‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«بخش بیست و چهارم: ‫سه یی چیزی نمی دونه»
‫«در مورد شماره 4»
‫«بخش بیست و چهارم: ‫سه یی چیزی در مورد شماره 4 نمی دونه»
‫بهت که گفتم ‫خودت برو بخر...
‫- یومی. ‫- توی آسانسور دیدمش.
‫نمی دونست من به این ‫ساختمون اسباب کشی کردم.
‫بابت این ممنون.
‫خواهش می کنم.
‫ممنون.
‫می بینمت، یومی.
‫خداحافظ.
‫راستی، یومی.
‫می خوام به مناسبت خونه جدید مهمونی بگیرم. ‫تو هم باید بیای.
‫حتما، لطفا دعوتم کن. ‫منم میام.
‫باشه، پس شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫یومی.
‫تو اینجا چیکار می کنی؟ ‫گفتی می خوای بخوابی که.
‫بیا تو.
‫بیا تو، یومی.
‫بیا تو.
‫یومی.
‫سه یی به این ‫ساختمون اسباب کشی کرده؟
‫اوه، در مورد این قضیه...
‫واسه این بود که تا دیر وقت کار می کردیم ‫و رفت و آمد واسش مشکل بود.
‫فکر کنم واسه همین اسباب کشی کرد.
‫منم نمی دونستم.
‫تو نمی دونستی، ولی این وقت شب ‫اومد ازت لیوان قرض بگیره؟
‫من بعدا فهمیدم.
‫کی؟
‫چند روز بعد از ‫اینکه اسباب کشی کرد.
‫گفت ماه پیش اسباب کشی کرده.
‫با اینکه از اون موقع می دونستی ‫تا الان به من چیزی نگفتی؟
‫یادم رفت.
‫حتما یادم رفته بگم.
‫حالا مگه اسباب کشی کردن ‫سه یی چه اهمیتی داره؟
‫حالا اول بیا تو. ‫خوشحال شدم اینطوری غیرمنتظره دیدمت.
‫سعی نکن دوباره ماست مالیش کنی!
‫یادت رفته؟
‫مسخره بازی در نیار.
‫هفته پیش می خواستم ‫بیام خونه ات و ببینمت،
‫ولی اصرار داشتی ‫بیرون همدیگه رو ببینیم.
‫نگران بودی سه یی رو ببینم، ‫مگه نه؟
‫یه هفته قبل از اون هم همینطور.
‫گفتم بهت سر میزنم ‫چون همین اطراف بودم،
‫ولی تو گفتی میای بیرون.
‫هنوزم می گی یادت رفته؟
‫از قصد گولم زدی.
‫- من گولت نز... ‫- چرا زدی!
‫چرا دروغ گفتی؟
‫چون معلوم بود اینطوری برخورد می کنی.
‫چی؟
‫وقتی که در مورد سه یی ‫حرف می زنیم حساس میشی.
‫بهت نگفتم چون ‫این موضوع اذیتم می کرد.
‫می دونستم اینطوری برخورد می کنی.
‫من اصلا بهش نگفتم بیاد اینجا.
‫و نمی تونمم بهش بگم نباید بیاد اینجا.
‫تصمیمش با خودشه.
‫من که نمی تونم پرتش کنم بیرون.
‫فقط باعث حساس شدن تو میشه.
‫گفتی حساس شدن؟
‫چون یومی آدم حساسیه؟
‫تو دیگه چقدر عوضی هستی!
‫واقعا، خیلی پسته!
‫دیگه نمی تونم تحمل کنم.
‫بیاین فحشش بدیم.
‫بچه ها. ‫بمب فحش رو بیارین.
‫نه. ‫باید با گفتن حقایق عذابش بدیم.
‫چی؟ عذابش بدیم؟
‫دایرة المعارف یومی رو لازم داریم.
‫«دایرة المعارف یومی»
‫همه چیز رو محض احتیاط ثبت کردم.
‫- از این کپی بگیر و به همه بده. ‫- بله، قربان.
‫فقط بخش های مربوط ‫به سه یی و ونگ رو جدا کن.
‫بله، قربان.
‫فقط بخاطر حساس بودن یومی نیست.
‫باید بهش ثابت کنیم.
‫من رفتار عجیب و غریب سه یی رو پیدا کردم.
‫واقعه معروف مربای یوزو ‫در بیست و یکم ژوئیه.
‫خودت که درستش نکردی، نه؟
‫این رو؟
‫یکی بهم دادتش.
‫ونگ دروغ گفت.
‫آخرش فهمید که از طرف سه یی بوده.
‫از اون مربای یوزویی ‫که درست کردم اینجا هم داریم.
‫منم یکی دیگه رو پیدا کردم.
‫در شیشم اوت، ‫واقعه پست شبکه اجتماعی رخ داد.
‫آره، خودشه.
‫«یه شب کاری دیگه. ‫ما سه تفنگدار از پسش برمیایم.»
‫«گو ونگ»
‫واسه چی این عکس رو ‫توی صفحه شبکه اجتماعیش پست کرده؟
‫عجیبه ها، مگه نه؟
‫آره، نیتش خوب نیست.
‫واسه چی وقتی که می دونه ‫اون نامزد داره این عکس رو پست کرده؟
‫- اسمش چیه؟ ‫- سئو سه یی.
‫اسمش عجیب غریبه. ‫کاراش هم عجیب غریبه.
‫کلا آدم عجیبیه. ‫چیز دیگه ای هم هست؟
‫من یکی دیگه هم پیدا کردم.
‫همیشه جوری تظاهر کرده ‫که می دونه ونگ از چی خوشش میاد.
‫وای. ‫نوشابه دوست نداری؟
‫- خب اینطوری نیست که دوست نداشته باشم. ‫- ونگ عاشق نوشابه ست.
‫ولی محض اطلاع می گم، ‫ونگ کیمباپ دوست داره.
‫اون خیلی خمیر ‫توفو سرخ شده رو دوست نداره.
‫فکر کنم...
‫روز تولد یومی به اوج خودش رسید.
‫گردنبند رو می گم. ‫من انتخابش کردم.
‫گفت برای تولدته.
‫همش چیزای عجیب غریب انتخاب می کرد ‫برای همین من این رو براش انتخاب کردم.
‫بهت میاد.
‫مربای یوزو. ‫در مورد اون هم بهم دروغ گفتی.
‫حتی بابتش یه بهونه مسخره هم آوردی.
‫خود سه یی چی؟
‫هر بار که همدیگه رو می بینیم، ‫بهم می گه تو دوست داری چی بخوری...
‫و تظاهر می کنه تو رو می شناسه.
‫بدون اجازه عکستون رو پست می کنه ‫انگار که شما دو تا نامزدین.
‫ادای نامزدت رو در آوردن بس نبود...
‫حالا اومده چند طبقه ‫پایین تر اسباب کشی کرده.
‫ازت وسیله قرض می گیره ‫تا بتونه این وقت شب هم ببینتت.
‫به نظر هم میومد بار اولش نبوده.
‫حالا من شدم حساس؟
‫نه.
‫این کارا منطقی نیست، ونگ.
‫هر کس دیگه ای هم باشه ‫می گه که این کارا عجیب و غریبه.
‫خودت نفهمیدی؟
‫قضیه اینه که،
‫اون شخصیتش اینطوریه.
‫شخصیتش اینطوریه؟
‫آدم سهل انگاریه. ‫همیشه هرطور که دلش می خواد رفتار می کنه.
‫- برای همین... ‫- تو هم فقط چشم پوشی می کنی؟
‫چون با هم دوستین؟
‫همیشه همینطوریه؟ ‫نه.
‫تو دیگه نامزد داری.
‫تو من رو توی زندگیت داری.
‫وضعیتت دیگه با قبل فرق داره.
‫برای همین باید جلوش رو می گرفتی.
‫می تونستی این کار رو بکنی.
‫ولی به جاش ‫هی به من دروغ گفتی.
‫یومی.
‫وضعیت اضطراری. ‫وضعیت اضطراری.
‫یومی خیلی عصبانیه.
‫تا حالا یومی رو انقدر عصبانی ندیدم. ‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫ولی آخه ونگ چه اشتباهی کرده؟
‫- چی؟ ‫- ما نهایت تلاشمون رو کردیم.
‫هر بار که توی دردسر میفتاد، ‫حالت خرسی رو روشن می کردیم.
‫باید زودتر بهم می گفتی.
‫هر کاری که از دستش بر میومد رو انجام داد.
‫سعی کرد جلوی ‫اسباب کشی کردنش رو بگیره.
‫ونگ. توی تعطیلی ها ‫رفتم دنبال خونه جدید گشتم.
‫خونه جدید؟ ‫داری اسباب کشی می کنی؟
‫آره. ‫خیلی دارم پول تاکسی میدم.
‫می خوام برم یه جایی ‫که نزدیک محل کارمون باشه.
‫اینطوری بهتره.
‫از ساختمون تو خوشم میاد. ‫جای خوبیه.
‫ساختمون من؟
‫آره، ‫این اطراف بهترین جا همونجاست.
‫اونجا خیلی گرونه. ‫فقط ظاهرش خوبه.
‫چون رو به شماله ‫اصلا نور گیر نیست.
‫فشار آبش خیلی ضعیفه. ‫سیفونش اصلا کار نمی کنه.
‫همش باید چاهش رو باز کنی.
‫می خوای اینطوری زندگی کنی؟ ‫بیخیال.
‫فشار آب خونه تو ضعیفه؟
‫نه بابا.
‫وقتی سیفون دستشویی خونه اش رو می کشی، ‫مثل آبشار میشه.
‫فشار آب خونه اش خوبه.
‫ولی بازم با تصمیم خودش اومد اینجا. ‫چه کاری از من ساخته بود؟
‫درسته. اون همیشه ‫محکم جلوی سه یی وایستاد.
‫این عادلانه نیست.
‫بیا اینا رو توضیح بدیم ‫تا یومی متوجه بشه.
‫الگوریتم رو راه بندازین.
‫الگوریتم ونگ در حال راه اندازیه.
‫یومی ‫بیا بشین و گوش بده...
‫سه یی تظاهر می کنه که دوستته ‫و مثل نامزدت رفتار می کنه.
‫چرا بهش اجازه ‫همچین کاری رو میدی؟
‫- من هیچوقت... ‫- الان داری همین کار رو می کنی.
‫تو گفتی من خیلی حساسم.
‫نه، تو خیلی بی ملاحضه ای.
‫تو و سه یی بی ملاحظه هستین...
‫و اصلا برای من احترام قائل نیستین.
‫مرحله بعد. ‫کاری کن یومی...
‫- کاری کن یومی... ‫- مشکل چیه؟
‫اونجا رو ببین.
‫- چرا همه چیز... ‫- نه!
‫چه خبره؟
‫این خیلی بده.
‫حالت یخی ونگ فعال شده.
‫وقتی که ونگ عصبانیه ‫همه چیز یخ می زنه.
‫اشتباه می کنم؟
‫من بدون اینکه کسی ناراحت بشه...
‫داشتم همه چیز رو حل می کردم.
‫منظورت از حل کردنش،
‫مخفی کردنش از من بود؟
‫سه یی فقط یه دوست ساده ست.
‫همین کافی نیست؟
‫قضیه این نیست.
‫چرا همیشه باید توضیح بدم؟
‫در حالی که اون ‫هیچ اهمیتی واسه من نداره.
‫اون چش شده؟ ‫داره عصبانی میشه؟
‫چقدر بی شرم و حیاست!
‫الان باید زانو می زد ‫و معذرت خواهی می کرد.
‫چطور جرئت می کنی ‫از دستش عصبانی بشی؟
‫تو نباید توضیح بدی،
‫باید معذرت خواهی بکنی.
‫من دلیلی برای ‫معذرت خواهی کردن نمی بینم.
‫دلیلی برای معذرت خواهی نمی بینی؟
‫نه، نیست.
‫من...
‫خیلی از دستت عصبانیم،
‫ولی چیزی نیست ‫که تو بابتش معذرت خواهی بکنی.
‫باشه. فهمیدم.
‫خداحافظ.
‫صبر کن ببینم. ‫کار درستی می کنه که داره میره؟
‫هیچ چیزی حل نشد.
‫یومی رفت. ‫اون رفت بیرون.
‫نه. جلوش رو بگیر.
‫اون میاد؟
‫مطمئنم میاد و جلوش رو می گیره.
‫نه. یومی رفت.
‫باید یه کاری بکنیم.
‫نمی تونیم.
‫تموم عملکردها...
‫یخ زدن.
‫جلوش رو بگیر. ‫خواهش می کنم.
‫چطور دلش اومد این کار رو بکنه؟
‫ونگ چطور دلش اومد ‫این کار رو باهاش بکنه؟
‫خیال می کردم جلوش رو می گیره ‫و ازش معذرت خواهی می کنه.
‫تا حالا ونگ رو انقدر ‫خشک و سرد ندیده بودم.
‫یه ذره من رو ترسوند.
‫حداقل بهش زنگ می زنه، ‫مگه نه؟
‫اگه زنگ زد، ‫بیا فعلا ببخشیمش.
‫بعدش حواسمون هست...
‫که دوباره اون کار رو تکرار نکنه.
‫آره، همین کار رو می کنیم.
‫«تماس از دست رفته از مامان»
‫الو، سلام؟ ‫مامان.
‫زنگ زده بودی؟
‫آره، دارم میرم خونه.
‫همه چیز خوبه؟
‫حتی زنگ هم نمی زنه.
‫نگران نیست که یومی ‫سلامت رسیده خونه یا نه؟
‫حداقل می تونست پیام بده.
‫نه؟
‫بیدار شو.
‫تا امروز صبح نه پیامی داده نه زنگ زده.
‫از وقتی که با ونگ آشنا شده ‫این اولین باریه که همچین اتفاقی میفته.
‫پس هممون باید قبول کنیم...
‫که این قضیه جدیه.
‫وای، نه.
‫زنگ ساعت جدایی رو...
‫از ساعت 11 دیشب تنظیم می کنم.
‫- ساعت جدایی؟ ‫- اون چیه؟
‫یه دستگاه جدیده.
‫ساعت جدایی.
‫نحوه استفاده.
‫اگه بعد از گذشتن 24 ساعت ‫از دعوا ارتباطی برقرار نشد،
‫به معنی جداییه.
‫وایستا. ‫24 ساعت خیلی کمه.
‫نمیشه حداقل بذاریمش روی 36 ساعت؟
‫آره. ‫دعوا کردن بین نامزدها...
‫یه موضوع عادیه.
‫چرا واسه راحت تر کردن قضیه ‫روی 48 ساعت نذاریمش؟
‫پیشنهاد خوبیه. ‫48 ساعت بهتره.
‫پیشنهاد خوبیه.
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫زنگ ساعت جدایی رو فقط ‫میشه روی 24 ساعت تنظیم کرد.
‫دیشب ساعت 11:11 شب ‫از خونه ونگ اومد بیرون.
‫- یی دا. من گزارش رو انجام دادم. ‫- باشه.
‫- دستت درد نکنه. ‫- حتما بررسیش کن.
‫باشه.
‫صبح بخیر، یومی.
‫- صبح بخیر. ‫- بله.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- صبح بخیر.
‫امشب ساعت 11:11 شب،
‫اگه از ونگ خبری نشه، ‫«ونگ»
‫به معنی تموم شدن...
‫همه چیزه.
‫صبح بخیر.
‫سلام.
‫چه زود اومدین.
‫حتما خسته هم شدین.
‫ساعت 11 صبح از نظر تو زوده؟
‫این چیه؟ ‫قهوه؟
‫آره، چند تا قهوه خریدم.
‫تو لاته سرد دوست داری، مگه نه؟
‫خیلی ممنونم.
‫انقدر تنبلی کردم ‫که نرفتم شیر بخرم...
‫تو بهترینی.
‫و تو هم آمریکانوی سرد دوست داری.
‫ونگ. ‫قهوه ات رو بخور.
‫حالت خوبه؟
‫- چطور؟ ‫- همینطوری...
‫نگران بودم.
‫دیشب به نظر میومد یومی...
‫از دیدن من توی ساختمون ‫خیلی آشفته و عصبانی شده بود.
‫نمی دونستم که بهش نگفتی.
‫هنوز کار نمی کنه؟
‫داغون شده.
‫هیچ چیزی کار نمی کنه.
‫اون چیه؟
‫چی بود؟ ‫من هیچ دکمه ای رو فشار ندادم.
‫من ونگ رو...
‫خیلی خوب می شناسم.
‫اون صدای سه یی نیست؟
‫من ونگ رو خوب می شناسم،
‫واسه همین از الان ‫من کنترلش می کنم.
‫- یه ویروسه. ‫- چی؟
‫ویروس سه یی وارد سیستم خراب شده.
‫بذارین بهتون بگم ‫که ونگ چطور آدمیه.
‫یه موقع که...
‫با یومی دعواتون نشد، نه؟
‫وای خدا. ‫واقعا دعوا کردین؟
‫اول اینکه، ونگ هیچوقت ‫نمی تونه چیزی رو مخفی کنه.
‫قهوه من... ‫قهوه من چی شد؟
‫گذاشتمش اونجا.
‫بعد از دستشویی ‫قهوه خیلی می چسبه.
‫نوش جون.
‫بنابراین تموم اطلاعات ‫از صورتش مشخص میشه.
‫من هم باید مثل یومی...
‫برای دروازه قلب ‫یه رمز قوی در نظر می گرفتم.
‫سیستم امنیتی حتما خیلی ضعیف بوده.
‫و مهم ترین اولویت ونگ،
‫خودشه.
‫پس به نظرتون وقتی ‫اولویت های اول و دوم با هم درگیر میشن،
‫ونگ طرف کدوم رو می گیره؟
‫بله.
‫بله. چی؟
‫یه لحظه صبر کنین.
‫حالا کاری می کنیم که اولویت اول ‫بیاد اولویت دوم رو پرت کنه بیرون.
‫من خیلی با ملاحظه...
‫در مورد زندگی شخصی بقیه نظر میدم،
‫و از اونجایی که نمی دونم ‫بین شما دو تا چه اتفاقی افتاده،
‫خوب نمی دونم باید چی بگم،
‫ولی امیدوارم خیلی بهت فشار نیاره.
‫احساس می کنم وقتی ‫کسی توی زندگیت هست...
‫دچار تنش میشی. نگرانتم.
‫مهم نیست بقیه چی بگن، ‫تنها چیزی که مهمه خودتی.
‫موافق نیستی؟
‫درست می گی. ‫باهات موافقم.
‫آدما وقتی همدیگه رو درک می کنن ‫با هم صمیمی میشن.
‫اما صمیمی بودن دلیل نمیشه ‫که باید همه چیز رو درک کرد.
‫نه. ونگ. ‫به خودت بیا!
‫نباید گول حرفاش رو بخوری!
‫درسته. ‫ارتباط داشتن با کسی که...
‫باهاش تفاهم نداری ‫باعث فشار و تنش میشه.
‫حتی اگه همه چیز هم بینتون ‫عالی بوده و خیلی صمیمی شدین،
‫اگه با هم تفاهم نداشته نباشین، ‫هیچوقت تفاهم پیدا نمی کنین.
‫موافقم.
‫پس، می خوای...
‫از یومی جدا بشی؟
‫- چی می گی؟ ‫- ها؟
‫من داشتم در مورد تو صحبت می کردم.
‫رفتار تو باعث میشه ‫که من راحت نباشم.
‫با اینکه با هم صمیمی هستیم ‫تا یه حدی می تونم بعضی چیزا رو تحمل کنم.
‫تموم رفتارات واسه من تنش زا هستن.
‫رفتارای من؟ ‫مگه من چیکار کردم؟
‫چون به ساختمونی ‫که تو توش بودی اسباب کشی کردم؟
‫چون سر این قضیه دعوا کردین ‫از دست من عصبانی هستی؟
‫خیلی مسخره ست.
‫من به اونجا اسباب کشی کردم ‫چون نزدیک دفتر بود. خب که چی؟
‫وقتی که ما فقط با هم دوستیم ‫باید نگران همچین چیزایی باشم؟
‫واقعا اینطوری فکر می کنی؟ ‫به نظرت این طرز فکر یومی نیست؟
‫الان داری به عنوان یه دوست ‫با من حرف میزنی یا به عنوان نامزد یومی؟
‫گو ونگ. ‫ما با هم دوست نیستیم؟
‫دوستیمون خیلی طولانی تر ‫از آشنایی شما دو تا بوده.
‫سوم، گو ونگ هر وقت ‫پای دوستاش بیاد وسط کوتاه میاد.
‫لعنتی! این کار نمی کنه.
‫من عوض نشدم.
‫تو شدی.
‫اگه کسی هم باید ناراحت باشه، منم.
‫تو بعد از آشنا شدن ‫با یومی عوض شدی.
‫شنیده بودم که بعد از چند وقت ‫آدما شبیه نامزدشون میشن،
‫نگرانم تو هم همینطوری بشی.
‫که مثل اون عجیب و پیچیده بشی.
‫پیام به تمام سلول ها.
‫به خط دوم دفاعیمون حمله شده!
‫تموم سلول های ونگ باید آماده باشن!
‫شاید سه یی ونگ رو خوب بشناسه،
‫ولی از قانون چهارم بی خبره.
‫اگه تو هم به همه چیز ‫پیچیده و عجیب نگاه کنی،
‫کم کم به دوستات هم شک می کنی.
‫سئو سه یی.
‫حرف دهنت رو بفهم.
‫«بخش بیست و پنجم: ‫کارت مخفی»
‫«نودل دیهان»
‫یومی. این گزارش ‫معامله با دونگسوئه.
‫باشه.
‫حالت خوب نیست؟
‫نه.
‫خسته نباشی، یومی!
‫تازه ساعت 5 عصره،
‫ولی سیل عظیمی راه افتاده.
‫نه.
‫هنوز زوده.
‫یومی. ‫هنوز ساعت 11 نشده.
‫چرا از الان داری اینطوری می کنی؟
‫نـــــه!
‫همونطور که آدما نمی تونن ‫جلوی بلاهای طبیعی رو بگیرن،
‫سلول ها هم نمی تونن جلوی ‫سیل احساساتی که راه افتاده رو بگیرن.
‫در نهایت، نتونستن کاری بکنن ‫و سیل شهر رو نابود کرد.
‫ونگ بهم زنگ نزد.
‫حتی واسه یه بار.
‫صبح بخیر!
‫- سلام! ‫- سلام!
‫- صبح بخیر یومی. ‫- صبح بخیر!
‫خیال می کردم با گذشت زمان بهم پیام میده، ‫«تابستون بعدی»
‫ولی این کار رو نکرد.
‫هی، چی میشد اگه...
‫هر روز مثل روبی ‫این مدلی لباس می پوشیدی؟
‫منم بهش زنگ نزدم.
‫اون موقع، بر این باور بودم ‫که هیچ کار اشتباهی نکردم،
‫و فکر می کردم من نباید ‫کسی باشم که اول زنگ می زنه.
‫«دوباره زمستون»
‫چهار سال بعد، ‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫اگه اون روز یه بلایی ‫سر ونگ اومده باشه چی؟
‫با خودم این فکر رو کردم.
‫شروع کردم به گشتن...
‫توی وبلاگ ها و شبکه های اجتماعی.
‫«گو ونگ»
‫تا اینکه پیداش کردم.
‫اوضاعش چطور بود؟
‫«وبلاگ گو ونگ»
‫خوب بود.
‫«پنج سال بعد»
‫همین دیگه.
‫خیلی در مورد خودم حرف زدم.
‫نگو.
‫باورم نمیشه همچین ‫داستان عاشقانه ای رو داشتی.
‫فقط یه داستانه.
‫به نظرت اگه تو ‫اول بهش زنگ می زدی...
‫شرایط عوض نمیشد؟
‫- اینطوری فکر می کنی؟ ‫- آره.
‫اگه می تونستی توی زمان سفر کنی،
‫بهش زنگ می زدی؟
‫احتمالا.
‫خانوم کیم!
‫پس، من بهتون کمک می کنم ‫برگردین به پنج سال پیش.
‫برید و بهش زنگ بزنین.
‫غافلگیرم کردی ها. ‫هنوز بیداری؟
‫خیلی غم انگیزه. ‫آخه چرا جدا شدن؟
‫خیلی خب. ‫ممنون که اینطوری می گی.
‫بیاین توی زمان سفر کنیم.
‫باید دوباره ببینیش.
‫- از اونجایی که این پوشه ها اسم ندارن... ‫- بله.
‫بهم کمک می کنین تا پیداش کنم؟
‫- اونجاست؟ ‫- آره.
‫ولی؟
‫چیه؟
‫چه خبر شده؟
‫این توانایی سلول نویسنده بود.
‫چیشد یهو؟
‫این توانایی سلول نویسنده ست.
‫ولی سلول نویسنده که مرده!
‫من زنده اش کردم!
‫از آخرین باری که ‫سناریو نوشتم خیلی می گذره.
‫آفرین سلول نویسنده.
‫ممنون که من رو زنده کردی!
‫من ازت ممنونم.
‫به لطف سناریوی تو نظر ‫بقیه سلول ها رو تغییر دادیم.
‫اگه در مورد آینده فکر کنی،
‫متوجه میشی که الان ‫باید چه کاری رو انجام بدی.
‫چیزی که یومی واقعا می خواد ‫براش روشن تر میشه.
‫سلول های یومی. ‫همگی جمع بشین!
‫قوانین یومی ‫از قوانین آشنایی مهمتره!
‫بیاین بریم پیش گو ونگ!
‫- باشه! ‫- باشه!
‫وای، نه! دیرم شد. ‫من دیگه میرم!
‫خداحافظ.
‫ونگ.
‫فکر کنم حرفی که ‫امروز صبح زدم درست نبود.
‫نمی خواستم ناراحتت کنم.
‫به نظرم اشتباه برداشت کردی.
‫چون ناراحت بودم اون حرف رو زدم.
‫ببخشید.
‫مهم نیست. ‫بیا دیگه در موردش صحبت نکنیم.
‫نه. ‫من نباید اون حرف رو می زدم.
‫معذرت می خوام. ‫از این به بعد بیشتر حواسم رو جمع می کنم.
‫منم یه کم تند رفتم. ‫کلا فراموشش کن.
‫نه تو هم حق داشتی.
‫می خوای بریم خاگینه پیازچه بگیریم؟ ‫من گشنمه.
‫باشه یه وقت دیگه.
‫داری میری؟
‫آره. ‫امروز باید زودتر برم.
‫نه، اگه الان بره، یعنی ‫احتمالا می خواد بره پیش یومی.
‫باز دوباره برمی گردیم خونه اول.
‫نباید برگردیم سر خونه اول.
‫من دارم میرم. ‫فردا می بینمت.
‫ونگ.
‫چیه؟
‫ونگ، ما قبلا یه ارتباط خاص با هم داشتیم.
‫«اما اگه یه روز بخوام ازدواج کنم، ‫با ونگ ازدواج می کنم.»
‫«من با گو ونگ ازدواج می کنم.»
‫می خوام یه چیزی بهت بگم ونگ.
‫من...
‫گفتی فقط با هم دوستین.
‫یومی. ‫تو اینجا...
‫صبر کن. ‫بذار اول با سه یی صحبت کنم.
‫تو که گفتی فقط با هم دوستین، پس بهم ‫بگو ببینم این داستانی که راه انداختی چیه؟
‫گفتی فقط با هم دوستین.
‫آره، ولی یومی،
‫طبق منطق تو، ‫دوست ها نمی تونن دست همدیگه رو...
‫نه، نمی تونن.
‫- پس من... ‫- آره لطفا این کار رو نکن.
‫- مگه من... ‫- از این کارا نکن.
‫- یومی تو نمی تونی... ‫- آره، من نمی تونم درک کنم. پس نکن.
‫صبر کن ببینم! خدایا. ‫حتی نمی ذاری جمله ام رو تموم کنم.
‫مگه من چیکار کردم ‫که هی می گی نکن؟
‫هر رفتاری که تا الان داشتی رو...
‫لطفا دیگه انجامشون نده.
‫رفتارم؟
‫مگه چیکار کردم؟
‫من اصلا نمی دونم...
‫داری در مورد چی حرف می زنی.
‫- نمی دونی دارم در مورد چی حرف می زنم؟ ‫- آره، نمی دونم.
‫- کافیه. ‫- مطمئنم که می دونی.
‫نه، اصلا و ابدا نمی دونم.
‫عالیجناب.
‫اون همش اصرار داره که بگه نمی دونه، ‫برای همین باید براش قضیه رو روشن کنیم.
‫خوب گوش کن سئو سه یی.
‫حکم نهایی رو اعلام می کنم.
‫شنیدم سرما خوردی.
‫صبح و شب یه کم ازش بخور.
‫تو بهش مربای یوزو دادی...
‫و یه یادداشت براش گذاشتی ‫که هر آدمی رو به اشتباه میندازه.
‫زود خوب شو گو ونگ.
‫نقض قانون جلوگیری ‫از انجام حرکات عاشقانه.
‫«نقض قانون»
‫توی شبکه اجتماعی عکسی ‫رو پست کردی که انگار با هم نامزدین.
‫نقض قانون تظاهر به رابطه.
‫تو از روی شونه اش یه تیکه نخ برداشتی.
‫نقض قانون مالکیت ‫اسناد و اشیاء مثل نخ لباس نامزدم!
‫ونگ عاشق نوشابه ست.
‫از قصد چیزایی رو می گفتی که...
‫- نشون بدی ونگ رو بهتر می شناسی. ‫- اصلا باید دوست داشته باشی.
‫نقض قانون حفظ اطلاعات شخصی نامزدم.
‫تو به ساختمونی که ونگ ‫توش زندگی می کنه رفتی.
‫چی؟
‫- بیا. ‫- هر موقع دلت می خواد میری دم خونه ونگ.
‫نقض قانون ویژه ‫حفظ حریم شخصی نامزدم.
‫تو توی همه این جنایات گناهکاری ‫و حکم نهایی دادگاه اینه.
‫یومی، بی گناه. ‫سئو سه یی، گناهکار.
‫در نتیجه، سئو سه یی، گم شو!
‫ایش.
‫«شاکی»
‫حالا فهمیدی؟
‫فهمیدی مشکل رفتارات چیه؟
‫اگه تو و ونگ واقعا دوستین،
‫نباید دوستت رو معذب کنی.
‫اگه واقعا به دوستت اهمیت میدی، ‫نباید اینطوری کنی، موافق نیستی؟
‫اگه اون واقعا دوستم بود...
‫- من این کار رو می کردم. ‫- یومی، کافیه.
‫از دیدگاه من به قضیه نگاه کن.
‫- اون شخص مقابل چه حسی بهش دست میده؟ ‫- یومی.
‫اگه تو جای من بودی با ‫این قضیه مشکلی نداشتی؟
‫یومی.
‫کافیه.
‫دیگه بسه.
‫یومی.
‫یومی، ‫به خودت بیا.
‫چی شده؟ ‫بچه ها!
‫سلول قاضی! ‫حکمت نتیجه عکس داشت!
‫یومی نمی تونه حرف بزنه!
‫چون تنها کاری که یومی ‫می تونه بکنه اینه که بیخیال بشه.
‫چی؟
‫یومی نمی خواد از ونگ جدا بشه.
‫اگه نمی خوای از ونگ جدا بشی،
‫هر چقدرم تلاش کنی تنها کاری که ‫می تونی بکنی اینه که بیخیال بشی.
‫کارت هات رو بهم نشون میدی؟
‫مهم نیست چی میشه، تسلیم شو.
‫تنها کارتی که برات مونده ‫کارت تسلیم شدنه، درسته؟
‫- آره. ‫- بیا.
‫اون کارت رو بنداز دور و این رو بگیر.
‫«جدایی»
‫این...
‫کارت جداییه.
‫این یه کارتیه که وقتی با یکی آشنا ‫میشی همیشه باید در نظر داشته باشیش.
‫من قبلا هیچوقت این رو نداشتم.
‫بدون این، یومی نمی تونه ‫هرجور دلش می خواد رفتار کنه.
‫از حالا به بعد، ‫یومی کارت جدایی رو در نظر می گیره.
‫«جدایی.»
‫در نظر گرفتن کارت جدایی...
‫به یومی اجازه میده که ‫هر مدلی که بخواد رفتار کنه.
‫«اولویت های یومی: ‫1. گو ونگ، 2. یومی، 3. مامان»
‫«اولویت های یومی»
‫«اولویت های یومی: ‫1. یومی، 2. گو ونگ، 3. مامان، 4. بابا»
‫یومی، گوش میدی؟
‫ونگ.
‫کاری ندارم که در موردم چه فکری می کنی، ‫ولی باید این رو بهت بگم.
‫ممکنه به چشم تو نیاد،
‫اما از نظر من...
‫اون نه همکار خوبیه...
‫و نه دوستیه که ارزش ‫دفاع کردن داشته باشه.
‫افرادی مثل اون رو دور خودت نگه ندار.
‫تو آدم خوبی هستی.
‫یومی.
‫هر بار که کسی واست مهم بشه،
‫دوستت دوباره همین رفتارا رو تکرار می کنه.
‫حالا اون فرد هر کی که می خواد باشه.
‫من دیگه میرم.
‫من این قدرت رو ندارم تا از شر ‫سئو سه یی خلاص بشم.
‫ونگ رو هم نمی تونم کنترل کنم.
‫اما انتخاب اینکه با چیزی ‫که دوست ندارم مواجه نشم...
‫و در عوض با چیزی که دلم ‫می خواد مواجه بشم با خودمه.
‫البته که این قضیه ‫شامل حال ونگ هم میشه.
‫«پست جدید»
‫«بخش بیست وششم: ‫خدایا، بازم تو»
‫امروز می خوام برنامه ‫روزانه ام رو براتون بگم.
‫- بیدار شو! ‫- وای خدا، اون زنگ ساعت خیلی روی مخه!
‫بیدار شو!
‫- بیدار شو! ‫- چرا فقط من می شنومش؟
‫بیدار شو!
‫روز شلوغ من با خاموش کردن...
‫زنگ ساعت یومی شروع میشه.
‫کلی کار هست که سر صبح باید انجام بدم.
‫بیدار شین!
‫بچه ها، بیدار شین! ‫باید برید سرکار!
‫هی! داری چیکار می کنی؟ ‫احمق دیوونه!
‫وای خدا! چه سرده!
‫صبح بخیر!
‫بیدار کردن سلول تمیزی ‫و سلول فشن هم کار منه.
‫چی بپوشم؟
‫این رو دیروز پوشیدم.
‫اینم که کل هفته پیش پوشیدمش.
‫هیچی نداره بپوشه که.
‫کیم یومی باید بره خرید. ‫هیچی نداره...
‫زود باش یه چیزی انتخاب کن! ‫وقت نداریم!
‫به نظرم می تونه اون رو بپوشه.
‫- صبح بخیر! ‫- صبح بخیر!
‫- این چیه؟ ‫- قهوه.
‫ممنونم!
‫وقتی یومی بیدار میشه، ‫معمولا من گردونه رو می چرخونم.
‫امروز هوا خیلی خوبه، ‫برای همین کسی کمک نمی کنه.
‫چه روز زیبایی.
‫باید تو همچین روزی بریم پیک نیک.
‫مگه نه؟
‫دقیقا.
‫خسیس تنها کسیه که کمک می کنه.
‫ممنون خسیس.
‫من یومی رو پولدار می کنم.
‫با ذخیره کردن حقوقش؟
‫آره!
‫خوشبختانه، ‫گاهی می تونم استراحت کنم.
‫سلام بچه ها.
‫ناهار چیه؟
‫خوبه. ‫خیلی خوشمزه ست.
‫یومی، اون گارسونه رو ببین.
‫خودشه. ‫همون پسر خوشتیپه.
‫خیلی خوشمزه ست، نه؟
‫من از ساعت 11:30 صبح تا 1 ظهر ‫می تونم استراحت کنم.
‫به لطف گشنگی.
‫من خیلی خوشحالم.
‫یومی، چی شد؟
‫- چی چی شد؟ ‫- هفته پیش با نامزدت دعوات شد.
‫چی؟ ‫باز داره سوال حساس می پرسه.
‫وایستا! ‫جوابش رو میدم!
‫و وقتی که یه مکالمه ‫مهم داره من باید کمکش کنم.
‫نه، دعوا نکردیم.
‫بیخیال. ‫خیلی تابلو بود.
‫چی شده؟ ‫هنوز با هم آشتی نکردین؟
‫- نه. ‫- قهوه تون آماده ست.
‫- چی؟ ‫- ممنونم.
‫جدا شدین؟
‫منظورت چیه؟
‫نه، ما اصلا دعوا نکردیم.
‫یعنی چی؟
‫فکر کنم آشتی کردن.
‫کار من ثبت کردن لحظات مهم...
‫زندگی یومی هم هست.
‫چه خوشگله.
‫موقع غروب،
‫احساس خوابالو بیدار میشه.
‫یه روز، میرم آفریقا.
‫آفریقا!
‫توی مراتع با گاومیش ها می دویم...
‫و از غروب دل انگیز خورشید لذت می بریم.
‫وقتی سلول احساس بیدار میشه،
‫کار من تموم میشه.
‫- خداحافظ. ‫- خسته نباشین.
‫«امروز کارت ساعت چند تموم میشه؟»
‫«بیام دنبالت؟»
‫من سعی می کنم که توی ‫زندگی عشقیش دخالت نکنم.
‫چطوره که اینطوری جوابش رو بدیم؟
‫این نظر منه ها ولی...
‫چون اون وظیفه سلول عشقه.
‫- هی عشق. ‫- ها؟
‫میشه یه چیزی بهش اضافه کنیم؟
‫چی؟
‫«ونگ، حدس بزن دامن پوشیدم یا شلوار.»
‫آخر شب،
‫باید سخت ترین ‫وظیفه ام رو انجام بدم.
‫گشنمه!
‫نمی تونم بخوابم،
‫چون گشنــــــــــــــــمه!
‫- دوکبوکی می خوام! ‫- هی، گشنگی!
‫- پای مرغ می خوام! ‫- بچه ها!
‫کمک بفرستین!
‫مرغ سوخاری می خوام!
‫گشنگی!
‫نه، ‫نباید این وقت شب چیزی بخورم.
‫واقعا نباید چیزی بخورم.
‫بعد از آروم کردن گشنگی،
‫باید به سلول نویسنده کمک کنم.
‫«هر چی بیشتر همدیگه رو می شناسیم، ‫بشتر به تفاوت هامون پی می بریم.»
‫بعد از اینکه سلول نویسنده زنده شد...
‫یومی دوباره شروع به نوشتن کرد.
‫هی نویسنده.
‫به «میام» نوشتی «رفتم».
‫«الان رفتم.»
‫«تفاوت» رو هم اشتباه نوشتی...
‫توی اون جمله ای که در مورد ‫شخصیت هاشون نوشتی.
‫فقط محض اطلاعت گفتم. ‫راحت باش.
‫گند زد به حس و حالم.
‫ایش، لعنتی!
‫«پست شود»
‫«با موفقیت پست شد»
‫بالاخره، روز پرکارم تموم شد.
‫خسته نباشی منطق.
‫دیگه یومی رو می خوابونم.
‫باشه ممنون.
‫♫ بخواب، بخواب، یومی عزیزم ♫
‫♫ خوب بخوابی، یومی عزیزم ♫
‫مطمئنم من تنها کسی ‫نیستم که انقدر سرش شلوغه.
‫تمام سلول های منطق آدما...
‫همچین برنامه پرکاری دارن.
‫سلول های منطق.
‫قوی باشین.
‫منطق، چی شده؟
‫- آسمون رو ببین. چرا این رنگیه؟ ‫- چی؟
‫راست می گی ها.
‫تا حالا آسمون رو اینجوری ندیده بودم.
‫وضعیت احساسی ونگ در چه حالیه؟
‫لوئیس بیا قهوه.
‫انقدر آه نکش.
‫بدون سه یی کارا خیلی سخت شده.
‫آخه این چه وضعشه؟ ‫چند روزه حتی خونه هم نرفتیم.
‫سه یی خیلی کارا رو سرعتی تموم می کرد.
‫نمی دونستم بدون اون ‫انقدر به مشکل برمی خوریم.
‫اطلاعیه استخدام گذاشتیم، حالا کم کم ‫برامون رزومه هاشون رو می فرستن.
‫یه کم پیش پای تلفن با سه یی حرف زدم.
‫تصمیم گرفته بره یه شرکتی که ‫همین کار خودش رو بهش پیشنهاد داده.
‫ولی فکر کنم هنوز هم ازت ناراحته.
‫واقعا؟
‫چرا دعواتون انقدر بالا گرفت؟
‫شماها که به هر حال ‫همیشه توی سر و کله می زدین.
‫یعنی دیگه نمی خوای ببینیش؟
‫ونگ.
‫ما خیلی وقته داریم با هم کار می کنیم.
‫واقعا اینطوری مشکلی نداری؟
‫نمی دونم.
‫یعنی چی؟
‫می گم نمی دونم.
‫توی «دایرة المعارف آسمون ونگ» هست؟
‫بذار ببینم. ‫«دایرة المعارف آسمون ونگ»
‫زرد یعنی اینکه آرومه. ‫«آروم»
‫پس این نیست. ‫«ناراحت»
‫- شاید معنیش اینه که ناراحته؟ ‫- چی؟
‫نه، ببین. ‫رنگش فرق داره.
‫ناراحت نیست. ‫«ناراحت»
‫آره راست می گی. ‫«دایرة المعارف آسمون ونگ»
‫صبر کن ببینم. ‫نکنه...
‫ترکیبی از احساسات مختلفه؟
‫نگاه کن. سبز یعنی حس بدی داره. ‫«حس بد»
‫نارنجی یعنی عصبانیه. ‫«عصبانی»
‫و وقتی بنفش میشه یعنی پشیمونه. ‫«پشیمون»
‫اگه این سه رنگ رو با هم قاطی کنیم،
‫یه همچین رنگ مزخرفی رو بهمون میده!
‫پس اون حس بدی داره، ‫اما همزمان عصبانی و پشیمونم هست؟
‫چه ناجوره.
‫حس بدی دارم چون تقصیر منه.
‫عصبانی ام که اینجوری تموم شد،
‫از اینکه گذاشتم سه یی بره پشیمونم.
‫الان یه همچین حسی دارم.
‫نمیشه همدیگه رو ببینین و آشتی کنین؟
‫نه.
‫متاسفانه نمی تونم.
‫- چرا؟ ‫- این داستان سر دراز دارد.
‫مقدر شده بود که همچین اتفاقی بیفته.
‫رک و راست می گم.
‫اینجوری نبود که ندونم.
‫فقط وانمود می کردم که نمی دونم.
‫چی رو نمی دونی؟
‫اینکه تو نظرت در موردم چیه.
‫فکر می کنی من به درد نخورم ولی ‫نمی خوای که با یه دختر دیگه آشنا بشم.
‫حست در مورد من اینه.
‫می دونستم.
‫- ونگ. ‫- من وانمود می کردم که نمی دونم...
‫چون خیلی برام مهم نبود،
‫ولی دیگه اینطور نیست.
‫دیگه به عنوان یه آدم زاپاس ‫به من فکر نکن سه یی.
‫دیگه هیچوقت همچین اتفاقی نمیفته.
‫می خوام که قول بدی...
‫تا بتونیم کارمون رو با هم ادامه بدیم.
‫هی، گو ونگ.
‫داری بعد از اینکه هر طور ‫دلت خواسته فکر کردی...
‫و برای خودت به نتیجه رسیدی...
‫من رو پس می زنی؟
‫باورم نمیشه.
‫من دیگه اون گو ونگی ‫که تو می شناختی نیستم،
‫دیگه اون پسر خامی ‫که می تونستی کنترلش کنی نیستم.
‫خب که چی؟
‫- چی؟ ‫- می خوای با کیم یومی ازدواج کنی؟
‫فکر کنم با هم قول و قرارهاتون رو گذاشتین.
‫شماها چند وقت بیشتر ‫نیست که با هم آشنا شدین.
‫چطور تونستی همچین کاری رو با من بکنی؟
‫ما بیشتر از ده سال با هم دوست بودیم.
‫بیشتر از ده ساله که...
‫داریم برای یه هدف ‫با هم کار می کنیم.
‫سه یی این قضیه هیچ ‫ارتباطی به یومی نداره.
‫این در مورد رابطه خودمونه.
‫ما واقعا با هم دوستیم؟
‫یا کل این مدت داشتم خودم رو گول می زدم؟
‫مطمئنم که اونجا اوضاعش خوب میشه. ‫می دونی که خیلی توانمنده.
‫خدایا.
‫واقعا نمی دونم چیکار کنم.
‫به قول معروف، ‫زمان همه چیز رو درست می کنه.
‫بیا الان یه کم کارا رو پیش ببریم.
‫ولی من حالم خوب نیست.
‫ای خدا...
‫وای، داره برف میاد.
‫وقتی بخوام برم خونه سختم میشه.
‫خانوم کیم.
‫کیم یومی.
‫اینجام.
‫بذارین براتون قهوه بگیرم.
‫ممنونم.
‫راستی، شما الان بهم گفتین «کیم یومی»؟
‫ببخشید. ‫فکر کردم قبلش صدام رو نشنیدین.
‫چی می خورین؟
‫یه لاته داغ.
‫یه دونه لاته داغ لطفا.
‫ممنونم.
‫جدیدا دیگه نمی دوین، نه؟
‫حالا که مسابقه تموم شده دیگه انگیزه ندارم.
‫به همین زودی تموم شد؟
‫بله، دو هفته پیش تموم شد.
‫چندم شدین؟
‫چیزی که مهمه اینه که توش شرکت کردم.
‫درسته. ‫پس خودم باید حدس بزنم.
‫اینم لاته شما.
‫ممنون.
‫بفرمایید.
‫ممنونم.
‫داره برف میاد.
‫- خیلی زیبا نیست؟ ‫- من نگران خونه رفتنم.
‫ببخشید.
‫من خیلی رمانتیک نیستم.
‫از زمستون خوشم نمیاد.
‫سرده و همش هم برف میاد.
‫- کریسمس رو چی؟ ‫- کریسمس؟
‫برای کریسمس برنامه ای دارین؟
‫هنوز نمی دونم.
‫نامزدم سرش شلوغه، برای همین ‫تا دقیقه آخر نمی دونم برنامه چیه.
‫منم همینطور.
‫منم به خاطر برنامه پرکار نامزدم ‫نمی تونم هیچ برنامه ای بریزم.
‫راستی، من بر اساس دستور غذایی ‫که شما دادین سس تارتار درست کردم.
‫جدا؟
‫از اون آماده هاش خیلی مزه اش بهتر بود.
‫نگفتم؟ ‫تازه دستور العملش رو خودم ارتقا دادم.
‫من سس درست کردنم حرف نداره.
‫پس یعنی شما ‫آشپز حرفه ای هستین.
‫نه نیستم. ‫ولی غذا و آشپزی رو خیلی دوست دارم.
‫و از امتحان کردن ‫رستوران های خوب لذت می برم.
‫شما بفرمایید. ‫من باید برم یه چیزی بگیرم.
‫باشه.
‫راستی،
‫- بله؟ ‫- یه چیزی می خواستم ازتون بپرسم.
‫حتما، بفرمایید؟
‫یه وقت دیگه می پرسم.
‫یومی.
‫ونگ!
‫خیلی منتظر موندی؟
‫نه. ‫ولی هوا خیلی سرد شده ها.
‫دستام یخ زد.
‫- دستات؟ ‫- آره.
‫ونگ، بقیه اش رو تو بخور.
‫من سیر شدم.
‫امروز...
‫چیه؟
‫خدای من.
‫چرا؟ چی شده؟
‫خوشگل شدی.
‫وای ترسیدم.
‫اگه می خوای ازم تعریف کنی ‫یه کم بهتر تعریف کن.
‫- بهترش کنم؟ ‫- آره.
‫فیلمش چطور بود؟
‫جالب بود.
‫در تعجبم که چرا انقدر ‫نظرات منفی بهش داده بودن.
‫آره. ‫منم خوشم اومد.
‫اگه تموم کردی بده اش به من.
‫نمی خواد.
‫بده، میندازمش سطل آشغال.
‫نه آخه هنوز یه کم مونده.
‫مونده؟
‫پس میشه یه کم برام توی لیوانم بریزی؟
‫می خواستم شیر و چای هم امتحان کنم.
‫خدایا.
‫ممنونم.
‫خوشت اومد؟
‫خیلی خوشمزه ست. ‫همون چیزیه که می خواستم.
‫اما با یه چیز دیگه جایگزین شده.
‫باید حداقل ده دقیقه صبر کنیم.
‫پس بشینیم؟
‫صبر کن.
‫نمی خواد ونگ. ‫نمی خواد اون کار رو بکنی.
‫تو هم باید بشینی.
‫«بعد از ماه دسامبر وارد ‫دومین سال نامزدیمون میشیم.»
‫«پست شود»
‫«با موفقیت پست شد»
‫«کیم یومی»
‫«بعد از ماه دسامبر وارد ‫دومین سال نامزدیمون میشیم.»
‫سلام ونگ.
‫به سلامت رسیدی خونه؟
‫نه، هنوز بیدارم.
‫داشتم یه چیزی می نوشتم.
‫آره.
‫در مورد خودمون.
‫یه چیزی هست دیگه، نمی خواد بدونی.
‫ای بابا بعدا بهت نشون میدم. ‫خجالت می کشم.
‫راستی چرا انقدر دیر رسیدی خونه؟
‫برف میاد؟
‫ای خدا.
‫چه برفی میاد.
‫فردا چطوری برم سر کار؟
‫ولی قشنگه.
‫الان دیگه واقعا حس می کنم زمستونه.
‫وقتی انقدر برف می باره،
‫باید یا آدم برفی درست کنیم ‫یا بریم برف بازی و برف به هم پرت کنیم.
‫وقتی کوچیک بودم ‫همیشه این کار رو می کردم.
‫«اولین نفری باشید ‫که این پست را پسند می کند»
‫«پسندیده شد»
‫«جدایی»
‫«بعد از ماه دسامبر وارد ‫دومین سال نامزدیمون میشیم.»
‫چیزی که نوشتم رو خوندین؟
‫بله، اتفاقی از طریق صفحه مجازی ‫یکی از همکارا دیدمش.
‫چطوری بگم؟
‫نمی تونم درست توضیح بدم، ‫ولی خیلی شبیه شماست.
‫منظورتون چیه؟
‫در موردش فکر کنین. ‫من همه جوره هستم.
‫مدیر ارشد یهویی داره این پیشنهاد رو میده.
‫نظر تو چیه؟
‫نیم ساعت؟
‫فقط مال وقتیه که می خوام سنگ تموم بذارم.
‫معمولا حتی ده دقیقه هم زمان نمی بره.
‫که اینطور.
‫فقط سه یا چهار خط کافیه دیگه، آره؟
‫یه امتحانی می کنم.
‫احتمالا بتونم از پسش بر بیام.
‫حتی در حد سه، چهار خطم نمی تونم؟ ‫خاک تو سرم.
‫فقط سه، چهار خط.
‫خاک تو سرم.