.
‫دونه های شکر قابل رویتش هم ‫ثابت می کنه که خونگیه.
‫خونگیه؟
‫پس اگه خونگیه، ‫یعنی مامان ونگ درستش کرده؟
‫پس یومی داره ‫چای یوزوی مادر شوهرش رو می خوره.
‫واقعا اینطوره؟
‫روش برچسبی نداره.
‫نه. یه جای کار می لنگه.
‫طراحی شیشه ای که مربا توشه ‫جوریه که جوون پسنده.
‫درضمن، خیلی زیاد هم نیست.
‫خب که چی؟
‫مامان ها مربا رو تو ‫همچین شیشه ای نمی ریزن.
‫مامان ها معمولا همچین شیشه هایی رو ‫اون هم تا خرخره پر می کنن.
‫اشتباه می گم؟
‫خب نتیجه گیریت چیه؟
‫«زود خوب شو، گو ونگ.»
‫امکان نداره.
‫طبق نتیجه گیری های من...
‫کسی که این یوزوها رو خریده،
‫اون ها رو توی جوش شیرین شسته،
‫شیشه ها رو ضدعفونی کرده،
‫یوزوها رو به تیکه های نازک برش داده،
‫توشون شکر ریخته،
‫و به ونگ هدیه دادتش...
‫سه یی بوده؟
‫زود خوب شو، گو ونگ.
‫- هی. ‫- کارت تموم شد؟
‫- آره. ‫- خب پس بریم.
‫بذار اول این ها رو بذارم توی یخچال.
‫رفتم یه کم نوشیدنی بخرم ‫چون توی خونه هیچی نداشتم.
‫چرا؟ چای یوزو که خوب بود.
‫- واقعا؟ ‫- آره، واقعا خوب بود.
‫خونگیه؟
‫کی درستش کرده؟
‫- گو ونگ. ‫- چه ترشه.
‫بیا یکی بردار.
‫- این چیه؟ ‫- مربای یوزو.
‫می خوای مربای یوزو بفروشی؟
‫واست یکی آوردم. ‫بردار.
‫واسه من؟
‫شنیدم سرما خوردی. ‫صبح و شب یه کم ازش بخور.
‫حالت رو بهتر می کنه.
‫«زود خوب شو، گو ونگ.»
‫خودت که درستش نکردی، نه؟
‫این رو؟
‫وقتی سرما خورده بودم...
‫وقتی سرما خورده بودم، ‫سه یی واسم درستش کرد...
‫تا زودتر حالم خوب بشه.
‫می خوای این رو بهش بگی؟
‫من نمی خوام هیچ چیزی رو ‫از یومی مخفی کنم.
‫دلم نمی خواد بهش دروغ بگم.
‫کی گفت باید دروغ بگیم؟
‫من فقط می گم نیاز نیست ‫جزئیات غیر ضروری رو بگیم.
‫«یکی»
‫یکی اون رو بهم داد.
‫یکی اون رو بهش داد؟
‫همین؟
‫احساس می کنم ‫یه چیز بزرگی رو جا انداخت.
‫واقعا خوشمزه ست.
‫نمی دونم کی درستش کرده، ‫ولی خیلی خوشمزه ست.
‫که اینطور.
‫خب دیگه بیا بریم. ‫دیرمون میشه.
‫دوباره؟
‫نه. نباید بهشون بگم. ‫دلشون نمی خواد بشنونش.
‫سلول بصیرت،
‫که استعدادش زیادی برای ‫زندگی کردن توی شهر با بقیه ترسناک بود...
‫اینجا هیچکس صدامو نمی شنونه، نه؟
‫من یه چیز دیگه بهم الهام شد! ‫یه چیزی بهم الهام شد!
‫یومی و ونگ قراره که...
‫گاهی اوقات، متوجه چیزهایی میشد که دلش ‫می خواست هیچوقت در موردشون نمی فهمید.
‫«بخش سیزدهم: تولد یومی»
‫تموم شد.
‫لازم نیست پدیکور کنم، نه؟
‫چون قراره کفش بپوشم ‫انگشت های پام رو نمی بینه.
‫ولی اگه کفشات رو دربیاری چی؟
‫کی می دونه؟
‫فردا روز خاصیه.
‫چی بپوشم؟
‫یومی.
‫قشنگ ترین لباست چیه؟
‫باید اون رو بپوشی.
‫فردا یه روز خاصه.
‫هی، بازیگوش. ‫جو گیر نشو.
‫من که چیزی نگفتم. ‫می گم روز تولدش باید خوشگل باشه.
‫خب تولدش باشه، که چی؟
‫دست بردار.
‫احساس، هنوز بیداری؟
‫خوابم نمی بره.
‫دیگه امسال تولد ‫خوب و خوشی داره، مگه نه؟
‫توی سه سال گذشته خیلی تنها بود.
‫آره می دونم.
‫از آخرین باری که روز ‫تولدش تنها نبود خیلی می گذره.
‫راستی، اون چیه؟
‫ماهه دیگه.
‫ماه اونطرفه.
‫پس اون چیه؟
‫اون ساقه رو بالاش می بینی؟
‫سبزه...
‫- میوه یوزوئه! ‫- میوه یوزوئه!
‫- یوزوئه؟ ‫- اینجا چیکار می کنه؟
‫- وای خدا جون. ‫- چه خبر شده؟
‫ممکنه همونی باشه ‫که سه یی بهش داد؟
‫ونگ توی شبکه های اجتماعی نیست.
‫ونگ توی دانشگاه اوگی سال آخری بود، ‫«آشنایی در دانشگاه»
‫سه یی و ونگ هم توی دانشگاه همکلاسی بودن. ‫«دوست های دانشگاهی»
‫«آشنایی در دانشگاه»
‫آره.
‫باید صفحه مجازی ‫اوگی رو نگاه کنم.
‫خوشمزه به نظر می رسه. ‫با ونگ رفتی؟
‫پیداش کردم.
‫سه یی اینه.
‫سئو سه یی.
‫خوشگله.
‫یه شب کاری دیگه.
‫ما سه تفنگدار از پسش برمیایم.
‫آخر هفته ست.
‫یه کم مربای یوزو درست کردم.
‫به عنوان هدیه میدمشون ‫به کسایی که دوستشون دارم.
‫کی درستش کرده؟
‫این رو؟ ‫«زود خوب شو، گو ونگ.»
‫یکی اون رو بهم داد. ‫«یه کم مربای یوزو درست کردم.»
‫سه یی کسی بوده که اون رو بهش داده! ‫همون یوزوی کوفتی رو!
‫اون گفت یکی اون رو بهش داده. ‫پس سه یی بود!
‫احساس، آروم باش.
‫حالا که روبی رفته پی کارش ‫باید با سه یی سر و کله بزنیم؟
‫شوخیت گرفته!
‫آروم باش، احساس. ‫امروز تولدشه.
‫اگه انقدر ناراحت باشه ‫نمی تونه ونگ رو ببینه.
‫ولم کن. ‫گفتم، ولم کن!
‫- ول کن! ‫- بیا ببینم.
‫مشکلت چیه؟ ولم کن!
‫بعد از من تکرار کنین.
‫ما آرومیم.
‫- ما آرومیم. ‫- ما آرومیم.
‫بیخیال یوزو میشیم.
‫- بیخیال یوزو میشیم. ‫- بیخیال یوزو میشیم.
‫سلول ها، الان چه حس و حالی دارین؟
‫به آرامش درونی رسیدین؟
‫خانوم.
‫بله، احساس.
‫آیا تونستی به آرامش درونی برسی؟
‫رسیدن به آرامش درونی...
‫قطعا کار آسونی نیست.
‫واسه همین من می خوام که...
‫حقش رو بذارم کف دستش!
‫احساس! آروم باش.
‫نمی تونم. ‫یومی باید در موردش با ونگ صحبت کنه.
‫باید بهش هشدار بده!
‫آخه الان؟ نصف شبه!
‫چه اهمیتی داره؟
‫عدم صداقت بین آدما ‫همه چیز رو خراب می کنه.
‫«ونگ.»
‫«مربای یوزو رو کی بهت داده؟»
‫«تولدت مبارک.»
‫«ساعت از 12 گذشت، ‫پس دیگه الان روز تولدته.»
‫«خوابای قشنگ ببینی.»
‫- یه قلب! ‫- تبدیل به قلب شد.
‫احساس، هنوز هم ‫باید به ونگ هشدار بدی؟
‫نه، نیاز نیست.
‫یهویی به آرامش درونی رسیدم.
‫«مربای یوزو رو کی بهت داده؟»
‫«ممنون، ونگ.»
‫«تو هم خوابای قشنگ ببینی.»
‫یه قلب دیگه هم اضافه کن.
‫یه دونه دیگه.
‫«ممنون، ونگ. ‫تو هم خوابای قشنگ ببینی.»
‫از اینجا خوشت میاد؟
‫آره، غذاش خوشمزه ست. ‫همه چیزش خوشمزه ست.
‫راستی، ‫چون خیلی گشنم بود یادم رفت.
‫یه لحظه نخور.
‫باید عکس بگیرم.
‫از غذای روز تولدم ‫و کسی که کنارش بودم.
‫اگه این عکس ها رو نذارم، ‫دوستام واسم افسوس می خورن.
‫ولی خب کارت تبریکی آماده نکردم.
‫بلد نیستم از این چیزا بنویسم.
‫ونگ.
‫می خوام از این هم عکس بگیرم.
‫خب تموم شد.
‫بازش کن.
‫- اینجا؟ ‫- چرا که نه؟
‫یعنی چی می تونه باشه؟
‫«طول جعبه تقریبا 45 سانتی متره.»
‫«ولی خیلی سبکه.»
‫باید کیف دستی باشه.
‫من این همه پول رو میارم وسط.
‫فکر کنم فهمیدم چیه.
‫واقعا؟
‫اولش با حرف «ک» شروع نمیشه؟
‫چرا خودت یه نگاه نمیندازی؟
‫فکر نکنم با «ک» شروع بشه.
‫چی؟ گولم زدی.
‫خب بذار دوباره حدس بزنم.
‫کاغذ کادوش بوی خوبی میده.
‫- واقعا؟ ‫- حتما فروشنده بهش عطر زده.
‫پس باید...
‫باید عطر باشه. مطمئنم.
‫عطر هم نیست.
‫این چیه؟
‫گوشواره ست؟
‫نمی دونم.
‫جعبه اش واسه ‫یه جفت گوشواره زیادی بزرگه.
‫پس حتما باید...
‫گردنبند باشه. ‫من هر چی دارم رو میارم وسط.
‫همش رو.
‫خب. حالا اگه حدساتون تموم شد، ‫گردونه رو می چرخونم.
‫بزن بریم!
‫- برو که رفتیم! ‫- ببینیم چی میشه.
‫- وای خدا جون. ‫- نه.
‫- آره! ‫- وای خدا!
‫- اون چیه؟ ‫- وایستاد.
‫چی نوشته؟
‫نه. خواهش می کنم، نه!
‫امکان نداره.
‫نه!
‫- چی؟ ‫- اون چیه؟
‫«کادویی که عصبانیت می کنه»؟
‫یه شارژر قابل حمل؟
‫به نظر میومد ‫که یکیش رو لازم داری.
‫اشتباه می کنم؟
‫نه، درست می گی.
‫ممنون.
‫ازش خوشت اومد؟
‫آره، معلومه. ‫واقعا یکی لازم داشتم.
‫وای خدا، ‫خوشحالم که خوشت اومد.
‫ممنون. ‫ازش خوب استفاده می کنم.
‫لعنتی. این چیه دیگه؟ ‫اسم این رو گذاشتی کادوی تولد؟
‫آخه رشته ونگ مهندسی بوده.
‫توی رشته مهندسی علاقه شدیدی ‫به لوازم الکترونیکی دارن.
‫شوخیت گرفته؟ ‫لوازم الکترونیکی همشون که یه جور نیستن.
‫حداقل یه بلندگوی بی سیم می خرید، ‫شارژر قابل حمل چی بود دیگه؟
‫بازم باید گرون باشه. ‫ظرفیتش بالاست.
‫اصلا عاشقونه نیست.
‫بعد از سه سال این ‫اولین تولدیه که تنها نیست.
‫برای تولد امسالش خیلی ذوق داشتم.
‫چقدر آشغال جمع شد.
‫روشنش کن که ‫مطمئن بشیم کار می کنه.
‫خونه روشنش می کنم.
‫روشنش کن حالا.
‫دکمه اش رو بزن ببینیم ‫چراغش روشن میشه یا نه.
‫مطمئنم کار می کنه.
‫اوا.
‫صبر کنین. ‫هنوز کامل واینستاده.
‫- هی، ببینین. ‫- چه خبره؟
‫- وای، ببینین. ‫- وای خدا.
‫تولدت مبارک.
‫ممنونم.
‫خیلی خوشگله.
‫«کادویی که عصبانیت می کنه»
‫می دونستم!
‫همش مال تو.
‫من به ونگ ایمان داشتم.
‫می دونستم ناامیدمون نمی کنه.
‫یوهو!
‫خیلی خوشگله.
‫آره.
‫چی؟
‫خیلی ازش خوشم اومد. ‫ممنونم.
‫درسته.
‫واقعا؟
‫سه یی کی لازمه من بیام؟
‫باشه. بهت زنگ می زنم. ‫فعلا.
‫باید بری جایی؟
‫راستش...
‫راستی، تو قبلا گفته بودی ‫دوست داری دفتر کارم رو ببینی.
‫چی؟ ‫آره.
‫انگاری باید یه سر برم دفتر.
‫بعد اینکه تموم کردیم با هم بریم؟
‫یا اینکه می تونی اینجا صبر...
‫واقعا مشکلی ندارم. ‫با هم بریم.
‫- نه اگه راحت نیستی... ‫- نه، راحتم.
‫- با هم بریم. ‫- باشه، حتما.
‫همه هستن، آره؟
‫لوئیس و سه یی.
‫آره.
‫صبر کن ببینم، ‫سر و شکل یومی خوبه؟
‫لباس جدیداش رو پوشیده.
‫حتی ناخناش رو مانیکور و پدیکور کرده.
‫دیشبم یه ماسک صورت گذاشت، ‫برای همین پوستش عالی شده.
‫اون گردنبنده رو هم پوشیده، ‫که خیلیم خوشگله.
‫- امروز یومی عالی شده! ‫- امروز یومی عالی شده!
‫عالیه!
‫اگه بخواد با سه یی رو به رو بشه، ‫امروز وقتشه!
‫من تموم کردم. ‫بریم.
‫- باشه. ‫- بریم.
‫دفتر من اینجاست.
‫کل این ساختمون؟
‫نه، یکی از دفترهای اینجا رو اجاره کردیم.
‫پس که اینطور.
‫- بریم داخل. ‫- باشه.
‫«استودیو سلو» ‫«اول اسم سه یی و لوئیس و ونگ»
‫اینجاست.
‫میشه من یه لحظه ‫تا سرویس بهداشتی برم؟
‫- اونجاست. ‫- تو برو من میام.
‫پس من میرم توی دفتر.
‫چه مرگم شده؟ ‫چرا انقدر استرس دارم؟
‫بچه ها، استرس نداشته باشین.
‫- همه چی خوب پیش میره. ‫- آره.
‫فقط طبق نقشه من پیش برید. ‫خوب گوش کنین، باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫اول تا سه یی رو دید، سلام می کنه.
‫سلام.
‫از آشناییتون خوشبختم. ‫اسم من کیم یومیه.
‫منم از آشناییتون خوشبختم. ‫اسم منم سئو سه ییه.
‫اون کل عصر رو داشته کار می کرده ‫پس حتما خسته به نظر می رسه.
‫اما یومی امروز ‫عالی به نظر می رسه،
‫برای همینم سه یی این حس ‫بهش دست میده که به چشم نمیاد.
‫ها؟ چه خبره؟ ‫این دختره چه خوشگله.
‫واکنش شماره یک، ‫مطمئن شو که لبخند به لب داره.
‫باشه، گرفتم!
‫چیزی که مهمه اینه که ‫چشماش نباید لبخند بزنن.
‫چرا؟
‫چون یومی موقع سلام کردنش ‫قراره با چشماش حمله لیزری کنه.
‫از آشناییت خوشوقتم سه یی.
‫همچنین.
‫این دختره چشه؟ ‫دست کم گرفته بودمش.
‫بعد از نگاه های خیره اش، ‫سه یی حسابی می ترسه،
‫و یومی ازش جلو می زنه.
‫- آره. ‫- آره.
‫بعد از اینکه به سه یی فهموندیم رئیس کیه، ‫طعمه رو میندازیم.
‫راستی، بابت مربای یوزو ممنون.
‫وقتی خونه ونگ بودم خوردم.
‫خوشمزه بود. ‫شما درستش کرده بودی درسته؟
‫برای ونگ درستش کردی، اما من تمومش کردم.
‫در اون لحظه، کل اطلاعات ‫حالت نگاه سه یی رو جمع آوری کن.
‫چیزی رو جا ننداز. ‫همه چیز رو همونجا بررسی کن.
‫من، سلول کاراگاه،
‫توی 10 ثانیه می تونم همه ‫چی رو در مورد سه یی بفهمم.
‫خب! عالیه.
‫بچه، ما از پسش برمیایم.
‫- آره، ما از پسش برمیایم! ‫- آره، ما از پسش برمیایم!
‫بچه ها، یه مشکلی داریم.
‫چه مشکلی؟
‫ببینین، پشت سرش.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- سه ییه. ‫- سه ییه.
‫چی؟ ‫باورم نمیشه یومی اینجا بهش برخورده.
‫نقشه مون نقش بر آب شد که!
‫باید سلام کنه.
‫نه، نباید.
‫این اولین باره که ‫داره سه یی رو می بینه.
‫اگه الان بهش سلام کنه...
‫می فهمه که رفته ‫صفحه مجازیش رو نگاه کرده.
‫فعلا، باید تظاهر کنه نمی شناستش.
‫ببخشید. ‫شما یومی هستی؟
‫شما کیم یومی هستی، درسته؟
‫خب...
‫چی شد؟ ‫سه یی شناختش.
‫این جزو نقشه مون نبود.
‫بچه ها، چی باید بگه؟
‫بچه ها، کجایین؟
‫لعنتی. ‫نـــه!
‫ذهن یومی خالی شد.
‫شما کیم یومی نیستی؟
‫خب...
‫- چرا هستم. ‫- شما یومی هستی.
‫سلام، من همکار ونگم.
‫جالبه اینجا همدیگه رو دیدیم.
‫خیلی از آشناییتون خوشبختم.
‫- بله. ‫- خیلی می خواستم شخصا ببینمتون.
‫«بخش چهاردم: تولد یومی، قسمت دوم»
‫صحیح، که اینطور.
‫سلام.
‫شما من رو از کجا می شناسی؟
‫شما و اوگی با هم کار می کنین.
‫من صفحه مجازیت رو از صفحه ‫اوگی پیدا کردم و عکسات رو دیدم.
‫ونگ بهم گفته بود ‫داره با یکی آشنا میشه،
‫برای همین کنجکاو شدم.
‫که اینطور.
‫باید بگم که از نزدیک خیلی نازتری.
‫ممنون.
‫می تونی از این ‫استفاده کنی سه یی.
‫ممنونم.
‫صبر کن ببینم.
‫انگار اسمم رو می دونی.
‫بچه ها، من می ترسم.
‫بچه ها! کجایین؟
‫- منطق! ‫- عشق.
‫چیکار کنیم؟ ‫سه یی خیلی با اعتماد به نفسه.
‫نباید دست کم بگیریمش. ‫می ترسم توی دامش بیفتیم.
‫یومی، خودت رو جمع کن.
‫اسمم رو از کجا می دونی؟
‫درسته.
‫شنیده بودم که تنها کارمند خانوم شمایی.
‫ونگ قبلا بهم گفته بود.
‫آهان، که اینطور.
‫فکر کنم ونگ کلی ‫در مورد من حرف زده.
‫فقط بهم گفت ‫از دانشگاه با هم دوستین.
‫صحیح. ‫مگه میشه در مورد من بهت نگفته باشه؟
‫من و ونگ از 20 سالگی با هم دوستیم.
‫خدای من.
‫یعنی ما بیشتر از یه دهه ست ‫که با هم دوستیم.
‫از همون اول سریع با هم صمیمی شدیم.
‫به خاطراتش گوش نکن. ‫نادیده بگیرش.
‫سال اول با هم همکلاسی بودیم.
‫چون سرگرمی هامون یکی بود ‫هر روزمون رو با هم می گذروندیم.
‫بعدا، برنامه کلاسیمون رو ‫با هم هماهنگ کردیم...
‫تا بتونیم با هم بازی کنیم و غذا بخوریم.
‫عملا همه کارامون رو با هم می کردیم.
‫جان؟
‫چی گفتی؟
‫می گم موقع دانشگاه من و ونگ...
‫همش با هم بودیم،
‫ما دو تا با لوئیس...
‫دوستامون به ما می گفتن...
‫دوستامون به ما می گفتن «سه تفنگدار»...
‫وای خدا ببخشید.
‫چرا خاموش نمیشه؟
‫چه مرگشه؟
‫آخیش بالاخره.
‫چی داشتی می گفتی؟ ‫نشنیدم.
‫هیچی.
‫آهان. ‫هیچی.
‫آفرین، یومی.
‫خب حالا بریم سراغ نقشه.
‫اصل کاری. ‫یوزو!
‫از این طرف.
‫اوه راستی.
‫بابت مربای یوزو دستت درد نکنه.
‫خونه ونگ که بودم خوردم. ‫خیلی خوشمزه بود.
‫خودت درستش کرده بودی؟
‫ممنون که مراقب ونگ بودی.
‫- خوبه، آفرین یومی. ‫- خوبه، آفرین یومی.
‫خواهش می کنم. دوستیم دیگه. ‫معلومه که باید مراقبش باشم.
‫به هر حال لطف کردی.
‫راستی، می دونستم بهت میاد.
‫بله؟
‫گردنبند رو می گم. ‫من انتخابش کردم.
‫گفت برای تولدته.
‫همش چیزای عجیب غریب انتخاب می کرد ‫برای همین من این رو براش انتخاب کردم.
‫بهت میاد. ‫ازش خوشت اومد؟
‫بریم.
‫صبر کن ببینم.
‫چطور شد شما با هم اومدین؟
‫توی سرویس بهداشتی همدیگه رو دیدیم.
‫سلام و احوال پرسی هم کردیم.
‫پس همه با هم آشنا شدین. ‫لوئیس رو هم که قبلا دیدی.
‫بله. ‫سلام.
‫- سلام. ‫- تو قرارشون رو خراب کردی.
‫باید شرمنده باشی.
‫ببخشید یومی.
‫اشکال نداره.
‫فقط 10 دقیقه طول می کشه یومی. ‫لطفا همینجا بمون.
‫باشه، اشکال نداره. ‫راحت باش.
‫- اینجا... ‫- اینجا بشین.
‫باشه.
‫بشین و بجنب.
‫چیزی می خوری؟
‫زیاد خوردم. ‫سیرم.
‫حالا بازم.
‫آهان، راستی.
‫از اون مربای یوزویی ‫که درست کردم اینجا هم داریم.
‫می خوای؟
‫نه ممنون.
‫باشه.
‫- یو سی کی؟ ‫- سی؟
‫وکتور.
‫اینجوری اومد بیرون؟
‫- نه. ‫- ببین.
‫مه رفته، ولی بقیه کجان؟
‫بقیه کجا رفتن؟
‫ها؟
‫چه خبره؟
‫تا حالا همچین گلی رو ندیده بودم.
‫یکی دیگه هم اونجاست.
‫نزدیکش نشو.
‫عشق.
‫مراقب باش. اگه گرده اش ‫رو تنفس کنی آلوده میشی.
‫آلوده؟
‫این گل شکاکیته. ‫باعث میشه شک کنی.
‫فکر کنم سه یی پخششون کرد. ‫ببین.
‫- ونگ و سه یی... ‫- احساس.
‫بین اون و سه یی چه خبره؟
‫مربای یوزو روی مخمه.
‫تو اونجا چیکار می کنی؟
‫چرا باهاش رفتی گردنبند انتخاب کردی؟
‫ببین رابط کاربر با ناچ اسکرین قطع نشده؟ ‫(سنسور بالای صفحه گوشی)
‫الان نمی تونم درستش کنم. ‫بذار همینطوری بمونه.
‫نشانگرهای جدید فروشگاه چی؟
‫ویرایششون کردم و دوباره ساختمشون.
‫مشکل خرید درون برنامه ای ‫که قبلا باهاش مواجه شدیم چی؟
‫فکر نکنم اون تقصیر ما بود.
‫پس مشکل خوده برنامه خریده؟
‫به نظرم.
‫بیا اول دوباره امتحانش کنیم. اگه بازم ‫کار نکرد، درخواست رسیدگی می فرستیم.
‫حوصله ات سر رفته؟
‫- نه. ‫- بیشتر از چیزی که فکر می کردم طول کشید.
‫می خوای بعدش بریم چی بخوریم؟
‫فرقی نداره.
‫فرقی نداره؟ ‫سخت شد که.
‫می تونین برید اونجا.
‫- کجا؟ ‫- اونجا که همیشه میریم.
‫پاجون فروشی. ‫«خاگینه پیازچه»
‫فکر نکنم یومی نوشابه دوست داشته باشه.
‫وای. ‫نوشابه دوست نداری؟
‫خب اینطوری نیست ‫که دوست نداشته باشم.
‫ونگ عاشق نوشابه ست.
‫وقتی تا دیروقت کار می کنیم، ‫همیشه میریم پاجون و نوشابه می خوریم.
‫من عاشق نوشابه نیستم.
‫چرا بابا.
‫حتی اگه دوست نداری هم ‫باید هر از گاهی باهاش بخوری.
‫اون دیوونه نوشابه ست.
‫هر روز با هم نوشابه می خورن.
‫بین شما دو تا چه خبره؟
‫چیکار کنیم عشق؟ ‫همینجور هی داره گل رشد می کنه.
‫همش دارم می برمشون، ‫اما چون سه یی اینجاست متوقف نمیشن.
‫سه یی همش میکارتشون.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- اول،
‫باید از سه یی دور بشیم.
‫برنامه داره کار می کنه.
‫بیا یه بار دیگه امتحانش کنیم ‫و برای امروز دیگه جمعش کنیم.
‫باشه. ‫یه استراحتی بکنیم.
‫من باید برم دستشویی.
‫یومی حوصله ات سر نرفته؟ ‫کارم کم کم...
‫چی؟
‫کجاست؟
‫شاید رفته سرویس بهداشتی.
‫ها؟
‫«ونگ، انگار خیلی می خواست طول بکشه.»
‫«رفتم که مزاحمت نباشم.»
‫«بعدا بهم زنگ بزن.»
‫«گو ونگ»
‫الو؟
‫یومی کجایی؟
‫کارت تموم شد؟
‫کمابیش.
‫نفهمیدم پیام دادی.
‫فکر کردم رفتی سرویس بهداشتی.
‫به نظر میومد سرت شلوغه.
‫حس کردم مایه اذیتتم.
‫گفتم که کارم زود تموم میشه.
‫بیشتر از چیزی که فکر می کردم طول کشید.
‫بازم، چرا بدون اینکه ‫چیزی بگی رفتی؟
‫نمی خواستم مزاحم کارت بشم. ‫برای همینم بهت پیام دادم.
‫می خواستم ببرمت یه جای خوب.
‫اشکال نداره.
‫با دوستات برو. ‫خیلی کار کردین.
‫امروز تولد توئه.
‫دیگه من رو بیرون دعوت کردی.
‫بازم.
‫یه کادو هم برام گرفتی.
‫کافیه دیگه. ‫نمی خواد انقدر تلاش کنی.
‫تلاش؟
‫نمی خواد نگران چیزی باشی.
‫یومی.
‫عصبانی ای؟
‫من؟
‫چرا باید عصبانی باشم؟
‫یه غذای خوب مهمونم کردی ‫و یه گردنبند گرون برام گرفتی.
‫عصبانی نیستم.
‫اگه عصبانی می بودم ‫که میشدم یه آدم عوضی.
‫ولی...
‫ولی؟
‫حتما باید با سه یی ‫می رفتی گردنبند رو انتخاب کنی؟
‫چرا نگفتی سه یی بهت ‫اون مربای یوزو رو داده؟
‫- یومی. ‫- می خوام قطع کنم.
‫بیرون خوش بگذره و خوب بخوابی.
‫صبر کن. ‫الو؟
‫یومی کجاست؟
‫رفت خونه.
‫چرا؟
‫فکر کرد کارم طول می کشه ‫و مزاحممون میشه.
‫بازم خوب میشد اگه باهامون میومد.
‫گفتی امروز تولدشه.
‫اوضاع خوبه؟
‫چرا همینجوری بی خداحافظی رفت؟
‫عصبانی بود؟
‫چرا عصبانی بود؟
‫یعنی نمی دونی؟
‫من از کجا بدونم؟
‫به نظرم می دونی.
‫کجا داری میری؟
‫خونه.
‫نمیای بریم بیرون یه چیزی بخوریم؟
‫لوئیس بیا بریم یه چیزی بخوریم.
‫من که پایه ام.
‫من عاشق نوشابه ام؟
‫من عاشق دلسترم.
‫چون تو سفارش می دادی می خوردم.
‫ممنون.
‫چیزی موند دیگه؟
‫چرا اون حرف رو زدی؟
‫باید شب بخیر می گفتی و قطع می کردی.
‫احساس. ‫حالت خوبه؟
‫منطق. ‫وضعیت اینجا چطوریه؟
‫دیگه گلی رشد نمی کنه.
‫چون از سه یی دور شدیم.
‫سه یی خیلی سمیه.
‫خوب شد ازش دور شدیم،
‫ولی الان چیکار کنیم؟
‫نمیشه تولدش اینطوری تموم بشه.
‫باید بره ونگ رو ببینه.
‫«ونگ، کجایی؟»
‫من میرم سراغ بقیه گل ها.
‫تا اون موقع برای بیرون رفتن آماده باشین.
‫فشن. ‫پاشو.
‫- چرا؟ ‫- باید دوباره بره بیرون.
‫قرارشون هنوز تموم نشده.
‫تمیزی. ‫می خواد بره بیرون.
‫هنوز صورت رو نشور ‫و آرایشش رو تمدید کن.
‫باشه. ‫دوباره دست به کار میشم.
‫«ونگ، کجایی؟»
‫منطق.
‫خبری از ونگ نشد؟
‫پیام ها رو نخونده.
‫زنگم نزده.
‫یعنی سرش با دوستاش گرمه؟
‫اگه پیام ها رو از قصد نخونده باشه چی؟
‫حتما اونم عصبانیه.
‫نباید اون حرف رو می زد.
‫بیاین صبر کنیم. ‫وقتی پیام ها رو بخونه زنگ می زنه.
‫منطق. ‫من حس بدی دارم.
‫دلم شور می زنه.
‫طبیعیه که الان مضطرب باشیم.
‫اگه همه چی بینشون تموم بشه چی؟
‫زبونت رو گاز بگیر.
‫اگه تا فردا پیام نده، ‫احتمالا همه چی بینشون تمومه.
‫بعد از کلی وقت با یکی آشنا شد. ‫همه چیز رفت روی هوا.
‫من اونی ام که ناراحته.
‫من اونی ام که تولدشه.
‫چرا حس می کنم ‫انگار دارم تنبیه میشم؟
‫ناراحتم.
‫از خودم متنفرم.
‫چرا حس می کنم ‫انگار دارم تنبیه میشم؟
‫دلم برات تنگ شده.
‫بیا بهش زنگ بزنیم.
‫حتی پیام ها رو هم نخونده.
‫خب پس بیا بهش زنگ بزنیم.
‫اگه الان بهش زنگ نزنیم، ‫فردا برامون سخت تر میشه.
‫چرا جواب نمیده؟
‫جواب نمیده.
‫واقعا تموم شد.
‫ساکت باش.
‫الو؟
‫یومی؟
‫- الو ‫- بله.
‫من لوئیسم.
‫ونگ موبایلش رو توی دفتر جا گذاشته.
‫واقعا؟
‫گفتم شاید بخوای بدونی.
‫پس...
‫الان خود ونگ کجاست؟
‫گفت میره خونه.
‫باشه.
‫ممنونم.
‫اون اینجاست.
‫ونگ اومده خونه اش.
‫بینشون خراب نمیشه.
‫واقعا نگران بودی ها، نه؟
‫کجا داری میری؟
‫این وقت شب کجا داری میری؟
‫خب...
‫خب چی؟
‫خودت چی؟ ‫اینجا چیکار می کنی؟
‫اینجا چیکار می کنم؟
‫اومدم اینجا...
‫تا برات توضیح بدم ‫چون صدات عصبانی بود.
‫و خب اینکه ما شمع فوت نکردیم.
‫برای همین اومدم که با هم شمع فوت کنیم.
‫بیا با هم کیک بخوریم و حرف بزنیم.
‫بیا همین رو بگیم.
‫خیلی طولانیه.
‫بیا چیزای غیر ضروری رو نگیم.
‫اومدم اینجا تا برات توضیح ‫بدم چون صدات عصبانی بود.
‫و خب اینکه ما شمع فوت نکردیم. ‫بیا با هم کیک بخوریم و حرف بزنیم.
‫بیا کیک بخوریم.
‫راستی، در مورد گردنبند...
‫می خواستم خوشگل ترین ‫گردنبند رو برات بگیرم.
‫ولی من خیلی بد سلیقه ام.
‫برای همین از سه یی خواستم انتخاب کنه.
‫گفتم می خوام گردنبندی ‫برات بگیرم که خیلی بهت بیاد.
‫من فقط به نظر یه خانوم نیاز داشتم.
‫من خیلی بد سلیقه ام.
‫دلیلش این بود.
‫آها، در مورد مربای یوزو...
‫بهت نگفتم مربای یوزو رو ‫سه یی بهم داده...
‫چون که...
‫چون که فکر می کردم مسئله مهمی نیست.
‫اصلا فراموش کرده بودم ‫سه یی اون رو بهم داده.
‫ببخشید که بهت نگفتم.
‫سوءتفاهم شده بود.
‫همین؟
‫آره.
‫فکر می کنی این دیگه ‫همه چی رو توجیه می کنه؟
‫چون خب کل قضیه همینه.
‫بیا با هم کیک بخوریم.
‫کیک توت فرنگی مورد علاقه اته.
‫ولی خیلی دیر شده.
‫تولدم تموم شد دیگه.
‫نه ساعت 11...
‫آخ از 12 گذشته.
‫بازم کافه ها تا دیروقت بازن.
‫این دور و بر کافه ای...
‫بیا بریم بالا.
‫با هم کیک بخوریم.
‫بریم سفر؟
‫- سفر؟ ‫- دو روز تعطیلی آخر هفته.
‫صبح ها می تونن برن پیاده روی.
‫اصلا هم خوب نیست.
‫چه خوشگله.
‫فقط عصرها تلفنی رزرو می کنن.
‫خیلی معروفه. ‫اگه دیر کنیم، پریده.
‫- نگران نباش. ‫- مهم نیست.
‫من اونجا رو دوست دارم. ‫اون اتاق رو بدین به من.
‫- بیا خودمون رو بزنیم به بی خبری. ‫- نمیشه که اونطوری باشه.
‫من اتاقی رو گرفتم که نمی خواستم.
‫برای همین می خوام شکایت کنم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«بخش دوازدهم: مربای یوزو»
‫تو کی هستی؟
‫ها؟ ‫یه قورباغه ست.
‫سلول عشق ونگ رو یادتون میاد...
‫سلام سلول عشق یومی.
‫تو کی هستی؟
‫من سلول عشق ونگم.
‫که به یه قورباغه تغییر شکل داد ‫و وارد قلب یومی شد؟
‫آره درسته!
‫تو نمی خوای برگردی خونه؟
‫چرا، وقتش که شد برمی گردم.
‫- وقتش؟ ‫- چی؟
‫وقتی یک خانوم و آقا ‫همدیگه رو دوست داشته باشن،
‫کرمچاله عشق باز میشه.
‫کرمچاله عشق باز شد!
‫بچه ها، من دیگه میرم.
‫♫آشنایی دیرپای ما فراموش میشه♫
‫- ♫و هیچوقت ازش یاد نمیشه؟♫ ‫- بابت همه چیز ممنون!
‫خداحافظ!
‫ما با هم صمیمی شده بودیم. ‫دیدن رفتنت خیلی ناراحت کننده ست.
‫ناراحتی نداره که.
‫از این به بعد زود به ‫زود همدیگه رو می بینیم.
‫♫و روزهای خوب گذشته چطور؟♫
‫♫بدرود روزهای خوب گذشته ♫
‫آی!
‫- برو داخل. ‫- باشه، خداحافظ.
-Go on in. -Okay, bye.
‫- یومی. ‫- بله؟
‫از اون روز به بعد، ‫کرمچاله اکثر وقتا باز میشد.
‫چه خوشمزه ست.
‫سلام، گشنگی! ‫من برگشتم!
‫و اون هر از گاهی ‫میومد و به شهر سر می زد.
‫- میشه به من یه دونه بدی؟ ‫- نه.
‫ونگ. هوا گرمه.
‫گرمه؟ ‫ای وای من.
‫شب ها هم گرمه. ‫دیگه واقعا تابستونه.
‫حق با توئه.
‫هنوز تا فیلم شروع بشه ‫یک ساعت وقت داریم.
‫می خوای بریم داخل ‫یه جای خنک منتظر بمونیم؟
‫- آره خوبه. ‫- بریم.
‫«ماروتیس براون»
‫تو برو بشین. ‫من سفارش رو میارم.
‫ونگ.
‫یه پیشنهاد جالبی برات دارم.
‫- چی؟ ‫- خب...
‫- کار طاقت فرساییه. ‫- چی؟
‫کار طاقت فرسا؟
‫نمی دونم منظورت از این حرف چیه.
‫می دونی دیگه. خب...
‫بعدش خیلی خسته میشی،
‫و عرق می کنی.
‫واقعا؟
‫کنجکاوم بدونم چیه.
‫آره. ولی...
‫من واقعا دلم می خواد انجامش بدم،
‫ولی مطمئن نبودم ‫که تو دلت بخواد یا نه.
‫دلم می خواد.
‫- من که هنوز نگفتم چیه. ‫- ولی من بازم دلم می خواد.
‫- بعدش نمی تونی نظرت رو عوض کنی ها. ‫- امکان نداره.
‫بیا این کار رو بکنیم!
‫بریم دوی ماراتن.
‫من همیشه تنها توش شرکت می کردم،
‫ولی امسال دیگه تنها نیستم.
‫چیه؟
‫دستم انداختی.
‫چیه؟ ‫از چی ناراحتی؟
‫هیچی.
‫ها؟
‫چیه؟
‫چای شیر با شکر سیاهتون آماده ست.
‫ممنون.
‫وایستا منم بیام.
‫وای چه خنکه. ‫خیلی خوبه.
‫یه لحظه صبر کن. ‫همش از دفتر برام پیام میاد.
‫حتما این حیف نون ها ‫سر یه چیزی به مشکل خوردن.
‫- ارتباط برقرار نمی شود... ‫- چی؟
‫- چیه؟ ‫- چی چیه؟
‫چرا داری من رو نگاه می کنی؟
‫- همینطوری. ‫- همینطوری؟
‫- نباید بهت نگاه کنم؟ ‫- چرا می تونی.
‫جذابم دیگه، مگه نه؟
‫جذاب نیستی، ولی بانمکی.
‫وای خدا. اونی که بانمکه توئی.
‫من یه کم خفنم.
‫- خفن؟ کی رو می گی؟ ‫- الو؟
‫- من خفنم. ‫- هی اونی که زنگ زدی حرف بزن ببینم.
‫الو؟ ‫نفهمیدم جواب دادی.
‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫آره. ‫لوئیس جواب نداد.
‫بگو با مال من امتحانش کنه. ‫مال من هیچ مشکلی نداشت.
‫آره. هر وقت برگشت ‫بهش بگو به من زنگ بزنه.
‫باشه.
‫چی شده؟ ‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه. ‫چیز مهمی نیست.
‫همون دوستت بود، نه؟ ‫همونی که باهاش صمیمی هستی.
‫- لوئیس؟ ‫- نه، لوئیس رو نمی گم.
‫همون دوستت نبود ‫که کارگردان هنری بود؟
‫- اسمش سه یی نبود؟ ‫- چرا، سه ییه،
‫ولی خیلی صمیمی نیستیم.
‫چی؟ مگه شماها شرکتتون رو به خاطر ‫اینکه با هم صمیمی بودین راه ننداختین؟
‫ما یه کارگردان هنری لازم داشتیم.
‫مثل سگ و گربه هستیم. ‫همیشه در حال دعواییم.
‫وقتی اینطوری می گی ‫انگار خیلی صمیمی هستین.
‫دارم راستش رو بهت می گم.
‫ولی سه یی...
‫خیلی اسم دخترونه ایه، ‫بقیه حتما اون رو با یه دختر اشتباه می گیرن.
‫خب اون دختره.
‫- چی؟ ‫- سه یی دختره.
‫نمی دونستم که دختره.
‫عه؟ یادم رفته بود بهت بگم؟
‫«مناظره یک ثانیه ای: ‫آیا زن و مرد می تونن با هم دوست باشن؟»
‫ما زیاد وقت نداریم، ‫پس سریع بریم سر اصل مطلب.
‫- اول منطق شروع... ‫- من! می خوام اول من شروع کنم!
‫یه زن و مرد نمی تونن با هم دوست باشن!
‫چون که...
‫آخه امکان نداره!
‫می خواد دوستی باشه یا نباشه! ‫من که اجازه نمیدم!
‫دلیلی که اجازه نمیدم اینه که... ‫همینه که هست.
‫اصلا اجازه همچین چیزی رو نمیدم.
‫چی داری می گی واسه خودت؟ ‫سعی کن یه کم منطقی باشی.
‫منطق، استدلالت رو بهمون بگو.
‫الان براتون مختصر و مفید توضیح میدم ‫که چرا یه زن و مرد می تونن با هم دوست باشن.
‫حتی کلی اطلاعات جمع کردم...
‫نمی خوام بشنوم!
‫شاید منطق بتونه قبولش کنه، ‫ولی من نمی تونم!
‫اصلا چیزی به اسم دوستی ‫بین زن و مرد وجود نداره!
‫احساس. وقت مناظره داره تموم میشه.
‫همین الان هم یک ثانیه گذشت. ‫با این وضع، یومی ناراحت به نظر می رسه.
‫خب من الان واقعا خیلی ناراحتم!
‫اینطوری نمیشه. ‫واکنش شماره یک بیا اینجا.
‫من رو صدا زدین؟ ‫باید چه واکنشی نشون بدم؟
‫واقعا؟ ‫خیال کردم یه مرده.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫تعجی نداره. ‫با خودم گفتم چرا اسمش دخترونه ست ها.
‫درسته. ‫اسم مردونه ای نیست.
‫درسته.
‫اسم این آقا سلول بصیرته.
‫اون تنها و دور از شهر زندگی می کنه.
‫چون که اون یه استعداد بخصوص داره.
‫وای، نه!
‫سلول بصیرت می تونه ‫آینده یومی رو از قبل ببینه.
‫بچه ها! ‫بچه ها!
‫بچه ها. ‫سلول بصیرت اینجاست.
‫سلول بصیرت. ‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫بچه ها، ‫من یه چیزی به دلم افتاده.
‫شنیدم که دوست ونگ ‫یعنی سه یی یه دختره.
‫آره، درسته. ‫خب که چی؟
‫قراره برای یومی اتفاقی بیفته؟
‫به اسمش می خوره که خیلی خوشگل باشه.
‫- و... ‫-و چی؟
‫فکر کنم اون مجرده!
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫اوه، درسته.
‫پس واسه همین بود؟
‫چی؟
‫سری پیش فقط ‫لوئیس اومد و رفتیم شام خوردیم.
‫سه یی واسه این که ‫پیش نامزدش بود نیومد؟
‫فکر نکنم. ‫اون نامزد نداره.
‫من یه لحظه میرم سرویس بهداشتی.
‫نداره؟
‫چرا؟ ‫از هم جدا شدن؟
‫نه. ‫تا حالا ندیدم که نامزد داشته باشه.
‫زود برمی گردم.
‫یه چیز دیگه به دلم افتاده!
‫بچه ها!
‫چی؟ ‫باز برگشت.
‫باز چرا اومدی اینجا؟
‫در مورد اون دوستش، سه یی...
‫احساس می کنم ‫که اون از ونگ خوشش میاد.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫و فکر کنم ونگ هم قبلا از اون خوشش...
‫بسه!
‫به نظرم الان وقت مناسبی ‫واسه صحبت های تو نیست.
‫هیچ دلیلی واسه ‫اثبات فرضیاتت وجود نداره.
‫درسته. ‫چیزی وجود نداره.
‫درضمن، اصلا نمی دونیم ‫این حرفا واقعیت دارن یا نه.
‫منم فقط دارم بهتون می گم ‫تا اینا رو در نظر داشته باشین.
‫یومی و ونگ تا حالا ‫خیلی خوب با هم کنار اومدن.
‫- خوشحالم هستن. ‫- درسته!
‫پس برای چی باید بیخودی ‫نگران یه مشت فکر بیهوده باشه؟
‫نه نیازی نیست از قبل نگران بشه.
‫خب پس من دیگه میرم!
‫این چه مرگشه؟
‫دیگه بهش فکر نکن.
‫آخه جنسیت چه ربطی به کار داره؟ ‫چه افکار بچگانه ای.
‫کیم یومی. ‫انقدر نگرانش نباش.
‫سلام، بله؟
‫بله، آقای نام.
‫امروز کارم تموم شد دیگه.
‫بله، بیرونم...
‫چی؟
‫«نام جو هیوک»
‫میشه اصلاحش کنی ‫و سریع بفرستیش؟
‫باید تا ساعت نه بفرستمش.
‫اوه، واقعا؟
‫ولی من الان ایلسانم.
‫نمی تونم برگردم شرکت...
‫باشه.
‫پس میرم کافی نت ‫و بهتون یه زنگ می زنم.
‫باشه. ممنون.
‫چی شده؟ ‫مشکلی پیش اومده؟
‫یهویی داره می گه ‫باید یه گزارشی رو اصلاح کنم.
‫هنوز تا شروع فیلم وقت داریم؟
‫آره.
‫حدودا چهل دقیقه وقت داریم.
‫می خوای تو همینجا بمونی؟
‫من سریع میرم یه کافی نت.
‫الان لپ تاپم همراهم نیست.
‫خب بیا بریم خونه من.
‫- چی؟ ‫- خونه من نزدیک تره.
‫چرا می خوای بری کافی نت؟
‫اینطوری بهتر نیست؟
‫همش...
‫سر از اینجا در میارم.
‫دوباره که نرفتی لپ تاپت رو ‫به یه جایی بسپاری، مگه نه؟
‫چی؟
‫شوخی می کنم.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫یه کم طول می کشه.
‫خیلی طول می کشه؟ ‫بلیت های سینما رو لغو کنم؟
‫چی؟ نه. خیلی وقت داریم. ‫من فقط 20 دقیقه کار دارم.
‫فقط 20 دقیقه کار دارم.
‫یه کم قهوه می خوری؟
‫به غیر از قهوه چیز دیگه ای نداری؟
‫امروز خیلی قهوه خوردم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫به غیر از قهوه... ‫خب بذار ببینم.
‫چای یوزو دارم با آب میوه و...
‫اوه، این از تاریخ مصرفش گذشته.
‫عصاره جعفری وحشی هم دارم.
‫من چای یوزو می خورم. ‫سرد درستش کن.
‫باشه.
‫سرد.
‫عصاره جعفری وحشی!
‫«خانوم کیم یومی»
‫الو، خانوم کیم. ‫کارتون تموم شد؟
‫الان بررسیش می کنم.
‫چه خوشمزه ست.
‫بله، آقای نام.
‫خوبه. بررسیش کردم.
‫ممنونم.
‫خدا رو شکر.
‫اگه بازم مشکلی بود ‫بهم زنگ بزنین. خداحافظ.
‫ونگ. کجایی؟
‫اومدم یه کم نوشیدنی بخرم.
‫کارت تموم شد؟
‫چه زود. ‫الان میام بالا.
‫هنوز تا شروع فیلم وقت داریم، ‫پس عجله نکن.
‫باشه.
‫خونه اش همیشه تمیزه.
‫چطوری انقدر تمیز نگهش می داره؟
‫یعنی هر روز تمیز کاری می کنه؟
‫وای خدا، این چه خوشمزه ست.
‫یعنی خونگیه،
‫فروشگاهی نیست؟
‫تیکه های یوزو ضخیم و نامتوزانه.
‫دونه های شکر قابل رویتش هم ‫ثابت می کنه که خونگیه.
‫خونگیه؟
‫پس اگه خونگیه، ‫یعنی مامان ونگ درستش کرده؟
‫پس یومی داره ‫چای یوزوی مادر شوهرش رو می خوره.
‫واقعا اینطوره؟
‫روش برچسبی نداره.
‫نه. یه جای کار می لنگه.
‫طراحی شیشه ای که مربا توشه ‫جوریه که جوون پسنده.
‫درضمن، خیلی زیاد هم نیست.
‫خب که چی؟
‫مامان ها مربا رو تو ‫همچین شیشه ای نمی ریزن.
‫مامان ها معمولا همچین شیشه هایی رو ‫اون هم تا خرخره پر می کنن.
‫اشتباه می گم؟
‫خب نتیجه گیریت چیه؟
‫«زود خوب شو، گو ونگ.»
‫امکان نداره.
‫طبق نتیجه گیری های من...
‫کسی که این یوزوها رو خریده،
‫اون ها رو توی جوش شیرین شسته،
‫شیشه ها رو ضدعفونی کرده،
‫یوزوها رو به تیکه های نازک برش داده،
‫توشون شکر ریخته،
‫و به ونگ هدیه دادتش...
‫سه یی بوده؟
‫زود خوب شو، گو ونگ.
‫- هی. ‫- کارت تموم شد؟
‫- آره. ‫- خب پس بریم.
‫بذار اول این ها رو بذارم توی یخچال.
‫رفتم یه کم نوشیدنی بخرم ‫چون توی خونه هیچی نداشتم.
‫چرا؟ چای یوزو که خوب بود.
‫- واقعا؟ ‫- آره، واقعا خوب بود.
‫خونگیه؟
‫کی درستش کرده؟
‫- گو ونگ. ‫- چه ترشه.
‫بیا یکی بردار.
‫- این چیه؟ ‫- مربای یوزو.
‫می خوای مربای یوزو بفروشی؟
‫واست یکی آوردم. ‫بردار.
‫واسه من؟
‫شنیدم سرما خوردی. ‫صبح و شب یه کم ازش بخور.
‫حالت رو بهتر می کنه.
‫«زود خوب شو، گو ونگ.»
‫خودت که درستش نکردی، نه؟
‫این رو؟
‫وقتی سرما خورده بودم...
‫وقتی سرما خورده بودم، ‫سه یی واسم درستش کرد...
‫تا زودتر حالم خوب بشه.
‫می خوای این رو بهش بگی؟
‫من نمی خوام هیچ چیزی رو ‫از یومی مخفی کنم.
‫دلم نمی خواد بهش دروغ بگم.
‫کی گفت باید دروغ بگیم؟
‫من فقط می گم نیاز نیست ‫جزئیات غیر ضروری رو بگیم.
‫«یکی»
‫یکی اون رو بهم داد.
‫یکی اون رو بهش داد؟
‫همین؟
‫احساس می کنم ‫یه چیز بزرگی رو جا انداخت.
‫واقعا خوشمزه ست.
‫نمی دونم کی درستش کرده، ‫ولی خیلی خوشمزه ست.
‫که اینطور.
‫خب دیگه بیا بریم. ‫دیرمون میشه.
‫دوباره؟
‫نه. نباید بهشون بگم. ‫دلشون نمی خواد بشنونش.
‫سلول بصیرت،
‫که استعدادش زیادی برای ‫زندگی کردن توی شهر با بقیه ترسناک بود...
‫اینجا هیچکس صدامو نمی شنونه، نه؟
‫من یه چیز دیگه بهم الهام شد! ‫یه چیزی بهم الهام شد!
‫یومی و ونگ قراره که...
‫گاهی اوقات، متوجه چیزهایی میشد که دلش ‫می خواست هیچوقت در موردشون نمی فهمید.
‫«بخش سیزدهم: تولد یومی»
‫تموم شد.
‫لازم نیست پدیکور کنم، نه؟
‫چون قراره کفش بپوشم ‫انگشت های پام رو نمی بینه.
‫ولی اگه کفشات رو دربیاری چی؟
‫کی می دونه؟
‫فردا روز خاصیه.
‫چی بپوشم؟
‫یومی.
‫قشنگ ترین لباست چیه؟
‫باید اون رو بپوشی.
‫فردا یه روز خاصه.
‫هی، بازیگوش. ‫جو گیر نشو.
‫من که چیزی نگفتم. ‫می گم روز تولدش باید خوشگل باشه.
‫خب تولدش باشه، که چی؟
‫دست بردار.
‫احساس، هنوز بیداری؟
‫خوابم نمی بره.
‫دیگه امسال تولد ‫خوب و خوشی داره، مگه نه؟
‫توی سه سال گذشته خیلی تنها بود.
‫آره می دونم.
‫از آخرین باری که روز ‫تولدش تنها نبود خیلی می گذره.
‫راستی، اون چیه؟
‫ماهه دیگه.
‫ماه اونطرفه.
‫پس اون چیه؟
‫اون ساقه رو بالاش می بینی؟
‫سبزه...
‫- میوه یوزوئه! ‫- میوه یوزوئه!
‫- یوزوئه؟ ‫- اینجا چیکار می کنه؟
‫- وای خدا جون. ‫- چه خبر شده؟
‫ممکنه همونی باشه ‫که سه یی بهش داد؟
‫ونگ توی شبکه های اجتماعی نیست.
‫ونگ توی دانشگاه اوگی سال آخری بود، ‫«آشنایی در دانشگاه»
‫سه یی و ونگ هم توی دانشگاه همکلاسی بودن. ‫«دوست های دانشگاهی»
‫«آشنایی در دانشگاه»
‫آره.
‫باید صفحه مجازی ‫اوگی رو نگاه کنم.
‫خوشمزه به نظر می رسه. ‫با ونگ رفتی؟
‫پیداش کردم.
‫سه یی اینه.
‫سئو سه یی.
‫خوشگله.
‫یه شب کاری دیگه.
‫ما سه تفنگدار از پسش برمیایم.
‫آخر هفته ست.
‫یه کم مربای یوزو درست کردم.
‫به عنوان هدیه میدمشون ‫به کسایی که دوستشون دارم.
‫کی درستش کرده؟
‫این رو؟ ‫«زود خوب شو، گو ونگ.»
‫یکی اون رو بهم داد. ‫«یه کم مربای یوزو درست کردم.»
‫سه یی کسی بوده که اون رو بهش داده! ‫همون یوزوی کوفتی رو!
‫اون گفت یکی اون رو بهش داده. ‫پس سه یی بود!
‫احساس، آروم باش.
‫حالا که روبی رفته پی کارش ‫باید با سه یی سر و کله بزنیم؟
‫شوخیت گرفته!
‫آروم باش، احساس. ‫امروز تولدشه.
‫اگه انقدر ناراحت باشه ‫نمی تونه ونگ رو ببینه.
‫ولم کن. ‫گفتم، ولم کن!
‫- ول کن! ‫- بیا ببینم.
‫مشکلت چیه؟ ولم کن!
‫بعد از من تکرار کنین.
‫ما آرومیم.
‫- ما آرومیم. ‫- ما آرومیم.
‫بیخیال یوزو میشیم.
‫- بیخیال یوزو میشیم. ‫- بیخیال یوزو میشیم.
‫سلول ها، الان چه حس و حالی دارین؟
‫به آرامش درونی رسیدین؟
‫خانوم.
‫بله، احساس.
‫آیا تونستی به آرامش درونی برسی؟
‫رسیدن به آرامش درونی...
‫قطعا کار آسونی نیست.
‫واسه همین من می خوام که...
‫حقش رو بذارم کف دستش!
‫احساس! آروم باش.
‫نمی تونم. ‫یومی باید در موردش با ونگ صحبت کنه.
‫باید بهش هشدار بده!
‫آخه الان؟ نصف شبه!
‫چه اهمیتی داره؟
‫عدم صداقت بین آدما ‫همه چیز رو خراب می کنه.
‫«ونگ.»
‫«مربای یوزو رو کی بهت داده؟»
‫«تولدت مبارک.»
‫«ساعت از 12 گذشت، ‫پس دیگه الان روز تولدته.»
‫«خوابای قشنگ ببینی.»
‫- یه قلب! ‫- تبدیل به قلب شد.
‫احساس، هنوز هم ‫باید به ونگ هشدار بدی؟
‫نه، نیاز نیست.
‫یهویی به آرامش درونی رسیدم.
‫«مربای یوزو رو کی بهت داده؟»
‫«ممنون، ونگ.»
‫«تو هم خوابای قشنگ ببینی.»
‫یه قلب دیگه هم اضافه کن.
‫یه دونه دیگه.
‫«ممنون، ونگ. ‫تو هم خوابای قشنگ ببینی.»
‫از اینجا خوشت میاد؟
‫آره، غذاش خوشمزه ست. ‫همه چیزش خوشمزه ست.
‫راستی، ‫چون خیلی گشنم بود یادم رفت.
‫یه لحظه نخور.
‫باید عکس بگیرم.
‫از غذای روز تولدم ‫و کسی که کنارش بودم.
‫اگه این عکس ها رو نذارم، ‫دوستام واسم افسوس می خورن.
‫ولی خب کارت تبریکی آماده نکردم.
‫بلد نیستم از این چیزا بنویسم.
‫ونگ.
‫می خوام از این هم عکس بگیرم.
‫خب تموم شد.
‫بازش کن.
‫- اینجا؟ ‫- چرا که نه؟
‫یعنی چی می تونه باشه؟
‫«طول جعبه تقریبا 45 سانتی متره.»
‫«ولی خیلی سبکه.»
‫باید کیف دستی باشه.
‫من این همه پول رو میارم وسط.
‫فکر کنم فهمیدم چیه.
‫واقعا؟
‫اولش با حرف «ک» شروع نمیشه؟
‫چرا خودت یه نگاه نمیندازی؟
‫فکر نکنم با «ک» شروع بشه.
‫چی؟ گولم زدی.
‫خب بذار دوباره حدس بزنم.
‫کاغذ کادوش بوی خوبی میده.
‫- واقعا؟ ‫- حتما فروشنده بهش عطر زده.
‫پس باید...
‫باید عطر باشه. مطمئنم.
‫عطر هم نیست.
‫این چیه؟
‫گوشواره ست؟
‫نمی دونم.
‫جعبه اش واسه ‫یه جفت گوشواره زیادی بزرگه.
‫پس حتما باید...
‫گردنبند باشه. ‫من هر چی دارم رو میارم وسط.
‫همش رو.
‫خب. حالا اگه حدساتون تموم شد، ‫گردونه رو می چرخونم.
‫بزن بریم!
‫- برو که رفتیم! ‫- ببینیم چی میشه.
‫- وای خدا جون. ‫- نه.
‫- آره! ‫- وای خدا!
‫- اون چیه؟ ‫- وایستاد.
‫چی نوشته؟
‫نه. خواهش می کنم، نه!
‫امکان نداره.
‫نه!
‫- چی؟ ‫- اون چیه؟
‫«کادویی که عصبانیت می کنه»؟
‫یه شارژر قابل حمل؟
‫به نظر میومد ‫که یکیش رو لازم داری.
‫اشتباه می کنم؟
‫نه، درست می گی.
‫ممنون.
‫ازش خوشت اومد؟
‫آره، معلومه. ‫واقعا یکی لازم داشتم.
‫وای خدا، ‫خوشحالم که خوشت اومد.
‫ممنون. ‫ازش خوب استفاده می کنم.
‫لعنتی. این چیه دیگه؟ ‫اسم این رو گذاشتی کادوی تولد؟
‫آخه رشته ونگ مهندسی بوده.
‫توی رشته مهندسی علاقه شدیدی ‫به لوازم الکترونیکی دارن.
‫شوخیت گرفته؟ ‫لوازم الکترونیکی همشون که یه جور نیستن.
‫حداقل یه بلندگوی بی سیم می خرید، ‫شارژر قابل حمل چی بود دیگه؟
‫بازم باید گرون باشه. ‫ظرفیتش بالاست.
‫اصلا عاشقونه نیست.
‫بعد از سه سال این ‫اولین تولدیه که تنها نیست.
‫برای تولد امسالش خیلی ذوق داشتم.
‫چقدر آشغال جمع شد.
‫روشنش کن که ‫مطمئن بشیم کار می کنه.
‫خونه روشنش می کنم.
‫روشنش کن حالا.
‫دکمه اش رو بزن ببینیم ‫چراغش روشن میشه یا نه.
‫مطمئنم کار می کنه.
‫اوا.
‫صبر کنین. ‫هنوز کامل واینستاده.
‫- هی، ببینین. ‫- چه خبره؟
‫- وای، ببینین. ‫- وای خدا.
‫تولدت مبارک.
‫ممنونم.
‫خیلی خوشگله.
‫«کادویی که عصبانیت می کنه»
‫می دونستم!
‫همش مال تو.
‫من به ونگ ایمان داشتم.
‫می دونستم ناامیدمون نمی کنه.
‫یوهو!
‫خیلی خوشگله.
‫آره.
‫چی؟
‫خیلی ازش خوشم اومد. ‫ممنونم.
‫درسته.
‫واقعا؟
‫سه یی کی لازمه من بیام؟
‫باشه. بهت زنگ می زنم. ‫فعلا.
‫باید بری جایی؟
‫راستش...
‫راستی، تو قبلا گفته بودی ‫دوست داری دفتر کارم رو ببینی.
‫چی؟ ‫آره.
‫انگاری باید یه سر برم دفتر.
‫بعد اینکه تموم کردیم با هم بریم؟
‫یا اینکه می تونی اینجا صبر...
‫واقعا مشکلی ندارم. ‫با هم بریم.
‫- نه اگه راحت نیستی... ‫- نه، راحتم.
‫- با هم بریم. ‫- باشه، حتما.
‫همه هستن، آره؟
‫لوئیس و سه یی.
‫آره.
‫صبر کن ببینم، ‫سر و شکل یومی خوبه؟
‫لباس جدیداش رو پوشیده.
‫حتی ناخناش رو مانیکور و پدیکور کرده.
‫دیشبم یه ماسک صورت گذاشت، ‫برای همین پوستش عالی شده.
‫اون گردنبنده رو هم پوشیده، ‫که خیلیم خوشگله.
‫- امروز یومی عالی شده! ‫- امروز یومی عالی شده!
‫عالیه!
‫اگه بخواد با سه یی رو به رو بشه، ‫امروز وقتشه!
‫من تموم کردم. ‫بریم.
‫- باشه. ‫- بریم.
‫دفتر من اینجاست.
‫کل این ساختمون؟
‫نه، یکی از دفترهای اینجا رو اجاره کردیم.
‫پس که اینطور.
‫- بریم داخل. ‫- باشه.
‫«استودیو سلو» ‫«اول اسم سه یی و لوئیس و ونگ»
‫اینجاست.
‫میشه من یه لحظه ‫تا سرویس بهداشتی برم؟
‫- اونجاست. ‫- تو برو من میام.
‫پس من میرم توی دفتر.
‫چه مرگم شده؟ ‫چرا انقدر استرس دارم؟
‫بچه ها، استرس نداشته باشین.
‫- همه چی خوب پیش میره. ‫- آره.
‫فقط طبق نقشه من پیش برید. ‫خوب گوش کنین، باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫اول تا سه یی رو دید، سلام می کنه.
‫سلام.
‫از آشناییتون خوشبختم. ‫اسم من کیم یومیه.
‫منم از آشناییتون خوشبختم. ‫اسم منم سئو سه ییه.
‫اون کل عصر رو داشته کار می کرده ‫پس حتما خسته به نظر می رسه.
‫اما یومی امروز ‫عالی به نظر می رسه،
‫برای همینم سه یی این حس ‫بهش دست میده که به چشم نمیاد.
‫ها؟ چه خبره؟ ‫این دختره چه خوشگله.
‫واکنش شماره یک، ‫مطمئن شو که لبخند به لب داره.
‫باشه، گرفتم!
‫چیزی که مهمه اینه که ‫چشماش نباید لبخند بزنن.
‫چرا؟
‫چون یومی موقع سلام کردنش ‫قراره با چشماش حمله لیزری کنه.
‫از آشناییت خوشوقتم سه یی.
‫همچنین.
‫این دختره چشه؟ ‫دست کم گرفته بودمش.
‫بعد از نگاه های خیره اش، ‫سه یی حسابی می ترسه،
‫و یومی ازش جلو می زنه.
‫- آره. ‫- آره.
‫بعد از اینکه به سه یی فهموندیم رئیس کیه، ‫طعمه رو میندازیم.
‫راستی، بابت مربای یوزو ممنون.
‫وقتی خونه ونگ بودم خوردم.
‫خوشمزه بود. ‫شما درستش کرده بودی درسته؟
‫برای ونگ درستش کردی، اما من تمومش کردم.
‫در اون لحظه، کل اطلاعات ‫حالت نگاه سه یی رو جمع آوری کن.
‫چیزی رو جا ننداز. ‫همه چیز رو همونجا بررسی کن.
‫من، سلول کاراگاه،
‫توی 10 ثانیه می تونم همه ‫چی رو در مورد سه یی بفهمم.
‫خب! عالیه.
‫بچه، ما از پسش برمیایم.
‫- آره، ما از پسش برمیایم! ‫- آره، ما از پسش برمیایم!
‫بچه ها، یه مشکلی داریم.
‫چه مشکلی؟
‫ببینین، پشت سرش.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- سه ییه. ‫- سه ییه.
‫چی؟ ‫باورم نمیشه یومی اینجا بهش برخورده.
‫نقشه مون نقش بر آب شد که!
‫باید سلام کنه.
‫نه، نباید.
‫این اولین باره که ‫داره سه یی رو می بینه.
‫اگه الان بهش سلام کنه...
‫می فهمه که رفته ‫صفحه مجازیش رو نگاه کرده.
‫فعلا، باید تظاهر کنه نمی شناستش.
‫ببخشید. ‫شما یومی هستی؟
‫شما کیم یومی هستی، درسته؟
‫خب...
‫چی شد؟ ‫سه یی شناختش.
‫این جزو نقشه مون نبود.
‫بچه ها، چی باید بگه؟
‫بچه ها، کجایین؟
‫لعنتی. ‫نـــه!
‫ذهن یومی خالی شد.
‫شما کیم یومی نیستی؟
‫خب...
‫- چرا هستم. ‫- شما یومی هستی.
‫سلام، من همکار ونگم.
‫جالبه اینجا همدیگه رو دیدیم.
‫خیلی از آشناییتون خوشبختم.
‫- بله. ‫- خیلی می خواستم شخصا ببینمتون.
‫«بخش چهاردم: تولد یومی، قسمت دوم»
‫صحیح، که اینطور.
‫سلام.
‫شما من رو از کجا می شناسی؟
‫شما و اوگی با هم کار می کنین.
‫من صفحه مجازیت رو از صفحه ‫اوگی پیدا کردم و عکسات رو دیدم.
‫ونگ بهم گفته بود ‫داره با یکی آشنا میشه،
‫برای همین کنجکاو شدم.
‫که اینطور.
‫باید بگم که از نزدیک خیلی نازتری.
‫ممنون.
‫می تونی از این ‫استفاده کنی سه یی.
‫ممنونم.
‫صبر کن ببینم.
‫انگار اسمم رو می دونی.
‫بچه ها، من می ترسم.
‫بچه ها! کجایین؟
‫- منطق! ‫- عشق.
‫چیکار کنیم؟ ‫سه یی خیلی با اعتماد به نفسه.
‫نباید دست کم بگیریمش. ‫می ترسم توی دامش بیفتیم.
‫یومی، خودت رو جمع کن.
‫اسمم رو از کجا می دونی؟
‫درسته.
‫شنیده بودم که تنها کارمند خانوم شمایی.
‫ونگ قبلا بهم گفته بود.
‫آهان، که اینطور.
‫فکر کنم ونگ کلی ‫در مورد من حرف زده.
‫فقط بهم گفت ‫از دانشگاه با هم دوستین.
‫صحیح. ‫مگه میشه در مورد من بهت نگفته باشه؟
‫من و ونگ از 20 سالگی با هم دوستیم.
‫خدای من.
‫یعنی ما بیشتر از یه دهه ست ‫که با هم دوستیم.
‫از همون اول سریع با هم صمیمی شدیم.
‫به خاطراتش گوش نکن. ‫نادیده بگیرش.
‫سال اول با هم همکلاسی بودیم.
‫چون سرگرمی هامون یکی بود ‫هر روزمون رو با هم می گذروندیم.
‫بعدا، برنامه کلاسیمون رو ‫با هم هماهنگ کردیم...
‫تا بتونیم با هم بازی کنیم و غذا بخوریم.
‫عملا همه کارامون رو با هم می کردیم.
‫جان؟
‫چی گفتی؟
‫می گم موقع دانشگاه من و ونگ...
‫همش با هم بودیم،
‫ما دو تا با لوئیس...
‫دوستامون به ما می گفتن...
‫دوستامون به ما می گفتن «سه تفنگدار»...
‫وای خدا ببخشید.
‫چرا خاموش نمیشه؟
‫چه مرگشه؟
‫آخیش بالاخره.
‫چی داشتی می گفتی؟ ‫نشنیدم.
‫هیچی.
‫آهان. ‫هیچی.
‫آفرین، یومی.
‫خب حالا بریم سراغ نقشه.
‫اصل کاری. ‫یوزو!
‫از این طرف.
‫اوه راستی.
‫بابت مربای یوزو دستت درد نکنه.
‫خونه ونگ که بودم خوردم. ‫خیلی خوشمزه بود.
‫خودت درستش کرده بودی؟
‫ممنون که مراقب ونگ بودی.
‫- خوبه، آفرین یومی. ‫- خوبه، آفرین یومی.
‫خواهش می کنم. دوستیم دیگه. ‫معلومه که باید مراقبش باشم.
‫به هر حال لطف کردی.
‫راستی، می دونستم بهت میاد.
‫بله؟
‫گردنبند رو می گم. ‫من انتخابش کردم.
‫گفت برای تولدته.
‫همش چیزای عجیب غریب انتخاب می کرد ‫برای همین من این رو براش انتخاب کردم.
‫بهت میاد. ‫ازش خوشت اومد؟
‫بریم.
‫صبر کن ببینم.
‫چطور شد شما با هم اومدین؟
‫توی سرویس بهداشتی همدیگه رو دیدیم.
‫سلام و احوال پرسی هم کردیم.
‫پس همه با هم آشنا شدین. ‫لوئیس رو هم که قبلا دیدی.
‫بله. ‫سلام.
‫- سلام. ‫- تو قرارشون رو خراب کردی.
‫باید شرمنده باشی.
‫ببخشید یومی.
‫اشکال نداره.
‫فقط 10 دقیقه طول می کشه یومی. ‫لطفا همینجا بمون.
‫باشه، اشکال نداره. ‫راحت باش.
‫- اینجا... ‫- اینجا بشین.
‫باشه.
‫بشین و بجنب.
‫چیزی می خوری؟
‫زیاد خوردم. ‫سیرم.
‫حالا بازم.
‫آهان، راستی.
‫از اون مربای یوزویی ‫که درست کردم اینجا هم داریم.
‫می خوای؟
‫نه ممنون.
‫باشه.
‫- یو سی کی؟ ‫- سی؟
‫وکتور.
‫اینجوری اومد بیرون؟
‫- نه. ‫- ببین.
‫مه رفته، ولی بقیه کجان؟
‫بقیه کجا رفتن؟
‫ها؟
‫چه خبره؟
‫تا حالا همچین گلی رو ندیده بودم.
‫یکی دیگه هم اونجاست.
‫نزدیکش نشو.
‫عشق.
‫مراقب باش. اگه گرده اش ‫رو تنفس کنی آلوده میشی.
‫آلوده؟
‫این گل شکاکیته. ‫باعث میشه شک کنی.
‫فکر کنم سه یی پخششون کرد. ‫ببین.
‫- ونگ و سه یی... ‫- احساس.
‫بین اون و سه یی چه خبره؟
‫مربای یوزو روی مخمه.
‫تو اونجا چیکار می کنی؟
‫چرا باهاش رفتی گردنبند انتخاب کردی؟
‫ببین رابط کاربر با ناچ اسکرین قطع نشده؟ ‫(سنسور بالای صفحه گوشی)
‫الان نمی تونم درستش کنم. ‫بذار همینطوری بمونه.
‫نشانگرهای جدید فروشگاه چی؟
‫ویرایششون کردم و دوباره ساختمشون.
‫مشکل خرید درون برنامه ای ‫که قبلا باهاش مواجه شدیم چی؟
‫فکر نکنم اون تقصیر ما بود.
‫پس مشکل خوده برنامه خریده؟
‫به نظرم.
‫بیا اول دوباره امتحانش کنیم. اگه بازم ‫کار نکرد، درخواست رسیدگی می فرستیم.
‫حوصله ات سر رفته؟
‫- نه. ‫- بیشتر از چیزی که فکر می کردم طول کشید.
‫می خوای بعدش بریم چی بخوریم؟
‫فرقی نداره.
‫فرقی نداره؟ ‫سخت شد که.
‫می تونین برید اونجا.
‫- کجا؟ ‫- اونجا که همیشه میریم.
‫پاجون فروشی. ‫«خاگینه پیازچه»
‫فکر نکنم یومی نوشابه دوست داشته باشه.
‫وای. ‫نوشابه دوست نداری؟
‫خب اینطوری نیست ‫که دوست نداشته باشم.
‫ونگ عاشق نوشابه ست.
‫وقتی تا دیروقت کار می کنیم، ‫همیشه میریم پاجون و نوشابه می خوریم.
‫من عاشق نوشابه نیستم.
‫چرا بابا.
‫حتی اگه دوست نداری هم ‫باید هر از گاهی باهاش بخوری.
‫اون دیوونه نوشابه ست.
‫هر روز با هم نوشابه می خورن.
‫بین شما دو تا چه خبره؟
‫چیکار کنیم عشق؟ ‫همینجور هی داره گل رشد می کنه.
‫همش دارم می برمشون، ‫اما چون سه یی اینجاست متوقف نمیشن.
‫سه یی همش میکارتشون.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- اول،
‫باید از سه یی دور بشیم.
‫برنامه داره کار می کنه.
‫بیا یه بار دیگه امتحانش کنیم ‫و برای امروز دیگه جمعش کنیم.
‫باشه. ‫یه استراحتی بکنیم.
‫من باید برم دستشویی.
‫یومی حوصله ات سر نرفته؟ ‫کارم کم کم...
‫چی؟
‫کجاست؟
‫شاید رفته سرویس بهداشتی.
‫ها؟
‫«ونگ، انگار خیلی می خواست طول بکشه.»
‫«رفتم که مزاحمت نباشم.»
‫«بعدا بهم زنگ بزن.»
‫«گو ونگ»
‫الو؟
‫یومی کجایی؟
‫کارت تموم شد؟
‫کمابیش.
‫نفهمیدم پیام دادی.
‫فکر کردم رفتی سرویس بهداشتی.
‫به نظر میومد سرت شلوغه.
‫حس کردم مایه اذیتتم.
‫گفتم که کارم زود تموم میشه.
‫بیشتر از چیزی که فکر می کردم طول کشید.
‫بازم، چرا بدون اینکه ‫چیزی بگی رفتی؟
‫نمی خواستم مزاحم کارت بشم. ‫برای همینم بهت پیام دادم.
‫می خواستم ببرمت یه جای خوب.
‫اشکال نداره.
‫با دوستات برو. ‫خیلی کار کردین.
‫امروز تولد توئه.
‫دیگه من رو بیرون دعوت کردی.
‫بازم.
‫یه کادو هم برام گرفتی.
‫کافیه دیگه. ‫نمی خواد انقدر تلاش کنی.
‫تلاش؟
‫نمی خواد نگران چیزی باشی.
‫یومی.
‫عصبانی ای؟
‫من؟
‫چرا باید عصبانی باشم؟
‫یه غذای خوب مهمونم کردی ‫و یه گردنبند گرون برام گرفتی.
‫عصبانی نیستم.
‫اگه عصبانی می بودم ‫که میشدم یه آدم عوضی.
‫ولی...
‫ولی؟
‫حتما باید با سه یی ‫می رفتی گردنبند رو انتخاب کنی؟
‫چرا نگفتی سه یی بهت ‫اون مربای یوزو رو داده؟
‫- یومی. ‫- می خوام قطع کنم.
‫بیرون خوش بگذره و خوب بخوابی.
‫صبر کن. ‫الو؟
‫یومی کجاست؟
‫رفت خونه.
‫چرا؟
‫فکر کرد کارم طول می کشه ‫و مزاحممون میشه.
‫بازم خوب میشد اگه باهامون میومد.
‫گفتی امروز تولدشه.
‫اوضاع خوبه؟
‫چرا همینجوری بی خداحافظی رفت؟
‫عصبانی بود؟
‫چرا عصبانی بود؟
‫یعنی نمی دونی؟
‫من از کجا بدونم؟
‫به نظرم می دونی.
‫کجا داری میری؟
‫خونه.
‫نمیای بریم بیرون یه چیزی بخوریم؟
‫لوئیس بیا بریم یه چیزی بخوریم.
‫من که پایه ام.
‫من عاشق نوشابه ام؟
‫من عاشق دلسترم.
‫چون تو سفارش می دادی می خوردم.
‫ممنون.
‫چیزی موند دیگه؟
‫چرا اون حرف رو زدی؟
‫باید شب بخیر می گفتی و قطع می کردی.
‫احساس. ‫حالت خوبه؟
‫منطق. ‫وضعیت اینجا چطوریه؟
‫دیگه گلی رشد نمی کنه.
‫چون از سه یی دور شدیم.
‫سه یی خیلی سمیه.
‫خوب شد ازش دور شدیم،
‫ولی الان چیکار کنیم؟
‫نمیشه تولدش اینطوری تموم بشه.
‫باید بره ونگ رو ببینه.
‫«ونگ، کجایی؟»
‫من میرم سراغ بقیه گل ها.
‫تا اون موقع برای بیرون رفتن آماده باشین.
‫فشن. ‫پاشو.
‫- چرا؟ ‫- باید دوباره بره بیرون.
‫قرارشون هنوز تموم نشده.
‫تمیزی. ‫می خواد بره بیرون.
‫هنوز صورت رو نشور ‫و آرایشش رو تمدید کن.
‫باشه. ‫دوباره دست به کار میشم.
‫«ونگ، کجایی؟»
‫منطق.
‫خبری از ونگ نشد؟
‫پیام ها رو نخونده.
‫زنگم نزده.
‫یعنی سرش با دوستاش گرمه؟
‫اگه پیام ها رو از قصد نخونده باشه چی؟
‫حتما اونم عصبانیه.
‫نباید اون حرف رو می زد.
‫بیاین صبر کنیم. ‫وقتی پیام ها رو بخونه زنگ می زنه.
‫منطق. ‫من حس بدی دارم.
‫دلم شور می زنه.
‫طبیعیه که الان مضطرب باشیم.
‫اگه همه چی بینشون تموم بشه چی؟
‫زبونت رو گاز بگیر.
‫اگه تا فردا پیام نده، ‫احتمالا همه چی بینشون تمومه.
‫بعد از کلی وقت با یکی آشنا شد. ‫همه چیز رفت روی هوا.
‫من اونی ام که ناراحته.
‫من اونی ام که تولدشه.
‫چرا حس می کنم ‫انگار دارم تنبیه میشم؟
‫ناراحتم.
‫از خودم متنفرم.
‫چرا حس می کنم ‫انگار دارم تنبیه میشم؟
‫دلم برات تنگ شده.
‫بیا بهش زنگ بزنیم.
‫حتی پیام ها رو هم نخونده.
‫خب پس بیا بهش زنگ بزنیم.
‫اگه الان بهش زنگ نزنیم، ‫فردا برامون سخت تر میشه.
‫چرا جواب نمیده؟
‫جواب نمیده.
‫واقعا تموم شد.
‫ساکت باش.
‫الو؟
‫یومی؟
‫- الو ‫- بله.
‫من لوئیسم.
‫ونگ موبایلش رو توی دفتر جا گذاشته.
‫واقعا؟
‫گفتم شاید بخوای بدونی.
‫پس...
‫الان خود ونگ کجاست؟
‫گفت میره خونه.
‫باشه.
‫ممنونم.
‫اون اینجاست.
‫ونگ اومده خونه اش.
‫بینشون خراب نمیشه.
‫واقعا نگران بودی ها، نه؟
‫کجا داری میری؟
‫این وقت شب کجا داری میری؟
‫خب...
‫خب چی؟
‫خودت چی؟ ‫اینجا چیکار می کنی؟
‫اینجا چیکار می کنم؟
‫اومدم اینجا...
‫تا برات توضیح بدم ‫چون صدات عصبانی بود.
‫و خب اینکه ما شمع فوت نکردیم.
‫برای همین اومدم که با هم شمع فوت کنیم.
‫بیا با هم کیک بخوریم و حرف بزنیم.
‫بیا همین رو بگیم.
‫خیلی طولانیه.
‫بیا چیزای غیر ضروری رو نگیم.
‫اومدم اینجا تا برات توضیح ‫بدم چون صدات عصبانی بود.
‫و خب اینکه ما شمع فوت نکردیم. ‫بیا با هم کیک بخوریم و حرف بزنیم.
‫بیا کیک بخوریم.
‫راستی، در مورد گردنبند...
‫می خواستم خوشگل ترین ‫گردنبند رو برات بگیرم.
‫ولی من خیلی بد سلیقه ام.
‫برای همین از سه یی خواستم انتخاب کنه.
‫گفتم می خوام گردنبندی ‫برات بگیرم که خیلی بهت بیاد.
‫من فقط به نظر یه خانوم نیاز داشتم.
‫من خیلی بد سلیقه ام.
‫دلیلش این بود.
‫آها، در مورد مربای یوزو...
‫بهت نگفتم مربای یوزو رو ‫سه یی بهم داده...
‫چون که...
‫چون که فکر می کردم مسئله مهمی نیست.
‫اصلا فراموش کرده بودم ‫سه یی اون رو بهم داده.
‫ببخشید که بهت نگفتم.
‫سوءتفاهم شده بود.
‫همین؟
‫آره.
‫فکر می کنی این دیگه ‫همه چی رو توجیه می کنه؟
‫چون خب کل قضیه همینه.
‫بیا با هم کیک بخوریم.
‫کیک توت فرنگی مورد علاقه اته.
‫ولی خیلی دیر شده.
‫تولدم تموم شد دیگه.
‫نه ساعت 11...
‫آخ از 12 گذشته.
‫بازم کافه ها تا دیروقت بازن.
‫این دور و بر کافه ای...
‫بیا بریم بالا.
‫با هم کیک بخوریم.
‫بریم سفر؟
‫- سفر؟ ‫- دو روز تعطیلی آخر هفته.
‫صبح ها می تونن برن پیاده روی.
‫اصلا هم خوب نیست.
‫چه خوشگله.
‫فقط عصرها تلفنی رزرو می کنن.
‫خیلی معروفه. ‫اگه دیر کنیم، پریده.
‫- نگران نباش. ‫- مهم نیست.
‫من اونجا رو دوست دارم. ‫اون اتاق رو بدین به من.
‫- بیا خودمون رو بزنیم به بی خبری. ‫- نمیشه که اونطوری باشه.
‫من اتاقی رو گرفتم که نمی خواستم.
‫برای همین می خوام شکایت کنم.