‫چرا یکی مثل من؟
‫[چرا یکی مثل من؟]
‫پس می‌تونی بگی الان چه حسی دارم؟
‫نه.
‫ولی دلم می‌خواد بدونم.
‫چون آدمی هستی که همیشه درباره‌ش کنجکاوم.
‫واسه همین می‌خوام بیشتر بشناسمت.
‫که اینطور.
‫وایسا ببینم. یه لحظه اجازه بده!
‫یو بابی دقیقاً همین رو گفت دیگه؟
‫ولی منظورش چیه؟
‫الان دارن همدیگه رو بیشتر می‌شناسن، نه؟
‫یعنی می‌خواد دوباره ببیندش؟
‫شاید... بهش علاقمنده؟
‫بیخیال، مگه میشه.
‫سلول کارآگاه، تو چی فکر می‌کنی؟
‫انگار بهش علاقمنده...
‫ولی چون حرفش رو سوالی نزده، ‫نمی‌تونیم جواب بدیم و مطمئن بشیم.
‫آره، خیلی حرفش مبهمه.
‫ولی کلاً اخلاق بابی اینه که تو لفافه حرف بزنه.
‫و واسه همین خیلی جذابه دیگه!
‫فکر نکنم بشه این حرف رو نادیده گرفت.
‫ازش بپرس!
‫چی؟
‫منظورت... چیه؟
‫با من قرار می‌ذاری؟
‫دعوتش کرد سر قرار؟
‫درست شنیدم؟
‫آره!
‫دعوتش کرد سر قرار!
‫می‌خواد باهاش قرار بذاره!
‫وایسا ببینم! هول نشید!
‫چی شد؟
‫زود باش و تحلیلش کن. ‫منظورش چیه؟
‫«با من قرار می‌ذاری؟» ‫با من...
‫یعنی می‌خواد با بیشتر شناختنش
‫دوستیشون رو عمیق‌تر کنه؟
‫اوه، منظورش این بود؟
‫- در این صورت موافقم. ‫- چرا مزخرف میگین؟
‫میگه می‌خواد باهاش قرار بذاره. ‫یه «ارتباط جدی،» بی‌عقل‌ها!
‫یه عشق شیرین!
‫- عشق؟ ‫- آره، یومی رو دعوت کرد سر قرار!
‫خدایی؟
‫چه مرگته؟
‫اولین بار نیست همچین چیزی رو از ‫کسی می‌شنوه که.
‫خب، درسته که قبلاً هم قرار گذاشته،
‫ولی اولین باریه که دعوت میشه سر قرار، واسه همین...
‫پس دعوت شدن سر قرار همچین حسی داره.
‫خانم، یه مشکلی پیش اومده.
‫چی شده؟
‫[ثروت یعنی سلامتی]
‫ببینید! سطح اعتماد به نفس یومی ‫از حد خارج شده!
‫اونم با یه سرعت غیرطبیعی.
‫مورد فوریه. چیکار کنیم؟
‫[مدیر]
‫دست بردار، آخه اینم شد مشکل؟
‫یه عارضه خوبه!
‫چون دعوت شد سر قرار اعتماد به نفسش ‫رفته بالا.
‫چی؟
‫از وقتی وونگ ولش کرد اعتماد به نفسش ‫به شدت اومده بود پایین،
‫پس خدا رو شکر.
‫با این وضع، سندرم بعد از جدایی به سرعت ‫درمان میشه.
‫چی؟ داری میگی باید جواب مثبت ‫به سوال بابی بدیم؟
‫تحلیل شبیه‌سازی ما نشون میده که این موضوع ‫تاثیر مثبتی روی سلامت روانش داره.
‫ولی سلامت روان نباید یکی از دلایل ‫قرار گذاشتن با کسی باشه.
‫تازه، اون هیچوقت اون مدلی به بابی ‫نگاه نکرده.
‫و شروع یه عشق جدید برای درمان چیزی که
‫توسط عشق سابقش ایجاد شده...
‫- عیب نداره! عیب نداره! ‫- عیب نداره! عیب نداره!
‫البته که عیب نداره، قربان!
‫مگه یومی الان مجرد نیست، قربان؟
‫میگن براش خوب هم هست، چرا تردید می‌کنی؟
‫خل شدین؟ کجاش عیب نداره؟
‫بیاید جوابش رو بدیم! با یه بله!
‫همه همین رو می‌خوان.
‫عشق تحت قلمرو سلول عشقه.
‫نمی‌تونیم تنهایی تصمیم بگیریم.
‫وایسید!
‫سلول عشق!
‫سلول عشق بیدار نشده؟
‫نه.
‫پس هنوز تو کماست؟
‫پس...
‫- عیب نداره! عیب نداره! ‫- عیب نداره! عیب نداره!
‫دوستان!
‫از سلول عشق پرسیدی؟
‫دوستان، گوش بدید.
‫باید بابی رو... رد کنیم.
‫- چرا؟ ‫- چرا؟
‫- ولی چرا؟ ‫- چرا؟
‫سلول عشق هنوز به هوش نیومده.
‫و اینکه هنوز به هوش نیومده
‫یعنی احساساتش به بابی عشق نیست.
‫پس بیدارش کن! اینجوری تکونش بده!
‫نه، سلول عشق تو کماست!
‫خیلی مونده تا خوبِ خوب بشه.
‫نمیشه صرفاً چون ازش خوشمون اومده و می‌خوایم
‫این جدایی رو فراموش کنیم پیشنهادش رو قبول کنیم.
‫بدون اجازه سلول عشق، قضیه کنسله.
‫نظرت چیه؟
‫- چی؟ ‫- خب، خانم کیم؟
‫خیلی خب، باید مودبانه ردش کنیم.
‫- چرا؟ چرا؟ چرا؟ ‫- ولی من از بابی خوشم میاد!
‫جلوش رو بگیرید! باید فراموش کنیم چی گفت!
‫مامانی!
‫چرا داری باهام اینجوری می‌کنی؟
‫چرا من؟
‫اون سلول‌هایی که بدون فکر کردن به صلاح یومی
‫شلوغش کردن طبق پروتکل حذف میشن.
‫باز می‌خواید نادیده‌م بگیرید؟
‫آقای یو، من...
‫واقعاً متاسفم.
‫آره، خوب کردی.
‫باریکلا.
‫ولی واقعاً کارم درست بود؟
‫دلم برای بابی می‌سوزه.
‫آدم خیلی خوبی هم هست.
‫بابی گفت به یکی از کارمندان شرکتمون ‫علاقه داره،
‫و اسم طرف توش «یو» داره.
‫حرف «یو.»
‫هیچوقت فکرش رو هم نمی‌کردم.
‫که منظورش از حرف یو، اسم روبی نبود.
‫ولی چرا یکی مثل من؟
‫خب...
‫الان واقعاً ناراحت شدم.
‫مدیر! سطح اعتماد به نفس یومی نصفه شبی
‫بیشتر هم شد!
‫پس باید واسه بابی یه هدیه کوچولو بفرستیم.
‫بهش بدهکاریم.
‫ولی مشکلی براش پیش نمیاد؟ ‫از هشتصد هم گذشت.
‫[مدیر]
‫چی چی؟ از هشتصد؟
‫[مرکز سلامتی یومی]
‫دیگه خطرناک شد.
‫پس...
‫سلام! صبح بخیر.
‫آقای یو، اینا پرونده‌های جلسه هستن.
‫- اوه، همونی که خواسته بودم؟ ‫- بله.
‫وای خدا، بابیه! بابی!
‫بابی طفلی.
‫حس می‌کنم بابیِ ما پژمرده شده...
‫ساکت! اولین باریه که بعد اون اتفاق ‫داریم می‌بینیمش،
‫مطمئنم بابی هم الان معذبه.
‫پس... اول باهاش سلام علیک کنیم، ‫انگار هیچی نشده.
‫آقای یو، آخرهفته خوبی داشتین؟
‫امروز زود اومدین.
‫صبح بخیر.
‫بله، من...
‫چی شد؟
‫نادیده‌ش گرفت؟
‫حتماً سر اون شب ناراحته...
‫درسته، چون یومی ردش کرد.
‫امکان نداره.
‫یو بابی نادیده‌ش نمی‌گیره،
‫یومی درباره رفتارش اینطور فکر می‌کنه.
‫حالا بعد از من تکرار کنید.
‫«درسته، همیشه همینجوری بود.»
‫- درسته، همیشه همینجوری بود. ‫- درسته، همیشه همینجوری بود.
‫«همیشه همینجوری بود.»
‫- همیشه همینجوری بود. ‫- همیشه همینجوری بود.
‫درسته، همیشه همینجوری بود.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫امروز زود اومدین.
‫همیشه همین مدلیه.
‫یو بابی هیچوقت طولانی سلام علیک نمی‌کنه.
‫سلام، بابی! صبحت بخیر.
‫بله، صبح بخیر.
‫راستی، روبی. یه مقدار فرق کردی.
‫سعی کن حدس بزنی. ‫چیم فرق کرده؟
‫موهات. موهات فرق کرده.
‫مطمئن بودم متوجه میشی، بی‌بی! ‫گل گفتی.
‫رنگش کردم.
‫پس واسه همینه بیشتر داری می‌درخشی.
‫جدی؟ دیگه بیشتر از این نمی‌تونم بدرخشم!
‫سلام علیکش طولانی نیست؟ ‫الان که اینقدر پر حرفی کرد.
‫چه صبح بخیر طولانی بود.
‫آقای یو.
‫- بله؟ ‫- می‌دونین که جلسه
‫با جولی ورلدواید افتاده امروز ظهر؟
‫بله، اسناد رو آماده کردم.
‫نیاز نیست که من بیام؟
‫نظرت چیه با خانم کیم بری؟
‫نه، با خانم بون‌هی میرم.
‫ایشون مسئوله، بیشتر سر درمیاره.
‫باشه.
‫دیدین؟ تفاوت رو دیدین؟
‫رئیس گفت با یومی بره،
‫ولی چرا اصرار کرد با بون‌هی بره؟
‫بشین سر جات. گفت بون‌هی شخص مسئوله.
‫نه، به نظرم یو بابی عصبانیه.
‫مطمئنم! اتفاقی که اون شب افتاده ‫ناراحتش کرده.
‫عصبانی و ناراحته، چون یومی ردش کرده!
‫غیرممکنه.
‫ذهنت بهم ریخته.
‫کجاش بهم ریخته؟
‫[مرکز سلامتی یومی]
‫وقتی سطح اعتماد به نفسش از هشتصد بگذره،
‫منجر به عوارض جانبی میشه.
‫حالا که سندرم بعد از جدایی یومی ‫درمان شده،
‫به لطف بابی...
‫انگار یه مشکل دیگه پیش اومده.
‫منظورت از یه چیز دیگه...
‫سندرم دیوا.
‫فکر نمی‌کردم اینقدر سر حرف من غصه بخوره.
‫ای خدا، امیدوارم زیاد اذیت نشه.
‫راستش واسه خودمم سخته.
‫آقای یو،
‫بذارید کمک کنم. یکیش رو بدید به من.
‫نه، سنگین نیستن. خودم میبرم.
‫نه، من...
‫دیدی؟ عصبانیه.
‫چون یومی ناراحتش کرده.
‫مزخرف بسه. بشین.
‫یومی زندگی یه آدم رو نابود کرده!
‫اگه بابی عزیزمون دیگه نتونه عاشق بشه،
‫و به عنوان یه مجرد پیر و تنها بمیره چی؟
‫به خدا که داغونی.
‫[یو بابی]
‫سلام، بون‌هی.
‫اوه، هنوز اینجایی!
‫آره. تازه از جلسه برگشتی؟
‫آره، جلسه از اونی که فکر می‌کردیم ‫بیشتر طول کشید.
‫ای بابا، حتماً خیلی خسته شدی.
‫آقای یو کو؟
‫اوه، از جلسه مستقیم رفت خونه.
‫ولی من یه چیزی تو دفتر جا گذاشته بودم، ‫برگشتم دنبالش.
‫اوه، که اینطور.
‫ما جفتمون تو یه محله زندگی می‌کنیم، و ‫با یه اتوبوس رفت و آمد می‌کنیم، واسه همین پرسیدم.
‫که اینطور.
‫- می‌بینمت، بون‌هی! ‫- می‌بینمت.
‫درسته، حتماً خیلی ناراحت شده.
‫حتماً خیلی جرئت به خرج داده تا ‫دعوتم کنه سر قرار.
‫ولی چرا من؟
‫چرا اینقدر عاشق یکی مثل من شده ‫که بعدش بخواد ناراحت بشه؟
‫احمق.
‫دعوتش کنم بیرون واسه نوشیدن؟
‫شاید باید خوشحالش کنم.
‫نه، اگه امیدوار بشه چی؟
‫من که نمی‌تونم قلبم رو بهش بدم.
‫مطمئنم زمان حلش می‌کنه.
‫حتماً واسه بابی سخته بخواد دور و بر یومی باشه.
‫البته! عشقش رک و راست ردش کرده،
‫مگه میشه حالش خوب باشه؟
‫بابی طفلی...
‫بابی، ناراحت نباش.
‫فردا هم باید مثل امروز نادیده‌ش بگیریم.
‫تا فراموش کنه.
‫ای وای، دیرم شد!
‫دیرم شد!
‫نه!
‫ای وای، چیکار کنم؟
‫چرا صدای زنگ گوشیش رو نشنیده؟
‫چون کل شب بیدار بود و به بابی ‫فکر می‌کرد.
‫هی! بابیه.
‫همراه یه دختره.
‫الان؟ این وقت صبح؟
‫وایسا ببینم، طرف رو می‌شناسم.
‫الو، بابی، من رسیدم.
‫اوه، باشه.
‫منتظر می‌مونم، عجله نکن.
‫نامزد سابق بابیه!
‫چی شد؟ چه خبره؟
‫چرا کنار همدیگه‌ن؟ مگه جدا نشدن؟
‫شاید آخرهفته آشتی کردن.
‫فهمیدم.
‫بابی چون ناراحت بوده از یومی
‫فرار نمی‌کرده،
‫بیشتر عذاب وجدان داشته.
‫[تاکسی]
‫یومی دیگه براش معنایی نداره،
‫چون نامزد سابقش برگشته پیشش.
‫- ولی مگه میشه؟ ‫- با هم آشتی کردن؟
‫اینا که خیلی وقت پیش جدا شده بودن!
‫شاید دختره اومده دیدنش یه چیزی بهش بگه؟
‫این وقت صبح؟ ‫فکر کردین اینهمه راه اومده
‫که تو ساعت شلوغی یه چیزی بهش بگه؟
‫امکان نداره.
‫دقت کنید.
‫صورت بدون آرایش، موی شونه نشده...
‫از این دو سرنخ مشخصه،
‫که خانم موقع رفتن سر کار نیومده
‫یه سر بزنه.
‫پس چی؟
‫حس می‌کنم دیشب خونه بابی مونده بوده.
‫رئیس باشگاه!
‫می‌دونستم اینطور میشه.
‫[طرفداران و هیترها]
‫آره.
‫اینجوری بهتر هم شد.
‫دیگه لازم نیست عذاب وجدان بگیرم.
‫مبارکش باشه.
‫تست میکروفون. اعضای باشگاه یو بابی!
‫حالا اوضاع رو درک کردین؟
‫بابی ما دو روز بعد از اینکه توسط یومی رد شد،
‫با نامزد سابقش آشتی کرد!
‫می‌بینین، وقتی بین طرفداری و عشق فرقی قائل نیستین
‫آخرش اینطوری میشه.
‫بابی و شما... احساس دل خسته و تنهاتون رو ‫با عشق اشتباه گرفتین.
‫ولی اون گیجی دیگه به پایان رسید!
‫بابی شما برگشته به آغوش نامزدش.
‫پس به خودتون بیاید و برید به خونه‌هاتون!
‫الان دیگه همه چی سر و سامون می‌گیره.
‫نمی‌ذارم یو بابی از این کارش قسر در بره!
‫این چه کاریه؟
‫واو، واقعاً عصبانیم.
‫یو بابی، قلب یومی رو به بازی گرفتی؟
‫خودت رو ناراحت نکن. یومی که بهرحال ‫ردش کرده بود.
‫پس به اون ربطی نداره.
‫ولی خودش بهش پیشنهاد داده بود!
‫اونم وقتی منتظر بود نامزد سابقش بهش ‫زنگ بزنه.
‫چطوری تونست در طی دو روز باهاش ‫آشتی کنه؟
‫اصلاً وجدان داری؟
‫گفتم خودت رو ناراحت نکن. ‫دیگه به ما ربطی نداره!
‫خب، گمونم درسته.
‫تازه، منم داشتم معذب میشدم.
‫بهترین کار همین بود.
‫خوش به حالش.
‫- صبح بخیر، آقای یو. ‫- صبح بخیر.
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- بله.
‫- هانبیول. ‫- بله؟
‫طرح اصلاح شده رو فرستادی؟
‫آره، فکر کنم خانم کیم فرستاد.
‫- خانم کیم. ‫- بله؟
‫شما دیشب طرح اصلاح شده رو فرستادین؟
‫بله.
‫اوه، فکر کنم به دست من نرسیده بود. ‫ساعت چند؟
‫حدود هشت.
‫که اینطور.
‫بابی. بابی!
‫ببین، یه غلط املایی دیگه.
‫چیکار دارن می‌کنن؟
‫دوستان، چیکار می‌کنین؟
‫انگار یکی ما رو دید.
‫- بدو! ‫- بس کن!
‫هی، روی دیوارها نقاشی نکشید!
‫بدو!
‫سلول احساساتی نیست؟
‫این چیه دیگه؟
‫«بابی احمقه.»
‫«خاک تو سرت، بابی؟»
‫انگار کار اعضای باشگاه یو بابیه.
‫میگن کار طرفدارها که تموم بشه، ‫هیتر میشن...
‫[روبی]
‫الو؟
‫کجایی، یومی؟
‫کارت تموم شد؟
‫تازه از دفتر دراومدم.
‫اگه سوار اتوبوس نشدی، بیا پیش ما!
‫کجا؟
‫چون هوا بارونیه، نشستیم نوشیدنی بخوریم!
‫ایدا هم هست.
‫یومی، بدو!
‫ایول! نوشیدنی عالیه. نوشیدنی!
‫کجایین؟
‫یومی! بیا.
‫چی شده؟ اتفاقاً منم دلم...
‫منم هستم.
‫داشتیم میومدیم آقای یو رو دیدیم.
‫روبی کشوندش اینجا!
‫بله، کشونده شدم اینجا.
‫امشب مهمون بابی هستیم. ‫پس بیاید یه چیز خوشمزه سفارش بدیم!
‫اوه، بشینید.
‫آره، بشین.
‫اعصابم خرد شد.
‫باید بره دیدن عشقش!
‫اومده اینجا چیکار؟
‫یا شاید چون نمی‌تونه امشب ببیندش ‫احساس تنهایی کرده.
‫اوه، پس ایندفعه می‌خواد روبی و ایدا ‫رو سر قرار دعوت کنه؟
‫بس کنید دیگه! جدی میگم. ‫طرف دیگه هیچ معنایی برای ما نداره،
‫تا کی می‌خواید حرص بخورید؟
‫یارو ناسلامتی همکار ماست!
‫هر دفعه که دیدیمش قراره از دستش ‫عصبانی باشیم؟
‫وقتی همکارن چرا دعوتش کرده سر قرار
‫و همه چی رو برای همه معذب کرده؟
‫بد شد.
‫سلول گشنه!
‫من رو صدا کردی؟
‫کار خودت رو بکن.
‫نمی‌خوایم یومی دوباره به بابی محل بذاره.
‫باشه، قبول.
‫چی سفارش بدیم؟ چون قراره نوشیدنی بگیریم،
‫سیب‌زمینی سرخ کرده هم بگیریم؟
‫- خوبه. ‫- بال‌های تند اینجا هم عالیه.
‫جدی؟ بال تند هم بگیریم.
‫نه!
‫اینجوری نمیشه.
‫ایدا، میشه یه لحظه منو رو بدی من؟
‫اوه، حتماً. می‌خوای برامون سفارش بدی؟
‫منوشون خیلی مفصله، نمی‌دونم چی بگیرم.
‫یه لحظه.
‫موقع خوراکی خوردن آینده‌نگری مهمه.
‫اینجوری سفارش بدن تعادل رعایت نمیشه.
‫آره، درست میگی!
‫خودت چرا نشونشون نمیدی؟
‫سلول کارآگاه، سلول خسیس! ‫بیاید کمکم کنید!
‫خیلی خب، حواستون جمع باشه!
‫برای سفارش خوراکی، باید تو منو دنبال ‫سرنخ‌های مخفی باشید!
‫و یادتون باشه، جواب همیشه تو منوئه.
‫یومی، تموم شد؟
‫- یه لحظه. ‫- باشه.
‫می‌دونی، تو اینجور مسائل متخصصه.
‫جدی؟
‫شوخی‌بردار نیست!
‫پس عجله نکنید و آماده بودید صدام کنید.
‫یه لحظه.
‫می‌خوایم سفارش بدیم.
‫چشم، چی میل دارید؟
‫سیب‌زمینی و بال رو کنسل کنید،
‫جاش ست شاه‌میگو و پنیر کبابی رو بیارید.
‫چی؟
‫این چه سفارشیه؟
‫چون ست شاه‌میگو هم توش سیب‌زمینی و بال ‫تند داره!
‫واسه همین نیاز نیست جدا سفارششون بدیم.
‫خیلی خب، یه ست شاه‌میگو...
‫وایسا، میشه غذاهای فرعی رو تغییر بدیم؟
‫اوه، مگه از اول سیب‌زمینی و بال تند نمی‌خواستین؟
‫نه، جای سیب‌زمینی، ذرت کبابی بیارید.
‫ولی چرا؟ من سیب‌زمینی می‌خوام.
‫و جای بال تند، سالاد.
‫- چی؟ بال تند هم کنسله؟ ‫- ولی بال تند...
‫باشه، چشم.
‫پس برای غذاهای فرعی، ذرت و سالاد می‌خواید...
‫الان سیب‌زمینی هم اضافه می‌کنم.
‫[ارسال همین الان!] ‫[برای سیب‌زمینی مجانی این کوپن رو همراه داشته باشید]
‫هی، این...
‫سیب‌زمینی مجانی میارید دیگه، نه؟
‫تو یکی از آگهی‌های دفتر دیدمش، برداشتمش.
‫واسه همچین روزی!
‫تو حرف نداری!
‫موقع استفاده از کوپن، هیچی
‫مهم‌تر از این نیست که بدونی کی باید ازشون ‫استفاده کنی!
‫نمی‌دونستم کوپن داری.
‫پس اینم از سیب‌زمینی.
‫پنج‌تا نوشیدنی از برند نوشیدنی جولی سفارش میدیم.
‫حرفتون سر جاشه دیگه؟ «در ازای ‫هر پنج بطری نوشیدنی جولی
‫پنج بال تند تحویل بگیرید.»
‫اینم از بال تند!
‫عالیه! یعنی کل غذاهای فرعی،
‫فقط با یه سفارش!
‫ولی کارمون هنوز تموم نشده.
‫چشم.
‫پس ست شاه‌میگو با ذرت و سالاد کنارش،
‫پنج‌تا نوشیدنی جولی با بال تند،
‫و یه سیب‌زمینی سرخ کرده مجانی.
‫خب، همین؟
‫بله.
‫ولی انگار داره بارون میاد.
‫اوه، دیدم.
‫نوشته‌ی پایین منو!
‫«در روزهای بارونی، یه فیله سوهان‌ماهی خشک شده ‫مجانی مهمون ما باشید!»
‫- همچین چیزی هم داشتین؟ ‫- بله...
‫در روزهای بارونی فیله سوهان‌ماهی خشک شده ‫مهمون مایید.
‫فیله سوهان‌ماهی خشک شده؟
‫یوهو! تو فوق‌العاده‌ای.
‫ممنون.
‫واقعاً حرف نداری، سلول گشنه.
‫تو تنها سلولی هستی که تحت تاثیر احساسات ‫قرار نمی‌گیره
‫و کار خودش رو می‌کنه.
‫فلسفه من اینه که همیشه نهایت تلاشم رو بکنم.
‫واسه همین می‌ذاریم هر دفعه خودش سفارش بده!
‫دیدی؟ متخصصه!
‫کارتون عالی بود.
‫کاری نکردم که.
‫خب، بابی.
‫- بله. ‫- چرا نمیری سر قرار از پیش تعیین شده؟
‫چی؟
‫می‌دونی، سعی کردم با چندتا از دوستام ‫آشناش کنم،
‫ولی قبول نکرد!
‫با دقت انتخابشون کرده بودم، با توجه ‫به علایق و سلیقه خودش.
‫گفتم که از قرارهای از پیش تعیین شده ‫خوشم نمیاد.
‫ولی الان مجردی دیگه؟
‫حتماً یکی رو دوست داره.
‫جدی؟
‫بله، ولی...
‫ولی ردم کرد.
‫جدی؟
‫وایسا ببینم، کی جرئت می‌کنه یکی مثل ‫بابی رو رد کنه؟
‫حتماً قلب اون زن از سنگه.
‫طرف صد در صد کوره.
‫دلیلش چی بود؟
‫خب؟
‫چی بگم...
‫جدی؟
‫همینجوری بیخود ردت کرد؟
‫از عمد اینا رو میگه که یومی بشنوه؟
‫مگه چون ازش سوال پرسیدن حقیقت رو نمی‌گفت؟
‫چرا داره ادای قربانی‌ها رو درمیاره؟
‫مردک دورو...
‫بگذریم، الان خوبی؟
‫وای، دارم می‌ترکم.
‫- خیلی خوردم! ‫- نه؟
‫ممنون که مهمونمون کردی!
‫هی! بارون بند اومد.
‫نزدیک بود فیله رو از دست بدیم‌ها!
‫همین رو بگو.
‫هی، به این میگن زمان‌بندی!
‫درسته.
‫با اتوبوس میرید دیگه؟
‫- من با مترو میرم. ‫- باشه.
‫ممنون بابت امشب، بی‌بی!
‫- خداحافظ، دخترها. ‫- می‌بینمت!
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ.
‫ما هم باید بریم.
‫بریم!
‫هی، بارون کاملاً بند اومد.
‫ایدا، شما با کدوم اتوبوس میری؟
‫اتوبوس سیصد و هشتاد و پنج.
‫اتوبوس شما زودتر از اتوبوس ما میاد.
‫سوار یه اتوبوس شدن یه مقدار معذب کننده‌ست، ‫جاش با تاکسی بریم؟
‫می‌دونی کرایه تاکسی چقدر میشه؟
‫زشته جلوی ایدا تنهایی تاکسی بگیرم.
‫ایدا رفت تاکسی بگیریم.
‫اتوبوس شما الان از راه می‌رسد.
‫هی، یومی. اتوبوس شما زودتر رسید.
‫انگار اتوبوس ما اول رسید.
‫ممنون که مهمونمون کردی!
‫- فردا می‌بینمت. ‫- بله.
‫سوار نمیشی؟
‫این صندلی خالیه.
‫بشین.
‫راحتم.
‫نه، بشین.
‫اصلاً راحت نیستم. هم ناراحتم هم عصبی.
‫وای پسر، ای کاش همه چی برمی‌گشت ‫به قبل اون روزی که دعوتش کرد سر قرار.
‫این چه وضعیه؟
‫چرا ده‌تا ایستگاه مونده؟ ‫دارم دیوونه میشم.
‫به خاطر بارونه؟ امشب سرد نیست؟
‫پاییز باز از راه رسید.
‫خانم کیم، من همینجا پیاده میشم.
‫- چی؟ ‫- مشخصه از حضور من معذبید.
‫با اتوبوس بعدی میرم خونه.
‫نه، من که همچین حرفی نزدم.
‫فردا می‌بینمتون.
‫چی شد؟
‫معلومه داره چیکار می‌کنه؟
‫ما که نگفتیم معذبیم!
‫خودش راحت نیست، چرا یومی رو ‫بهونه می‌کنه؟
‫این چه کاری بود؟ عجب رویی داره.
‫یعنی چی؟ وقتی داره ازش فرار می‌کنه ‫چرا لبخند میزنه؟
‫باورم نمیشه!
‫دارم خل میشم!
‫- ولی کارش خفن بود. ‫- ولی کارش خفن بود.
‫- یه دفعه پیاده شد. ‫- یه دفعه پیاده شد.
‫- نه؟ ‫- نه؟ وای خدا.
‫عجبا.
‫این چه کاری بود؟
‫منظورت این نبود که جای من، ‫خودت معذبی؟
‫من؟
‫می‌دونم سر روبرو شدن با من عذاب وجدان داری.
‫چرا؟
‫ناسلامتی من رد شدم.
‫الو؟
‫خانم کیم، سوءتفاهم شده.
‫جدی میگم.
‫امروز صبح با حال بد اومد خونه من.
‫حتماً دیدی که برش گردوندم.
‫بهش گفتم دیگه بهم زنگ نزنه.
‫به نظرت می‌تونی منتظرم بمونی؟
‫- چی؟ ‫- منتظرم بمون.
‫البته اگه در حضورم معذب نمیشی.
‫چون من کنارت راحتم.
‫نیاز نیست برام چیزی رو توضیح بدی.
‫چیزی که بین ما نیست،
‫نیاز نیست که تمام مسائل شخصیت رو...
‫آخه اعصابم خرد شد که شنیدم یه جوری
‫حرف میزنی انگار داری ملاحظه من رو می‌کنی.
‫عالیه.
‫واقعاً خوشحالم،
‫که منتظرم موندی.
‫[همه چی عوض شد]
‫اونموقع دبیرستانی بودم؟
‫با رفقام رفتیم سینما،
‫و گفتم، «پولم حیف شد.»
‫فیلم از بس حوصله سر بر بود حتی ‫اسمش هم یادم نیست.
‫بعد یه روز، کتابخونه بودم
‫که کتابی که فیلم رو از روش ساختن ‫رو خوندم.
‫از اونموقع عاشق کتاب شدم.
‫فهمیدم کتاب‌ها می‌تونن ما رو به یه ‫دنیای خاص ببرن.
‫اون شب، تو یه ایستگاه اتوبوس غریبه ‫نشستیم و صحبت کردیم.
‫و قبل از اومدن اتوبوس، بابی این حرف رو زد.
‫ای کاش اتوبوس نیاد.
‫منم هر وقت کنار کسی بودم که دوستش داشتم،
‫از این حرفا میزدم.
‫ولی هیچوقت جرئت نمی‌کردم بلند به زبون بیارمش.
‫بابی از این نظر فوق‌العاده‌ست.
‫اتوبوس شما الان از راه می‌رسد.
‫رسید.
‫چون می‌دونم به زبون آوردن اون ‫حرفا چقدر سخته،
‫کلماتش تو ذهنم باقی موندن.
‫جواب ما رو بده، سلول عشق!
‫احساسات یو بابی رو قبول کن!
‫- احساسات یو بابی رو قبول کن! ‫- احساسات یو بابی رو قبول کن!
‫عشق بعدی یومی قراره یو بابی باشه!
‫تردید نکن!
‫- تردید نکن! ‫- تردید نکن!
‫ما، اعضای باشگاه یو بابی، به سلول عشق ‫اصرار می‌کنیم،
‫که احساسات صادقانه بابی رو بپذیره!
‫- احساسات بابی رو قبول کن! ‫- احساسات بابی رو قبول کن!
‫احساسات بابی رو قبول کن!
‫- احساسات بابی رو قبول کن! ‫- احساسات بابی رو قبول کن!
‫سلول عشق!
‫پس بیدار شدی.
‫الان دیگه خوبی؟
‫آره. دیدی؟ می‌بینی چیکار می‌کنن؟
‫- احساسات بابی رو قبول کن! ‫- احساسات بابی رو قبول کن!
‫بیخیال طرفدارهای بابی شو.
‫نمی‌دونی در نبود تو چیکار می‌کردن...
‫نگو تو هم...
‫نه، اینطور نیست.
‫خیلی مونده تا خوب بشم.
‫نه؟ سلول عشق، باید استراحت کنی.
‫یومی هم همینطور.
‫حق داری.
‫ولی فکر می‌کنم بابی فوق‌العاده‌ست.
‫می‌دونی، من هیچوقت مثل اون روراست نبودم.
‫- کارت جدایی رو بنداز پایین! ‫- پرتش کن!
‫حتی تا آخرین لحظه،
‫سعی کردیم تصمیماتمون رو طبق ‫جواب وونگ بگیریم.
‫به نظرم بهتره همینجا تمومش کنیم.
‫[جدایی: پایان یک عشق]
‫[تولیدی نودل ده‌هان]
‫به نظرم فوق‌العاده‌ست که حتی وقتی رد شده
‫می‌تونه احساساتش رو ابراز کنه.
‫اه، خانم کیم. صبح بخیر!
‫بله، صبح شما هم بخیر.
‫صبح بخیر.
‫کم پیش میاد شما دوتا رو کنار هم ببینیم.
‫اوه، موقع قهوه گرفتن همدیگه رو دیدیم.
‫وگرنه اصلاً صمیمی نیستیم، خب؟
‫نیاز نیست تاکید کنی، همه می‌دونن.
‫جدی؟
‫- خب، بریم. ‫- باشه.
‫- خانم بون‌هی. ‫- بله؟
‫- از این هم کپی بگیرین. ‫- چشم، بدینش به من.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بابی. ‫- بله؟
‫از رئیس پرسیدم.
‫مثل اینکه غلط املایی تقصیر من بوده، نه تو.
‫- اوه، رفتی ازش پرسیدی؟ ‫- معلومه.
‫این چیه؟
‫حتماً طرفدارهای بابی این قلب‌ها رو ‫درست کردن.
‫عجبا، خوبه گفتم بس کنن!
‫- کار ما نبود. ‫- می‌دونی، کار ما نبود!
‫پس کی همچین کاری می‌کنه؟
‫از کجا معلوم، شاید بقیه سلول‌ها هم ‫ازش خوششون اومده باشه.
‫آره. بریم.
‫ما که ردش کردیم، باید سرمون تو کار خودمون باشه!
‫اینا رو هم بنداز دور!
‫هر چی زودتر بندازیشون دور، کمتر ‫رو هم انبار میشن!
‫اگه احساسات ناچیز باشن، میشه ‫دور انداختشون.
‫گاهی اوقات، احساسات حتی بعد دور انداخته شدن ‫باز هم برمی‌گردن.
‫شما میری کدوم بخش؟
‫و به اون احساساتی که برگشتن میگیم پشیمونی.
‫نمیری یه بخش دیگه؟
‫بله؟
‫سوار نمیشی؟
‫شما برو. من...
‫یه چیزی جا گذاشتم.
‫من دارم چیکار می‌کنم؟
‫پس مقصد جفتمون یه طبقه بود، نه؟
‫میرید بخش فروش؟
‫اوه، بله. بخش فروش.
‫سلول منطقی، این رو باش!
‫از تو آشغالی پیداشون کردم.
‫اینقدر برشون نگردون!
‫خانم کیم.
‫- بله؟ ‫- نمیرید نهار؟
‫اوه، شما برو. ‫من کارم تموم نشده.
‫نظرتون چیه اول نهار بخوریم؟
‫نه، شما بفرما.
‫خانم کیم.
‫بله؟
‫هنوز از حضور من معذبید؟
‫نه!
‫نیاز نیست معذب باشید.
‫البته. چرا باشم؟
‫یعنی چرا آخه؟ اصلاً اونطور نیست.
‫ما هنوز دوستیم دیگه؟
‫بله؟
‫حتی دوست عادی هم نمی‌تونیم باشیم؟
‫مطمئنید همه چی مرتبه؟
‫آره.
‫اول باید به کارم برسم.
‫باشه.
‫نوش جان.
‫بریم.
‫خانم کیم چی؟
‫- ایشون نمیاد. ‫- چی بخوریم؟
‫- تصمیم گرفتید؟ ‫- آره.
‫- نودل. ‫- نودل.
‫مشکل مردم با احساساتشون چیه؟
‫حالا که ردش کردم، چرا یه دفعه ‫بهش علاقمند شدم؟
‫سر راه بود.
‫اینم از طرح دومین سه ماه سال ۲۰۲۱.
‫لطفاً برگردید سمت صفحه.
‫«میلمیونده.» اسمش رو خودم انتخاب کردم.
‫کم‌کم چیزهایی رو دیدم که قبلاً ‫متوجهشون نشده بودم.
‫عاداتش،
‫که چندتا از دکمه‌هاش رو باز می‌ذاره.
‫بریم صفحه بعد. ‫اینم از ایده فوق‌العاده من.
‫و بعد چندین جلسه...
‫- اینم برگه الحاقیش. ‫- اوه، ممنون.
‫درباره ادکلن مورد علاقه‌ش،
‫و چطور با اون چشم‌های گرمش بهم ‫نگاه می‌کنه.
‫خسته نباشید.
‫خسته نباشید!
‫دعوتش کنیم واسه شام؟
‫- نه. ‫- ولی بابی خوشحال میشه.
‫اگه نمی‌خوای باهاش قرار بذاری، درست اینه که
‫معطل خودت نکنیش.
‫ولی اون واسه یومی ساندویچ خرید، ‫درست نیست براش شام بخریم؟
‫درسته، ناسلامتی دوستن! مگه چه ‫عیبی داره آدم
‫با دوستش شام بخوره؟
‫من دیگه مرخص میشم.
‫خداحافظ، آخرهفته خوبی داشته باشید.
‫همچنین.
‫شما هم همینطور، خانم کیم.
‫موندم داره کجا میره.
‫سرت تو کار خودت باشه.
‫باز که نمیره سراغ اون دختره؟
‫گفت نه!
‫تازه، اصلاً چرا باید واسه ما مهم ‫باشه میره دیدن کی؟
‫ما که ردش کردیم، نکردیم؟
‫نمی‌خوام تنهایی سوار اتوبوس بشم...
‫ولی ما همیشه تنها میریم و میایم.
‫- نه، بابی... ‫- اینقدر اسم بابی رو نیار.
‫ما ردش کردیم. اتوبوس هم رفته.
‫بابی و یومی سلیقه مشابهی تو موسیقی دارن.
‫سلیقه‌شون تو قهوه هم یکیه!
‫و تو رمان هم همینطور.
‫بسه دیگه! برید سر کارتون.
‫عه، این کیه؟ خانم طبقه بالا!
‫اوه، سلام.
‫می‌بینم شما هم اومدی بدوئی.
‫هوا داره سرد میشه، نه؟
‫آره، یه مدتی میشد ورزش نکرده بودم.
‫ولی دیگه گفتم وقتشه برم بدوئم.
‫- راستی، خیلی خوشتیپی‌ها. ‫- بله؟
‫حتی تو لباس دو هم خوشتیپی.
‫اوه، ممنون.
‫تو بودی براش تیپ «شیک بی‌زحمت» رو زدی؟
‫مچم رو گرفتی.
‫چرا؟ گفتی شاید تو پارک بابی رو ببینیم؟
‫به تو چه؟
‫سعی نکن طرفدارِ درون من رو بکشی، خب؟
‫و چرا لب یومی صورتی کم‌رنگه؟
‫نگو آرایش هم کرده!
‫از کجا معلوم، شاید بابی رو اینجا ببینیم.
‫ولی خبری از بابی نیست.
‫آخرهفته‌ها صبح ورزش می‌کنه، نه؟
‫پس کجاست؟
‫خیلی بدبختی، یومی.
‫چه مرگته؟
‫خودت ردش کردی، پس چرا بعد اینهمه وقت...
‫ای خدا...
‫به خدا نمی‌دونم چی تو مغزت می‌گذره.
‫تو که از اول هم علاقه‌ای به بابی نداشتی.
‫ولی یه بار دعوتت کرد سر قرار، و حواست ‫دیگه سر جاش نیست.
‫منم همین رو میگم، یومی.
‫الان وقتش نیست که بخوای یه ارتباط ‫عاشقانه رو شروع کنی.
‫روی خودت تمرکز کن.
‫ببین چطوری می‌خوای زندگیت رو بگذرونی.
‫کاملاً موافقم!
‫از هر روزت نهایت استفاده رو ببر،
‫جای اینکه فکر و خیال الکی کنی.
‫آره! باریکلا!
‫مثلاً غذات.
‫بعد از رفتن وونگ واسه خودت یه وعده ‫غذایی درست و حسابی آماده کردی؟
‫نه!
‫پس چرا باید اینجوری زندگی کنم؟
‫چطوره که یک ماه جلوتر واسه وعده‌های ‫غذاییم برنامه‌ریزی کنم؟
‫که حداقل روزی یه غذای درست و حسابی بخورم.
‫آره، زیاد مراقب خودم نبودم.
‫پس بریم خونه و یه مقدار برنامه‌ریزی کنیم...
‫خانم کیم؟
‫- هی! بابیه! ‫- بابیه!
‫پس باز هم اینجا دیدمت.
‫بابیه. بابیه!
‫باورم نمیشه دوباره اینجا دیدیمش.
‫حتماً کار سرنوشته!
‫ای وای...
‫بچه‌ها! میگم بس کنید!
‫احمق! حالا که قلب‌های بابی همه جا ‫شناور شدن،
‫اوضاع از کنترل خارج شده.
‫سلول نه نه!
‫قلب باید شکسته بشه، نه اینکه دور انداخته بشه!
‫مگه نمی‌دونستی؟
‫شکسته بشه؟
‫تا حالا اصطلاح «ضدحال» رو نشنیدی؟
‫قراره خوراک کاری بپزین؟
‫اوه، آقای یو...
‫اگه یومی از یکی از اخلاق‌های بابی متنفر بشه،
‫می‌تونیم قلب‌ها رو بشکنیم.
‫هی، با هم ست شدیم. ‫منم می‌خواستم کاری درست کنم.
‫خوشمزه‌ست؟ تا حالا امتحانش نکردم.
‫بله، اگه غذای هندی خوشتون میاد...
‫منم امتحانش کنم؟
‫از الان به بعد، کل حس‌هاش رو به کار می‌اندازیم
‫تا یه نکته منفی تو بابی پیدا کنیم.
‫هندی اصیلش فرق خاصی داره؟ ‫پختنش سخت‌تره؟
‫دقیقاً یه شکله.
‫ترکیباتش چی؟ همون قبلی‌هاست؟
‫اگه خامه تازه دارین، اضافه کنین خوشمزه میشه.
‫- عه... هی، عنکبوت... ‫- وای!
‫چی شد؟
‫سر یه عنکبوت اینقدر شلوغش کرد؟
‫و گفت، «وای!»
‫یه ضدحال کامل نیست؟
‫وای خدا، ترسیدم.
‫این بزدل رو باش. واو، عجب ضدحالی.
‫خب؟ از بابی دلزده نشدین؟
‫- گفت، «وای!» ‫- چه بامزه!
‫- بابی خیلی بامزه‌ست! ‫- خیلی نازه!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫کجاش بامزه‌ست؟
‫آخی، چه بامزه بود. خیلی ناز بود.
‫خجالت‌آور بود.
‫آخه من از حشرات می‌ترسم.
‫منم همینطور.
‫ازشون متنفرم.
‫خب، خامه تازه کجاست؟
‫بیاید دنبالم.
‫امیدوارم خوب از آب دربیاد.
‫اگه چیزی شد، از من بپرسید.
‫هی...
‫هی، داره بارون میاد.
‫ای وای.
‫من چتر آوردم.
‫گفتم شاید امروز بارون بیاد، واسه همین ‫آوردمش.
‫- آره، با هم ازش استفاده کنین! ‫- با همدیگه.
‫بیاید با همدیگه ازش استفاده کنیم.
‫نه، میرم یکی بخرم. بعداً می‌بینمتون.
‫چرا می‌خواید سر چتر پول بدید؟
‫مسیر کوتاهه.
‫بیاید دم خونه من. همین جلوئه.
‫بدینش من. حتماً سنگینه.
‫راحتم.
‫خیسِ خالی شدی. بیا نزدیک‌تر.
‫نه، راحتم.
‫چی شد؟ این چه صداییه؟
‫هی! معلوم هست چیکار می‌کنید؟ ‫چرا درام میزنید؟
‫این که کار خاصی نیست.
‫فقط با یه هم‌محله‌ای که چتر نداشته
‫چترش رو تقسیم کرده!
‫بس کنید میگم!
‫- بفرمایید. ‫- بله. ممنون.
‫اوه، شما چتر رو ببر.
‫سرکار پسش بدم؟
‫باشه، هر وقت راحتید.
‫من چندتا چتر دارم.
‫ممنون.
‫اوه، نهار نوش جان.
‫بله، تو پختن کاری موفق باشید.
‫اگه به مشکل خوردم، درخواست کمک می‌فرستم.
‫باشه.
‫یومی ازش دلسرد شد؟
‫نه، طرفدار درونش داره قوی‌تر هم میشه.
‫الو؟
‫خونه‌ای، یومی؟
‫خوش به حالت، من اداره‌م.
‫دورهمی ماهانه‌مون چهاردهم این ماهه.
‫بقیه دخترها گفتن تنها روزیه که می‌تونن بیان.
‫می‌تونی بیای دیگه؟
‫آره، می‌تونم.
‫باشه. تو دفتر می‌بینمت.
‫اوه، تا یادم نرفته... شنیدی؟ ‫درباره آقای یو؟
‫چی رو؟
‫بالاخره قبول کرد!
‫- چی رو؟ ‫- بره سر قرار از پیش تعیین شده!
‫واسه شنبه بعدی با یکی از دوستام براش ‫قرار گذاشتم.
‫منظورت چیه؟ فکر می‌کردم درخواستت رو رد کرده.
‫ولی قبول کرد. چند روز پیش دیدمش،
‫تو راهرو، گفت قبول!
‫منم یه قرار گذاشتم تا نظرش عوض نشده.
‫آخه همینجوری یه عکس از دوستم براش فرستادم.
‫فکر کنم واسه همین نظرش عوض شد.
‫مطمئنم به هم میان.
‫جفتشون خوشگلن، و حس ششم روبی ‫میگه پایان خوشی داره!
‫که اینطور.
‫باشه. فردا می‌بینمت.
‫- چی شده؟ ‫- وسایل اشتباهی رو بردم.
‫اوه، که اینطور.
‫گفتم باید زنگ بزنم، ولی شما هنوز اینجایی.
‫روبی زنگ زد.
‫- روبی؟ ‫- آره.
‫خب... میرید سر قرار از پیش تعیین شده؟
‫روبی گفت.
‫آره.
‫آره، گفتم میرم.
‫که اینطور.
‫من دیگه میرم.
‫باشه، خداحافظ.
‫[مدیر]
‫[بابی رو قبول کن! سلول عشق جواب بده!]
‫یکی از محبوب‌ترین دوستامه. ‫داروسازه!
‫این شوهری بودنش حیف میشه، نه؟
‫باز دوستام رو بهش معرفی می‌کنم!
‫این دختره هیچوقت به درد من نمی‌خوره.
‫اول باید بفهمیم قرار از پیش تعیین شده ‫چطور پیش رفته.
‫هی، حسودیم شد، رفیق!
‫واقعاً تموم شد؟
‫چرا نه؟ چرا؟
‫سلول احساساتی بالاخره منفجر شد.
‫بدو، یومی!
‫اینجا چیکار می‌کنید؟
‫تالاپ! تولوپ!
‫می‌خواستم یه چیزی بگم.