‫[زمان تپش قلب]
‫بیا، ببین.
‫واو، هیکل رو باش!
‫محبوب‌ترین آدم بین دوستامه.
‫حتی چند بار هم توسط آژانس‌های ‫بازیگری انتخاب شده.
‫- اوه، جدی؟ ‫- آره!
‫چیکاره‌ست؟
‫مربی پیلاتس؟
‫داروساز.
‫- داروساز؟ ‫- آره.
‫داروسازه و اینقدر خوشگله؟
‫خیلی هم مهربونه.
‫درسته رفیقمه، ولی خیلی رو اعصابم میره.
‫می‌دونین، خیلی گشتم و انتخاب کردم.
‫تا یکی در حد خودش پیدا کنم.
‫درسته، خیلی به آقای یو میاد.
‫همین الان هم می‌تونم کنار هم تصورشون کنم.
‫- نه؟ ‫- آره.
‫- به نظرت با هم قرار می‌ذارن؟ ‫- صد در صد.
‫نامزد سابق آقای یو هم گزارشگر بود.
‫چندبار تو اخبار دیدمش،
‫اونم خوشگل و باهوش بود.
‫آره. اگه چون نمی‌تونه دختره رو فراموش ‫کنه هنوز مجرده،
‫کسی کمتر از این مناسبش نیست.
‫دقیقاً! واسه همین خوب فکرهام رو کردم.
‫خب چرا؟
‫ول کنین خودش به زندگیش برسه.
‫آخه دلم واسه بابی می‌سوزه.
‫تازه، اون شوهری بودنش حیف میشه.
‫به خاطر کشورمون هم که شده،
‫دوستام رو بهش معرفی می‌کنم،
‫تا با یکیشون ازدواج کنه!
‫هی، ببین! همینی نیست که داشتیم ‫درباره‌ش صحبت می‌کردیم؟
‫آره، درسته! گزارشگر کی جایونگ.
‫لیوان‌های کاغذی تبدیل به موارد ضروری زندگی شدن،
‫اما استفاده از یک لیوان کاغذی حدود هفت گرم ‫ردپای کربنی به جا می‌ذاره.
‫به این علت که در ساخت و توزیع لیوان‌ها
‫به سوخت فسیلی نیازه.
‫واو. ببینش.
‫هم زن باهوشیه هم خوشگله،
‫دوستت هم همینطور. اونم خوشگل و باهوشه.
‫درست سلیقه‌ی یو بابیه.
‫هی، فکر کنم از همدیگه خوششون بیاد! ‫حس ششمم بهم میگه.
‫نه؟ جدی؟
‫از دست روبی! یه بار نشد تو زندگیم ‫دردی از من دوا کنه.
‫هر کاری بهش میگم انجام نده رو انجام میده!
‫مگه یومی چیکارش کرده که لایق این رفتاره؟
‫به روبی چه؟
‫راست میگی، تقصیر روبی نیست.
‫راستش تقصیر سلول عشقه!
‫تا خونه همراهت میام.
‫- نیاز نیست. ‫- سر راهمه دیگه.
‫آقای یو.
‫بیاید...
‫دوست عادی باقی بمونیم.
‫دوستای خوب. من همین رو می‌خوام.
‫چون سلول عشق تبدیلش کرد به یه دوست عادی!
‫دوست؟ دوست و مرض! ‫حرفی که زد
‫کاملاً بی‌مورد بود، الان بابی میره ‫سر قرار از پیش تعیین شده!
‫خب اگه قرار نیست باهاش قرار بذاره، ‫باید حد و مرزش رو مشخص کنه.
‫وگرنه باید چیکار می‌کرد؟
‫می‌تونست باهاش قرار بذاره. ‫حد و مرز چیه دیگه؟
‫وقتی از وونگ جدا شد، به تو بیشتر ‫از همه سخت گذشت،
‫سلول احساساتی!
‫هر شب می‌نوشیدی، می‌خوندی...
‫به این زودی یادت رفت؟
‫درسته.
‫ولی بابی کمکش کرد فراموش کنه!
‫فقط بابی می‌تونه کمکش کنه فراموش کنه.
‫تنها جوابش بابیه، پس چرا، چرا، چرا؟ ‫چرا نه؟
‫وای خدا. ولی من قهوه رو ترک کردم...
‫مگه میشه ترکش کرد؟
‫صورتم داره تیره میشه.
‫نه، هنوز نازی.
‫از نهار برگشتید؟
‫آقای یو!
‫- شما نهار خوردی؟ ‫- بله.
‫دوستم میگه مشتاق دیدنته!
‫محل ملاقات رو خودتون انتخاب کنین.
‫ولی دوستم میگه بهترین جا براش ‫ایستگاه گانگنامه.
‫باشه.
‫موفق باشی، بی‌بی!
‫این چه حالیه؟
‫جون به لب شدم.
‫ولی چرا؟
‫[طرح بازاریابی فضای مجازی: جون به لب شدم]
‫خانم کیم.
‫بله؟
‫یه لحظه میاید اتاق کنفرانس؟
‫- می‌خوام درباره ویرایشش صحبت کنم. ‫- اوه، باشه.
‫خب، به نظرم تمرکز این یکی زیادی روی نوجوان‌هاست،
‫نظرتون چیه کمتر از واژه‌های جدید استفاده کنیم؟
‫بیا بهش بگیم نره سر قرار از پیش تعیین شده.
‫- خل شدی؟ ‫- بگو از اون حرف منظوری نداشتی.
‫که یومی هم از بابی خوشش میاد.
‫میگم زده به سرت!
‫احساسات آدم می‌تونن عوض بشن!
‫می‌تونیم بگیم اون اول که دعوتش کرد سر قرار
‫یومی هول شده بود.
‫مگه دروغه؟
‫شوخیت گرفته؟
‫تحمل ندارم ببینم یو بابی با یه داروساز ‫خوشگل قرار بذاره!
‫خانم کیم؟
‫یومی!
‫- بله؟ ‫- شنیدین چی گفتم؟
‫بله؟
‫مشخصه ذهنتون درگیره.
‫خب...
‫شرمنده.
‫به چی فکر می‌کردین؟
‫الان وقتشه! بحثش رو وسط بکش.
‫بس کن دیگه!
‫قبل از اینکه بگی... یادت میاد؟
‫حلقه‌ای که بابی برای نامزد سابقش خریده بود.
‫بدون لحظه‌ای پشیمونی پرتش کرد بیرون!
‫راست میگی!
‫ای وای!
‫اینجور پسرها مگه اونایی نیستن که وقتی
‫خوبن واقعاً خوبن، ولی تموم که شد، ‫فرصت دومی بهت نمیدن؟
‫مطمئنم خیلی وقته از یومی دست کشیده.
‫همین که یومی گفت «دوست،» همه چی تموم شده بود.
‫آره، درسته!
‫یعنی چی که درسته؟ ‫ما که هنوز باهاش صحبت نکردیم!
‫بگید.
‫از اصلاحاتش ناراضی هستید؟
‫نه.
‫بذارید فکرهام رو بکنم.
‫فکر کنم اگه بیشتر فکر کنم به یه ‫جوابی می‌رسم.
‫پس می‌خواید فکر کنید؟
‫بله.
‫ولی ای کاش نمی‌رفت سر قرار از پیش تعیین شده...
‫[روزِ قرار از پیش تعیین شده یو بابی]
‫ساعت پنج دقیقه به هشت شب شنبه‌ست.
‫درست وقتشه که به همسر یا
‫اونی که بهش علاقمندی پیام بدی.
‫«صحیح و سالم رسیدی خونه؟»
‫«شبت بخیر.»
‫«آخرهفته خوبی داشته باشی!»
‫حرفای خیلی به درد نخوری هستن.
‫ولی خیلی هم نازن.
‫آخرین باری که یه شنبه شب با کسی
‫اینجوری حرف زده بود کِی بود؟
‫ولی مطمئنم بابی الان داره با اون زنه
‫بعد از قرارشون پیام‌های بامزه رد و بدل می‌کنه!
‫ازش متنفرم.
‫- سلول احساساتی. ‫- چته؟
‫یومی میگه خفه شو.
‫میشه خودت اول خفه شی؟
‫عجبا...
‫تو همچین شبی دلم می‌خواد زودتر بخوابم،
‫ولی خوابم نمی‌گیره.
‫حتماً خوابم برد.
‫ساعت چنده؟
‫هی!
‫[آقای یو بابی: پیغام جدید]
‫چی شد؟ بابی پیام داده؟
‫خانم کیم، می‌خوام چترت رو پس بدم.
‫بیام دم خونه‌ت؟
‫چی شد؟ یه دفعه‌ای؟ اوه! نه!
‫- بابیه! ‫- بابی پیام داده!
‫بابیه؟ جدی؟
‫داره میاد خونه‌ش؟
‫چی؟ جدی؟ یه دفعه‌ای؟
‫داره می‌پرسه بیاد اینجا؟ الان؟
‫با من بگید، بچه‌ها!
‫- می‌تونی بیای! ‫- می‌تونی بیای!
‫کِی پیام داده؟
‫ساعت ۸:۵۹ شب. الان ساعت چنده؟
‫۲:۲۲ صبح؟
‫یعنی خوابش برده بود؟
‫واسه همین پیام بابی رو ندیده بود؟
‫تا دو صبح جوابش رو نداده
‫چون خوابش برده؟
‫هی! الان می‌تونیم جوابش رو بدیم.
‫بیاین همین الان جوابش رو بدیم. یالا!
‫ساعت دو صبحه! دیوونه شدین؟
‫درسته دو صبحه، ولی نمی‌تونیم دوباره بخوابیم.
‫ببخشید، خوابم برد و تازه پیام شما رو دیدم.
‫می‌تونی بعداً پسش بدی.
‫شب بخیر.
‫سعی کردم برای اتوبوسی که رفت دست تکون بدم.
‫ولی همیشه همینجوریم.
‫همیشه دیر می‌کنم.
‫یومی، اونجا رو باش!
‫بابی هنوز بیداره.
‫داره تایپ می‌کنه!
‫این وقت شب هنوز بیداره؟
‫اونم بعد از اینکه رفته سر قرار از پیش ‫تعیین شده؟
‫تازه خیلی داره طول میده.
‫مشخصه باید انتظار یه پیام طولانی رو داشته باشیم!
‫خیلی خب، با شمارش سه همه داد میزنیم، «یوهو!»
‫- بچه‌ها، میشه آروم بگیرید؟ ‫- بلند، خب؟
‫- یک، دو... ‫- یک، دو...
‫بچه‌ها! خبرهای بدی دارم. ‫بابی پیامش رو پاک کرد.
‫نه!
‫کجا رفت؟
‫چرا پیامت رو پاک کردی؟
‫مطمئنم داشت یه چیزی می‌نوشت.
‫چی شد؟ چرا پیامت رو پاک کردی؟
‫الان می‌خواد بیاد؟
‫یا می‌خواسته درباره قرار امروزش چیزی بنویسه؟
‫یا قرار از پیش تعیین شده‌ش باعث شده ‫دلش بیشتر برای یومی تنگ بشه؟
‫دارم از فضولی می‌میرم.
‫یعنی قبل پاک کردن چی نوشته بود؟
‫چیزی که داشت می‌نوشت رو پاک کرد...
‫به نظرت میشه بپرسیم چی نوشته بود؟
‫دیوونه شدین؟
‫چطوری باید بپرسیم؟
‫چرا که نه، بزدل؟
‫چی... کجای کار من بزدلیه؟
‫بچه‌ها! بابی دوباره شروع کرد به نوشتن!
‫چی؟
‫آره، بابی. مهم نیست چی می‌خوای بگی، ‫فقط بنویس!
‫بعد نشونت میدیم ماها چرا اعضای
‫باشگاه یو بابی هستیم!
‫میشه فردا صبح بیارمش؟
‫می‌خواد یومی رو ببینه!
‫زود باشیم تا نظرش عوض نشده بگیم باشه!
‫- آره! ‫- بمون سر جات!
‫میخش کن!
‫[میشه فردا صبح بیارمش؟]
‫یه تواناییه که پیشنهاد طرف مقابل رو ‫قبول می‌کنی
‫تا از حرفش برنگشته.
‫اه، بله! هستم. ساعت چند؟
‫ساعت ده صبح خوبه؟ تو کافه
‫نزدیک خونه‌ت؟
‫باشه.
‫از اون روز اولین باره
‫که بابی حرکت اول رو زده.
‫نه؟
‫خب. می‌تونست چتر رو سرکار تحویلش بده.
‫ولی درخواست کرد ببیندش؟
‫این واقعاً فرصت آخر ماست.
‫فرصت آخر و نهایی.
‫و اگه مثل احمق‌ها باز این فرصت رو از دست بدیم،
‫تا ابد دوست معمولی بابی باقی می‌مونیم!
‫سلول احساساتی، تیپ «شیک بی‌زحمت» رو بزنیم؟
‫نه، ایندفعه نه.
‫ایندفعه باید درست و حسابی شیک کنیم.
‫باید تلاشمون رو بکنیم و خوشگل و درخشانش کنیم!
‫آقای یو.
‫اوه، سلام.
‫چه زود اومدین.
‫بس کن. آروم بگیرید!
‫- تالاپ! تالاپ! تالاپ! ‫- تالاپ! تالاپ! تالاپ!
‫بچه‌ها، محض اطلاعتون میگم، بابی ‫دیروز رفته بود سر قرار از پیش تعیین شده،
‫ما هم هنوز نمی‌دونیم قرارش چطور پیش رفته!
‫شاید واقعاً اومده فقط چتر رو پس بده.
‫که اینقدرش فکرش درگیرش نباشه!
‫خب؟ قلبش هنوز داره تالاپ تولوپ میزنه؟
‫- تالاپ! تالاپ! تالاپ! ‫- تالاپ! تالاپ! تالاپ!
‫عجبا...
‫- اینم از چتر شما. ‫- اوه، ممنون.
‫امروز دارید میرید جایی؟
‫اوه، امروز صبح بیرون بودم.
‫آها. ولی ساعت ده صبحه، کجا بودین؟
‫خب...
‫باید می‌گفتی بعد از اینجا قراره بریم دیدن کسی.
‫چطوری تونستی بهش بگی داره از جایی برمی‌گرده؟
‫احمق! اگه این حرف رو بزنه، اونم خداحافظی می‌کنه.
‫عقل نداری؟
‫ولی تحویل گرفتن چتر با همچین تیپی...
‫واقعاً مسخره‌ست!
‫اوه، خفه شو!
‫پس من دیگه میرم.
‫- سرتون شلوغه؟ ‫- بله؟
‫نه.
‫می‌خواستم برم تو پارک بدوئم.
‫پس تا نرفتین بریم یه قهوه بگیریم. ‫مهمون من.
‫مهمون شما؟
‫البته. چی بگیریم؟
‫موکا؟
‫باشه.
‫بزن بریم!
‫وایسا ببینم!
‫وایسا سر جات! چراغ هنوز قرمزه.
‫ما هنوز نمی‌دونیم قرار بابی چطور پیش رفته، درسته؟
‫اگه از دوست روبی خوشش اومده باشه چی؟
‫چرا اینقدر بی‌احتیاطی؟
‫می‌دونی، راست میگی.
‫اول باید بفهمیم قرارش چطور پیش رفته.
‫سلول ماهی‌گیری! کمکم کن!
‫برو قلاب بنداز و سر دربیار قرار بابی ‫چطور پیش رفته!
‫برو!
‫خدمت شما.
‫پس هنوز آخرهفته‌ها میاید واسه دو؟
‫نه، این مدت زیاد وقت نکردم.
‫اتفاقاً خیلی وقت بود ندویده بودم.
‫پس آخرهفته‌ها چیکار می‌کنید؟
‫خب، عجیبه، این مدت یه سره تو
‫مراسمات خانوادگی و عروس دوستام شرکت کردم...
‫دیروز چی؟ رفتی سر قرار از پیش تعیین شده.
‫اوه، دیروز هم رفتم سر قرار از پیش تعیین شده.
‫اوه، درسته. گفته بودی.
‫آره.
‫خب؟ چطور پیش رفت؟
‫انگار شما هم یه مدتی هست نرفتی واسه دویدن.
‫اوه، نه.
‫منم این مدت وقت نکردم.
‫چرا همینجا ترمز زد؟
‫حرفت رو تموم کن!
‫می‌خوایم بدونیم قرارت چطور پیش رفت!
‫حتماً خوب بوده...
‫شاید واسه همین بحثش رو از قصد کشید وسط،
‫که به روش بیاره؟
‫روز قشنگیه، نه؟
‫روز خوبی واسه دویدنه؟
‫بله.
‫ببخشید، عذر می‌خوام.
‫نگو... امکان نداره دختره باشه، نه؟ نه؟
‫یعنی واقعاً تموم شد؟
‫موکاتون حاضره.
‫می‌دونستیم وقتی داریم دست دست می‌کنیم ‫اینجوری میشه!
‫خدمت شما...
‫ممنون.
‫- اگه سرتون شلوغ نیست، نظرتون چیه... ‫- بریم.
‫چی؟
‫باشه، بریم.
‫شما الان کجا میری؟
‫گمونم میرم خونه.
‫پس می‌بینمت. ممنون بابت قهوه.
‫نوش جان.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫تموم شد؟
‫پس واقعاً بهش زنگ زده بود که ‫چتر رو پس بده؟
‫بابی...
‫بابی، واقعاً داری میری؟
‫جدی داره میره...
‫نه، امکان نداره!
‫چیکار کنیم؟
‫این چه وضعیه؟ واسه همین تیپ زده بودیم؟
‫وقتی بابی رفته می‌خوای چیکار کنیم؟
‫تیپ به این قشنگی زدیم، نباید بذاریم ‫حیف بشه.
‫حداقل بریم یه جایی.
‫الو؟
‫یومی، سرت شلوغه؟
‫نه، چی شده؟
‫یومی، تو می‌دونی بابی از کی خوشش میاد؟
‫- چی؟ ‫- وقتی رفتیم نوشیدنی بخوریم،
‫گفت از یکی خوشش میاد ولی دختره ‫ردش کرده.
‫می‌دونی طرف کیه؟
‫خب... نه.
‫نمی‌دونی؟ شما که صمیمی هستین!
‫نه زیاد.
‫تازه، حتی اگه صمیمی بودیم، از کجا ‫باید می‌دونستم؟
‫بگذریم، چطور مگه؟
‫خب، بابی اینهمه برنامه‌ریزی کرده بود که ‫دقیقه نودی قرار رو کنسل کنه.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫کنسل کرد؟
‫قرار بود دیشب همدیگه رو ببینن،
‫ولی همون روز صبحش به دوستم پیام داده بود.
‫که یه دفعه یه کاری براش پیش اومده.
‫اوه، دیروز هم رفتم سر قرار از پیش تعیین شده.
‫دیروز نرفته سر قرار؟
‫نه، گفتم که.
‫- پس... ‫- بعد بهش زنگ زدم،
‫و عذرخواهی کرد!
‫گفت هنوز اون دختره رو فراموش نکرده.
‫واسه همین نتونست خودش رو راضی ‫کنه بره دیدن دوستم،
‫چون فکر می‌کرد بی‌ادبیه.
‫واقعاً اعصابم خرد شد.
‫موندم این دختره کی هست که اینطوری ‫معطلش کرده؟
‫هی! رسید.
‫از دست بابی خیلی عصبانیه.
‫دیگه قطع می‌کنم، ولی من رو در جریان بذار.
‫باشه.
‫شنیدین؟ نرفته سر قرار.
‫نرفته. هنوز فراموشش نکرده!
‫ولی چرا بهش دروغ گفت؟ چرا؟
‫شاید یومی کنارش معذب بشه؟
‫نرفته سر قرار، ولی...
‫برای اطمینان دادن به یومی...
‫چون یومی گفته بود می‌خواد باهاش ‫دوست عادی باشه،
‫که یه حد و مرزی بینشون بکشه...
‫- داره می‌درخشه. ‫- ببینید!
‫- تالاپ! تالاپ! ‫- تالاپ! تالاپ!
‫چیه؟ صدای چیه؟
‫«زمان تپش قلب» نیست؟
‫برو، یومی! برو پیش یو بابی!
‫سلول احساساتی بالاخره منفجر شد.
‫زمان تب قلب. ابرقدرت سلول احساساتیه،
‫باعث میشه یومی بدون سلول عشق ‫هم عاشق بشه.
‫ببخشید.
‫شما چترتون رو گم نکردین؟
‫خوشگل شدی.
‫یومی! مطمئنم موفق میشی.
‫به نظرم قشنگه.
‫در طی زمان تب قلب، احساسات یومی ‫به صورت موقت منفجر میشن.
‫و تو این مدت، یومی از پس ‫هر کاری برمیاد.
‫بدو، یومی. یومی، بدو!
‫- بدو، یومی. یومی، بدو! ‫- بدو، یومی. یومی، بدو!
‫لعنتی، باز باختم. دوباره!
‫تفاوتش با قدرت سلول عشق اینه که
‫یه تب موقتیه و زیاد دووم نداره.
‫ولی...
‫اگه یه دفعه‌ای برم پیشش،
‫ممکنه فکر کنه دیوونه‌م.
‫شاید دلش نمی‌خواسته بره سر قرار.
‫درسته.
‫کارم درست نیست.
‫من بودم ردش کردم، پس چرا الان...
‫نزدیک بود خودم رو مسخره خاص و عام کنم.
‫هنوز اون لحظه رو یادمه، یک سال پیش،
‫وقتی اونجوری برگشتم.
‫[داماد: یو بابی - عروس: کیم این‌یونگ]
‫می‌دونستی؟
‫اون روز که دویدم پشت سرت، بابی.
‫آقای یو، تبریک میگم.
‫- هی، حسودیم شد، پسر! ‫- مبارک باشه.
‫خجالتم میدین.
‫تبریک میگم، آقای یو.
‫ممنون.
‫حتی نمی‌خوام تصور کنم اون اتفاق بیفته.
‫پس باید واسه یه زمان تب قلب دیگه، ‫کل احساساتش رو بدیم بیرون!
‫ببخشید!
‫وایسا!
‫دژاوو نیست؟
‫هی، بپا!
‫درست مثل همون روزی که اوگی دلش رو شکوند.
‫اون موقع هم همینجوری شد.
‫دچار یه سوءتفاهم جدی شده بود و شجاعت ‫به خرج داد که آخرش...
‫پس... یومی...
‫بله؟
‫حاضری بری سر قرار از پیش تعیین شده؟
‫نتیجه‌ش اتفاقی بود که ترجیح میدیم فراموش کنیم!
‫درسته.
‫آره.
‫دقیقاً هم همینجا بود.
‫احمق بازی دیگه بسه.
‫تو چند سالته، یومی؟
‫خانم کیم؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بله؟
‫فکر کردم قراره بری خونه.
‫نیومدی بدوئی که؟
‫خب...
‫اینجا دیگه وقت جا زدن نیست.
‫حتی اگه ردمون کنه، یه مرگ باشکوه ‫بهتر از هیچیه!
‫یالا، تمام قدرتی که درونم باقی مونده ‫رو خرج می‌کنم!
‫زمان تب قلبه!
‫می‌دونین...
‫بله؟
‫می‌خواستم یه چیزی بگم.
‫به من؟
‫منم می‌خوام
‫شما رو بیشتر بشناسم.
‫چی؟
‫من...
‫هم از شما خوشم میاد، آقای یو.
‫[یک هفته بعد]
‫خانم کیم یومی؟
‫غذاتون منظمه،
‫و زیاد نمی‌نوشید، درسته؟
‫اوه، هفته‌ای یکی دوبار.
‫انگار التهاب معده‌ست و دلیلش هم استرسه.
‫این چند وقت اتفاق استرس‌آوری تو ‫زندگیتون افتاده؟
‫دارو براتون تجویز می‌کنم.
‫یه مدت هم قهوه ننوشید.
‫چشم.
‫خانم کیم؟
‫- بله؟ ‫- یه لحظه.
‫حتماً.
‫فکر کنم باید کل موارد امروز صبح ‫رو اصلاح کنید.
‫چی؟ همه چی رو؟
‫قراره یه محصول جدید معرفی کنیم،
‫ولی کلیدواژه‌های مهم اینجا نوشته نشدن.
‫اوه، که اینطور.
‫جایی که نیاز به اصلاح داره رو علامت زدم، ‫پس یادداشت بردارید.
‫چشم.
‫خانم کیم، خوبید؟
‫- بله؟ ‫- الان آقای یو
‫داشت حرفی که مدیر بخش زده بود رو تکرار می‌کرد.
‫نظر شخصی خودش نیست.
‫اوه، که اینطور.
‫گفتم شاید سوءتفاهم شده باشه.
‫اوه، نه. اگه نیاز به اصلاح داره که ‫انجامش میدم.
‫باشه.
‫درسته، قهوه ممنوع.
‫آقای یو.
‫- بله؟ ‫- الان دارم مرور می‌کنمش،
‫ولی تا کِی وقت دارم تحویلش بدم؟
‫هر چی زودتر بهتر. تا آخر امروز می‌تونید؟
‫- مجبورم پس. ‫- پس به خودتون فشار نیارید.
‫شرمنده. از همون اول باید بیشتر دقت می‌کردم.
‫رفتی دکتر؟
‫بله، التهاب معده‌ست.
‫مثل اینکه به خاطر استرسه. ولی فکر نکنم
‫این مدت زیاد استرس کشیده باشم.
‫به نظرم واسه اینه که زیاد غذای ‫تند می‌خوری.
‫جدی؟
‫مگه همه چی رو تند دوست نداری؟
‫شاید.
‫الان که گفتید، یادم اومد نهار خورشت ماهی ‫تند خوردم.
‫دقیقاً.
‫الو؟ بله. الان می‌فرستم.
‫داروت چی؟
‫یه مقدار مصرف کردم.
‫[دنیای بابی]
‫مطمئنم ورودی دهکده یومی رو یادتونه،
‫در قلب یومی.
‫یه قورباغه‌ست!
‫اگه سلول عشق وونگ یه قورباغه بود
‫که بتونه از دری که رمز بیست و هشت رقمی ‫داشت رد بشه...
‫خوبید دیگه؟
‫از طرفی، بابی...
‫دووم بیار.
‫- چی بود؟ ‫- صدای چیه؟
‫هی، اون چیه؟
‫این چیه؟
‫- داره میاد سمت ما! ‫- داره میاد اینور!
‫استراتژی بابی این بود که مستقیم روی در ‫قلبش بکوبه.
‫خب، تو ایلسان اجرای خیابونی دارن.
‫با هم بریم؟
‫خب... زشت نمیشه؟
‫نه.
‫ممنون.
‫آدمی هستی که همیشه درباره‌ش کنجکاوم.
‫واسه همین دوست دارم بیشتر بشناسمت.
‫با من قرار می‌ذاری؟
‫یکی دیگه.
‫بپا، این یکی گنده‌ست!
‫چه خوب.
‫خیلی خوشحال شدم،
‫که منتظرم موندی.
‫منم می‌خوام شما رو بیشتر بشناسم.
‫چی؟
‫من...
‫هم از شما خوشم میاد، آقای یو.
‫پس...
‫من دیگه میرم.
‫پس میشه شروع کنیم؟
‫از همینجا؟
‫بله؟ منظورت...
‫قرار اولمون.
‫و آخرش...
‫ایندفعه یه عالمه داره میاد!
‫حملات بابی بالاخره در قلب یومی رو باز کردن،
‫و دهکده رو فتح کردن.
‫ما، اعضای باشگاه یو بابی،
‫از سلول عشق این خواسته‌ها رو داریم!
‫احساسات ما برای یو بابی دیگه ‫بت‌سازی نیستن!
‫- دیگه بت‌سازی نیستن! ‫- دیگه بت‌سازی نیستن!
‫تسلیم شو، سلول عشق!
‫یو بابی رو قبول کن!
‫- یو بابی رو قبول کن! ‫- یو بابی رو قبول کن!
‫- عشق جدید یومی یو بابیه! ‫- آره!
‫بابی رو دوست داشته باش!
‫- بابی رو دوست داشته باش! ‫- بابی رو دوست داشته باش!
‫سلول عشق، خبر رو شنیدی؟
‫در قلب یومی باز شده.
‫شنیدم.
‫می‌بینی؟
‫اعضای باشگاه یو بابی دارن اعتراض می‌کنن،
‫درخواست دارن که من تسلیم...
‫نگو. نگو تو هم طرفدارشی!
‫خب، من...
‫جالبه، نه؟ فکرش رو هم نمی‌کردم یه روز ‫تی‌شرت بابی رو بپوشم...
‫خب، بهرحال که دارن قرار می‌ذارن، پس...
‫چطوری تونستین این کار رو بکنین؟
‫اونم بدون اجازه من؟
‫همین رو بگو.
‫هیچی اندازه نظر تو مهم نیست.
‫اگه بگی نه، ما هم میگیم نه.
‫واسه همین با اینکه دهکده فتح شده،
‫پرچم سفید تسلیم شدن رو نیستیم.
‫در واقع، درسته شروع کردن به قرار گذاشتن،
‫ولی خب نمیشه اسمش رو گذاشت عشق، نه؟
‫می‌خوای یومی دوباره عاشق بشه؟
‫خب، می‌دونی... به نظرم پیدا کردن آدمی
‫مثل یو بابی زیاد آسون نیست.
‫جذابه، مهربونه، و سلیقه‌ی مشابهی با یومی داره،
‫از یومی هم خوشش میاد. و...
‫از مرکز سلامتی یومی هم باهامون تماس گرفتن.
‫ارقام فوق‌العاده‌ن!
‫سطح اعتماد به نفسش از روزی که ‫قرار گذاشتن رو شروع کردن
‫به صورت دائمی بالاست.
‫میگن به لطف بابی، سلامت روحی روانیش ‫هم بهتر شده.
‫البته نیاز نیست عجله کنیم.
‫چون تازه دارن همدیگه رو می‌شناسن دیگه.
‫من می‌ترسم، سلول منطقی. ‫می‌ترسم دوباره آسیب ببینه.
‫که دیگه بیدار نشم.
‫نه؟ بد میشه دیگه.
‫پس میرم پایین و به بچه‌ها میگم گم شن...
‫هرچند، این اولین بار هم هست، نه؟
‫که دهکده ما فتح شده.
‫دوستیش با بابی اینطوری شروع شد.
‫نه با تصمیم سلول عشق، بلکه چون دهکده
‫بعد از بمبارون شدن توسط حملات رک و راستش ‫فتح شد.
‫ببینید! سلول عشق تسلیم شد!
‫سلول عشق بابی رو پذیرفته!
‫ما طرفداران خوشبختی هستیم!
‫همه از این تسلیم شدن خوشحال بودن.
‫البته جز سلول عشق.
‫خانم کیم.
‫اینم از طرح پارسال که خواسته بودین.
‫اوه، ممنون.
‫[طرح سال ۲۰۲۰]
‫حتی ضمیمه‌ها رو هم پرینت گرفتین.
‫- بله، گفتم شاید لازمتون بشه. ‫- ممنون.
‫خسته نباشید.
‫امروز بریم پاجو؟
‫یه جایی رو تو پاجو می‌شناسم. ‫فکر کنم ازش خوشت بیاد.
‫باشه، کجاست؟
‫شهر کتاب... انگار بهترین داوطلبه.
‫مکانش رو هم... بعداً میگم.
‫باشه. جزئیات رو ایمیل کنید، یه نگاه می‌اندازم.
‫باشه.
‫جلسه رو بندازیم ساعت شش و ده دقیقه؟
‫- باشه. ‫- بسیار خب.
‫- باشه. مراقب باشید. ‫- چشم.
‫سلام.
‫- می‌بینمت! ‫- خداحافظ!
‫بابی هفته پیش یه ماشین جدید گرفته،
‫و هر روز با هم رفت و آمد می‌کنیم.
‫خیلی وقته منتظری؟
‫تازه از دفتر دراومدم بیرون.
‫وای خدا، خیلی گشنمه.
‫چی بخوریم؟
‫من به هر چیزی راضیم.
‫گفتی پاجو دیگه؟ اگه قراره بریم پاجو...
‫یه جای خوب سراغ داریم.
‫- بریم؟ ‫- بریم؟
‫بزن بریم.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫غذای اینجا عالیه.
‫مشخصه.
‫چی می‌خورید؟
‫دوتا سوسیس خونی.
‫با مخلفات؟
‫پس چی! مخلوط کن!
‫با جگر،
‫و ریه!
‫مخلوطشون کن!
‫چیکار می‌کنی؟ زود باش بهش بگو دیگه!
‫خب... دل و جگر... اعضای بدن حیوانات...
‫چرا امروز اینقدر حال بهم زن به نظر میان؟
‫شاید وقتی بابی اینجاست نباید دل و جگر بخوریم، نه؟
‫پس گوش و دل رو درخواست کن.
‫این که بدتره!
‫اعضای بدن رو سفارش نده. بابی دل و جگر ‫دوست نداره!
‫از کجا می‌دونی؟
‫ببینش آخه! بهش نمیاد آدمی باشه که ‫دوست داشته باشه!
‫پس میگی به یومی میاد دل و جگر بخوره؟
‫می‌خوای بری زندان؟
‫خب؟ چی شد؟ با مخلفات؟
‫بله؟
‫دل و جگر می‌خوری؟
‫- بله؟ ‫- بگو نه!
‫تازه شروع کردین به قرار گذاشتن.
‫بابی رو نترسون!
‫- من... ‫- خیلی خب، فهمیدم!
‫یه اعلامیه برای باشگاه یو بابی داریم.
‫ما، باشگاه دل و جگر... ‫به تمامی سلایق احترام می‌ذاریم!
‫عیب نداره دل و جگر سفارش ندین. ولی...
‫ما علایق یومی رو پنهان نمی‌کنیم!
‫من...
‫دل و جگر دوست دارم، ولی اگه تو ‫نمی‌خوری عیب نداره.
‫با مخلفات.
‫با... جگر اضافی.
‫چشم.
‫من جگر دوست دارم، تو چی؟
‫گوش و ریه.
‫هی، چه خوش سلیقه‌ای.
‫کلی هم گوش و ریه بذارین.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫دوتا آمریکانوی داغ، لطفاً.
‫همینجا می‌خورید؟
‫- تو ماشین بخوریم؟ ‫- باشه.
‫- بیرون‌بر. ‫- چشم.
‫مراقب باش، پله‌ها شیبشون تنده.
‫باشه.
‫اینا بهترین سوسیس‌های خونی بودن که ‫تو زندگیم خوردم.
‫جدی؟ خوب بودن؟
‫مخصوصاً گوش.
‫گوش خیلی چیز خاصیه.
‫گوش‌ها فواید...
‫ای وای!
‫نود و هشت، نود و نه...
‫خوبی؟
‫آره.
‫نزدیک بودها.
‫باید یکی دیگه سفارش بدیم.
‫- اوه، ببخشید. ‫- فدای سرت.
‫- خسته شدی؟ ‫- نه.
‫می‌خوای یه سر بریم روستای هنری هیری؟
‫روستای هنری هیری؟
‫یه کافه کتاب خوب سراغ دارم.
‫یا داره دیر میشه؟
‫نه، بریم.
‫خیلی دوره؟
‫زیاد نه. پنج دقیقه؟
‫پس نزدیکه.
‫می‌خوری؟
‫چیه؟
‫آبنبات؟
‫پس بزن بریم.
‫طعمش نعناییه. ولی چرا یه دفعه آبنبات داد؟
‫سلول زبون، چیکار می‌کنی؟
‫دارم با آبنبات دوش می‌گیرم.
‫بابی یکی بهم داد.
‫چون یومی گفت کیک خیلی شیرین بود؟
‫آره، واقعاً جنتلمنه، نه؟
‫خیلی خب، کتابتون رو باز کنید.
‫دفعه قبلی به کجا رسیدیم؟
‫فصل دوم، گرفتن دست همدیگه.
‫پس امروز می‌رسیم به فصل سوم.
‫فصل سوم.
‫سوار ماشین عشقت میشی
‫یعنی چی؟
‫می‌خواد چیزی بگه!
‫چی؟
‫منظورش این بود؟ نمی‌دونستم.
‫آروم باش.
‫سنت واسه ذوق کردن سر اینجور چیزها ‫زیادی بالاست.
‫ولی... خیلی سریع داره پیش میره!
‫به نظرم سرعت همه چی خیلی بالاست.
‫یعنی، فکرش رو هم نمی‌کردم...
‫منم فکر نکنم.
‫بابی یه جنتلمنه، نه؟
‫کلاً یه هفته‌ست دارن قرار می‌ذارن.
‫- دقیقاً. ‫- شما...
‫مگه بابی یه مَرد نیست، احمق‌ها؟
‫شام خوردن، آدامس خوردن و قهوه نوشیدن!
‫بعد بهش آبنبات نعنایی داد. خب یعنی چی؟
‫پس... وقتی آبنبات آب بشه...
‫گفت پنج دقیقه تا اونجا راهه.
‫پس زود باش آبش کن!
‫زود، بجنب!
‫- زودتر! زود باش! ‫- سریع‌تر!
‫سریع‌تر، سریع‌تر، سریع‌تر، سریع‌تر!
‫خوب آب نمیشه! خیلی سخته!
‫خسته شدم. بدش من!
‫پس از اینایی هستی که آبنبات رو می‌جوئن.
‫چه متفاوت.
‫من ترجیح میدم بذارم آب بشه.
‫سلول عشق، یه لحظه میای پایین؟
‫فکر کنم همه جوگیر شدن.
‫چیکار کنیم؟
‫دارم می‌بینم.
‫به نظرت بابی همچین کاری می‌کنه؟
‫ولی بابی یه جنتلمنه، و آروم و خونسرده.
‫از کجا معلوم بابی داره به چی فکر می‌کنه؟
‫شک دارم بابی واقعاً
‫آدم جنتلمن و آرومی باشه.
‫شک داری؟
‫آره، هنوز کامل مطمئن نیستم.
‫که بابی واقعاً از یومی خوشش میاد یا نه،
‫و چرا.
‫شاید بابی واسه این روی یومی یه حرکتی زده
‫که بعد از جداییش احساس تنهایی می‌کرده.
‫یه حرکت لحظه‌ای. اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫پس چیکار کنیم؟
‫- رسیدیم. ‫- چی؟
‫چی؟
‫بریم بیرون؟
‫نریم؟
‫نه، بریم.
‫وایسا. وایسا. جدی؟
‫چه سریع.
‫فکرش رو هم نمی‌کردم.
‫که بابی اینقدر سریع کرم‌چاله رو باز کنه.
‫شاید هم اینجوری بهتره.
‫خدا رو شکر که زودتر فرصتش پیش اومد.
‫سلول عشق، کجا؟
‫دهکده بابی!
‫باید خودم ببینم چطور آدمیه.
‫اگه آدم حسابی نیست، بهتره زودتر ‫تمومش کنیم.
‫سلول عشق، مراقب باش!
‫سلول عشق، خوب حواست رو جمع کن!
‫حق با سلول عشقه.
‫بابی عین یه آدم زورگوییه که تردید نمی‌کنه.
‫درسته جذابه،
‫ولی ممکنه خطرناک هم باشه.
‫دنیای بابی چه شکلیه؟
‫در بدترین حالت، ممکنه روانی باشه.
‫یا حتی یه مریض.
‫چه خبره؟
‫- سلام، سلول عشق یومی! ‫- سلام، سلول عشق یومی!
‫سلام.
‫سلام، من سلول منطقی بابی هستم.
‫سلام، من سلول احساساتی بابی هستم.
‫سلام، من سلول عشق بابی هستم.
‫- مشتاق دیدار! ‫- مشتاق دیدار!
‫این چیه؟
‫وقتی منتظرت بودیم برات یه آهنگ ‫خوش‌آمدگویی نوشتیم.
‫می‌خوای بشنویش؟
‫یک، دو، سه!
‫♪ خوش اومدی، خوش اومدی، خوش اومدی ♪ ‫♪ به دنیای بابی خوش اومدی، سلام ♪
‫خوش اومدی!
‫خیلی غیرمنتظره بود. دنیای بابی
‫یه دنیای آروم و بی‌سر و صدا نبود.
‫نه خبری از سلول هوش مصنوعی بود، نه الگوریتم.
‫یه دنیای کاملاً جدید بود.
‫وارد یه قاره جدید
‫سرشار از گل رز، گیتار و عشق شده بودیم.
‫سلام! چپ، راست.
‫میای خونه ما؟
‫انجامش بده.
‫مطمئنم تا الان می‌تونستی یه چیزی برنده بشی.
‫- جدی؟ ‫- شاید هم بتونی نویسنده بشی!
‫دیوونگیه! من مخالفم. مخالف!
‫نظرتون چیه اول سلول نویسنده رو ‫خاک کنیم؟
‫من که کاری نکردم!
‫برای رویاپردازی دیره.
‫جدی؟
‫می‌خوام امتحان کنم و رمان بنویسم.
‫خوشحال شدم.