‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫«مترجم: ‫نازنین صراف زاده»
‫«بخش سی و نهم: ‫ماشین زمان»
‫یومی یه سلول داره ‫که تمام قوانین رو زیر پا می ذاره.
‫هی! چرا داری الان جواب میدی؟ ‫نکنه انگشتات شکسته بودن؟
‫باید فحشت بدم گو ونگ؟
‫وای خدا جون. ‫حالت خوبه؟
‫- بچه ها. محکم تر پرتاب کنین. ‫- باشه.
‫- پرتاب کنین! ‫- پرتاب کنین!
‫هرچند اون کسی بود که بیشترین ‫کیسه های لوبیا رو سمت مخزن پرتاب می کرد...
‫ونگ.
‫جان؟
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫فکر کنم که...
‫یه کم وقت لازم داریم ‫تا خوب فکرامون رو بکنیم.
‫ونگ طفلکی. ‫قیافه اش رو ببین.
‫وقتی قیافه اش رو اینطوری مییبینم، ‫دلم براش میسوزه.
‫ولی اون گفت دیگه راه برگشتی نیست.
‫اگه توی یه همچین روز قشنگی جدا بشیم...
‫چه حسی بهش دست میده؟
‫باید وقتی فرصتش رو داشت ‫درست رفتار می کرد، حقشه.
‫خیلی بدجنسی!
‫چطوری می تونی انقدر بی رحم باشی؟
‫خشم. حالت خوبه؟
‫مرده؟
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫اگه ونگ بگه بهتر برخورد کنه...
‫نه، اصلا اگه یه چیزی ‫توی همین مایه ها بگه،
‫من این وضعیت رو عوض می کنم.
‫به من شوک الکتریکی بدین.
‫احساس. خود تو بودی ‫که به مخزن کیسه لوبیا پرت می کردی تا بشکنه.
‫من هیچوقت همچین کاری رو نکردم.
‫اندازه موهای کله ات پرت می کردی.
‫اشتباه گرفتی.
‫عجب ها.
‫تو بیشتر از همه ‫از دست ونگ ناراحت بودی.
‫احساس همیشه همینطوریه.
‫مدام تصمیماتش رو طبق حسی که ‫همون لحظه بهش دست میده عوض می کنه.
‫من که قرار نیست بمیرم، نه؟
‫باشه.
‫می فهمم.
‫نمی دونم باید خوشحال باشم ‫یا ناراحت.
‫ونگ با خوش برخوردی گفت باشه.
‫احساس، می دونم چه حسی داری، ‫ولی نباید اینطوری رفتار کنی.
‫منظورت چیه؟
‫باید تو همچین روزایی ‫حواست باشه چیکار میکنی.
‫همه به خاطر نور صفحه ‫نمی تونن بگیرن بخوابن.
‫بذار بخوابیم.
‫واقعا اصلا نمی تونم درکت کنم.
‫خیلی پرنوره.
‫واسم مهم نیست. ‫من خسته نیستم.
‫می خوام فیلم رو تموم کنم.
‫خیلی گستاخه!
‫واقعا که!
‫به فکر یومی باش.
‫اگه این فیلم رو توی همچین ‫روزی پخش کنی خیلی ناراحت میشه.
‫خواهش می کنم. ‫بیا بریم بخوابیم.
‫- احساس. ‫- ها؟
‫- می خوای همش همینطوری رفتار کنی؟ ‫- آوازم نمیشه بخونم؟
‫معلومه که نه. ‫ساعت رو ببین.
‫من آزادی بیان احساساتم رو ندارم؟
‫می خوام الان احساساتم رو بیرون بریزم.
‫میکروفون رو بده به من.
‫ای خدا. ‫بس کن دیگه.
‫نمی خوام صدات رو بشنوم. ‫تو اصلا بلد نیستی آواز بخونی. بس کن.
‫اصلا نتونستم بخوابم.
‫خوشبختانه، ‫احساس شب زنده داره.
‫صبح ها فعالیتی نداره.
‫دیروز...
‫تصمیم درستی گرفتم؟
‫معلومه.
‫یومی. بیا واسه رفتن سر کار آماده بشیم. ‫«روند شست و شو»
‫هوا خوبه.
‫باید لباس آبی و سفید بپوشه.
‫اول کف درست کن،
‫بعد از گونه ها شروع می کنی ‫و ناحیه تی رو بشور.
‫بعد کاملا بشورش.
‫باشه.
‫برای صبحونه غلات بخورم یا نون برشته؟
‫اصلا جفتش چطوره؟
‫من یادم رفت دیروز لباسا رو بشورم. ‫الان لباس تمیز نداره.
‫چی؟ ای خر...
‫خب، خب. ‫باید برای کار آماده بشیم.
‫صبح بخیر.
‫خانوم کیم. چه زود اومدی.
‫آره. ‫آخر هفته ات خوب بود؟
‫آره. واسه آخر هفته ‫رفته بودم گیونگ جو.
‫واقعا؟ حتما خیلی خوش گذشته.
‫واقعا خیلی خوب بود.
‫می خوای عکساش رو ببینی؟
‫- آره. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫احساس ممکنه ‫بعدا دیوونه بازی در بیاره.
‫باید قبل از اینکه ‫بیدار بشه از شرش خلاص بشیم.
‫خب دیگه کافیه.
‫خانوم کیم. ‫لطفا این رو هم بررسی کنین.
‫باشه. کی باید بفرستمش؟
‫احتمالا طرفای ساعت 2 ظهر.
‫چشم.
‫وقتی روی کار تمرکز می کنه،
‫اصلا وقت فکر کردن ‫به مسائل دیگه رو نداره.
‫بچه ها، صحبت نکنین.
‫گردونه رو بچرخونین.
‫تنها راه چاره واسه یومی همینه.
‫ولی اگه وقتی کارش تموم شد...
‫ونگ بهش سر بزنه چی؟
‫وایستین. اضطراب. ‫کلمه ممنوعه رو گفتی!
‫- ای وای! ‫- خدای من.
‫فعلا تا یه مدتی، اگه بگین ونگ میفتین زندان. ‫«زندانی»
‫بچه ها. ‫شنیدم چی گفت.
‫کار اون بود. ‫اون گفت ونگ.
‫«زندانی»
‫نگاشون کن تو رو خدا.
‫بدون دلیل و الکی گفتن ونگ.
‫«زندانی»
‫امیدوارم هیچ سلولی ‫مثل من کارش به زندان کشیده نشه.
‫- ما داریم میریم. ‫- فردا می بینمتون.
‫خداحافظ.
‫فردا می بینمتون.
‫راستی، مشکل اصلی ‫مال بعد از تموم شدن کاره.
‫از این به بعد کارم ‫که تموم شد چیکار کنم؟
‫امروز دوشنبه ست.
‫هیچکسی رو ندارم که برم ببینمش.
‫صبر کن ببینم. ‫«لیست دخترایی که یومی می شناسه»
‫کی آمادگی یه قرار یهویی ‫توی آخر هفته رو داره؟
‫اوه، همینه.
‫«گو شی یون»
‫گو شی یون.
‫شی یون همین نزدیکیاست. ‫و همیشه هم سرش خلوته.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫واسه چی بهم زنگ زدی؟
‫دلت واسم تنگ شده؟
‫از نامزدت جدا شدی؟
‫بیخیالش.
‫فقط بدتر ناراحتم می کنه.
‫برم پارک بدوم؟ ‫خیلی وقته نرفتم.
‫«آره، همین کار رو بکن.»
‫بعد دویدن خسته میشی و بیهوش میشی.
‫بعدش احساس فرصت نداره ‫تا مظلوم نمایی کنه.
‫هنوز هوا واسه دویدن توی شب...
‫خیلی سرده.
‫هی. احساس می کنم ‫یکی داره نگاهش می کنه.
‫- کیه؟ ‫- ونگه.
‫باورم نمیشه.
‫اگه واقعا ونگ باشه، قبولش می کنم.
‫«زندانی»
‫بذار ببینمش. ‫زود باش برگرد.
‫شب هوا سرد نیست.
‫واسه دویدن عالیه.
‫منم کارم تموم شد.
‫آقای یو.
‫برای کسی که وقت زیادی رو ‫با نامزدش می گذروند...
‫یهویی تنها شدن نباید آسون باشه.
‫برای گذروندن اوقات تنهایی،
‫باید خیلی تحقیق کنین.
‫از کجا می دونین؟
‫وقتی آدم خودش تنهاست...
‫این چیزا رو می فهمه.
‫«کیم یومی»
‫معلوم میشه.
‫جالب نیست؟
‫اتوبوس رسید.
‫بریم.
‫حالا چیکار کنم؟
‫هیچکاری واسه انجام دادن ندارم.
‫الو ونگ.
‫خونه ای؟
‫معمولا این ساعت ها، ‫به ونگ زنگ می زدم و حرف می زدیم.
‫یا می رفتیم بیرون.
‫همیشه یکی از این دو تا بود.
‫قدیما توی این ساعت ‫چه کاری انجام می داد؟
‫چرا یادم نمیاد؟
‫چرا سوار ماشین زمان نمیشی...
‫و به وقتی که تنها بود برنمی گردی ‫تا خودت ببینی؟
‫اوه، پیشنهاد خوبی بود.
‫بیا برگردیم به دورانی که تنها بود،
‫تا ببینم چیکار می کرده.
‫ماشین زمان، بیا بیرون!
‫«دفترچه خاطرات»
‫اون تو ژوئن سال پیش با ونگ آشنا شد.
‫بیا برگردیم به ماه مِه.
‫«دفترچه خاطرات»
‫ماه مِه.
‫خب. ‫پونزدهم مِه.
‫وقتی بعد از کار میام خونه،
‫خودمم نمی دونم چیکار می کنم.
‫خیلی کسل کننده ست.
‫چی؟
‫کسل کننده ست.
‫اون موقع ها هم کسل میشد.
‫ای خدا.
‫بیاین برگردیم به گذشته دور.
‫درست بعد از اینکه از نامزد قبلیش، ‫اوگی جدا بشه.
‫دفترچه خاطرات چهار سال پیش. ‫بیا بیرون.
‫«دفتر خاطرات قدیمی»
‫خب، بریم به چهار سال قبل.
‫«دفتر خاطرات قدیمی»
‫«سه شنبه، هیجدهم آوریل»
‫من دیگه نمی خوام ‫کسی وارد زندگیم بشه.
‫اگه با کسی آشنا شدم ‫اسمم رو عوض می کنم.
‫چی؟
‫من به هیچکس احتیاج ندارم.
‫دیگه نمی خوام ‫کسی وارد زندگیم بشه.
‫دیگه با کسی آشنا نمیشم.
‫چرا انقدر اوضاعش افتضاح بوده؟
‫این درست بعد از جداییشونه.
‫نه، این درست نیست.
‫بگردیم به یه مدت بعد از جدا شدنشون.
‫«دوشنبه، بیست و سوم اکتبر»
‫بعد از تمرین دوی آهسته،
‫رفتم حموم و بعدش کتابی که توی راه ‫برگشت می خوندمش رو تموم کردم.
‫الان از نیمه شب گذشته.
‫و خیلی تنهام.
‫هر کاری که می کنم،
‫بازم تنهای تنهام.
‫«چهارشنبه، بیست و پنجم اکتبر»
‫چت شده بود؟ ‫تو که حالت خوب بود.
‫چرا انقدر تنها بودی؟
‫وقتی که دوباره ‫این خاطرات رو می خونم،
‫مطمئنم یه نفر رو دوست دارم.
‫مطمئنم.
‫ها؟ ‫عذاب وجدان گرفتم.
‫وقتی که خودم رو ‫توی روزهای خوب...
‫کنار کسی که دوستش دارم ‫تصور می کنم...
‫حالم بهتر میشه.
‫ببخشید که ناامیدت کردم.
‫از طرفی هم...
‫وقتی کسی رو توی زندگیم دارم...
‫نمی رم سراغ دفترچه خاطراتم. ‫کار رقت انگیزیه.
‫چه خشن.
‫دیگه نمی تونم ادامه بدم.
‫فقط حالم بدتر میشه.
‫اینا همش تقصیر سلول عشقه.
‫وای خدا.
‫دیگه انقدر هم نمی تونی بدویی کیم یومی؟
‫اون باید حتی وقتی نامزد بودن هم ‫روال ورزش کردنش رو حفظ می کرد.
‫«زندگی یومی، دوران نامزدی»
‫ولی چون خیلی ‫غرق دوران نامزدیش شده بود،
‫«زندگی یومی 10 درصد»
‫سخته که برگرده به زندگی عادی خودش.
‫«دوران نامزدی 90 درصد»
‫پس،
‫چرا اون کار رو کردی...
‫وقتی می دونستی ‫خودت پشیمون میشی؟
‫پس اینجایین.
‫بله.
‫شب هوا عالی نیست؟ ‫واسه ورزش کردن فوق العاده ست.
‫آره، حق با شماست.
‫الان نمیشه همون ‫سرعت قبلیتون رو داشته باشین.
‫منم بعد از یه استراحت طولانی ‫دوباره دارم تمرین دو می کنم.
‫کم کم شروع کردم به سریع دویدن ‫انگار که دارم تازه تمرین می کنم.
‫در نهایت تونستم ‫دوباره به حالت قبل برگردم.
‫شما هم اگه آروم روش کار کنین ‫می تونین سرعتتون رو برگردونین.
‫سرعت قبلیتون رو.
‫بله.
‫آروم پیش برین.
‫وقتی می خواستین ‫به نامزدتون زنگ بزنین...
‫چطوری جلوی خودتون رو گرفتین؟
‫دویدم.
‫اگه بعدش بازم می خواستین زنگ بزنین چی؟
‫کل شب رو می دویدم.
‫چه کینه ای هستین.
‫نه راستش.
‫راستی بهتون گفتم؟
‫در مورد حلقه ام که انداختمش دور.
‫چی؟
‫بعد از تموم شدن کار ‫یه لحظه از کارم پشیمون شدم.
‫برای همین رفتم دنبالش گشتم،
‫اما سطل خالی بود.
‫با یه بار تلاش کردن اوضاع بهتر نمیشه.
‫به مرور زمان و آهسته درست میشه.
‫اگه تنهایی ورزش کردن واستون سخته، ‫می خواین منم همراهتون بیام؟
‫- چی؟ ‫- می خواین با هم بدوییم؟
‫«بخش چهلم: ‫نقش اول مرد»
‫ما از سفر طولانی خسته شده بودیم.
‫سوختمون داشت تموم میشد،
‫و از حل و فصل کردن ‫یه سری اتفاقات هم خسته شده بودیم.
‫بهت گفتم اون رو بنداز بره فشن.
‫همش تقصیر توئه.
‫تو بهتره رو خودت کار کنی. ‫خل و چل بد قلق.
‫چی؟ ‫من ولش نمی کنم!
‫از مشکلات داخلیمون هم ‫نمیشد چشم پوشی کنیم.
‫ولم کن ببینم!
‫هی، اگه می خواین دعوا کنین، ‫برین بیرون.
‫هی! ول کن!
‫خدایا، ‫مثل دیوونه ها افتادن به جون هم.
‫- ولم کن! ‫- هی!
‫در نهایت، خسته شدیم ‫و تصمیم گرفتیم برگردیم به مقر اصلی.
‫انقدر یهویی داریم برمی گردیم به مقر، ‫مشکلی پیش نمیاد؟
‫بیا با مقر تماس بگیریم.
‫یومی هستیم. از مقر پاسخ بدین.
‫ما می خوایم برگردیم.
‫اجازه برگشتن نداریم؟
‫مقر اصلی صحبت می کنه. ‫صدای من رو می شنوین؟
‫صداتون رو می شنویم. ‫یومی هستیم. می خوایم برگردیم.
‫- برگشتتون رو خوش آمد می گیم. ‫- زود برگردین، یومی!
‫«آهن آلات یومی»
‫یومی!
‫- بابا! ‫- یومی!
‫لازم نبود بیای دنبالم. ‫خودم تاکسی می گرفتم.
‫نه. بدو بریم!
‫- چرا؟ عجله واسه چیه؟ ‫- مامانت منتظره.
‫- مامان؟ ‫- بدو بریم.
‫«آهن آلات یومی»
‫خدایا.
‫- اون رو بده من. ‫- نمی خواد.
‫بابا. ‫بد نیست که امروز مغازه رو بستیم؟
‫طوری نیست.
‫- صبر کن، ولی... ‫- بیا بریم!
‫«به دلایل شخصی ‫امروز مغازه بسته ست.»
‫عزیزم!
‫عزیزم! یومی اومده!
‫مامان. من اومدم خونه.
‫باشه. زود باش بیا بشین. ‫اگه سرد بشه از دهن میفته.
‫- چی؟ ‫- بیا بشین.
‫چرا انقدر غذا درست کردی؟
‫عزیزم. پنکه رو بچرخون سمت یومی.
‫پنکه رو!
‫زود باش بخور. ‫الان طعمش تازه و خوبه.
‫باشه. ‫بذار اول برم دستام رو بشورم.
‫نه. نمی خواد.
‫اگه سرد بشه از دهن میفته.
‫بیا. از این استفاده کن.
‫من چطوری قراره این همه رو بخورم؟ ‫خیلی زیاده!
‫این رو خوردی بازم هست.
‫وای خدا.
‫زود باش بخور.
‫- من یه کم واست می ریزم. ‫- خیلی خوشمزه به نظر می رسه.
‫اسنک اصیل سلول. ‫فروش محدود.
‫وای خدا، ‫خیلی وقت بود که از اینا نداشتیم.
‫اسنک اصیل سلول.
‫صبر کن!
‫خیلی دلم واسشون تنگ شده بود.
‫دیگه هیچ کجا از اینا نمی فروشن.
‫آخر می خوای بخری یا نه؟
‫هر چی داری رو بهم بده.
‫چطوره؟
‫خوبه. ‫خیلی خوبه!
‫- واقعا خوبه، نه؟ ‫- آره.
‫مامانت از صبح داشت آشپزی می کرد.
‫یهویی زنگ زدی گفتی ‫که می خوای بیای اینجا.
‫اگه دیروز زنگ می زدی ‫خیلی بهتر میشد.
‫مجبور شدم با هر چی داریم غذا بپزم، ‫واسه همین خیلی خوب نشد.
‫نه، مامان. ‫خوشمزه ست. خیلی خوشمزه ست.
‫یه کم از اون بخور. ‫ریشه نیلوفره.
‫دست پخت مامان بهترینه.
‫پس بیشتر بیا خونه.
‫- خیلی خوب میشه ها نه؟ ‫- آره.
‫دنده هم بخور.
‫حسابی سیر شدم.
‫خیلی خوردم.
‫بیا. یه کم هندونه بخور.
‫هندونه!
‫مامان، ‫من واقعا سیرم!
‫نمی دونی چقدر شیرینه! ‫امتحانش کن.
‫دیگه شکمم جا نداره.
‫هی. بسه دیگه! شکمش پر شده. ‫دیگه نمی تونه بیشتر از این بخوره.
‫من می خوام بیشتر بخورم.
‫شکمش می ترکه ها!
‫یومی، نگران نباش و بخورش!
‫شکمت می ترکه!
‫من با سلول شکم صحبت کردم.
‫چی؟
‫خیلی شیرینه!
‫عه، منطق.
‫من می دونستم این اتفاق میفته ‫واسه همین یه جا دیگه تو معده اش باز کردم.
‫غذا و دسر.
‫واسه دسر هم جا هست. ‫پس نگران نباش، داداش!
‫«غذا: از 50 ظرفیت، 2 واحد موجود است، ‫دسر: از 50 ظرفیت، 49 واحد موجود است»
‫بیا. اینم آخریشه. ویتامین.
‫پاستیلیه!
‫می دونستم سختته قرص قورت بدی، ‫برای همین پاستیلیش رو گرفتم.
‫- من بهترین مامان دنیام، مگه نه؟ ‫- آره هستی!
‫یوهو! ‫اینم از خوراکی مورد علاقه یومی!
‫بابا. من واقعا سیرم. ‫دیگه واقعا نمی تونم چیزی بخورم.
‫ولی اینا دونات های پیچ پیچی ‫مورد علاقه اته!
‫دونات های پیچ پیچی؟
‫دونات های پیچ پیچی بازار شهر.
‫وقتی بچه بودم ‫خیلی ازشون می خوردم.
‫وای! دونات های پیچ پیچیه!
‫حالا که بابا کلی زحمت کشیده تا بخردشون ‫بهتر نیست یه ذره بخوریم؟
‫شکمش ممکنه واقعا بترکه ها!
‫منطق؟ ‫نگران نباش دادش.
‫من بخش دسر رو ‫توی کشمش قسمت بندی کردم.
‫بخش میوه و نون، عزیز دل.
‫چه با دقته!
‫عزیزم. یومی همین الان ناهار خورد. ‫دیگه چرا دونات پیچ پیچی خریدی؟
‫خدا من رو بکشه.
‫عزیزم همیشه جا برای دونات پیچ پیچی هست.
‫البته.
‫توی شکمت هم واسه غذا جا داری ‫هم واسه دونات.
‫هیچی نباشه، دختر خودمی دیگه.
‫شکمم برای یه چیز دیگه هم جا داره.
‫می دونم. ‫خودمم همینطور.
‫- فست فود! ‫- فست فود!
‫از دست شماها.
‫بچه ها فهمیدین چی شد؟
‫قسمت بندی کردن شکمتون ‫قبل از اینکه برین خونه مامان و باباتون...
‫از اساسی ترین کارهاییه که باید انجام بدین.
‫غذا بخورین. حسابی بخورین. ‫باشه؟
‫- خوشمزه ست؟ ‫- آره.
‫خوشحالم که خوشت اومده.
‫خوشمزه ست ها نه؟
‫خیلی خوبه.
‫چون هنوز داغه خیلی خوبه.
‫یه کم امتحان کن.
‫«اسنک سلول»
‫یعنی حالش بد نمیشه؟
‫انقدر نگران نباش، منطق.
‫اون اینجا می تونه ‫کلی غذا بخوره.
‫وسط بازی زنجیره کلمات ‫شروع کردیم به دعوا کردن!
‫یومی از اینجا شروع کرد،
‫و وقتایی که خسته ست ‫برای استراحت میاد اینجا.
‫اینجا خونه واقعیشه.
‫ما بردیم! ‫شما باختین.
‫می دونستم.
‫بیا دوباره بازی کنیم.
‫«مرخصی»
‫«ایستگاه یونسان»
‫می تونی خودت همش رو حمل کنی؟
‫آره می تونم. ‫خداحافظ.
‫وایستا.
‫داشت یادم می رفت این رو بهت بدم.
‫بله. ‫دونات های پیچ پیچی خودم.
‫باید توی راه بخوریشون. ‫اگه سرد بشن بد میشن.
‫باشه.
‫رسیدی خونه بهم زنگ بزن.
‫باشه، بابا.
‫یومی. سری بعد هم با اون بیا.
‫- با اون؟ ‫- اسمش گو ونگ بود؟
‫گفتی با یه نفر آشنا شدی.
‫یه روز بیارش خونه. ‫مامان می خواد ببینتش.
‫من دیگه باید برم.
‫آره برو.
‫برو.
‫بازم میام.
‫به سلامت.
‫بهش خوش گذشت، ‫ولی الان که تنها شده...
‫بیشتر احساس تنهایی می کنه.
‫خیلی تنهاست.
‫شاید بهتر بود ‫یه کم بیشتر خونه می موندیم.
‫میشه میکروفون رو بدی بهم؟
‫- نه. ‫- ایش.
‫به نظرت ونگ داره چی کار می کنه؟
‫می خوای دستگیر بشی؟
‫بذار بیان دستگیرم کنن.
‫توی فکرمه.
‫بهتر نیست به ونگ زنگ بزنیم؟
‫کافیه.
‫میشه به ونگ زنگ بزنیم؟
‫چرا؟ ‫چی می خوای بهش بگی؟
‫دلم واسش تنگ شده.
‫دلم واست تنگ شده.
‫«یومی»
‫«ونگ»
‫سلام؟
‫هی لوئیس، چه خبر؟
‫خب؟
‫چی گفتن؟
‫«ونگ»
‫من گفتم برای فکر کردن ‫به زمان نیاز دارم،
‫اما دلم نمی خواد ‫که دوباره تنها باشم.
‫یعنی می ترسم که ونگ ولم کنه؟
‫یا...
‫از تنها بودن می ترسم؟
‫اون شب،
‫یه خواب خیلی عجیب دیدم...
‫که چند سال پیش هم دیده بودمش.
‫چی؟
‫من قبلا هم اینجا اومده بودم.
‫آره. ‫قطعا قبلا اینجا اومدم.
‫رفته بودم به یه شهری که ‫انگار پریان کوچولو توش زندگی می کردن.
‫این طرف و اون طرفش رو قدم زدم.
‫وایستا ببینم. ‫این دیگه چیه؟
‫سنگ آسیابه؟
‫آها، این رو یادمه.
‫کنارش یه تابلوی اعلانات بود.
‫عه، هنوزم همینجاست.
‫من مطمئنم که چند سال پیش ‫یه بار اومدم اینجا.
‫همون روزی که احساس کردم ‫ممکنه از ونگ جدا بشم،
‫اومدم اینجا و روی این تخته ‫یه آرزو نوشتم.
‫«من دلم...
‫می خوای اون نوشته رو ‫بچسبونی اونجا؟
‫می خوای بچسبونیش؟
‫تو کی هستی؟
‫من مسئول تابلو اعلانات هستم.
‫اگه یه چیز بد به تخته بچسبونی ‫وظیفه منه که بکنمش.
‫یه چیز بد؟
‫این که بد نیست.
‫آرزوم رو نوشتم.
‫«دلم می خواد با ونگ ‫خوشبخت بشم.»
‫دلت می خواد با ونگ ‫خوشبخت بشی؟
‫آره.
‫هنوزم این رو می خوام.
‫دلم می خواد با ونگ ‫خوشبخت بشم.
‫فکر می کردم که ونگ...
‫مرد نقش اول زندگیمه.
‫شرمنده، ولی ونگ ‫مرد نقش اول زندگی تو نیست.
‫چی؟
‫پس کیه؟
‫مرد نقش اول نداریم.
‫اینجا فقط یه آدم نقش اول داریم.
‫«بخش چهل و یکم: ‫کارت ونگ»
‫سلام.
‫یه کم جزئیات بیشتری بهم میدی؟
‫دقیقا چی گفتن؟
‫همه کارت خاص خودشون رو دارن.
‫من می خوام تنها باشم.
‫من رو با یه نفر آشنا کنین.
‫این چطوره؟
‫به من دست نزن.
‫حالم داره ازش بهم می خوره.
‫- بابی. ‫- یه شب خفن.
‫جدایی.
‫شرمنده ام. ‫همین الان بررسیش می کنم.
‫باشه. ممنون.
‫شما نمی تونین ببینینش.
‫چون کارتیه که تو قلب خودتونه.
‫«یومی. حالت خوبه؟»
‫«آره، حالم خوبه.»
‫«تو چطور؟»
‫«منم خوبم.»
‫«فردا وقت داری؟»
‫«می خوام بیام پیشت.»
‫«آره. چه ساعتی؟»
‫«ساعت 2 خوبه؟»
‫آره، باشه پس.
‫«بیا جلوی فواره بونجور همدیگه رو ببینیم.»
‫«- باشه. ‫- فردا می بینمت.»
‫«باشه. ‫فردا می بینمت.»
‫این کارتیه که من فردا ‫وقتی که ونگ رو ببینم ازش استفاده می کنم.
‫«جدایی»
‫خانوم کیم. ‫میشه این رو بررسی کنین؟
‫بله.
‫اون چیه؟
‫هیچی.
‫من به آدم های محل کار...
‫کارت های زندگی شخصیم رو نشون نمیدم.
‫اوه، وایستا ببینم!
‫عکس نامزدتون دیگه به اونجا چسبیده نیست. ‫خودتون اون رو کندین؟
‫جدا شدین؟
‫نه، جدا نشدیم.
‫یه سری آدم مثل آقای کانگ هستن ‫که فقط دلشون می خواد فضولی کنن.
‫اوگی!
‫و همینطور روبی...
‫کارتشون رو همه می بینن.
‫اوگی! ‫«نشون دادن کامل علاقه»
‫و بعضی ها مثل اوگی...
‫هیچوقت کارتشون رو به کسی نشون نمیدن.
‫اوگی!
‫من واسه یه کنسرت بلیط دارم. ‫بیا با هم بریم.
‫من واسه چی بیام؟
‫بیا دیگه. ‫بیا با هم بریم.
‫روبی می خواد با تو بره اونجا.
‫آقای جی، ‫من زودتر برمی گردم تو دفتر.
‫- وایستا با هم بریم. ‫- نه، مشکلی نداره.
‫بیا دیگه! بریم.
‫هفته دیگه تولد روبیه.
‫این رو به عنوان ‫کادوی تولد روبی در نظر بگیر.
‫واقعا دلم می خواد اون کنسرت رو بریم.
‫صبر کن.
‫باهام میای؟
‫- روبی. ‫- بله؟
‫راستش،
‫من در مورد تو این حس رو دارم.
‫«علاقه به ارتباط داشتن باهات ندارم»
‫گاهی وقت ها ‫اوگی هم کارتش رو نشون میده.
‫متاسفم.
‫ولی این حس واقعی منه.
‫از روزی که اوگی ‫کارتش رو نشون داد،
‫روبی...
‫کارتی که روی ‫پیشونیش بود رو عوض کرد.
‫«دل شکسته»
‫دو تا لاته سرد...
‫روبی تو چی می خوای؟
‫روبی! ‫تو چی می خوای؟
‫فرقی نداره.
‫فرقی نداره یعنی چی؟
‫پس یه سه تا لاته سرد ‫سفارش میدم، باشه؟
‫باشه.
‫سه تا لاته سرد لطفا.
‫باشه.
‫روبی، اتفاقی افتاده؟
‫تابلوئه؟
‫خیلی سعی می کردم ‫طبیعی رفتار کنم.
‫روبی.
‫واقعا خیلی تابلوئه.
‫چه جالب.
‫خیلی آدم زرنگی هستی.
‫یومی.
‫به نظرت نیمه گمشده من کجاست؟
‫ها؟
‫هیچوقت باهام رو به رو میشه؟
‫لطفا صبر کن!
‫اوگی!
‫یومی، ناهار خوردی؟
‫آره.
‫راستی،
‫تو چیزی به روبی گفتی؟
‫همه چیز رو براش روشن کردم.
‫بی ادبی بود که هی بخوام نادیده بگیرمش.
‫پس که اینطور.
‫آره.
‫همین اطراف می بینمت.
‫وایستا.
‫پس...
‫بابی توی شرکت از یه نفر خوشش میاد...
‫و به من گفت که توی اسمش ‫حرف یو داره.
‫آقای یو.
‫بله؟
‫تحقیقتون چطور پیش میره؟
‫تحقیق؟ چه تحقیقی؟
‫تحقیق در مورد تنهایی سپری کردن.
‫داره عالی پیش میره.
‫واقعا؟
‫چرا انگار ناامید شدین؟
‫نباید از منی که انقدر ‫خوب تنهایی رو می گذرونم تعریف کنین؟
‫یعنی در حال حاضر قصد ندارین...
‫با کسی آشنا بشین، نه؟
‫نه.
‫اگه با شخص مناسبی آشنا بشم، ‫باهاش کنار میام.
‫واقعا؟
‫آره.
‫پس...
‫می خواین با یه نفر آشناتون کنم؟
‫- می خواین با... ‫- هر چند من...
‫دوست ندارم با کسی آشنام کنن.
‫فکر کنم خوشتون نمیاد ‫که به کسی معرفی بشین.
‫نه، خوشم نمیاد.
‫متوجهم.
‫بیاین جلسه رو شروع کنیم.
‫- بله. ‫- بله.
‫آقای یو هم از اون مدلاست...
‫که کارتش رو نشون نمیده.
‫موضوع جلسه امروز ‫در این مورده.
‫بعدا ویرایشش می کنم،
‫اما همین هم باید برای جلسه کافی باشه.
‫اون کارت مربوط به کیه؟
‫حتما روبیه، نه؟
‫اما...
‫حدس زدن کارت بقیه...
‫کار بی معنی ایه.
‫چون من کارت جدایی رو برداشتم،
‫اما یه کارت پنهان هم دارم.
‫یه کارت تصادفی که روی ‫حساب حال و احساسی که دارم...
‫یهو تصمیمم رو عضو می کنه.
‫فردا که به دیدن ونگ میرم،
‫می خوام جفت کارت ها رو با خودم ببرم.
‫اون ونگه!
‫- ونگه! ‫- ونگ! ‫- ونگ! ‫- اون ونگه!
‫گو ونگ موهاش رو داده بالا!
‫موهاش رو نشسته؟
‫ونگ.
‫رسیدی.
‫موهات رو دادی رو به بالا.
‫آره، چون خیلی گرمه.
‫هوا یهو حسابی گرم شد.
‫آره.
‫سرحال به نظر میای.
‫واقعا؟
‫بریم یه قهوه ای بخوریم؟
‫آره حتما.
‫بیا بریم.
‫اون موهاش رو نشسته؟
‫ونگ به یه دلیلی گرفته و ناراحته.
‫کیک هم می خوای؟
‫نه، خوبه.
‫واقعا گرمه ها، مگه نه؟
‫آره، همینطوره.
‫این چند وقت...
‫در چه حال بودی؟
‫من؟
‫جدیدا یه قرارداد بزرگ ‫برون سپاری رو امضاء کردم.
‫واقعا؟
‫تبریک می گم!
‫یه فرصت غیرمنتظره پیش اومد.
‫خودم هم حسابی غافلگیر شدم.
‫انتظارش رو نداشتم.
‫خیلی عالیه. تبریک می گم.
‫ممنونم.
‫جدا از پولش، ‫به نظرم موقعیت خوبیه.
‫خوشحالم که شرایط برات خوب پیش رفته.
‫ممکنه خیلی موفق بشی.
‫فعلا دارم گذشته رو جبران می کنم.
‫مطمئنم که خیلی موفق میشی.
‫امیدوارم.
‫تو چطور؟
‫- من؟ ‫- تونستی...
‫توی بخش بازاریابی جا بیفتی؟
‫خب...
‫آقای کانگ خیلی رو اعصابه!
‫ونگ،
‫من واقعا خیلی ‫از دست آقای کانگ ناراحتم.
‫یه جورایی.
‫اگه داری این رو می گی،
‫پس حدس می زنم ‫خیلی خوب داری پیش میری.
‫خوب که نه.
‫ولی...
‫مدیر کل ازم تعریف می کنه.
‫و این چند روز اخیر هم بیشتر.
‫خیلی خوبه.
‫نگران بودم.
‫هنوز تازه اول کارم.
‫در هر حال، ‫نوشتن خیلی جالبه.
‫مطمئنم موفق میشی.
‫امیدوارم.
‫یومی.
‫وای خدا! ‫اون اسمم رو صدا زد.
‫بالاخره داره میره سر اصل مطلب؟
‫یکی بره سلول عشق رو بیاره!
‫یادته دفعه آخر ‫راجع به چی حرف زدیم؟
‫آره.
‫ونگ کارتش رو بیرون آورد.
‫وای خدا جون.
‫یعنی چیه؟ ‫چه کارتیه؟
‫- من خیلی نگرانم. خیلی نگرانم. ‫- یعنی چی کار کنیم؟
‫هی، کارت رو در بیارین! ‫شما که کارت جدایی رو دارین!
‫یومی بی گناهه! ‫یومی، تو آزادی کارت رو بکنی.
‫عشق، ‫کارت جدایی رو آوردی؟
‫آره آوردم. اینجاست.
‫«جدایی»
‫به نظرم نباید ‫دیگه به تأخیر بندازیش.
‫هر نتیجه ای هم که داشته باشه، ‫بالاخره باید یه تصمیمی بگیری.
‫درسته.
‫«جدایی»
‫نگران نباش.
‫راستش رو بخوای، ‫یه کارت دیگه رو هم با خودم آوردم.
‫«طبق شرایط تصمیم گرفتن.»
‫اگه کارت ونگ آشتی باشه، ‫ازش استفاده می کنم.
‫و اگه اون نخواد که جدا بشه، ‫منم نمیشم.
‫تصمیمم اینه.
‫قبلا...
‫وقتی با هم زندگی می کردیم،
‫یادمه روز تولدم بود.
‫تو بحث ازدواج رو پیش کشیدی.
‫درسته.
‫اون لحظه،
‫اون لحظه، برای اولین بار،
‫احساس کردم که ما ‫با هم دیگه تفاهم نداریم.
‫ولی خب این موضوع کاملا طبیعیه.
‫یومی.
‫من خوب فکر کردم...
‫و به این نتیجه رسیدم ‫که بهتره همین جا همه چیز رو تموم کنیم.
‫«جدایی»
‫«طبق شرایط تصمیم گرفتن.»
‫اینطوری نمیشه. ‫اینطوری نمیشه.
‫عشق، داری چی کار می کنی؟
‫تو که کارت جدایی رو داری.
‫- چی؟ ‫- وای، خدا.
‫زود باش و کارت جدایی رو پرت کن!
‫- پرتش کن! ‫- زود باش! کارت جدایی رو پرت کن!
‫انقدر مردد نباش و پرتش کن!
‫خودشه! ‫اسفناک!
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫من؟
‫آره، اسفناک! ‫زود باش بیا بهم کمک کن!
‫نگو که می خوای ‫از کارت آویزون شدن استفاده کنی.
‫می خوام. ‫بیا آویزونش بشیم!
‫خواهش می کنم، ‫اسفناک! فقط همین یه بار!
‫ونگ.
‫هوم؟
‫من...
‫ونگ من نمی خوام جدا بشیم.
‫واقعا باید جدا بشیم؟
‫من اون موقع از روی عصبانیت گفتم.
‫لطفا یه بار دیگه هم بهش فکر کن.
‫شماها نمی تونین! ‫کی بهتون گفته آویزونش بشین؟
‫دست از اسفناک بودن بردارین!
‫دست از مسخره بازی هم بردارین!
‫من، سلول غرور، هنوز زنده ام! ‫خیال کردین دارین چی کار می کنین؟
‫تو چت شده عشق؟ ‫دل نازک شدی؟
‫برات مهم نیست چه بلایی ‫سر غرور یومی میاد؟
‫غرور، من...
‫ای خائن!
‫تو سزاوار سلول اصلی بودن نیستی!
‫اون کارت ها رو بده به من!
‫صدام رو نشنیدی؟ ‫می گم اون کارت ها رو بده به من!
‫«جدایی» ‫«طبق شرایط تصمیم گرفتن.»
‫اگه تو نمی تونی، ‫من خوب می تونم.
‫«جدایی»
‫باشه، بیا جدا بشیم.
‫«جدایی»
‫منم همینطوری احساس می کنم.
‫خب پس.
‫بریم؟
‫آره، بریم.
‫«جدایی»
‫داری کجا میری؟
‫باید برم یه جایی.
‫تو چی؟
‫من برمی گردم دفتر.
‫من دیگه میرم.
‫باشه.
‫«کل مدت زمان آشنایی: ‫یک سال و یک ماه و چهار روز»
‫«سومین نامزدی رسمی یومی...
‫به پایان رسید.»
‫«جدایی»
‫«با فصل دوم برمی گردیم.»