‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«مترجم: ‫نازنین صراف زاده»
‫«بخش سی ام: ‫چی شده؟» و «باشه»
‫چی شده؟ ‫چی شده؟
‫قضیه چیه؟
‫چی شده؟ ‫چی شده؟
‫- من سلول تمرین ونگم. ‫- چی شده؟
‫من کل روز «چی شده» رو تمرین می کنم.
‫چی شده؟
‫- چی شده؟ ‫- اما نمی دونم...
‫- چه وقتی قراره از «چی شده» استفاده کنم. ‫- چی شده؟
‫چی شده؟
‫اما مأموریتم اینه که نسل به نسل...
‫این سنت رو منتقل کنم.
‫چی شده؟
‫خدایا، سنت چیه بابا. ‫حالم ازش به هم می خوره.
‫داری چیکار می کنی؟ ‫تو باید تمرین کنی.
‫استاد.
‫من می خوام مثل بقیه ‫سلول ها یه کار مفید بکنم.
‫این خیلی مسخره ست.
‫ای خنگ.
‫تمرین کردن «چی شده؟» هم...
‫خیلی مهمه.
‫زود باش بلند شو.
‫کجای «چی شده؟» مهمه آخه؟
‫چرا نیاز به تمرین داره؟
‫«چی شده؟» از...
‫مامان ونگ به ارث رسیده.
‫- از مامانش؟ ‫- آره.
‫وقتی مامانش با ملایمت ‫می گفت «چی شده؟»،
‫دل بابای ونگ که مرد ‫سرسختی بود رو می برد.
‫«چی شده؟» یه مهارت بی فایده نیست،
‫بلکه یه مهارت قدرتمند و بزرگه.
‫وقتی ونگ یه روز با یه بحران ‫خیلی بزرگ رو به رو بشه،
‫اون روز روزیه که تو پا...
‫به عرصه دنیا می ذاری. ‫«آژانس املاک»
‫لطفا تا جایی که ممکنه سریع تر بفروشینش.
‫حتما. ‫نگران نباشین.
‫- باهاتون تماس می گیرم. ‫- ممنونم.
‫خونه ام رو گذاشتم برای فروش.
‫به خاطر پول داری خونه ات رو می فروشی؟
‫داری چی کار می کنی؟
‫چاره دیگه ای ندارم.
‫پولی ندارم که اجاره سال ‫جدید استودیو رو بدم.
‫بازم، چطور می تونی خونه ات رو بفروشی؟
‫هی.
‫راستش می خواستم به سه یی زنگ بزنم.
‫- چرا؟ ‫- شرکت اون...
‫از بازی ما خوشش اومده.
‫اگه اوضاع خوب پیش نره، ‫باید بفروشیمش...
‫کی گفته؟
‫من به هیشکی نمی فروشمش.
‫آخه ما پول نداریم.
‫من خونه ام رو گذاشتم برای فروش.
‫نگران نباش.
‫خدایا.
‫نمی دونستم انقدر سخته.
‫راه انداختن یه کسب ‫و کار اصلا آسون نیست.
‫هیچی خوب پیش نمیره.
‫راستش، واقعا هیچی ندارم بگم...
‫چون پولی هم ندارم که بهت کمک کنم،
‫اما دلت برای اون زمانی که...
‫ماهانه حقوق می گرفتیم و ‫مثل آدم غذا می خوردیم تنگ نشده؟
‫این آخرین جعبه ست. ‫ببینین چیزی جا مونده یا نه.
‫باشه. ‫ممنونم.
‫«نودل کاسه ای»
‫«استدیو سلو» ‫[اول اسم های سه یی، لوئی و ونگ]
‫«رسیدی خونه؟»
‫«آره. ‫تو کجایی؟»
‫«خونه.»
‫«شام خوردی؟»
‫«آره، هر چی داشتم خوردم.»
‫یومی.
‫خواب بودی؟
‫نه، هنوز نخوابیدم.
‫الان کجایی؟
‫خونه.
‫ونگ.
‫من الان جلوی در خونه توئم.
‫چی؟
‫تو خونه نیستی،
‫درسته؟
‫کجایی؟
‫خب...
‫ونگ.
‫چه خبر شده؟
‫«استودیو سلو»
‫یومی.
‫خونه ات رو فروختی؟
‫- آره. ‫- کی؟
‫حدود یه ماه پیش.
‫به خاطر شرکتت خونه ات رو فروختی؟
‫پول کم آورده بودم.
‫چاره دیگه ای نداشتم.
‫بعد به من هیچی نگفتی؟
‫چیز خاصی نیست.
‫وقتی یکی یه کاسبی راه ‫میندازه این چیزا طبیعیه.
‫چطور می تونی بگی چیز خاصی نیست؟
‫تو خونه نداری و اینجا می مونی.
‫یه نگاه به خودت بنداز.
‫ریش درآوردی و توی کیسه خواب می خوابی.
‫من حتی نمی تونم...
‫راستش،
‫ریشم رو از قصد گذاشتم در بیاد.
‫حسابش نکن لطفا.
‫چطور الان می تونی مسخره بازی در بیاری؟
‫چطور می تونی شوخی کنی؟
‫اصلا من رو نامزد خودت می دونی؟
‫چرا هر سری که یه مسئله جدی ‫پیش میاد هیچوقت به من نمی گی؟
‫استاد.
‫انگار توی شهر یه اتفاقی افتاده.
‫حتما یه اتفاقی افتاده.
‫چی؟
‫الان وقتشه که تو پا به عرصه دنیا بذاری.
‫برو و جلوی اتفاقی که می خواد ‫برای ونگ بیفته رو بگیر.
‫چی؟ من؟ چطوری؟
‫وای چه سرده.
‫از «چی شده؟» استفاده کن.
‫چی؟
‫«چی شده؟»...
‫مهارتی نیست که برای آروم کردن ‫یا دلجویی کردن از کسی باشه،
‫بلکه برای اینه که بگیم که ‫رابطه مون برامون مهمه.
‫برای همین «چی شده؟» واقعی ‫باید ترس رو منعکس کنه.
‫ترس از اینکه طرف مقابل ممکنه ترکمون کنه.
‫تو باید احساس واقعیت رو نشون بدی.
‫جدی باش، اما خشن نه.
‫مهربون باش، ولی خنگ نه.
‫با ترس از اینکه رابطه ارزشمندمون ‫ممکنه از هم بپاشه.
‫چی شده؟
‫یومی، چی شده؟
‫چی شده؟
‫واقعا که.
‫یومی.
‫چی شده؟
‫جلوش رو گرفتم. ‫جلوش رو گرفتم.
‫استاد.
‫«چی شده؟» جواب داد!
‫من جلوش رو گرفتم!
‫ونگ. ‫واقعا که.
‫من با تو چی کار کنم آخه؟
‫این چه وضعیه؟
‫بد نیست که.
‫می تونم پول رفت و آمدم رو پس انداز کنم.
‫برای همین بهم گفتی...
‫وارد یه کار و بخش جدید نشم.
‫یه کار جدید خوبه،
‫به نظرم بهتره همین کاری که ‫توش موفقی رو انجام بدی و پیشرفت کنی.
‫زندگی هیچوقت طبق اون ‫چیزی که آدم می خواد پیش نمیره.
‫من معتقدم آدم باید برای ‫بدترین ها خودش رو آماده کنه.
‫چون که آسون نیست.
‫من از روی تجربه می گم.
‫من شغل ثابت و پردرآمد رو ول کردم.
‫اما...
‫وقتی استعفاء دادم چیزای زیادی ‫رخ دادن که انتظارشون رو نداشتم.
‫برای همین،
‫از اونجایی که خودت پشیمون شدی...
‫فکر کردی منم پشیمون میشم؟
‫من پشیمون نیستم. ‫مطمئنم که در نهایت موفق میشم.
‫ولی خب...
‫موانع و سختی زیاد داره.
‫برای همین اگر واقعا مصمم نباشی، ‫تحمل کردنش سخته.
‫من چون این کار رو دوست دارم ‫می تونم تحملش کنم.
‫اما تو مطمئن نیستی که واقعا ‫کار بازاریابی رو دوست داری یا نه.
‫منظور من این بود.
‫اگه هنوزم دوستش داری در موردش فکر کن...
‫هر چی هم که شد مهم نیست.
‫باشه.
‫خیلی خب. ‫حالا فعلا بیا بریم خونه من.
‫نمی تونی اینطوری اینجا بمونی.
‫نمی خوام.
‫چرا نمی خوای؟
‫برم خونه نامزدم چون که ‫هیچ جا ندارم برم یه جوریه...
‫دوست ندارم.
‫خب واقعا هیچ جا نداری بری.
‫من نه ورشکست شدم ‫نه کسب و کارم از بین رفته.
‫من تصمیم گرفتم به خاطر رویا و هدفم ‫فعلا سختی ها رو تحمل کنم.
‫این انتخاب منه.
‫ازت می خوام که درک کنی.
‫واقعا که ونگ.
‫اون مسئولیت پذیره.
‫اون با اینکه برنامه ای نداره ‫اما غرورش رو حفظ کرده.
‫- ها؟ ‫- ها؟
‫بریم خونه. ‫باید به فکر غرورشم باشیم.
‫غرور که نون و آب نمیشه. ‫غرور که برات خونه نمیشه.
‫چطور می تونی بعد اینکه ‫اینطوری دیدیمش بری؟
‫اما ونگ راست می گه.
‫نمی تونیم بدون اینکه در موردش ‫خوب فکر کنیم با هم زندگی کنیم.
‫آدم نمی دونه چی پیش میاد.
‫ممکنه بعدا پشیمون بشیم.
‫بعد اونجا که نمی تونیم بهش بگیم بره.
‫اون گفت اگه چیزی باشه که ‫دوستش داشته باشه پشیمون نمیشه.
‫چی؟
‫فکر کردم ما ونگ رو دوست داریم.
‫چرا نگرانی که بعدا پشیمون بشی؟
‫محض احتیاط.
‫بریم.
‫من نمیام یومی.
‫واقعا نمیای؟
‫تا وقتی یه خونه جدید ‫پیدا کنم اینجا می مونم.
‫اینجا خیلی راحتم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫حتی اگه دیگه من رو نبینی؟
‫- چی؟ ‫- حتی اگه این لحظه...
‫آخرین دیدارمون باشه؟
‫داری چی کار می کنی؟ ‫داری تهدیدم می کنی؟
‫حتی اگه جدی گفته باشم؟
‫- چی شده یومی؟ ‫- بس کن.
‫چی؟ ‫«چی شده؟» کار نمی کنه.
‫یعنی دو بار پشت سر هم جواب نمیده؟
‫چی کار کنم؟
‫خداحافظ، استاد.
‫صبر کن.
‫یه حرکت مرگبار دیگه بهت آموزش میدم.
‫- جان؟ ‫- «چی شده؟» که حرکت مرگبار...
‫مامان ونگ بود،
‫این یکی حرکت مرگبار بابای ونگه.
‫اگه به یه بحرانی برخوردی ‫که «چی شده؟» جواب نداد،
‫فقط بگو «آره»، بگو «باشه».
‫گِل که لگد نمی کنم.
‫همین الان لوازمت رو جمع کن.
‫باشه.
‫با من میای؟
‫آره.
‫اطاعت کردن تنها راه نجاته.
‫وقتی رفتیم خونه، ریشتم می زنی.
‫باشه.
‫بریم.
‫- اما ریشم... ‫- ونگ.
‫باشه.
‫بریم.
‫به لطف دی ان ای خفن خانواده گو ‫ونگ جلوی وقوع بحران رو گرفت.
‫هر چند هنوز راه درازی در پیش داره.
‫بحران های ونگ بازم اتفاق میفتن،
‫تمرین های منم ادامه پیدا می کنن.
‫بیدار شو.
‫وای خدا. ‫دیرم شد.
‫باید بیدارم می کردی.
‫بیدارت کردم، اما گفتی هنوز ‫می تونی یه کم دیگه بخوابی.
‫اون رو توی خواب گفتم.
‫چی می خوری؟
‫نمی دونم. ‫هیچی اصلا.
‫یومی، قبل اینکه بری این رو بخور.
‫نه، دیرم شده.
‫دیرت نشده. ‫برات تاکسی می گیرم و می رسونمت.
‫بیست دقیقه بیشتر طول نمی کشه.
‫تو که پول تاکسی نداری.
‫من خونه ام رو فروختم. ‫الان کلی پول دارم.
‫هر چقدر بخوام می تونم تاکسی بگیرم.
‫- از دست تو. ‫- بشین.
‫راستی، ونگ.
‫من میرم توی بخش بازاریابی.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫خوب بهش فکر کردی؟
‫خوب بهش فکر نکردم، ‫اما می خوام امتحانش کنم.
‫اگه پشیمون شدی چی؟
‫خب اینطوری نیست که حتما ‫برای موفقیت هدفت مشخص باشه.
‫من خیلی در موردش نمی دونم،
‫اما ممکنه بعد از امتحان کردنش خوشم بیاد.
‫شاید همزمان هدفمم پیدا کردم.
‫تو اینطور فکر نمی کنی؟
‫آره. ‫حالا بخور.
‫در حقیقت، اتفاق های مهم در زندگی...
‫غیرمنتظره رخ میدن.
‫دقیقا مثل الان ما.
‫من مثل تو یه کار جدید راه نمیندازم.
‫فقط دارم به یه بخش جدید میرم.
‫اخراجم که نمی کنن.
‫از کجا معلوم.
‫ممکنه اولین کسی ‫باشی که اخراجت کنن.
‫واقعا که.
‫تاکسی رسید. ‫بدو.
‫سلام.
‫امروز چه ساعتی کارت تموم میشه؟
‫طرفای 8 شب.
‫بیا با هم شام بخوریم. ‫من غذا می پزم.
‫باشه. ‫سر کار خوش بگذره.
‫- باشه. توی خونه می بینمت. ‫- باشه.
‫بعضی وقتا چیزی که بی برنامه ‫شروعش می کنی...
‫بیشتر باعث خوشحالیت میشه.
‫سلام.
‫صبح بخیر.
‫راستش، یه چیزی می خوام بگم.
‫چی شده؟
‫من می خوام بیام به بخش بازاریابی.
‫البته یه کم می ترسم.
‫چه عالی.
‫واقعا؟
‫البته. ‫دوست دارم.
‫جان؟
‫قراره کلی مانع و سختی داشته باشه،
‫اما فعلا نمی خوام بدونم چیه.
‫نمی خواین بیاین داخل؟
‫«بخش سی و یکم: ‫دنیای گو ونگ»
‫چیزایی که من از زندگی با ونگ یاد گرفتم.
‫ونگ صبح زود از خواب بلند میشه.
‫بیدار شو.
‫یومی، بیدار شو.
‫نه، ده دقیقه دیگه وقت دارم.
‫دیگه گولت رو نمی خورم.
‫به خدا راست می گم.
‫یخ زدم.
‫زود باش.
‫باید برای بیدار کردنت این کار رو بکنم؟
‫برو که رفتیم.
‫به لطف اون، ‫دیگه نگران دیر رفتن به سرکار نیستم.
‫قبل اینکه دست و صورتت ‫رو بشوری این رو بخور.
‫آخ جون نون برشته.
‫بلدی نون برشته درست کنی؟
‫کلا همین رو بلدم.
‫نیمرو و نون برشته.
‫ممنونم.
‫- خوشمزه ست. ‫- واقعا؟
‫خیلی خوشمزه ست.
‫نون برشته ونگ بهترینه.
‫ونگ. ‫دونات اسپانیایی خریدم.
‫بیا با قهوه بخوریم.
‫ونگ از تمیزکاری خوشش میاد.
‫ونگ. ‫تو فنجون ها رو مرتب کردی؟
‫ها؟
‫آره، اندازه هاشون متفاوت بود.
‫که اینطور.
‫بقیه شون رو توی کشو گذاشتم. ‫اشکالی که نداره؟
‫ازشون استفاده هم نمی کردی.
‫مشکلی نداره.
‫دونات اسپانیایی خریدم. ‫بریم بخوریم.
‫باشه.
‫داری چی کار می کنی؟ ‫دنبال کتابی چیزی می گردی؟
‫نه، دنبال کتاب نیستم.
‫کتابای اینجا بر چه اساسی مرتب شدن؟
‫بر چه اساسی مرتب شدن؟
‫فقط همینطوری می ذارمشون تو قفسه.
‫هیچ ترتیبی نداره؟
‫به نظر میاد بیشتر از نصف کتابا ‫عشقولانه ست.
‫آره، من عشقولانه دوست دارم.
‫اگه بر اساس کتابای عاشقونه ‫و غیر عاشقونه...
‫تقسیمشون کنی و عاشقونه ها رو بر اساس ‫نام نویسنده و ترتیب...
‫حروف الفبا تقسیم کنی خیلی بهتر میشه.
‫- چی؟ ‫- اینجوری پیدا کردنشون راحت تر میشه.
‫راحت تر که میشه،
‫ولی مرتب کردنشون ‫یه عالمه طول می کشه.
‫- مگه اینکه تو برام این کار رو بکنی؟ ‫- واقعا؟
‫می تونم؟
‫- ها؟ ‫- من مرتبشون بکنم؟
‫من خیلی توی این کار ‫حرفه ای هستم.
‫باشه خب. ‫من که مشکلی ندارم.
‫ممنونم. ‫تمام تلاشم رو می کنم.
‫لازم نیست از من تشکر کنی.
‫شیش تا طبقه داره.
‫اگه بر اساس حروف الفبا ‫تقسیم بندیشون کنم عالی میشه.
‫الف، ب، پ، ت، ث، ج.
‫چ، ح، خ، د، ذ، ر.
‫ز، ژ، س، ش، ص، ض، ط، ظ، ع، ‫غ، ف، ق، ک، گ، ل، م، ن، و،
‫بعدم ه و ی.
‫بعدم بقیه رمان ها رو بذارم...
‫- خب. اینطوری خوبه. ‫- چرا انقدر خوشحاله؟
‫چرا انقدر خوشحاله؟
‫ونگ از کارهای خونه خوشش میاد؟
‫همینه. برای همینم خونه اش ‫همیشه تمیز و مرتب بود.
‫حالا فهمیدم.
‫سلول های ونگ چطورین؟
‫اون خیلی با سلول تمیزکاری ما متفاوته.
‫داری در مورد من حرف می زنی؟
‫آره، تو. ‫خودت رو با اون مقایسه کن،
‫و ببین چقدر با هم فرق دارین.
‫باشه.
‫حتی روز اولی که ونگ اومد...
‫ممنونم.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫چون قبل از اینکه از خونه بیام بیرون ‫شوفاژ رو خاموش کردم ممکنه سرد باشه.
‫منطق، صبر کن. ‫ما خونه رو تمیز کردیم؟
‫- تمیز؟ ‫- این اولین باریه که...
‫بدون آماده سازی قبلی ونگ رو میاریم اینجا.
‫خونه تمیزه؟
‫من نگرانم.
‫صبح که اومدیم بیرون که ‫خوب به نظر می رسید...
‫اونجا رو!
‫لباسای تمیز رو جمع نکرده؟ ‫این آخر هفته که سرش خلوت بود!
‫بشین.
‫منطق، یه مشکل بزرگ داریم. ‫بازم هست!
‫چی؟ بازم هست؟
‫لعنتی! ‫سلول تمیزکاری کجاست؟
‫هی، لباسا رو جمع نکردی؟ ‫داشتی چیکار می کردی پس؟
‫می خواستم فردا تا کنم و جمعشون کنم.
‫الان انجامش میدم.
‫هی، ونگ الان اومده. ‫می خوای جلوی اون لباسا رو تا کنی؟
‫پس فردا انجام میدم.
‫باید یه کاری در موردش بکنیم. ‫اون اومده داخل دیگه!
‫واقعا؟ ‫پس باید لباسا رو شوت کنیم زیر تخت.
‫برو که رفتیم. ‫اینم از شوت کردن!
‫قشنگ قایمشون می کنم.
‫بفرما. ‫الان خوبه دیگه؟
‫نه، بازم هست.
‫بالشت رو ببین. ‫رد آب دهن و ...
‫خدایا، اون موها رو ببین. ‫چی کار کنیم؟
‫بهت گفته بودم روبالشتی ها رو ‫هر چند وقت یه بار بشور.
‫آره، گفتی. ‫هفته دیگه می خواستم بشورمشون.
‫ای خر...
‫چیزی نیست که. می دونم چجوری ‫یه کاری کنم از اولشم تمیزتر دیده بشن.
‫بر می گردونمشون.
‫بفرما، الان دیگه تمیزه.
‫باورم نمیشه الان دیگه با این راضی شدی.
‫- اون رو ببین! ‫- چی؟
‫اون بیسکوئیت ها رو دیروز خورده. ‫چرا ننداختیشون دور؟
‫اصلا مشکلی نیست. ‫می ذارمش اونجا.
‫بفرما، الان شبیه یه کتاب شد.
‫خیلی طبیعی به نظر نمی رسه؟
‫خدایا.
‫خیلی خب. ‫من دیگه میرم بخوابم.
‫شب بخیر!
‫ما همیشه همینطوری زندگی می کردیم،
‫اما ونگ رو ببین.
‫اون خیلی فرق داره.
‫ونگ، بیا قهوه بخور.
‫ونگ، کمک نمی خوای؟
‫چقدر لی داری. ‫از در و دیوار لی می ریزه.
‫- چی؟ ‫- یه عالمه کتاب از لی دونگ گون داری.
‫آره، من طرفدار لی دونگ گونم.
‫برای همینم هست که ‫طبقه دوم جا نداره دیگه.
‫همش لی ئه.
‫وای پسر.
‫ونگ، نمی خواد بر اساس ‫حروف الفبا مرتبشون کنی.
‫«لی دونگ گون»
‫ها؟
‫این چیه؟
‫این که کتاب نیست.
‫جعبه بیسکوئیته. ‫این چرا اینجاست؟
‫وای خدا، راست می گی.
‫چرا این اینجاست؟
‫مهم نیست. ‫حالا اینا می تونن برن اینجا.
‫«لی دونگ گون»
‫بفرما. عالیه. ‫تموم شد!
‫- تموم شد؟ ‫- آره.
‫عالیه. ‫بیا یه کم بخور.
‫احتمالا دیگه سرد شده.
‫زمین خاک گرفته. ‫بذار اول زمین رو تمیز کنم.
‫من تمیز می کنم. ‫بیا یه کم از اینا بخور.
‫نه. ‫تِی کجاست؟
‫عرضش تقریبا...
‫چهل سانتی متره.
‫پس زمین...
‫فضای بین تخت و کتابخونه ‫حدود 160 سانتی متر میشه.
‫میشه 4 دور تی بکشم...
‫و کل زمین رو تمیز کنم؟
‫برو که رفتیم.
‫ببین، عالی شد.
‫ببینش. ‫این چیزیه که در موردش حرف می زنم.
‫خیلی باحاله.
‫اون فکر می کنه تمیزکاری باحاله؟
‫من تا حالا کسی رو ندیدم ‫که فکر کنه تمیز کاری باحاله.
‫و این پسر نامزد منه.
‫باور این حتی سخت تره.
‫قبل اینکه این همه وقت رو با هم ‫سپری کنیم این چیزا رو نمی دونستم...
‫چیه؟
‫خیلی خب.
‫بهتر شد؟ یه نگاه میندازی یومی؟
‫- بهتر شد؟ ‫- آره.
‫فکر کنم الان خوبه دیگه.
‫واقعا؟
‫آره، خیلی بهتر شد.
‫حالا می تونم یه نفس راحت بکشم.
‫- نظر تو چیه یومی؟ ‫- خوب شده.
‫ونگ عاشق تمیزکاری و مرتب کردنه.
‫عالیه.
‫خدایا.
‫تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫حتی قابلمه ها رو ‫به ترتیب اندازه چیدی؟
‫نتونستم بی خیالشون بشم.
‫از این به بعد بهت می گم وسواس تمیزی.
‫دیگه لقبت این شد.
‫کم مونده بشینی لباسامم مرتب کنی.
‫
‫خدایا.
‫می دونستم تمیزی ها، ‫ولی دیگه عملا وسواس داری.
‫نمی دونستم انقدر عاشق تمیزکاری هستی.
‫نمی دونم میشه گفت که ‫عاشق تمیزکاری هستم یا نه.
‫اما از چیدن و مرتب کردن وسایل ‫طبق یه الگوی مشخص لذت می برم.
‫تمیز کردن حساب و کتاب داره.
‫یه الگوریتم دقیق پیدا می کنم،
‫که هر جا و هر وقتی بشه پیاده اش کرد.
‫برای همینم خونه ام همیشه تمیز و مرتبه.
‫آفرین.
‫چقدر کوشا و ماهره.
‫پشت این کارشم علم و منطق خوابیده.
‫اون یه استاد به تمام معناست.
‫هی، چیزی از این یاد گرفتی؟
‫آره. ‫ونگ بهترینه!
‫این رو نمی گم که. ‫نباید ازش یاد بگیری؟
‫بیخیال. ‫چرا باید ازش یاد بگیرم؟
‫اونی که از این کار لذت ‫می بره باید انجامش بده.
‫من میرم یه کم استراحت کنم.
‫برم بکشمش راحت بشم؟
‫سلول تمیزکاری ونگ؟
‫آره. وقتی توی شهرش بودی باید دیده باشیش.
‫می خوام فوت و فنشون رو یاد بگیرم و ‫به سلول تمیزکاری خودمون آموزش بدم.
‫خب...
‫اگه درست یادم مونده باشه، ‫ونگ سلول تمیزکاری نداره.
‫چی؟ چجوری بدون سلول تمیزکاری...
‫انقدر خوب می تونه از ‫پس کارای خونه بر بیاد؟
‫عوضش، یه سلول گنده...
‫هوش مصنوعی توی شهر ونگ هست.
‫یه سلول هوش مصنوعی؟
‫همین الان الگوریتم رو اجرا کنین!
‫- بله قربان. ‫- بله قربان.
‫اجرای الگوریتم.
‫همچین چیزی دارن؟
‫آره. ‫اونجا جاییه که وقتی مشکلی پیش میاد...
‫اوضاع رو مدیریت می کنن.
‫احتمالا کارای خونه رو هم ‫اون مدیریت می کنه.
‫چقدر خفن. ‫حسودیم شد.
‫چقدر کارآمد و پیشرفته ست.
‫دیگه لازم نیست به سلول ‫تمیزکاری تنبلمون غر بزنم.
‫اینجوری حجم کارام خیلی کم میشه.
‫همون دنیایی هست که آرزوش رو دارم.
‫عشق، یه لطفی می کنی؟
‫- لطف؟ ‫- می دونی،
‫کرمچاله عشق اغلب اوقات باز میشه.
‫آره، می دونم.
‫وقتی کرمچاله عشق امروز باز شد...
‫یومی، بیا قهوه.
‫- ممنونم. ‫- داغه.
‫ونگ، ببین.
‫امشب ماه زیادی زرد نیست؟
‫- واقعا؟ ‫- آره، ببین.
‫نه، من رو نگاه کن.
‫ها؟
‫حالا!
‫مراقب باش، منطق.
‫من اصلا نمی ترسم عشق. ‫خیلی هیجان دارم!
‫همه فوت و فن هاشون ‫رو یاد می گیرم و برمی گردم!
‫بالاخره اومدم اینجا.
‫اینجا دنیای ونگه.
‫دنیایی که توسط علم و منطق اداره میشه.
‫دنیایی که توش منطق باارزش ترین چیزه!
‫چی... اون چیه؟
‫نــــــــه!
‫نه، طرف من نیا!
‫راستی، اگه اون الان رسیده باشه اونجا،
‫حتما با دایناسور دیوونه رو به رو شده.
‫یعنی منطق حالش خوبه؟
‫نه! من رو بذار پایین!
‫یومی خیلی جذابه!
‫من خیلی دوستش دارم!
‫می خوام برم خونه!
‫نــــــــه!
‫شهر ونگ جای شلوغ و پلوغیه...
‫جایی که منطق و علم و ‫دایناسور دیوونه با هم زندگی می کنن.
‫من رو بذار زمین!
‫من دیگه عمرا جرئت ندارم توی خوابم هم...
‫برم اونجا.
‫«بخش سی و دوم: ‫کیک و صفحه کلید»
‫«نودل دیهان»
‫خانوم کیم.
‫عه آقای یو.
‫دارین می رین؟ ‫حسودیم شد.
‫شما نمی رین؟
‫امروز باید تا دیروقت کار کنم.
‫می دونین که هفته دیگه کارتون رو ‫توی بخش بازاریابی شروع می کنین، نه؟
‫بله، می دونم.
‫اگه چیزی در مورد انتقالی...
‫می خواین بدونین ازم بپرسین.
‫در مورد انتقالی؟
‫بله، سوالی ندارین؟
‫معلومه که کلی سوال داریم.
‫بخش بازاریابی ‫حقوقش بیشتر از بقیه ست.
‫پس یومی حقوقش هم بیشتر میشه، آره؟
‫این رو ازش بپرس یومی.
‫اگه حقوقش بالا نرفته باشه چی؟
‫باید استعفاء بده.
‫چرا انتقالی پیدا کنه پس؟ ‫الکی کلی زحمت بکشه.
‫خسیس.
‫تو گفتی ازم حمایت می کنی...
‫زود باش ازش بپرس یومی.
‫بهش بگو اگه حقوقت بالا نره نمیری.
‫خب...
‫یه سوال دارم.
‫بفرمایید.
‫احتمالا...
‫چی؟
‫هیچی، بیخیال.
‫چیز خاصی نیست.
‫اگه سوالی به ذهنم رسید، ‫حتما ازتون می پرسم.
‫باشه، حتما.
‫آخر هفته خوبی داشته باشین.
‫ممنونم. ‫همچنین شما.
‫چرا انقدر در مورد پول حرف زدن سخته؟
‫راستی خانوم کیم.
‫بله؟
‫در مورد حقوقتون چیزی بهتون گفتن؟
‫چی؟ ‫نه.
‫حقوقتون رفته بالا.
‫بعدا مقدار دقیقش رو بهتون می گم.
‫ آها. ‫باشه.
‫با اجازه.
‫«خسیس»
‫بسیار خب. ‫سخت کار کن نویسنده.
‫الو؟ ونگ کجایی؟
‫همین الان از شرکت اومدم بیرون.
‫منم همینطور.
‫ونگ، بیا سر راه بریم فروشگاه.
‫توی خونه هیچی ندارم.
‫بیا یه چیز خوشمزه درست کنیم.
‫یومی.
‫ونگ!
‫من زود رسیدم، ‫برای همین دارم سبد رو پر می کنم.
‫چرا انقدر چیزی گرفتی؟
‫ونگ، ترفیع گرفتم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫بچه های بخش بازاریابی ‫بالاترین حقوق رو می گیرن.
‫فکر کنم حقوق منم ‫به انداره اونا زیاد میشه.
‫یه ترفیع جانانه ست.
‫عالیه.
‫آره؟
‫برای همین امروز می تونیم ‫کلی ریخت و پاش کنیم.
‫روی دامپلینگ ها دو تا بخر یکی ببر گذاشتن.
‫وایستا.
‫خیلی زیاد...
‫نه زیاد نمیشه. ‫می تونم بذارمشون توی فریزر.
‫نه، منظورم این نیست.
‫اون رو نگیر.
‫این یکی خوشمزه تره.
‫واقعا؟ ‫اما دو تا بخر یکی ببر...
‫شامل اون نمیشه.
‫این یکی 400 گرمه، اگه دو تا بگیری ‫برای 800 گرم 8000 وون پول میدی.
‫این یکی 500 گرمه و قیمتش 5500 وونه.
‫اون 1000 وون به ازای هر 100 گرمه. ‫«دامپلینگ جینی، دامپلینگ دونگ سوک»
‫این یکی به ازای هر 100 گرم 1100 وونه.
‫تفاوتشون فقط 100 وونه، ‫برای همین بیا خوشمزه تره رو بخریم.
‫«دامپلینگ جینی»
‫نگاش کن. ‫چقدر سریع می تونی حساب کتاب کنی.
‫خیلی فرزم.
‫برای شام دامپلینگ کبابی بخوریم؟
‫با نودل تند بخوریمش چطوره؟
‫عالیه. ‫کارت درسته ونگ.
‫بریم.
‫- باشه، برو. ‫- کارت من رو بگیر ونگ.
‫خدا مرگم، نمی خواد.
‫نه، امروز می خوام به افتخار ترفیعم...
‫همه چی رو من حساب کنم.
‫نمی خواد. برو. ‫بیرون منتظرتم.
‫زود باش.
‫اما من می خواستم امروز ‫همه چی رو حساب کنم...
‫- میشه 182,840 وون. ‫- بله.
‫بفرمایید.
‫ببخشید، ‫کارت دیگه ای ندارین؟
‫- ببخشید؟ ‫- به نظر میاد کارتتون به سقف پرداخت رسیده.
‫یه لحظه.
‫از این بکشین.
‫توی یه قسط پرداخت می کنین؟
‫بله. ‫نه یه لحظه وایستین.
‫سه تا قسط سه ماهه.
‫سه ماهه؟ ‫باشه.
‫ممنونم.
‫روز خوبی داشته باشین.
‫دلم یهو درد گرفت.
‫الان خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫راستی، حتما خیلی گرون شده.
‫نه، اونقدر زیاد نشد.
‫چقدر شد؟ ‫من دنگم رو میدم.
‫بیشترش رو من برداشتم.
‫یومی.
‫واحد پول استرالیا چیه؟
‫چی؟
‫دلار استرالیایی.
‫بیا. ‫اینم جوک امروز.
‫- بریم. ‫- خدایا.
‫یکیش رو بده من بیارم.
‫- نه. ‫- بده من.
‫باید عجله کنیم!
‫آره، اگه دیر کنیم، ‫جا گیرمون نمیاد!
‫چه خبر شده؟
‫وای خدا، چقدر نوشته روی تابلوئه.
‫مال خودم رو می زنم این بالا ‫تا همه بتونن ببیننش.
‫همه همین حس رو دارن.
‫واقعا امیدوارم همه چی خوب پیش بره.
‫من خیلی هیجان زده ام.
‫بیا ازدواج کنیم و روزی سه ‫وعده غذا با هم بخوریم.
‫تو رو خدا بذار لباس عروسی تنم کنم.
‫خدایا، از دست این بچه ها...
‫- یومی. ‫- ها؟
‫می خوای...
‫انجامش بدی؟
‫چی رو؟
‫خب،
‫می دونی...
‫خب چرا،
‫وقتی داریم ظرف می شوریم می گی؟
‫خودت گفتی شب بهترین ‫زمان برای گذاشتن ماسکه.
‫ماسک؟
‫داری در مورد ماسک کاغذی حرف می زنی؟
‫آره. ‫پوستم بعد از استفاده ازش خیلی خوب شده.
‫از اول باید ماسک رو می گفتی.
‫این چه وضعشه؟ ‫کیم یومی.
‫به چی داشتی فکر می کردی؟
‫خدایا، چقدر تو خنگی.
‫نیستم.
‫اگه با ونگ ازدواج کنم، ‫هر روز براش غذاهای خوشمزه می پزم.
‫کلی غذای خوب براش درست می کنم.
‫چقدر خوب میشه اگه تا ‫آخر عمرم باهاش زندگی کنم.
‫نمیشه زودتر با ونگ ازدواج کنه؟
‫بیاین ازدواج کنیم و هر ‫روز با هم ماسک بذاریم!
‫بیاین با ونگ ازدواج کنیم!
‫من همه جوره پایه این ازدواجم!
‫یه عروسی کوچیک توی هاوایی!
‫بیاین از ونگ بپرسیم...
‫بیاین ازدواج کنیم و پول پس انداز کنیم! ‫بیاین با هم بریم موج سواری!
‫که می خواد ازدواج کنه...
‫و تا دو سال دیگه بچه داشته باشه؟
‫- احساس داری چی کار می کنی؟ ‫- ها؟
‫بیاین از ونگ بپرسیم که ‫توی فکر ازدواج هست یا نه.
‫چرا باید همچین چیزی ازش بپرسی؟
‫چرا که نه؟ ‫نمیشه ازش بپرسیم؟
‫به نظرم اونم می خواد ازدواج کنه.
‫ونگ.
‫بله؟
‫میشه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫چی شده؟
‫خب، می گم...
‫چیزه...
‫قضیه اینه که...
‫خب...
‫راستش...
‫می خوای...
‫چی؟
‫نه. نباید ازش بپرسیم.
‫داری چی کار می کنی؟
‫«می خوام» چی؟
‫از این حرکت ها بزن!
‫داری چی کار می کنی؟
‫حدس بزن چی می خواستم بپرسم.
‫اصلا نمی دونم.
‫لازم نیست بدونی.
‫چیه؟ جوک جدیده؟
‫از این حرکت ها بزن!
‫جوک جدیده.
‫منطق، داری چی کار می کنی؟
‫سلول تابلوی اعلانات،
‫بیا تا همه خوابن از شر ‫این نوشته ها خلاص بشیم.
‫- چی؟ ‫- از شر تمام این نوشته ها...
‫در مورد ازدواج خلاص شو.
‫بعد چیزی دیگه نمی مونه که.
‫هر چیزی که اینجا ‫می ذارن مربوط به ازدواجه.
‫برای همینم باید از شرشون خلاص شیم.
‫اگه همینطور به گذاشتن ‫نوشته های مربوط به ازدواج...
‫ادامه بدن، یومی ممکنه ‫به طور ناخودآگاه دچار اشتباه بشه.
‫بجنب! ‫زود باش!
‫باشه.
‫تموم شد.
‫اگه بعدا نوشته ای در مورد ازدواج دیدی،
‫سریع بکنشون. باشه؟
‫چرا؟
‫تو نمی خوای یومی با ونگ ازدواج کنه؟
‫نه که نخوام، اما چیزی نیست که ‫آدم تنهایی بخواد انجامش بده.
‫چرا؟ مگه ونگ نمی خواد ازدواج کنه؟
‫ها؟
‫اینطوری به نظر می رسه.
‫واقعا؟
‫آره. ‫وقتی رفتم به شهر ونگ...
‫با جفت چشمای خودم دیدم.
‫دیدم که میل به ازدواجش کجاست. ‫«میل به ازدواج»
‫نتونستم به بچه ها بگم چون ناامید میشدن.
‫اما فکر کردم تو باید بدونی.
‫این روزا می بینم همه ‫نوشته ها در مورد ازدواجه.
‫باشه.
‫اما چرا ته اقیانوس بوده؟
‫معنیش اینه که ونگ نمی خواد ازدواج کنه؟
‫منم دلیلش رو نمی دونم.
‫خب...
‫فقط حواست به تابلوی اعلانات باشه.
‫حتما خیلی خوشحالی.
‫حقوقت چقدر رفته بالا؟
‫هنوز نمی دونم.
‫فردا که برم ‫پیگیری می کنم.
‫منم می خوام بیام توی بخش بازاریابی.
‫بدون تو خیلی حوصله ام سر میره.
‫روبی که هست.
‫داری شوخی می کنی دیگه؟
‫هر روز میام دیدنت. ‫همین بخش بغلم.
‫برای ونگ می خوای لباس بخری؟
‫آره. ‫امروز تولد ونگه.
‫عه، جدی؟
‫چطوره؟
‫این؟
‫فکر نکنم این رنگ بهش بیاد.
‫اون رو نمی گم.
‫زندگی باهاش چطوره؟
‫خب...
‫راستش...
‫خوب نیست؟
‫نه. ‫خوبه.
‫واقعا؟
‫آره.
‫خیلی خوبه.
‫وای خدا، جدی می گی؟
‫توی این مدت که با هم ‫وقت بیشتری می گذرونیم،
‫فهمیدم که از اون چیزی ‫که فکر می کردم بهتره.
‫عالیه.
‫باهاش ازدواج کن!
‫نه. ‫اونطوری نیست.
‫چرا؟ چرا دست دست می کنی؟ ‫ما که 20 ساله نیستیم.
‫الان همینطوری خوشحالم.
‫شرایط ونگم اونقدر خوب نیست.
‫ونگه!
‫سلام، ونگ.
‫با یی دا اومدم خرید.
‫تو کی میری خونه؟
‫آره.
‫اما من شاید...
‫قبل اینکه بیام خونه با یی دا شام بخورم.
‫هوم. ‫باشه.
‫چی؟ تو که گفتی قبل شام میری خونه.
‫الکی گفتم.
‫چی؟
‫می خوام غافلگیرش کنم،
‫برای همین وانمود کردم نمی دونم.
‫جوری رفتار کردم انگار تولدش یادم رفته.
‫شرط می بندم الان کلی ‫لب و لوچه اش آویزونه.
‫واقعا؟
‫دلم براش سوخت.
‫حتما خیلی ناراحت شده.
‫گفتم که می خوام امشب غافلگیرش کنم.
‫از دست تو.
‫- خیلی خوشگله. ‫- نه؟
‫خیلی با سیاستی.
‫- این قشنگه. ‫- خوبه؟
‫«تولدت مبارک، ونگ»
‫اینم از این.
‫« ونگ، کارت تموم شد؟»
‫«آره، دارم میام خونه.»
‫«فکر کنم من قراره با یی دا شام بخورم.»
‫«ببخشید، ولی مجبوری تنهایی شام بخوری.»
‫اینم از این.
‫احتمالا بعد خوندن اون پیام ‫خیلی لب و لوچه اش آویزون بشه.
‫فقط باید برنج و سوپ رو بکشم.
‫آخ کفش یادم رفت!
‫داره میاد.
‫میاد داخل و لباساش رو عوض ‫می کنه و این رو می بینه.
‫موقعی که داره کادو رو باز می کنه...
‫یـــوهـــو!
‫کلی غافلگیر میشه.
‫«اندورفین»
‫اندورفین!
‫همه چی حاضره؟
‫آره که حاضره.
‫عمرا اگه اندورفین مهمونی ‫غافلگیری رو از دست بده!
‫لحظه ای که یومی ‫در کمد رو باز کنه،
‫ما باهاش فریاد می زنیم.
‫«یــــــوهـــــــو»
‫صداتون خیلی بلنده!
‫♫ تولدت ♫
‫♫ مبارک! ♫
‫«تولدت مبارک ونگ!»
‫وای خدا. چقدر استرس دارم. ‫چرا انقدر استرس دارم؟
‫رسید!
‫«تولدت مبارک ونگ!»
‫داره میاد. ‫داره میاد اینجا!
‫«اندورفین»
‫بچه ها! ‫وقتی یومی در کمد رو باز کرد،
‫باید چی بگیم؟
‫- یــــــوهـــــــو! ‫- یــــــوهـــــــو!
‫«اندورفین»
‫آماده بشین!
‫- ده، نه، هشت، ‫- ده، نه، هشت،
‫- هفت، شیش، پنج، ‫- هفت، شیش، پنج،
‫- چهار، سه، ‫- چهار، سه،
‫- دو، یک! ‫- دو، یک!
‫یــــــوهـــــــو!
‫صبر کنین! صبر کنین! ‫صبر کنین!
‫بچه ها، صبر کنین! ‫یه اتفاق غیرمنتظره افتاد!
‫- چه وضعشه؟ ‫- چی شده؟
‫چی شد؟
‫رفت بیرون؟
‫چرا؟
‫وای نه.
‫نکنه واقعا دلخور شده؟
‫خدایا.
‫این چیه؟
‫«صفحه کلید بلوتوثی»
‫صفحه کلیده.
‫الو؟
‫ونگ. کجا رفتی؟
‫ها؟
‫چرا اومدی خونه و دوباره رفتی بیرون؟
‫دارم برمی گردم شرکت ‫چون یه کم دیگه کار دارم.
‫از کجا فهمیدی؟
‫ها؟
‫خونه بودی؟
‫من همین الان اومدم بیرون.
‫این صفحه کلید چیه؟
‫دیدیش؟ ‫هدیه ست.
‫هدیه؟
‫فردا اولین روز کاریت ‫توی بخش بازاریابیه.
‫این بهترین صفحه کلید بازاره.
‫تمام نویسنده های مشهور از اینا دارن.
‫هدیه اولین روز کاریم توی بخش جدید؟
‫برای راحت تر شدن نوشتنت.
‫- چی؟ ‫- چه خبر شده؟
‫- چرا هیچی نمی گن؟ ‫- دارن چی کار می کنن؟
‫- چه خبر شده؟ تو می دونی؟ ‫- نه.
‫اومدم اون رو بذارم خونه ‫چون باید کل شب رو کار کنم.
‫من باید به تو هدیه بدم. ‫نه که تو به من.
‫تو باید به من هدیه بدی؟ چرا؟
‫امروز تولدته.
‫امروز؟
‫- واقعا؟ ‫- نمی دونستی؟
‫نه. ‫کلا فراموشم شده بود.
‫تو یادت مونده اولین روز ‫کاریم توی بخش جدید کی هست،
‫بعد تولد خودت رو یادت رفته؟
‫جدیدا یه کم اوضاعم به هم ریخته ست.
‫کی رسیدی خونه؟
‫من که همین الان اومدم بیرون.
‫الو؟
‫ونگ!
‫بیا بالا!
‫بیا خونه شام بخوریم.
‫برات شام تولد درست کردم.
‫تولدت مبارک.
‫خودت همه اینا رو درست کردی؟
‫خیلی خوشحالم کردی.
‫بعدا می تونیم کیک رو ببریم.
‫اینم خودت درست کردی؟
‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم یومی.
‫ممنونم.
‫خیلی خوبه. ‫سوپت خیلی خوب شده.
‫- ونگ. ‫- ها؟
‫می خوای ازدواج کنیم؟
‫خیلی با هم صمیمی به نظر می رسین.
‫چند بار اتفاقی با هم بر خورد داشتیم.
‫درسته. ‫یه داستان ننگ آوره.
‫موقع ورزش دلتون برای هم رفته.
‫شام خوردین؟ می خواین برای عوض ‫شدن حال و هواتون شام دعوتتون کنم؟
‫فکر می کنم بین یومی و بابی یه خبراییه.
‫- اصلا! ‫- قضیه این گروه چیه؟
‫ببخشید.
‫سلام، من یو بابی.
‫این رفتار یه کم عجیبه.
‫وای، نه!
‫یه مرده هست که کتش رو...
‫به خاطر دختره جلوی نامزد دختره درآورده!