‫«ارائه شده توسط فیلمو»
‫«مترجم: ‫نازنین صراف زاده»
‫«بخش سی و ششم: ‫میز شکسته»
‫اسباب کشی می کنی؟
‫آره.
‫چرا؟
‫نکنه...
‫به خاطر اینه که بحث ‫ازدواج رو پیش کشیدم؟
‫واقعا به خاطر اینه؟
‫بیا بعدا در موردش حرف بزنیم.
‫بیا بریم. ‫هوا سرده.
‫یعنی اشتباه کردیم؟
‫صورت یومی رو ببین.
‫- همش داره اوضاع بد پیش میره. ‫- چی؟
‫قصد همچین کاری رو نداشتم.
‫می خوای چی کار کنی؟
‫چیکار کنم؟
‫اینجا صبر کنم؟
‫اگه بهش بگم واقعا چه حسی دارم...
‫خیلی تحقیرآمیزه،
‫اما نمی خوام یومی دچار سوءتفاهم بشه.
‫نه، اونجوری سخت میشه.
‫چرا؟
‫متأسفم، ‫اما اولویت اول ونگ...
‫«لیست اولویت ها: ‫1. گو ونگ»
‫همیشه خودشه.
‫- یومی... ‫- نمی تونیم مجبورش کنیم...
‫چیزی که به غرورش لطمه می زنه رو بگه.
‫«یومی. من دیگه میرم.»
‫«کلیدا رو می ذارم روی میز.»
‫خانوم کیم.
‫بله.
‫بیاین بریم توی اتاق جلسه صحبت کنیم.
‫باشه.
‫«ونگ، من جلسه دارم.»
‫«بعدا بهت زنگ می زنم.»
‫نقطه قوت شما اینه که...
‫نوشته هاتون شادی آفرینن.
‫این سری یه کم ‫خشک و بی روحه، نه؟
‫آره، یه کم.
‫پرشورتر می نویسمش.
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه، همه چی خوبه.
‫اما جدیدا، توی خودتون رفتین.
‫به خاطر اینه که موضوع این سری سخت بود.
‫وقتی گیر می کنم،
‫یه کم میرم توی خودم.
‫پس موضوع رو عوض کنیم؟
‫نه، مشکل اینه که من به اندازه ‫کافی توی این کار تجربه ندارم.
‫چیزی نیست. ‫از پسش برمیام.
‫خانوم کیم، ‫از اس ان سی تماس گرفتن.
‫یه ایمیل بدون پیوست دریافت کردن.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫وای نه. ‫حتما فراموش کردم.
‫معذرت می خوام.
‫چشه؟
‫خب.
‫چی؟ شکست؟
‫توی پارک ورزش می کنین؟
‫هوا خوبه، برای همین ‫دوباره ورزش رو شروع کردم.
‫شما چی؟
‫منم باید شروع کنم.
‫شما هم باید بیاین پارک.
‫هوا برای دویدن عالیه.
‫بله. ‫فعلا خداحافظ.
‫خدانگهدار.
‫راستی،
‫امشب نیومده استقبالتون.
‫- بله؟ ‫- نامزدتون رو می گم.
‫اون روز اومده بود دیدنم.
‫حتما خیلی مهربونه.
‫اون پیازچه های توی دستش ‫حسابی به یاد موندنی بود.
‫کتشم که به من داد.
‫بعضی وقتا خیلی مهربونه،
‫اما بعضی وقتا هم نه.
‫واقعا؟
‫خداحافظ. ‫فردا می بینمتون.
‫عجیب بود.
‫اون همیشه تنها زندگی می کرده،
‫اما رفتن ونگ خیلی حس عجیبی داره.
‫یومی.
‫«موقعی که داشتم لامپ رو ‫درست می کردم پایه میز شکست.»
‫«فعلا درستش کردم.»
‫«اما فعلا چیز سنگین روش نذار. ‫خطرناکه.»
‫«میدم تعمیرش کنن ‫و پایه اش رو عوض کنن.»
‫«می دونم این میز مورد علاقه ات بود. ‫ببخشید.»
‫منظورت میز دو نفره ست؟
‫آره، میز 325 تی دی.
‫فقط باید یکی از پایه هاش رو عوض کنم.
‫دیگه تولید نمیشه.
‫نمی تونیم تعمیرش کنیم.
‫نمی تونین؟
‫نه، ‫نمی تونیم فقط یه پایه رو عوض کنیم.
‫اما اگه یکی مثل همین رو می خواین ‫باید ببینم توی انبار داریم یا نه.
‫قیمتش چقدره؟
‫یه لحظه.
‫325 تی دی...
‫1.5 میلیون وونه.
‫گفتین 1.5 میلیون وون؟
‫بله.
‫«وضعیت اضطراری»
‫- باز چی شده؟ ‫- چه خبر شده؟
‫دیگه حالم داره از وضعیت های ‫اضطراری به هم می خوره.
‫ونگ با پولی که ته حسابشه ‫نمیتونه میز جدید بخره.
‫چی؟ ‫مسخره ست.
‫حتی 1.5 میلیون وون هم توی حسابش نداره؟
‫نه، موجودی حسابش...
‫«موجودی حساب»
‫1.32 میلیون وونه.
‫«اطلاعات حساب»
‫چطوری فقط 1.32 میلیون وون مونده؟
‫همین چند روز پیش ‫حدود 10 میلیون داشت.
‫پونزدهم برج همش به خاطر ‫مخارج دفتر و سود وام خرج شد.
‫«تراکنش های مالی»
‫خب اگه یه چیز ارزون تر...
‫مشابه همون بخره چی؟
‫بابا فقط یه پایه اش شکسته.
‫- نه. ‫- بازم نه؟
‫می دونی...
‫این گرون ترین وسیله خونه منه.
‫این میزه؟
‫آره، وقتی دختر عموم می خواست ‫جهاز بخره منم باهاش بودم.
‫دیگه جوگیر شدم و خریدمش.
‫به خاطر ترفیع گرفتنم ‫به خودم جایزه اش دادم.
‫مارکه؟
‫انقدر خوبه که خونه ام در حدش نیست.
‫حالا که داستانش رو شنیدم، ‫یهو چه خوشگل به نظر می رسه.
‫خونه ام رو که بخوام عوض کنم، ‫فقط این رو با خودم می برم.
‫منم با خودت ببر.
‫چاره دیگه ای نداریم. ‫بیاین فعلا از کارت اعتباری استفاده کنیم.
‫نمیشه.
‫چی؟ نمیشه؟ بازم؟
‫چرا نمیشه؟
‫تمام کارت های اعتباریش ‫به سقف پرداخت رسیدن.
‫منطق. ‫بیا از یومی بخوایم تا ماه دیگه...
‫که پول بیاد دستش صبر کنه.
‫یعنی می خوای بهش بگی ‫یه ماه از میز شکسته استفاده کنه؟
‫خیلی تحقیرآمیزه ‫منم حس بدی نسبت بهش دارم،
‫اما مطمئنم که اون درک می کنه.
‫چاره دیگه ای نداره.
‫هیچی پول نداره.
‫غرور ونگ چی؟
‫چی؟
‫«لیست اولویت ها: ‫1. گو ونگ»
‫اولویت اول ما ونگه.
‫اگه می خواست آبروش بره،
‫که از خونه یومی نمی رفت.
‫الو؟ چرا نمیای؟
‫لوئیس.
‫ببخشید، ولی یه کم ‫پول توی دست و بالت داری؟
‫پول؟
‫فکر می کنی من پول دارم؟ ‫من هنوز قرضی که بهت داشتمم ندادم.
‫میشه یه کمش رو بهم برگردونی؟
‫پول لازمم.
‫هفته دیگه بهت برش می گردونم.
‫خب...
‫مثلا دو... سیصد هزار وون؟
‫آره خوبه.
‫باشه.
‫الان برام بفرست. ‫ببخشید.
‫نه. من معذرت می خوام.
‫ممنون.
‫کی یونگ.
‫چه خبر؟
‫آخ یادم رفته بود.
‫داغه. ‫یواش بخور.
‫ونگ، خیلی خوشمزه ست.
‫- چی؟ ‫- خیلی خوشمزه ست.
‫عالیه. ‫بهترینه.
‫کیه؟
‫یومی منم، ونگ.
‫ونگ؟ ‫گفتی ونگ؟
‫حتما ونگه. ‫چرا اومده اینجا؟
‫آخ جون، ونگ اومده.
‫چی؟ ‫برگشته؟
‫از رفتن پشیمون شده؟
‫اگه الان اومده، ‫یعنی می خواد بمونه.
‫ونگ.
‫میشه بیام داخل؟
‫حتما. پرسیدن داره؟ ‫بیا داخل.
‫می خواستم بهت زنگ بزنم، ‫اما دیدم چراغات هنوز روشنه.
‫آره، امروز زود از سرکار اومدم.
‫- داشتی شام می خوردی؟ ‫- آره.
‫- تو شام خوردی؟ ‫- نه هنوز.
‫عالیه. ‫بیا با هم شام بخوریم.
‫- نه. ‫- بیا داخل.
‫الان یه چوب غذاخوری دیگه میارم. ‫در رو ببند.
‫راستش...
‫بیاین داخل.
‫به چند نفر گفتم که بیان میز رو ببرن.
‫اگه خودت می خواستی ‫بندازیش دور اذیت میشدی.
‫چی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- این یکیه. ‫- باشه.
‫- صندلی ها رو نبریم؟ ‫- نه، صندلی ها بمونه.
‫فکر کردم تعمیرش می کنی.
‫نتونستم چون دیگه قطعاتش تولید نمیشه.
‫برای همین یه دونه جدید گرفتم.
‫یه دونه جدید گرفتی؟
‫خیلی گرونه که.
‫یکی مثل همون رو سفارش دادم. ‫فردا می رسه.
‫می تونی تا فردا صبر کنی؟
‫ونگ، نمی خواد همچین کاری بکنی. ‫چرا همچین...
‫نمیشه که.
‫- صبر کنین. ‫- من واقعا مشکلی ندارم.
‫خداحافظ. ‫باید بدرقه اشون کنم.
‫داری میری؟
‫داشتم می رفتم سرکار، ‫یه سر هم اومدم اینجا.
‫اونام گفتن فقط الان می تونن بیان.
‫برای شام بمون.
‫باید برم.
‫وقتی میز رسید ‫باید نقدی پولش رو بدی.
‫برای همین می ریزم به حسابت.
‫مشکلی که نداری؟
‫پول رو نریز برام.
‫دامپلینگ سرخ شده و نودل تند؟
‫بهترین ترکیب دنیاست.
‫خداحافظ یومی.
‫بهت زنگ می زنم.
‫ونگ.
‫جان؟
‫جدی می گما، برام پول نریزیا.
‫من شکستمش. ‫باید مسئولیتش رو قبول کنم.
‫اون میز دیگه قدیمی شده بود.
‫پایه اش از قبل هم تَرَک داشت.
‫وقتش بود یکی دیگه بخرم. ‫خودم می خواستم یکی دیگه بگیرم.
‫لغوش کنم؟ ‫می خوای یه مدل دیگه بگیری؟
‫می تونم همین الان لغوش کنم. ‫هر چی دلت می خواد می تونی...
‫منظورم این نبود.
‫برام پول نریز.
‫خیلی عصبانی میشم اگه بریزی.
‫برام پول نریز.
‫باید امضاء کنین.
‫الان میام.
‫خداحافظ.
‫این هفته همدیگه رو ببینیم؟
‫شب بخیر.
‫خداحافظ.
‫اونجا بود که یه اتفاق ‫عجیب برای عشق افتاد.
‫من چم شده؟
‫چه خبر شده؟
‫«بانک جولی: ‫واریزی دو میلیون وون از سمت گو ونگ»
‫«بخش سی و هفتم: ‫شکستن مخزن»
‫نباید توی همچین روزایی مثل چند روز اخیر ‫که هوا ابریه و بارون می باره...
‫ملحفه ها رو بشوری.
‫برای همین...
‫شستن ملحفه هام رو عقب انداختم.
‫اما خوشبختانه امروز...
‫روز خوبیه.
‫لعنت بهش.
‫الان فحش دادی؟
‫حتما اشتباه شنیدی.
‫بجنب ماشین لباس شویی رو ‫روشن کن و خونه رو تمیز کن.
‫دیگه عقب نندازش.
‫لعنت بهش.
‫بدون ونگ خونه ‫دوباره به هم ریخته شده.
‫چطور انقدر سریع به هم ریخت؟
‫یخچال هم خالیه.
‫باید امروز فروشگاهم برم.
‫امروز توپک توفو برنجی سرخ شده درست کنم؟ ‫ونگ خیلی دوست داشت.
‫«توپک توفو برنجی سرخ شده خوشمزه»
‫اگه ونگ نباشه که اینا رو بخوره...
‫اصلا چون تنها شدم ‫نمی خواد انقدر بخرم.
‫چه باد خنکی.
‫هوا امروز خیلی خوبه.
‫هوا خیلی خوبه یومی.
‫دلم می خواد برم یه جای خوب.
‫باشه. ‫بریم یه جای خوب.
‫امروز هوا خیلی دلپذیره.
‫سامچونگ دونگ چطوره؟ ‫یومی عاشق اونجاست.
‫اگه بری سامچونگ دونگ، ‫باید به اون مغازه دونات فروشی...
‫و نودل فروشی ‫و شیرینی فروشی هم بری!
‫باشه. ‫سری بعد،
‫باید شیک و پیک کنیم و بریم.
‫«ونگ، چی کار می کنی؟ ‫ناهار خوردی؟»
‫«بیا شنبه بریم ‫سامچونگ دونگ نودل بخوریم.»
‫«شنبه مراسم ازدواج همکلاسیمه.»
‫«گفته بود آخر ساله ولی ‫یهو زنگ زد که شبه ست.»
‫عروسی؟
‫«کجا؟»
‫«توی جونگنو.»
‫«می خوای منم باهات بیام؟»
‫«بیا بعد عروسی ‫بریم سامچونگ دونگ.»
‫تو میای عروسی یونگ گو؟
‫عروسی یونگ گو؟
‫آره. ‫شنبه ست. میای؟
‫نمی دونم. ‫هنوز داشتم فکر می کردم برم یا نه. چرا؟
‫تو با یومی میای؟
‫من اول پرسیدم.
‫اگه یومی بیاد من نمیام. ‫می دونی که از من خوشش نمیاد.
‫- اگه دلیلت اینه... ‫- نه برنامه هم نداشتم بیام.
‫فقط می خواستم ‫براشون کارت هدیه بفرستم.
‫یونگ گو با تو صمیمیه نه من.
‫من نمیام.
‫«آره بیا با هم بریم.»
‫یومی خوبه؟
‫- آره. ‫- می خوای ازدواج کنی؟
‫چرا حرف نمی زنی؟
‫داری مسخره ام می کنی؟ ‫می دونی که شرایطم چجوریه.
‫پیچیده و عجیب شدی گو ونگ.
‫راست می گی. ‫این روزا عجیب شدم.
‫آره، پس حواست باشه.
‫هر وقت فکرات رو کردی بهم زنگ بزن. ‫خداحافظ.
‫یومی.
‫ونگ.
‫زود اومدی، بریم. ‫بیا به داماد معرفیت کنم.
‫می گم، سه یی هم اومده؟
‫نه.
‫اصلا فکرش رو نکرده بودم.
‫ممکنه اگه من باشم معذب بشه.
‫شنیدم نمیاد.
‫نگران نباش. ‫بیا بریم.
‫باشه.
‫- یومی؟ ‫- ها؟
‫باید برم بالا به داماد کمک کنم.
‫- همین الان؟ ‫- آره.
‫می خوای تو بری غذا بخوری؟
‫تنهایی؟
‫لوئیس.
‫ها؟
‫می تونی پیش یومی باشی؟
‫حتما.
‫زود برگرد.
‫خیلی طول نمی کشه. ‫شما برین غذا بخورین.
‫بیا بریم. ‫حتما گشنه ای.
‫آره.
‫وای من و شما چقدر مثل همیم.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫داری توی بشقابت کوه می سازی.
‫امروز صبحونه نخوردم.
‫اما کوه من یه کم بلندتره.
‫شما برو بخور. ‫من می خوام برم استیک بردارم.
‫باشه.
‫اینطوری نباش. ‫کاریه که شده.
‫ونگ اومده؟
‫آره اومده.
‫رفت بالا به یونگ گو کمک کنه.
‫اونا باید دوستای ونگ باشن.
‫مثل خرس نخور. ‫آروم و قشنگ بخور.
‫سه یی هم اومده؟
‫فکر نکنم.
‫اون کلا عروسی نمیره.
‫چرا نمیره؟
‫کلا همیشه یه کم از دماغ فیل افتاده ست.
‫صبر کن ببینم. ‫اون سه یی نیست؟
‫کجا؟
‫نه اون نیست.
‫نیست؟
‫صبر کن ببینم.
‫منتظری اون بیاد؟
‫نه بابا.
‫راستش رو بگو.
‫توی مدرسه متوجه سه یی بودی؟
‫خیلی وقت بود نشنیده بودم کسی اینو بگه
‫توی دوره ما خیلیا متوجه سه یی بودن.
‫ونگ کسی بود که واقعا ‫ متوجه سه یی بود، نه من.
‫فکر می کنی ونگ هنوزم ‫از سه یی خوشش میاد؟
‫فکر نکنم. ‫شنیدم نامزد داره.
‫چی؟ ‫نامزدش چجور آدمیه؟
‫اونم از دماغ فیل افتاده ست؟
‫چرا؟ چون سه یی هم اینجوریه؟
‫می دونی که سلیقه آدما تغییر نمی کنه.
‫چرا از خودش نپرسیم؟
‫چطور همچین چیزی ازش بپرسم؟
‫چقدر دادی؟
‫من؟
‫صد دلار.
‫- دروغ نگو. ‫- صد دلار...
‫خیلی زیاده.
‫کجا رفت؟
‫یومی؟
‫هی لوئیس.
‫عه وا سلام!
‫سلام، سلام. ‫مشتاق دیدار.
‫همچنین.
‫چقدر تغییر کردین بچه ها.
‫تو هم همینطور.
‫یومی.
‫مونده بودم کجا رفتی.
‫چرا اومدی بیرون؟
‫غذات تموم شد؟
‫آره، غذاهاش خیلی خوب بود.
‫برو غذا بخور. ‫حتما گشنه ای.
‫نه خوبم. ‫بیا بریم سامچونگ دونگ.
‫چرا؟ بشین قشنگ غذا بخور.
‫لوئیس هنوز داخله.
‫نه خوبم. ‫بیا بریم سامچونگ دونگ.
‫بیا بریم.
‫فکر کنم بشه پیاده بریم.
‫پونصد متر فاصله داره.
‫باشه.
‫- می گم ونگ. ‫- بله؟
‫از چی من خوشت میاد؟
‫بهم بگو.
‫چی؟
‫بعضی وقتا سوالایی رو می پرسی ها.
‫از دست تو. ‫بحث رو عوض نکن.
‫از چی من خوشت میاد؟
‫بیا با هم بریم شام بخوریم.
‫داری من رو رد می کنی؟
‫نه، اینطوری نیست.
‫دیر وقته، ‫برای همین همه جا بسته ست.
‫تا ساعت نه بازن.
‫ساعت نه؟
‫الان ساعت چنده؟
‫ساعت چنده؟
‫به وقت سئول.
‫از روزی که با ونگ آشنا شد،
‫سلول عشق یه مخزن ‫بزرگ وسط شهر گذاشت.
‫این چیه؟ ‫مخزنه؟
‫- مخزنه؟ ‫- آره.
‫هر موقع از ونگ عصبانی شدی،
‫یه کیسه لوبیا پرت کن سمتش.
‫واقعا؟ ‫میشه این کار رو بکنیم؟
‫معلومه. ‫برای همینم این رو گذاشتم اینجا.
‫که اینطور.
‫هر چند، هیچکس به مخزن ‫کیسه لوبیا پرت نمی کرد.
‫من میرم خرید!
‫هی! سلول فشن، نه! وایستا!
‫♪لالا لالا شبت بخیر ‫بخواب یومی عزیزم♪
‫بهم غذا بدین! ‫من گشنمه!
‫اولین سلولی که ‫کیسه لوبیا رو پرت کرد سلول احساس بود.
‫خودت درستش نکردی، مگه نه؟
‫این رو؟
‫یکی اون رو بهم داد.
‫خیلی از دستت عصبانیم، گو ونگ!
‫دروغ گفتی!
‫سه یی اون مربای یوزو رو بهت داده بود!
‫احساس، داری چیکار می کنی؟
‫شما هم بیاین چند تا پرت کنین.
‫عشق گفت هر وقت از دست ‫گو ونگ عصبانی بودیم اینا رو پرت کنیم.
‫من الان خیلی بهتر شدم.
‫- یعنی ما هم پرت کنیم؟ ‫- بریم پرت کنیم.
‫باید جالب باشه.
‫بازم داریم؟
‫می تونیم هتل رو کنسل کنیم و برگردیم خونه.
‫هر طور که خودت راحتی.
‫- الان؟ ‫- آره می تونیم همین الان بریم.
‫اگه الان هم راه بیفتیم، ‫تا شب رسیدیم خونه.
‫داری سر همچین چیزی بداخلاقی می کنی ‫و می خوای برگردی خونه؟
‫دیگه گندش رو در آوردی!
‫هیچ می دونی اون هتل چقدر گرون بود؟
‫آخه مگه تو بچه پولداری؟
‫اون حتی واسه اومدن ‫به گانگ گئونگ لباس خریده بود!
‫شوخیت گرفته؟
‫از اون موقع به بعد، ‫هر وقت که اونا عصبانی میشدن،
‫یه کیسه لوبیا به مخزن پرت می کردن.
‫بچه ها! بسه دیگه!
‫ونگ هتل رو کنسل نکرد!
‫واقعا؟
‫ونگ!
‫تو گفتی فقط با هم دوستین.
‫یومی!
‫به خصوص اون روزی ‫که ونگ سر یومی داد زد.
‫واسه چی سر یومی داد زدی؟
‫از جونت سیر شدی، گو ونگ؟
‫- ونگ خیلی بدجنسه! ‫- تو چرا...
‫- خیلی بدجنسی! ‫- خیلی بدجنسی!
‫- نباید اون کار رو می کردی! ‫- آره!
‫هفته دیگه اسباب کشی می کنم.
‫چرا؟
‫و همینطور اون روزی که یهو ‫تصمیم گرفت اسباب کشی بکنه.
‫حتی اون روزی که ‫برای یومی پول ریخت.
‫خیلی بدجنسی!
‫کی از تو پول خواست؟
‫مگه فقط خودتی که غرور داری؟
‫منم غرور دارم، زشت بدقیافه!
‫پس واسه همینه ‫که انقدر روی اعصابی!
‫درسته!
‫مخزن نشکست. ‫حتی ترک هم برنداشت.
‫ونگ کسی بود که واقعا ‫تو کف سه یی بود، نه من.
‫به نظرت ونگ هنوز از سه یی خوشش میاد؟
‫همینطور در لحظه ای که یومی فهمید...
‫ونگ قبلا از سه یی خوشش میومده...
‫اون نمی تونست براش محدودیت قائل بشه ‫چون قبلا ازش خوشش میومد!
‫پس اینطوری بود، آشغال!
‫خیلی ازت ناامید شدم، گو ونگ!
‫یه عالمه سلول رفتن ‫و کیسه لوبیا پرت کردن،
‫اما مخزن نشکست. ‫حتی ترک هم برنداشت.
‫وای خدا، خیلی خسته ام.
‫اصلا مطمئنی که اون می شکنه؟
‫فقط دستای من درد گرفت.
‫خیال کردی به همین ‫راحتی ها می شکنه؟
‫آشفتگی. ‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫اومدم اینجا چون ‫خیلی کلافه شده بودم.
‫هی. ‫خیال کردی چیزی که سلول اصلی ساخته...
‫به همین راحتی ها می شکنه؟
‫اگه من یه امتحانی کنم ‫داستانش فرق می کنه.
‫- آره درسته! ‫- آره درسته!
‫ای خدا. ‫بحث رو عوض نکن.
‫تو از چی من خوشت میاد؟
‫این موضوع چه اهمیتی داره؟
‫اوه، باید بریم اونطرف.
‫بریم.
‫چطوری میشه مهم نباشه؟
‫چطوری؟
‫ها؟ ‫هنوز سالمه؟
‫بشکن! بشکن دیگه!
‫وای خدا. ‫جنسش از چیه؟
‫کجا بریم؟
‫یومی؟
‫- ها؟ ‫- کجای سامچونگ دونگ بریم؟
‫گفتی می خوای بری یه جایی.
‫بیا بریم یه کم دونات بخریم. ‫دلم هوس دونات اسپانیایی کرده.
‫- دونات اسپانیایی؟ ‫- آره.
‫بفرمایید. ‫نوش جان.
‫ممنون.
‫اینجاست؟
‫آره. ‫بهترین جا تو سامچونگ دونگه.
‫دونات های اینجا ‫توی کل کشور بهترینه.
‫صفش انقدر طولانیه؟
‫گفتم که توی کشور بهترینن.
‫تضمین می کنم. ‫بیا بریم.
‫توی کشور بهترینه.
‫نظرت چیه؟
‫چی بخوریم؟
‫ساده اش خوبه، ‫شکلاتیش هم خوبه.
‫صفش اصلا تکون نمی خوره.
‫چون جلوی خود طرف آماده اش می کنن.
‫ولی صفش که خیلی طولانیه.
‫این؟ ‫خیلی طول نمی کشه.
‫در نهایت بخواد 15 ‫یا 20 دقیقه وقت بگیره.
‫چشم به هم بزنی نوبتمون شده.
‫آدمایی که توی صف وایمیستن ‫تا غذا بگیرن رو درک نمی کنم.
‫هدر دادن وقت نیست؟
‫خب...
‫می خوای یه چیز دیگه بخوریم؟
‫نه، اشکال نداره. ‫گفتی از اینا هوس کردی.
‫می تونیم بریم یه جای دیگه. ‫اینجا رستوران خوب زیاده.
‫تو مشکلی نداری بریم؟
‫صفش واقعا طولانیه.
‫بیا بریم.
‫دوناتم!
‫این همه راه اومدم ‫تا از اونا بخورم.
‫گو ونگ، عوضی!
‫مگه توی صف وایستادن چقدر سخته؟
‫وای، نه. ‫ممکنه بشکنه!
‫این دیگه چیه؟ ‫بازم نشکست؟
‫چطور ممکنه؟
‫اون هیچوقت نمی شکنه.
‫خیلی محکمه.
‫اون خیلی دوستش داره ‫واسه همین مخزن هیچوقت نمی شکنه.
‫ونگ، خیلی خوب بود که ‫بعد از چند وقت رفتیم بیرون.
‫حیف شد که نتونستیم ‫از اون دونات ها بخوریم.
‫یه بار دیگه باید ‫با هم بریم همون شیرینی پزی.
‫حتما حسابی خسته ای. ‫برو استراحت کن.
‫خوابای قشنگ ببینی.
‫باشه. ‫تو هم همینطور.
‫وای خدا، جوابش...
‫چقدر طولانی.
‫نمیشه انقدر مختصر پیام نده؟
‫براش یه پیام بلند بالا فرستادم، ‫درستش این نیست که اونم همین کار رو بکنه؟
‫خدای من.
‫این روزا واقعا از گو ونگ بدم میاد.
‫چی شد؟ ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫امکان نداره. ‫به خاطر پرتاب من نشکست، مگه نه؟
‫من فقط یه ضربه کوچیک زدم.
‫پیام ها خیلی موضوع مهمی نیستن.
‫«باشه. ‫تو هم همینطور.»
‫پس چرا انقدر عصبانیم؟
‫«جدایی.»
‫«بخش سی و هشتم: ‫کارت جدایی»
‫من باز چه بلایی سرم اومده؟
‫نه!
‫ای خدا، ‫این روزا چه مشکلی واسه من پیش اومده؟
‫«جدایی.»
‫مخزن شکست.
‫باید یه جایی همین اطراف باشه.
‫کجا رفت؟
‫عشق!
‫ترسیدم.
‫احساس. ‫این کارت جداییه.
‫چی؟
‫- عشق! ‫- داری چیکار می کنی؟
‫امروز می خوام ‫از کارت جدایی استفاده کنم.
‫- امروز؟ ‫- امروز؟
‫می بینین؟ ‫مخزن باز شده.
‫تعجبی نداشت که ضعیف شده بودم.
‫وقت جدا شدنه.
‫عشق، اینطوری نگو. ‫داری من رو می ترسونی.
‫تو که اینطوری نبودی.
‫من چطوری بودم؟
‫خودت که دیدی مخزن باز شده.
‫اگه کنار هم بمونن...
‫«باشه. ‫تو هم همینطور.»
‫فشار و تنشش ‫یومی رو به کشتن میده.
‫عشق، اینطوری نگو. ‫شرایط یهویی اینطوری شده.
‫باید در موردش ‫با بقیه هم صحبت کنیم.
‫درسته. یهویی جدا شدن ‫اون هم واسه همچین دلیلی...
‫مخزن باز شده. ‫چه دلیل دیگه ای لازم دارم؟
‫همه چیز تمومه!
‫ولی عشق... ‫تو عشق هستی.
‫تو باید از عشق حفاظت کنی. ‫مگه این وظیفه تو نیست؟
‫درسته. ‫با تموم وجودم عشق بورزم...
‫تا وقتی که مخزن باز بشه. ‫وظیفه من اینه.
‫اما...
‫وقتی که باز میشه، باید از ‫جدا شدنمون مطمئن بشم. این وظیفه منه.
‫سلام، یومی.
‫سلام، ونگ. ‫کجایی؟
‫من؟ ‫توی دفترم.
‫سرت شلوغه؟
‫نه. تازه رسیدم اینجا. ‫چه خبر؟
‫من الان میام دم در دفترت. ‫می تونی چند دقیقه بیای پایین؟
‫الان؟
‫می تونم ساعت 11 بیام اونجا. ‫چطوره؟
‫خوبه. ‫همه چیز رو به راهه؟
‫وقتی رسیدم بهت زنگ می زنم.
‫هوا خیلی خوبه. ‫برای جدا شدن مناسب نیست.
‫«جدایی»
‫قبول نداری؟
‫امروز خیلی روز قشنگیه. ‫از بین این همه روز، چرا حتما امروز؟
‫کی هوا واسش مهمه؟
‫اصلا چیز زیادی هم نیاز نیست بگه.
‫کارت جدایی رو سمتش ‫پرت می کنیم و برمی گردیم.
‫یومی.
‫اومد.
‫بگیر که اومد. ‫کارت جدایی!
‫وای خدا. ‫نمی تونم ببینم.
‫گفتی می خوای خونه بمونی ‫و استراحت بکنی که. چه خبر شده؟
‫«جدایی»
‫در هر صورت، خیلی خوب شد. ‫خوشحالم که می بینمت.
‫هنوز ناهار نخوردی، نه؟
‫ناهار؟
‫الان تقریبا ظهره. ‫بیا بریم یه چیز خوشمزه بخوریم.
‫نه، من...
‫راستی، یه رستوران جدید ‫توی محله باز شده. غذاش خیلی خوبه.
‫تو کیمچی رسیده دوست داری.
‫می خواستم یه بار ببرمت اونجا.
‫باشه؟
‫بریم.
‫چی شد؟ ‫کارت رو پرت کرد؟
‫خودت ببین.
‫«جدایی»
‫چی جلوت رو گرفته؟ ‫تو که گفتی درجا تمومش می کنی.
‫بیاین بعد از اینکه ‫غذاشون رو خوردن تمومش کنیم.
‫ناراحت شدم. ‫این آخرین ناهارشون کنار همدیگه ست.
‫بذاریم ناهارشون رو بخورن.
‫بعدش کارت رو سمتش ‫پرت می کنیم و میریم.
‫- غذاش خوبه؟ ‫- آره.
‫هی، چرا با غذات بازی می کنی؟
‫خیلی خوردم.
‫راستی، چایی برنج اینجا مجانیه. ‫خیلی خوشمزه ست.
‫صبر کن.
‫غذاشون دیگه تموم شده. ‫می خوام کارت رو پرت کنم.
‫یومی این چایی رو بخور. ‫خیلی خوبه.
‫- ونگ. ‫- بله؟
‫چی شده؟
‫انگار ناراحتی.
‫اتفاقی افتاده؟
‫حالت خوب نیست؟
‫هی، تو چت شده؟
‫«جدایی»
‫دیروز همچین حسی رو نداشتی. ‫امروز چه مرگت شده؟
‫یومی، حالت خوب نیست؟
‫نه.
‫نه؟
‫اگه دیگه غذامون تموم شده بریم.
‫باشه.
‫نمی خوای پرتش کنی؟
‫«جدایی»
‫وقتی توی چشماش نگاه می کنم ‫اصلا نمی تونم این کار رو بکنم.
‫بیاین موقع راه رفتن بهش بگیم.
‫سرت رو بگیر رو به جلو. ‫آره. اینطوری خیلی راحت تره.
‫وای خدا، ‫امروز چه گرمه.
‫زمان داره مثل برق می گذره.
‫تو گرمت نیست؟
‫یه کم قهوه سرد می خوای؟
‫ونگ.
‫جان؟
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫واقعا می خوای پرتش کنی؟
‫چیه؟ ‫بازم مردد شده؟
‫عشق، چی شده؟
‫فکر می کردم از قبل ‫تصمیمت رو گرفتی.
‫گفتی چون مخزن باز شده ‫دیگه همه چیز تمومه.
‫«جدایی»
‫من گو ونگم.
‫اونی که بامزه ست توئی. ‫«جشنواره قورباغه»
‫داری چی کار می کنی؟ ‫تو چت شده؟
‫راستش، کنجکاو شدم.
‫جواب ندادی.
‫گوشیم خراب شد. ‫دادم تعمیرش کنن.
‫که اینطور. ‫می دونستم.
‫فکر کردم...
‫دست به سرم کردی.
‫«جدایی»
‫داری چی کار می کنی؟ ‫انقدر خاطرات گذشته رو به یاد نیار.
‫کارت رو بنداز بره. ‫زود باش!
‫یومی.
‫«جدایی»
‫من نمی تونم.
‫عشق!
‫بچه ها، ‫من یه کم وقت می خوام تا فکر کنم.
‫فکر کنم که...
‫یه کم وقت لازم داریم ‫تا خوب فکرامون رو بکنیم.
‫«جدایی»
‫«یک ساعت پیش»
‫هی، گوشیت داره زنگ می خوره.
‫- چی؟ ‫- مگه اون گوشی تو نیست؟
‫ممنون.
‫سلام، یومی.
‫سلام، ونگ. ‫کجایی؟
‫من؟ ‫توی دفترم.
‫من الان میام دم در دفترت.
‫می تونی چند دقیقه بیای پایین؟
‫الان؟
‫می تونم ساعت 11 بیام. ‫چطوره؟
‫خوبه.
‫همه چیز رو به راهه؟
‫وقتی رسیدم بهت زنگ می زنم.
‫باشه، حتما.
‫«هشدار خطر»
‫ها؟ ‫امروز چه خبر شده؟
‫طبق نتیجه تحلیل صدای یومی،
‫95 درصد احتمال وجود داره که ‫اون امروز از کارت جدایی استفاده کنه.
‫چی؟
‫لحن آروم و صدای گرفته.
‫من از داده های جمع آوری شده ‫همچین چیزی رو فهمیدم.
‫ولی چرا؟ ‫مگه ونگ چه اشتباهی کرده؟
‫آخرین صحبتشون چطور پیش رفت؟ ‫اطلاعات رو نشون بدین.
‫- باشه! ‫- باشه!
‫ونگ، خیلی خوب بود که ‫بعد از چند وقت رفتیم بیرون.
‫حیف شد که نتونستیم ‫از اون دونات ها بخوریم.
‫یه بار دیگه باید ‫با هم بریم همون شیرینی پزی.
‫حتما حسابی خسته ای. ‫برو استراحت کن.
‫خوابای قشنگ ببینی.
‫ببین.
‫آخرین پیام یومی که ‫خیلی مهربون به نظر می رسید.
‫درسته.
‫نه. ‫نه امکان نداره.
‫شاید واسه اینه که ونگ جوری جواب داد ‫که انگار اصلا واسش اهمیتی نداره.
‫باشه. ‫تو هم همینطور.
‫بیخیال! ‫ونگ همیشه جواباش مختصره.
‫چرا باید یهو به خاطرش ناراحت بشه؟
‫اصلا منطقی نیست. ‫چرا باید یهو بخواد جدا بشه؟
‫این تجزیه و تحلیل غلطه.
‫صدای یومی که از نظر من خوب بود.
‫داده ها هیچوقت اشتباه نمی گن.
‫یه احتمال 95 درصدی وجود داره...
‫که یومی کارت جدایی رو ‫سمتش پرتاب کنه.
‫من اون داده ها رو قبول ندارم.
‫اما اگه...
‫اگه واقعا داره میاد ‫تا ازش جدا بشه...
‫فکر کنم حسابی عصبانی بشم.
‫چی؟
‫من باید برم بیرون.
‫کجا میری؟
‫یومی داره میاد من رو ببینه. ‫احتمالا واسه ناهار با هم بریم بیرون.
‫باشه.
‫چرا موقع رفتن دیدن نامزدش ‫یهو انقدر قیافه اش جدی شد؟
‫«استودیو سلو، دنیای متحد»
‫یهویی تصمیم گرفته این کار رو بکنه؟
‫آخه، اگه ناراحت شده،
‫چرا اصلا چیزی در موردش نگفت؟
‫آره، می دونم.
‫ما هم در مورد ‫احساس ونگ بهش چیزی نگفتیم.
‫پس فکر کنم نمی تونیم ‫یومی رو مقصر بدونیم.
‫ولی بازم، این خیلی اشتباهه.
‫اگه واقعا می خواد ‫به خاطر مختصر جواب دادنش جدا بشه...
‫این یه اطلاعیه ست.
‫لیست اولویت های این هفته ‫به روز رسانی شد.
‫این چیزا الان مهم نیست.
‫خیلی خب، نشون بده ببینیم.
‫«در حال به روز رسانی»
‫لیست اولویت های ‫ونگ هیچوقت تغییر نمی کنه.
‫این هفته فرق داره.
‫چی؟
‫«11: استودیو سلو، ‫10: دامپلینگ گوشتی،»
‫چی؟
‫«9: لوئیس، ‫8: اوگی، 7: بابا»
‫نگو که یومی از ‫لیست ده تای برتر اومده بیرون.
‫نه. یومی شماره اول شده. ‫«2: گو ونگ، 1: یومی»
‫«لیست اولویت»
‫یومی.
‫گفتی می خوای خونه بمونی ‫و استراحت بکنی که. چه خبر شده؟
‫لحظه ای که احساس کردم جدایی نزدیکه،
‫متوجه چیزی شدم که ‫خیلی وقت بود از یاد برده بودم.
‫در هر صورت، خیلی خوب شد.
‫خوشحالم که می بینمت.
‫غذاش خوبه؟
‫آره.
‫هی، چرا با غذات بازی می کنی؟
‫خیلی خوردم.
‫راستی، چایی برنج اینجا مجانیه.
‫خیلی خوشمزه ست. صبر کن.
‫وای خدا، ‫امروز چه گرمه.
‫زمان داره مثل برق می گذره.
‫ونگ.
‫جان؟
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫فکر کنم که...
‫یه کم وقت لازم داریم ‫تا خوب فکرامون رو بکنیم.
‫در مورد اینکه ‫اولویت اول من کیه.
‫سلام. ‫از آشنایی باهاتون خوشوقتم.
‫شما گو ونگ هستین؟
‫برای کسی که وقت زیادی رو ‫با نامزدش می گذروند...
‫یهویی تنها شدن نباید خیلی آسون باشه.
‫مشخصه.
‫وقتی می خواستین بهش زنگ بزنین ‫چطوری جلوی خودتون رو گرفتین؟
‫کنجکاوم بدونم ‫الان ونگ داره چیکار می کنه.
‫می خوام بدونم الان چی تو سرشه.
‫دلم براش تنگ شده.
‫گفتم باید خوب فکرامون رو بکنیم.
‫اما نمی خوام دوباره تنها بشم.
‫یعنی فقط از این ترسیدم ‫که ونگ تنهام بذاره؟
‫همه چیز رو بهم بگو. ‫اون دقیقا چی گفت؟