‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«ترجمه از: ‫نازنین صراف زاده»
‫«بخش بیست و هفتم: تاریخچه بانمکی»
‫دایرة المعارف یومی، ‫نسخه 32، صفحه 12.
‫برای اینکه آخر سال رو جمعش کنیم،
‫من تاریخچه بانمکی یومی رو ثبت می کنم.
‫«تاریخچه بانمکی یومی»
‫سلول اصلی عشق ‫توی همه چی خوبه،
‫اما تنها نقطه ضعفش...
‫هیچی رابطه ها رو مثل بانمک رفتار ‫کردن ساده تر و صمیمی تر نمی کنه.
‫بانمک رفتار کردن؟
‫این تنها چیزیه که ‫من اصلا توش خوب نیستم.
‫خنگ خدا. اگه بلد نیستی، ‫حداقل باید یه تلاشی بکنی.
‫باید یه معلم پیدا کنی.
‫بعد از مدت ها ‫بالاخره با یکی آشنا شده.
‫فکر می کنی چقدر می تونه ‫بدون بانمک رفتار کردن دووم بیاره؟
‫معلم؟
‫من، کاراگاه،
‫روبی رو به عنوان معلم ‫خصوصی پیشنهاد می کنم.
‫لی روبی، ‫ملکه بانمک رفتار کردن.
‫شگرد همیشگیش...
‫اوگی.
‫ای وای. ‫دوباره بهت گفتم اوگی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اون قهوه برای منه؟
‫نه، مال خودمه.
‫تو رو خدا. ‫بدش به من.
‫انبر عشق.
‫مهارت خواهش و التماس کردن برای یه چیزی.
‫اگه یکی عمیقا اسیرش بشه، ‫حتی روحشم بهش میده.
‫من می خوامش.
‫روبی، ‫می تونی بری برای خودت بگیری خب.
‫شوخی کردم.
‫یک ضربه ناگهانی روی شونه.
‫همزمان هم زدیش ‫هم بانمک رفتار کردی.
‫نوشیدنی خودم اینجاست.
‫نمی تونم بازش کنم.
‫مهارت در باز کردن عشق.
‫یه مهارت پایه واسه ‫بازی با روح و روان آقایونه...
‫که باعث میشه به چیزی ‫که درش باز نمیشه واکنش نشون بدن.
‫خیلی سفته.
‫دستم درد گرفت.
‫نمی تونی بازش کنی؟ ‫بده به من.
‫نمی خواد. ‫روبی می تونه.
‫اینکه خودش اسمش رو صدا می زنه.
‫شگرد بانمکی سمی.
‫مهارتی که یواشکی بین ‫زوج های لوس استفاده میشه.
‫روبی هم می تونه این کار رو بکنه.
‫الان چی گفتی؟
‫مور مورت شد؟
‫شوخی کردم.
‫- بیا. ‫- ممنونم.
‫خوب نگاه کن. ‫اول توجهش رو جلب کن.
‫دیشب خوابت رو دیدم.
‫به طرز غیرمنطقی بانمک رفتار کن.
‫- شوخی کردم. ‫- یک ضربه ناگهانی روی شونه.
‫این حرکت مرگبار روبیه.
‫چرخه بی نهایت بانمکی، ‫هیچوقت تموم نمیشه.
‫باشه.
‫«نودل دیهان»
‫بریم غذا بخوریم.
‫آره، بریم.
‫روبی، سرت شلوغه؟
‫یومی، چطوره؟
‫- چی؟ ‫- این اولین باریه که امتحانش می کنم.
‫خیلی به روبی میاد؟
‫اوه، آره. ‫بهت میاد.
‫خیلی بهت میاد. ‫خوشگل شدی.
‫عاشقش شدم.
‫می گم روبی، سرت شلوغه؟
‫چی؟
‫بنابراین بعد از آشنایی با ونگ، ‫عشق تصمیم گرفت که...
‫از روبی که یه زمانی رقیبش بود ‫بخواد معلمش بشه...
‫و ازش بانمک رفتار کردن رو یاد بگیره.
‫مهارت پایه ای ضربه زدن روی شونه ست.
‫ضربه زدن روی شونه؟
‫آره، کار سختی نیست.
‫موقعی که داری می خندی،
‫بزن روی شونه اش. ‫بعدش...
‫نظرت چیه؟ آسون نبود؟
‫همون خودش به تنهایی ‫باعث میشه بانمک به نظر برسی.
‫روی نامزدت امتحانش کن. ‫خیلی خوشش میاد.
‫آخه من اصلا از این کارا نمی کنم.
‫هی. حواست باشه ها.
‫«از این کارا»؟
‫باید برای بانمک رفتار کردن تلاش کنی.
‫فکر کردی من همینطوری به دنیا اومدم؟
‫الان چی؟ الان امتحانش کنم؟
‫اما ونگ لباس بی آستین پوشیده.
‫اگه بزنمش، دردش می گیره.
‫این که آره،
‫ولی خب زدن پوست بی محافظ ‫هم کلا کار درستی نیست.
‫می گی نکنم؟
‫به هیچ عنوان.
‫باشه. پس انجام نمیدم. ‫اگه این کار رو بکنم بدش میاد.
‫چی؟
‫اگه سختته،
‫بهت پایه ای ترین مهارت رو می گم،
‫مهارت در باز کردن عشق.
‫ببین.
‫وانمود کن...
‫زورت کمه و ضعیفی.
‫چرا نمی تونم بازش کنم؟
‫فکر نکنم اصلا بتونم همچین کاری بکنم. ‫این کارا به من نمی خوره.
‫چی می گی برای خودت؟ ‫زود باش امتحانش کن.
‫بگیرش. ‫حالا.
‫یومی، گرمته؟ ‫نوشابه می خوای؟
‫اگه تلاش نکنی، پیشرفت نمی کنی.
‫ونگ.
‫خودم بازش می کنم.
‫آره. فکر کنم بتونم.
‫- بیاین به دست راست زنگ بزنیم. ‫- آره.
‫پس، بدون هیچ زوری بچرخونیمش؟ ‫«دست راست یومی»
‫چی؟ درش رو باز نکنم؟
‫اما وانمود کنم دارم زور می زنم؟
‫خدایا. ‫چقدر دستور میدی.
‫باشه، باشه.
‫بچه ها، گوش کنین.
‫باید درش رو بدون هیچ ‫زوری بچرخونین، اما بازش نکنین.
‫فقط تظاهر به زور زدن کنین، ‫اما بازش نکنین، افتاد؟
‫یعنی چی؟ ‫«دست راست یومی»
‫آخر درش رو باز کنیم یا نه؟
‫با زور خیلی کمی تظاهر کن ‫که داری درش رو باز می کنی.
‫گفتم زور نزن.
‫- داره میترکه. ‫- نوشابه خوشمزه ام...
‫- به فنا رفت. ‫- به فنا رفت.
‫بانمک بود.
‫آخه تو چرا انقدر بانمکی؟
‫خیلی بانمکی.
‫گفتش بانمکه.
‫ولی از روی بانمک رفتار کردنش نبود.
‫همینقدر که بانمک به نظر برسه خوبه، ‫بقیه اش دیگه مهم نیست.
‫راستی، کاراگاه.
‫من هیچوقت نمی تونم ‫مثل روبی بانمک باشم.
‫میشه معلممون رو عوض کنیم؟
‫در نهایت، سلول عشق تصمیم گرفت ‫خودش بشینه و درس بانمکی رو بخونه.
‫این چی؟ ‫خوب به نظر می رسه.
‫- چیه؟ ‫- مهارت بچگونه حرف زدن.
‫«بچگونه حرف زدن»
‫یه مهارت پایه بانمکی که بچگونه حرف می زنی.
‫یه مهارت مرسوم و محبوبه.
‫ممنونم.
‫برات بازش می کنم.
‫- خوشمزه ست. ‫- آره.
‫وای خدا، داغه.
‫عشق، الان وقتشه. ‫بیا انجامش بدیم.
‫عزیزم، خوبی؟
‫ونگ.
‫خوبی؟
‫چی؟
‫خوبی؟
‫شوخی بود.
‫شوخی، شوخی، شوخی.
‫عجیب بود. ‫خیلی خیلی عجیب بود.
‫خنگ خدا. ‫برای این بود که یومی درست اجراش نکرد.
‫دارم دیوونه میشم.
‫هیس.
‫این چی؟ ‫برای این لازم نیست چیزی بگی.
‫همچین چیزی هم داره؟
‫خوبه.
‫احوال پرسی گربه ای.
‫بهش نزدیک شو
‫«بهش نزدیک شو
‫دیوونگیه. این که سخت تره.
‫بیا فقط یه بار امتحانش کنیم.
‫- نمی تونم. ‫- داری تسلیم میشی؟
‫ببخشید.
‫ولی آخه این مهارت ها ‫از بدن خشک یومی برنمیاد.
‫اینجوری به دنیا اومده دیگه.
‫اگه تلاش کنه می تونه.
‫هیچکس بدون استعداد ‫بانمکی به دنیا نیومده که.
‫چرا یکی اومده. ‫اونم یومیه.
‫و من!
‫هی، عشق.
‫اصلا نباید تسلیم بشم.
‫عشق، صبر کن. ‫وایستا.
‫پس بیا این رو امتحان کنیم. ‫شرط می بندم این رو می تونی.
‫نه. ‫یومی هیچوقت نمی تونه بانمک رفتار کنه.
‫نه اینطور نیست. ‫این برای مبتدی هاست.
‫می تونین این رو بدون لوس ‫حرف زدن و با بدن خشک انجام بدین.
‫«دایرة المعارف بانمکی»
‫هیچی از این آسون تر نیست. ‫«مهارت تق تق زدن روی شانه»
‫مهارت تق تق زدن روی شانه،
‫یه مهارت ابتدایی بانمک رفتار کردنه. ‫«مهارت تق تق زدن روی شانه»
‫طرفت رو با زدن روی ‫شونه اش صداش می کنی.
‫باید حتما وقتی زدی بگی «تق تق».
‫«تق تق»
‫اگه یومی نتونست این رو انجام بده، ‫دیگه بیخیال میشیم.
‫تق تق.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫یه جورایی.
‫اون دیگه چی بود؟
‫تق تق. ‫بانمک بود.
‫اون؟
‫تق تق.
‫بانمکه.
‫- بانمکه؟ ‫- آره.
‫تق تق.
‫تونست. ‫یومی تونست.
‫اصلا عجیب غریب نشد.
‫آره، خوب بود.
‫یومی تونست!
‫آره، اعتماد به نفس داشته باش عشق.
‫همیشه برای بدن خشک ‫یه شگرد خوب هست.
‫فقط باید پیداش کنیم.
‫آره.
‫به نظرم الان دیگه می تونی ‫من رو بذاری پایین.
‫باشه.
‫تق تق.
‫خیلی منتظر موندی؟
‫بیا اینجا بشین. ‫این چیه؟
‫بعد از کمی آزمون و خطا،
‫شروع به گسترش دادن ‫مهارتای بانمک خاص خود یومی کرد.
‫«بانمکی یومی»
‫و حالا...
‫ببخشید، میشه لطفا تندتر برید؟
‫دیرم شده.
‫اوه، بله. ‫تقریبا رسیدیم.
‫حالا چیکار کنم؟ ‫ونگ حتما باهام قهر می کنه.
‫ونگ.
‫ببخشید. ‫خیلی منتظر موندی؟
‫آقای نام یهو نگهم داشت.
‫اگه می خواستی دیر کنی ‫باید بهم می گفتی.
‫آخه یه جوری رفتار می کرد ‫که انگار قرار نبود خیلی طول بکشه.
‫راستی، چرا بیرون وایستادی؟
‫چون هیچی سفارش ‫نداده بودم گفتن برم بیرون.
‫واقعا؟ ‫بعد تو کل مدت رو این بیرون منتظر موندی؟
‫نمی دونستم کی میای.
‫بیا بریم داخل.
‫نه.
‫از اونجا خوشم نمیاد. ‫بیا بریم یه جا دیگه.
‫حالا چیکار کنم؟
‫ونگ هیچوقت عصبانی نشده بود.
‫حتما این سری خیلی ناراحت شده.
‫نگران نباشین بچه ها.
‫من می تونم درستش کنم.
‫چطوری؟
‫یومی مهارت های بانمکی خاص خودش رو داره.
‫اینم از گوگولی مگولی.
‫«گوگولی مگولی»
‫رفتار بانمک یومی که با بقیه مثل ‫بچه ها رفتار می کنه و دلبری می کنه...
‫حالا چیکار کنیم.
‫توی این هوای سرد بیرون منتظر موندی؟
‫فکر نکنم جواب بده.
‫نخیرم.
‫باید ترکیبی کار کنه.
‫اینم یکی دیگه.
‫اینم از تپلی مپلی.
‫«تپلی مپلی»
‫از اون بهتر.
‫باشه. ‫همه چیزای خوشمزه رو برات می خرم.
‫«بخش بیست و هشتم: ‫بسته تعریف و تمجید و معجون سیندرلا»
‫- سلام. ‫- سلام.
‫دارین قهوه می خورین؟
‫آره، درجه شوفاژ خیلی بالاست.
‫همش خوابالود و کسلم.
‫واقعا؟
‫شما هم قهوه می خواین؟
‫خودم درست می کنم.
‫کریسمس خوش گذشت؟
‫بله، به شما چی؟
‫نه راستش.
‫با نامزدتون نبودین؟
‫خبرنگارها آخر سال سرشون شلوغ تره.
‫برنامه ام یهویی به هم خورد،
‫برای همین تو خونه برای خودم غذا پختم.
‫با دستور پخت شما ‫سس تارتار درست کردم.
‫از دست تو.
‫همیشه اینجور مواقع این رو نمی گین؟
‫- ببخشید؟ ‫- پست هاتون رو می خونم.
‫هفته پیش بود؟ ‫کلمه کلیدی «از دست تو» بود.
‫چی؟ نوشته های من رو می خونین؟
‫بله.
‫از طریق صفحه مجازی یکی از همکارا ‫اتفاقی مال شما رو پیدا کردم.
‫ای وای.
‫من طرفدار دو آتیشه شمام.
‫هر روز دکمه «پسندیده شد» رو می زنم.
‫شما چرا...
‫من فقط همینطوری هر چی ‫به ذهنم میاد می نویسم.
‫نخونینش.
‫چرا؟ ‫باحاله که.
‫شما خیلی نویسنده خوبی هستین.
‫یه چیزی هست ‫که اسمش بسته تعریف و تمجیده.
‫بسته دارین.
‫وای خدا، ‫یه بسته تعریف و تمجیده!
‫وقتی از یومی تعریف و تمجید میشه، ‫بسته به سلول مسئولش تحویل داده میشه.
‫داخل بسته یه روحه.
‫سلام. ‫من بهت یه هدیه میدم.
‫وای، یه هدیه ست! ‫چقدر ذوق دارم!
‫و اون روح به سلول یه هدیه میده.
‫آقای نام.
‫این داده هایی که دیروز می خواستین هست. ‫بفرمایید.
‫ممنونم.
‫خانوم کیم، می دونستم. ‫خیلی دقیق هستین.
‫یه بسته برای سلول منطق دارم.
‫یه بسته تعریف و تمجیده!
‫- بفرما. ‫- ممنون!
‫حسابی ذوق زده ام!
‫باید آرزوی تمرکز بیشتر بکنم!
‫این چیه؟ ‫روحم کو؟
‫بسته های بدون روح ‫تعریف و تمجیدهای الکیه.
‫گرفتن بسته هایی که ‫توشون روح دارن سخته.
‫من...
‫فکر نمی کنم...
‫که نویسنده خوبی باشم.
‫هستین.
‫چجوری بگم؟
‫توضیح دادنش سخته، ‫اما نویسندگیتون مثل خودتونه.
‫یعنی چی؟
‫خوبه.
‫یه بسته تعریف و تمجید دارم.
‫این برای منه؟
‫بله. ‫یه بسته تعریف و تمجید برای سلول نویسنده ست.
‫سلام!
‫از صمیم قلبه!
‫واقعیه؟
‫بعد از مدت ها این اولین بار بود...
‫که اون یه بسته تعریف و تمجید واقعی گرفت.
‫ممنونم.
‫برای همین می خواستم یه خواهشی ازتون بکنم. ‫می تونین برای ما یه متن بنویسین؟
‫- چی؟ ‫- تیم بازاریابی...
‫می خواد صفحه مجازی ‫شرکت رو دوباره راه بندازه.
‫فکر کردم شما دوست ‫داشته باشین این کار رو بکنین.
‫چی؟
‫مدل نویسندگیتون خیلی به اونجا می خوره.
‫من چطوری...
‫من حتی توی تیم بازاریابی هم نیستم.
‫اینش اصلا مهم نیست.
‫ما دنبال یکی بودیم که...
‫نویسنده خوبی باشه و ‫محصولات شرکت رو خوب بشناسه.
‫به نظرم که شما فوق العاده عمل می کنین.
‫بفرما. بهت یه هدیه میدم.
‫این چیه؟
‫معجون سیندرلا.
‫«معجون سیندرلا»؟
‫این معجون اعتماد به نفست رو...
‫فقط تا نیمه شب توی زمینه ای که...
‫ازت تعریف شده بالا می بره.
‫واقعا؟
‫خب دیگه خداحافظ!
‫خب ببینم. ‫تأثیرات معجون سیندرلا...
‫چی؟
‫استعدادی به اندازه نابغگی شکسپیر،
‫و چیزایی که می نویسم ‫همه رو تحت تأثیر قرار میده؟
‫انقدر خوبه که می تونم ‫به طور بالقوه جایزه نوبل رو ببرم!
‫یه همچین توهم و خیال باطلی به آدم میده.
‫می خواین امتحان کنین؟
‫تا کی می خواینش؟
‫هر چی زودتر بهتر،
‫اما هر موقع که شما راحتین.
‫تا امشب بهتون تحویلش میدم.
‫امشب؟
‫گفتین فقط یه چند تا جمله می خواین.
‫امتحانش می کنم.
‫فکر کنم از پسش بربیام.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫من دیگه میرم.
‫یه معرفی ساده.
‫فقط یه چند تا جمله می خواد.
‫یه معرفی ساده که در حد چند جمله ست.
‫الان ساعت 6 عصره،
‫پس تا 6:30 کارم رو تموم می کنم ‫و بعدش میرم خونه.
‫نیم ساعت؟
‫آره، کافیه.
‫برای صفحه مجازی شخصیش نیست ها. ‫برای شرکته.
‫نباید بیشتر براش مایه بذاری؟
‫با همین نیم ساعت کلی مایه گذاشتم.
‫معمولا زیر ده دقیقه طول می کشه.
‫که اینطور.
‫چیزی هست که کمکت...
‫- نه. ‫- که اینطور.
‫پس موفق باشی، سلول نویسنده!
‫شروع کنم؟
‫اگه باحال و مدرن باشه خوب میشه.
‫به سبک معرفی های ‫محبوب این روزا بنویسمش؟
‫«دنبال کنندگان نودل دیهان، سلام!»
‫خب، خوبه.
‫نودل دیهان...
‫«پیش نویس صفحه مجازی ‫روابط عمومی و تیم بازاریابی دیهان»
‫نه.
‫دیهان...
‫دی سلام. ‫«بازی با کلمات»
‫«نودل سلام! دی سلام!»
‫نه.
‫این یه صفحه رسمیه،
‫پس نمیشه خیلی...
‫خودمونی باشه.
‫«پیش نویس صفحه مجازی ‫روابط عمومی و تیم بازاریابی دیهان»
‫سلام.
‫ولی «سلام» خیلی مسخره ست.
‫«پیش نویس صفحه مجازی ‫روابط عمومی و تیم بازاریابی دیهان»
‫خانوم کیم.
‫- خسته نباشی. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫من هیچی خوردم.
‫وای خدا. ‫گشنمه.
‫منطق. ‫بیا غذا بخوریم.
‫خیلی گشنمه.
‫چی؟ ‫ساعت 7 شب شد که.
‫هنوزم داره کار می کنه؟
‫خدایا. ‫چقدر حالم بهتر شد.
‫اصلا بیدارم کرد.
‫حالا می تونم بنویسم.
‫سلول نویسنده؟
‫تموم کردی؟
‫تقریبا تمومه.
‫واقعا؟ از نیم ساعت گذشته ها.
‫- خب که چی؟ ‫- ها؟
‫مهمه؟
‫برای یه صفحه رسمیه.
‫نمی تونم که بی گدار به آب بزنم.
‫مگه نه؟
‫آره. ‫البته که نمی تونی.
‫زود کارم تموم میشه، ‫پس یه کم دیگه صبر کن.
‫باشه. موفق باشی.
‫چرا هیچی به ذهنم نمی رسه؟
‫چقدر عجیب.
‫چه مرگت شده یومی؟
‫فقط یه چند تا جمله ست.
‫اصلا با عقل جور درنمیاد.
‫فقط یه چند تا جمله ست.
‫سلول نویسنده، ساعت از 9 گذشت. ‫بازم زمان نیاز...
‫سلول نویسنده؟
‫سلول نویسنده، اوضاع چطوره؟
‫یومی باید غذا بخوره، بره خونه،
‫و بخوابه.
‫سلول نویسنده!
‫در رو باز کن!
‫اصلا راحت نیست.
‫به هیچ عنوان راحت نیست.
‫شاید نباید قبول می کردم. ‫«سلام»
‫بابتش که بهم پولم نمیدن.
‫کی بهش معجون سیندرلا رو داده؟
‫نباید قبول می کرد.
‫دستیار مدیر تیم حسابداری رو چه به نوشتن؟
‫گشنمه.
‫سلول گشنگی داره می میره.
‫کی میره خونه؟
‫هنوز صورتش رو نشسته.
‫پوستش خراب میشه.
‫باید لباساشم بشوره.
‫اگه این کار رو نکنه،
‫فردا لباس نداره بپوشه.
‫چی؟ جدا؟
‫بچه ها!
‫ونگ بهش پیام داد!
‫- واقعا؟ ‫- واقعا؟
‫«یومی، خونه ای؟»
‫«نه، هنوز سرکارم.»
‫«چرا؟ دوباره کارت طول کشید؟»
‫«آره هنوز یه کاری مونده.»
‫«می خواستم بیام پیشت اگه خونه بودی.»
‫باید ببینتش. ‫بچه ها، بیاین بریم پیش ونگ.
‫- آره! ‫- آره.
‫بیاین با ونگ غذا بخوریم!
‫باید لباساش رو بشوره،
‫بیاین سفارش بدیم بیارن خونه.
‫- بیاین بریم خونه! ‫- بریم.
‫وایستین! ‫بچه ها، نمی تونیم بریم!
‫- چرا نمی تونیم؟ ‫- چرا نمی تونیم؟
‫سلول نویسنده معجون سیندرلا رو خورده،
‫واسه همین تا وقتی اثرش نره ‫نمی تونیم هیچ کاری بکنیم.
‫- چرا؟ ‫- چرا؟
‫سلول نویسنده. ‫دست بردار دیگه!
‫باید بریم ونگ رو ببینیم!
‫دیگه آخراشه! ‫یه کوچولو دیگه هم صبر کنین!
‫کی کارت تموم میشه؟
‫تا ساعت ده. ‫تا اون موقع کارم تموم میشه.
‫همین الان یه ایده ای به ذهنم رسید.
‫مطمئنی تا اون موقع کارت تموم میشه؟
‫آره. ‫تا ساعت ده کارم تموم میشه.
‫ونگ. ‫فکر کنم کارم تا ساعت ده تموم بشه.
‫آره. ‫می خوای 10:30 همدیگه رو ببینم؟
‫آها، اونجا؟ باشه.
‫فهمیدم.
‫«روزی روزگاری...»
‫آهان. ‫بالاخره یه چیزی به ذهنم رسید.
‫می تونم اینطوری بنویسم. ‫«یه پادشاهی بود که عاشق نودل بود.»
‫یه داستان افسانه ای. ‫«یه روز، پادشاه کل مردم دنیا رو دید،»
‫«و گفت، تا حالا همچین ‫نودل خوشمزه ای نخورده بودم!»
‫چرا این تا الان به ذهنم نرسیده بود؟
‫«متاسفانه...»
‫«روزی روزگاری...»
‫«پیش نویس صفحه مجازی روابط ‫عمومی و تیم بازاریابی دیهان»
‫الو، سلام؟
‫ونگ.
‫شرمنده ام، ‫فکر نکنم امشب بتونیم همدیگه رو ببینیم.
‫هنوز کارم تموم نشده.
‫آره. شرمنده ام.
‫آره.
‫شبت بخیر.
‫دیوونه شدم.
‫چرا این کار رو قبول کردم؟
‫به محض اینکه ساعت از نیمه شب بگذره،
‫اثر معجون سیندرلا از بین میره.
‫سلول نویسنده متوجه شد ‫که توی نویسندگی استعداد نداره...
‫و یادش افتاد که ‫ده سال پیش چه اتفاقاتی افتاد.
‫«مسابقه نویسندگان جدید»
‫«مسابقه رمان نویسی»
‫«سکوی پرتاب رویایی برای صعود نویسندگان، ‫فرصتی برای تحقق آرزوهاتون!»
‫یومی، ‫بیا بیرون یه چیزی بخور.
‫بعدا میام.
‫یومی، می تونی روی مسابقه کار کنی، ‫ولی اول بیا یه کم غذا بخور.
‫بعدا میام می خورم دیگه.
‫«کیم یومی، تو می تونی!»
‫«یک جمله یعنی چی؟ ‫استاندارد نویسندگی، داستان گویی صریح»
‫بیخیالش.
‫من استعداد نویسنده شدن رو ندارم.
‫باید برم دنبال کار بگردم.
‫وقتی یومی اشتیاقش برای ‫نویسنده شدن رو از دست داد،
‫«سلول ریاضی»
‫سلول نویسنده سر از قبر در آورد. ‫
‫«سلول نویسنده»
‫سلول نویسنده! ‫چی شد پس؟
‫همه عصبانین، ‫واسه همین دارن میان اینجا!
‫سلول نویسنده!
‫سلول نویسنده. ‫یعنی کجا رفته؟
‫- هی! ‫- بیا اینجا ببینم!
‫چرا وقتی اصلا استعداد نداره ‫انقدر کله شق بازی در میاره؟
‫- دست بردار! ‫- بیخیال شو!
‫- بذار یه نفس راحت بکشیم! ‫- بیخیال دیگه!
‫اصلا واسه چی دوباره زنده شدم؟
‫هنوز همونیم که ده سال پیش بودم.
‫بهتره برگردم زیر خاک. ‫اینطوری بهتره.
‫به آقای یو گفتم ‫امشب براش می فرستم.
‫«آقای یو. گفتم الان حتما خوابیدین، ‫برای همین براتون پیام می فرستم.»
‫«معاون مدیر بازاریابی یو بابی»
‫«ببخشید، شما من رو پیشنهاد کردین،
‫ولی صادقانه بگم، ‫فکر نکنم برای این کار مناسب باشم.»
‫«خانوم کیم. هنوز بیدارم.»
‫«چون دیر وقت بود ‫می خواستم فردا بهتون زنگ بزنم.»
‫«مدیر بخش بازاریابی گفت ‫چون این اضافه کاری به حساب میاد،
‫شرکت براش حقوق در نظر می گیره.»
‫«حقوق؟»
‫«بله. ‫فکر کنم براتون راضی کننده باشه.»
‫تمومش کن!
‫خسیس!
‫چرا می خوای بمیری؟ ‫اون گفت می خوان بهش حقوق بدن!
‫کی بهت گفته حق داری بمیری ‫وقتی که قراره بهش حقوق بدن؟
‫بیا متن رو بنویسیم، سلول نویسنده. ‫خودم بهت کمک می کنم!
‫خودم حامی قابل اعتمادت میشم.
‫واقعا؟
‫باشه.
‫قدرتی که آدما دارن خیلی اسرارآمیزه.
‫گاهی اوقات، می تونن کاری رو که...
‫کل روز وقتشون رو گرفته ‫در عرض چند دقیقه تموم کنن.
‫به خصوص وقتی انگیزه دارن، ‫که خیلی از بهتر از تعریف و تمجیده.
‫تمومش کردم!
‫«بخش بیست و نهم: ‫ما به شهامت نیاز داریم»
‫«دسامبر»
‫«ژانویه»
‫خیلی خب. ‫بریم که سال نو رو شروع کنیم.
‫اولین روز سال نو.
‫توی اولین روز سال نو، ‫توی شهر اتفاق جالبی میفته.
‫کنجکاوم ببینم امسال قراره کی باشه.
‫امیدوارم من باشم. تو رو خدا!
‫به نظرتون ممکنه ‫که امسال نوبت من بشه؟
‫سلول نویسنده. ‫به نظرم امسال نوبت توئه.
‫مطمئنم که خودتی!
‫یکی از سلول ها ‫به مدت سه روز گنده میشه.
‫دارم گنده میشم!
‫پارسال و سال قبلش، ‫سلول رژیم بود.
‫- خیلی خفن شدی! ‫- خیلی خفنی!
‫امسال هر چی هم بشه ‫من سه کیلو وزن کم می کنم.
‫اگه وزنم رو کم نکنم، ‫بهتره برم بمیرم!
‫شعار امسالمون اینه، ‫«صرفه جویی و پس انداز».
‫هیچکس حق نداره پول خرج کنه!
‫گندش بزنن. چرا خسیس گنده شد؟ ‫می خواستم برم لباس بخرم!
‫سه سال پیش، ‫نوبت سلول خسیس شد.
‫امسال حساب هر چیزی ‫که خریدم رو می نویسم.
‫یادم نمیره.
‫«قلب»
‫اثر این پدیده ‫بعد از سه روز از بین میره.
‫هی، خسیس! ‫سه روزت به سر رسید!
‫امروز چهارم ژانویه ست.
‫یومی. ‫بزن بریم خرید!
‫بدبخت شدم!
‫چی؟
‫ای وای.
‫این دیگه چیه؟
‫پیرتر شدم؟
‫نگاه کنین. ‫من دارم گنده میشم!
‫سلول تمیزی!
‫- ای دیگه چیه؟ ‫- نوبت سلول تمیزی شده.
‫درسته. تصمیمم رو گرفتم.
‫امسال، هر شب یه ماسک صورت می ذارم.
‫چقدر گنده شدم!
‫خیلی هیجان انگیزه!
‫سلول تمیزی رو نگاه کنین!
‫می خوام که 365 تا ماسک صورت بخرم!
‫تازه صورتمم پاکسازی می کنم!
‫می خوام کوپن پاکسازی صورت بخرم!
‫- سلول تمیزی! ‫- بله؟
‫میشه یه لحظه آروم باشی ‫و به چیزی که می خوام بگم گوش کنی؟
‫نمی خوام! ‫میرم ماسک صورت بخرم!
‫یعنی چی؟ ‫هیچی ماسک صورت ندارم.
‫کی تمومش کردم؟
‫خدایا. ‫واسه همینه که پیر شدم!
‫نه! ‫نباید ماسک صورت بخری!
‫تمیزی بعد از سه روز ‫دوباره به حالت طبیعی برمی گرده!
‫فقط باید واسه سه روز تحملش کنیم.
‫راضیش کن فقط سه تا دونه بخره.
‫چی گفتی؟
‫منم بهت توی روزی یه دونه ‫ماسک گذاشتن ملحق میشم.
‫لطفا ولم کن!
‫- قول میدی؟ ‫- خواهش می کنم ولم کن!
‫آره، حتما.
‫زیاد نخریدم؟
‫نه. اگه توی خونه باشه، ‫ازشون استفاده می کنم و هدر نمیرن.
‫سلام ونگ.
‫کارت تموم شد؟
‫آره. من خونه ام.
‫واقعا؟
‫ونگ.
‫وای. اون چیه؟
‫بالاخره اون سال های حقارت به پایان رسید.
‫امسال سال ریش گذاشتنه!
‫مثل حیوون ریش می ذارم.
‫بدترین انتخاب ممکن برنده شد.
‫بیا تحمل کنیم. ‫فقط کافیه سه روز تحملش کنیم.
‫هیچی بیشتر از سه روز دووم نمیاره.
‫اون چیه؟
‫می خوای ریش بذاری؟
‫فهمیدی.
‫اگه نمیفهمیدم عجیب تر نبود؟
‫با خودم گفتم ریش بذارم.
‫- چی؟ چرا؟ ‫- هدفم برای سال جدیده.
‫این دیگه چه هدفیه؟
‫- باحاله. ‫- نه، نیست.
‫- از صورت یکنواختم خسته نشدی؟ ‫- نه اصلا.
‫می خوام به خاطرت یه کم تنوع بدم.
‫تنوع خوبه، ‫ولی همچین تنوع بزرگی نه.
‫- واسه چی می خندی؟ ‫- کیم یومی.
‫از وقتی که یک سال با من، ‫شوخ طبع ترین مرد سال گشتی...
‫شوخ طبع شدی.
‫ایش.
‫یومی، نمی تونی جلوم رو بگیری.
‫می دونی، ‫من کلا متفاوت به دنیا اومدم.
‫ها؟ متفاوت؟
‫کله شقم.
‫روزی یه جوک جدید هم ‫از اهداف سال جدیده.
‫مأموریت با موفقت به پایان رسید.
‫بزنمت...
‫تو چی می خوری؟ ‫شکلات داغ؟
‫آره. شکلات داغ.
‫می خوام سفارش بدم.
‫حتما. چی میل دارین؟
‫یه لیوان شکلات داغ.
‫- گفتین داغ، درسته؟ ‫- بله.
‫«خانوم کیم یومی، ‫سال نو مبارک.»
‫«سال نو شما هم مبارک.»
‫«امیدوارم به تموم آرزوهاتون برسین.»
‫«حساب رسمی شرکت تا حالا ‫بیشتر از پنج هزار تا دنبال کننده گرفته.»
‫واقعا؟
‫هنوز که خیلی ازش نگذشته.
‫واقعا؟ هنوز که خیلی ازش نگذشته.
‫خیلی خوشحال شدم.
‫«مدیر کلمون می خواد ‫دوشنبه باهاتون ملاقات کنه.»
‫«مدیر کل؟»
‫«خانوم سئو یون وو. ‫مدیر کل بخش بازاریابی.»
‫«واقعا؟ چرا؟»
‫«نمیدونم.»
‫کنجکاو شدم بدونم چرا.
‫«نودل پذیرایی»
‫نه تنها توجه ها رو جلب کرده،
‫بلکه بازخورد خوبی هم داشته.
‫بازخوردهاش داخل ‫خود شرکت هم مثبت بوده.
‫حتی موقع جلسه مدیران اجرایی هم ‫در موردش صبحت کردیم.
‫نشونه خوبیه.
‫درسته.
‫همش به لطف شماست.
‫قبلا به چند نفر دیگه سپرده بودمش،
‫ولی از هیچکدومشون راضی نبودم.
‫آقای یو هم شما رو پیشنهاد کرده بودن، ‫واسه همین امیدوار بودم.
‫کارتون خیلی عالی بود.
‫ممنونم. ‫خودم هم از انجامش لذت بردم.
‫واقعا قلم خانوم کیم رو دوست دارم. ‫خیلی خوب و به روزه.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫متنش... چطور بگم؟ ‫متن دل انگیزی داره.
‫با نودل هامون هم جور در اومده.
‫رک بگم، ‫اون احساس از احساس سیری مهم تره.
‫ممنونم.
‫ولی فکر نکنم توی برانگیختن ‫احساسات خیلی خوب باشم.
‫خوب هستین. ‫بهتون که گفتم، نگفتم؟
‫خانوم کیم. ‫داشتم فکر می کردم...
‫که چرا به بخش بازاریابی منتقل نمیشین؟
‫- جان؟ ‫- اگه مشکلی نداشته باشین،
‫من احتمالا بتونم عملیش کنم.
‫خوب و جدی بهش فکر کنین. ‫به نظر من که خیلی عالی میشه.
‫- من دیگه برم. ‫- باشه، خانوم.
‫غافلگیر شدین، نه؟
‫الان چی شد؟
‫منم غافلگیر شدم.
‫حتما خیلی از قلمت خوشش اومده.
‫واقعا داشت جدی می گفت؟
‫معلومه که آره.
‫باید موافقت می کردین. ‫به چی می خواین فکر کنین؟
‫خیلی شوکه شدم.
‫تا حالا در نظر نگرفته بودمش.
‫بخش بازاریابی موفق ترین بخش شرکتمونه.
‫واسه همین خیلی خوبه بیاین اینجا دیگه.
‫چیزی واسه فکر کردن نمی مونه.
‫آره، خیلی پیشنهاد خوبیه.
‫معلومه که باید برم به بخش بازاریابی.
‫پس واسه چی مرددم؟
‫ترسیدم.
‫جرئت دوباره شروع کردن رو ندارم.
‫جرئتش رو ندارم؟
‫چرا، داری.
‫کجاست؟
‫مطمئنم که همینجا ‫یه کوزه شهامت خاک کرده بودم.
‫آها. پیداش کردم.
‫بذارینش.
‫کی خاکش کرده بودی؟
‫یه مدت پیش.
‫تا حالا نیازی به شهامت نداشتیم.
‫باید به اندازه کافی باقی مونده باشه.
‫چی؟ فقط دو تا ملاقه؟
‫همین کافی نیست؟
‫شک دارم. اینجا رو ببین.
‫مقدار شجاعت مورد نیاز برای ‫کارهای زیر به این صورت است.
‫«تابستان 2019، دو سال پیش»
‫«تماشای فیلم ترسناک. دو ملاقه.»
‫«تابستان 2017، چهار سال پیش»
‫باید دور بزنم.
‫- وای نه. ‫- رانندگی در بزرگراه...
‫چهار ملاقه.
‫وای مامانی!
‫مامانی!
‫کشتن سوسک. پنج ملاقه.
‫یومی.
‫یومی. خداحافظ.
‫روبی رو تنها نذار.
‫وای نه.
‫منظورت چیه؟ ‫ما هر شب تا دیروقت کار می کنیم.
‫«منتقل شدن به یه بخش دیگه. ‫هفت ملاقه شهامت.»
‫منتقل شدن به یه بخش دیگه ‫هفت ملاقه شهامت می خواد. حالا چیکار کنیم؟
‫اشکال نداره. ‫اگه شهامت کم آوردیم می تونیم قرض بگیریم.
‫واقعا؟
‫آره. بیاین اول یه کم ‫از آقای نام قرض بگیریم.
‫جدی می گی؟
‫ خانوم سئو بهت پیشنهاد داد ‫به بخش خودش منتقل بشی؟
‫بله.
‫وای. ‫حتما خیلی متنت رو خیلی خوب نوشتی.
‫من هنوز نخوندمش.
‫می خواستم بدونم نظر شما چیه.
‫نه، خیلی اشتباهه. ‫خیلی خیلی اشتباهه.
‫خیلی اشتباهه که اینطوری مرددی!
‫آخه واسه چی مرددی؟
‫خیلی فرصت فوق العاده ایه.
‫- واقعا؟ ‫- معلومه که آره.
‫بقیه دارن خودشون رو می کشن ‫تا بتونن برن به بخش بازاریابی.
‫خیلی عالیه. می دونی چیه؟ ‫اونا استعدادهای واقعی رو تشخیص میدن.
‫بیاین از یی دا هم قرض بگیریم. ‫«یک ملاقه شهامت»
‫چی؟ واقعا؟
‫مبارکه. ‫خیلی عالیه.
‫آروم باش. ‫سر و صدا نکن.
‫هی. استعدادت رو کشف کردن.
‫سال جدید رو با یه اتفاق عالی شروع کردی. ‫عالیه.
‫ولی مطمئن نیستم ‫بتونم خوب عمل کنم یا نه.
‫منظورت چیه؟ ‫معلومه که خوب عمل می کنی.
‫اینطور نبوده که تو درخواست داده باشی. ‫خودشون خواستنت چون بهت نیاز دارن.
‫کارت عالی بود.
‫«یک ملاقه شهامت»
‫همینه.
‫خیلی برات خوشحال شدم.
‫خیلی جمع کردیم، مگه نه؟
‫فقط یه ملاقه دیگه شهامت لازم داریم.
‫می تونیم از ونگ قرض بگیریمش.
‫آره.
‫«شهامت، شهامت، شهامت، ‫شهامت، شهامت، شهامت»
‫ونگ.
‫قراره به بخش بازاریابی منتقل بشی؟
‫آره. مونده بودم مدیر کل اون بخش ‫چرا می خواست من رو ببینه،
‫تا اینکه یهو این پیشنهاد رو داد.
‫خب؟ برنامه ات اینه که بری؟
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫گفتم بهش فکر می کنم.
‫نظر تو چیه؟
‫- من؟ ‫- آره.
‫به نظرت اگه برم ‫برام خوب میشه؟
‫به نظرم...
‫فکر نکنم واست خوب باشه.
‫- ها؟ ‫- انجام دادن یه کار جدید خوبه،
‫ولی تو تا حالا این کار رو انجام ندادی.
‫به نظرم کاری که تا الان خوب ‫انجامش میدادی رو تقویت کنی، بهتر باشه.
‫«شهامت، شهامت، شهامت، ‫شهامت، شهامت»
‫خب، درسته.
‫ولی همه دوست دارن به بخش بازاریابی برن.
‫چون همه دوست دارن برن اونجا ‫به این معنی نیست واسه همه مناسب باشه.
‫ممکنه مجبور به انجام کاری بشی ‫که اصلا انتظارش رو نداشتی.
‫«شهامت، شهامت، شهامت، ‫شهامت»
‫درسته.
‫- ولی... ‫- با کارش هم آشناییت نداری.
‫دفعه پیش که قرار بود فقط ‫چند خط در موردش بنویسی،
‫کل اون شب استرسش رو داشتی.
‫درسته.
‫می تونی هر روز اون کار رو بکنی؟
‫«شهامت، شهامت، شهامت»
‫یعنی هیچ مزیتی نداره؟
‫همه می خوان اونجا کار کنن.
‫اگه توقع چیزای خوبی رو داشته باشی،
‫اما وقتی رفتی اونجا متفاوت باشه چی؟
‫اگه سازگار شدن ‫واست سخت باشه چی؟
‫فکر می کنی نمی تونم ‫باهاش سازگار بشم؟
‫دست بردار.
‫خیلی از چیزا توی زندگی ‫اونطور که تو دلت می خواد پیش نمیرن.
‫من باورم اینه که...
‫آدم باید همیشه برای بدترین ‫اتفاق ها آمادگی داشته باشه.
‫«شهامت»
‫«شـ»
‫وای نه. شکست.
‫آمادگی؟
‫چطوری؟
‫اصلا تلاش نکردن ‫اسمش شده «آمادگی»؟
‫منظورت اینه؟
‫حالا دعوا نکن.
‫خودت می دونی ‫که من منظور این نبود.
‫بیا در موردش حرف نزنیم.
‫چی بخوریم؟
‫چی می خوای بخوری؟
‫تو سرت شلوغه.
‫من میرم خونه غذا بخورم.
‫نمی خوای چیزی بخوریم؟
‫من گشنه ام نیست ‫و تو هم که سرت شلوغه.
‫در کل قرار بود کوتاه همدیگه رو ببینیم.
‫یومی.
‫عصبانی هستی؟
‫خداحافظ.
‫یومی.
‫ببخشید.
‫بله؟
‫دوکبوکی تند دارین؟
‫البته که دارم.
‫نه. دوکبوکی خیلی تند می خوام.
‫دیوانه وار تند باشه.
‫باشه.
‫یومی داره گریه می کنه.
‫چرا داره گریه می کنه؟
‫یومی داره غذای تند می خوره...
‫چون خیلی تحت فشاره.
‫فکر کنم بیشتر بخاطر اینکه ‫غذا تنده بهش فشار اومده.
‫چقدر تنده.
‫داره از قصد فشاری که ‫روشه رو بیشتر می کنه.
‫چرا؟ ‫چون وقتی فشار از حدش بگذره...
‫«اندورفین»
‫بچه ها، نگاه کنین. ‫اندورفین اومده!
‫♫من خیلی عصبانیم♫
‫♫می خوام گریه کنم♫
‫♫کلافگی داره روانیم می کنه♫
‫♫وقتی می خوای خوشحالی باشی ‫و به نهایت لذت برسی♫
‫♫و خودت رو توش گم کنی♫
‫- ♫من رو صدا کن♫ ‫- ♫من رو صدا کن♫
‫- ♫بلند صدام کن♫ ‫- ♫بلند صدام کن♫
‫♫عصبانیت و ناراحتی رو بذار کنار♫
‫♫سرت رو بیار بالا♫
‫♫به من نگاه کن♫
‫♫من دارم واست یه آهنگ فوق العاده می خونم♫
‫♫ بخونش، اوه♫
‫♫فشار ها رو بریز دور♫
‫♫و با شادی و هیجان عوضش کن♫
‫♫اوه♫
‫♫قرار نیست سنجیده بشم. ‫همش توی ذهن خودمه♫
‫سلول های یومی...
‫شدیدا عاشق کنسرت اندورفین هستن.
‫- عاشقتیم اندورفین! ‫- عاشقتیم اندورفین!
‫خودت گفتی خیلی تندش کنم ها،
‫ولی حتما زیادی تندش کردم.
‫نه. من تندش رو دوست دارم.
‫با گریه کردن؟
‫واسه همین دوستش دارم. ‫فشاری که رومه رو از بین میبره.
‫چطور بود؟
‫روانتون رو آروم کرد؟
‫- بله! ‫- بله!
‫بهم قول بدین که ‫همیشه خوشحال می مونین.
‫- بله! ‫- بله!
‫اگه قول میدین، ‫دور سرتون یه دایره درست کنین!
‫قول میدم!
‫بیاین دفعه بعد که یومی...
‫کلافه شده بود همدیگه رو ببینیم.
‫ازتون ممنونم.
‫من اندورفینم!
‫عجب کنسرتی بود.
‫امیدوارم یومی زود کلافه بشه.
‫ممنونم.
‫بازم بیا اینجا.
‫«به سلامت رسیدی خونه؟»
‫«آره. تو کجایی؟»
‫«خونه ام.»
‫«چیزی خوردی؟»
‫«آره. یه چیز حاضری خوردم.»
‫الان خیلی احساس بهتری دارم.
‫قبلش خیلی ناراحت بودم.
‫پس یعنی با ونگ آشتی کنیم؟
‫الان؟
‫هر چی زودتر بهتر.
‫نذاریم که احساسات بد تلنبار بشن.
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫لطفا دو پرس دوکبوکی برام آماده کنین.
‫باشه. ‫چند لحظه صبر کن.
‫کیک ماهی و تمپورا هم می خوام.
‫- واست بیشتر گذاشتم. ‫- ممنونم.
‫چرا اینجا انقدر..
‫«میان وعده شبانه، ‫هشت پا کیونگ»
‫آگهی تبلیغاتی جمع شده؟
‫صبر کن ببینم.
‫وقتی آدم در رو باز کنه...
‫آگهی ها روی زمین نمی ریزن؟
‫اینجا خیلی آگهی جمع شده.
‫شاید بعد از اینکه ونگ رفته داخل گذاشتنشون.
‫این همه رو؟ ‫اونم تو یه زمان کوتاه؟
‫یعنی چی؟
‫به همین زودی خوابش برده؟
‫«هی، یومی.»
‫خواب بودی؟
‫نه. نخوابیدم.
‫الان کجایی؟
‫خونه ام.
‫ونگ.
‫من الان جلوی در خونه اتم.
‫چی؟
‫تو خونه نیستی،
‫مگه نه؟
‫کجایی؟
‫ونگ.
‫چه خبر شده؟
‫چرا همیشه وقتی یه اتفاق مهمی میفته...
‫فقط منم که از قضیه بی خبر می مونم؟
‫ارباب. ‫یه بلایی سر شهر اومده.
‫حتما یه اتفاق بزرگی افتاده.
‫جلوی اتفاقی که قراره ‫برای ونگ بیفته رو بگیر.
‫«اینجور هم نیست که برای موفقیت ‫نیاز به یه هدف مشخص داشته باشی.
‫ممکنه وقتی امتحانش کردم...
‫ازش خوشم بیاد.
‫حالا که دارم باهاش زندگی می کنم،
‫فکر می کنم که ونگ نسبت به ‫چیزی که فکر می کردم خیلی آدم بهتریه.
‫بیا از ونگ بپرسم ‫بالاخره قصد ازدواج داره یا نه.
‫ونگ.