‫[نبرد حملات قلبی]
‫بوم! بوم! بوم! بوم!
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫وقتی سلول عشق داشت استقبال پرشوری
‫از دهکده بابی دریافت می‌کرد،
‫یه سلول دیگه با یکی از سلول‌های بابی روبه‌رو شد.
‫عجب سورپرایزی.
‫خدایا، واقعا ترسیدم.
‫کی فکرش رو می‌کرد که یهویی بیاد؟
‫هی! باز چیه؟
‫اوه!
‫خب، اینجا باید چیکار می‌کردیم؟
‫بعدش چی بود؟
‫صبر کن، بذار اول به خودم بزاق بمالم.
‫درسته! ‫اول باید در رو باز کنم.
‫سلام! ‫من زبون بابی‌ام.
‫اوه، سلام.
‫این واسه توئه.
‫خوش اومدی، من زبون یومی‌ام.
‫خیلی از آشناییت خوشحالم!
‫روحتم خبر نداره که چقدر مشتاق دیدنت بودم. ‫بی‌شوخی میگم!
‫عاشق این بوی نعنایی‌ام.
‫واقعا؟ ‫خب، تو بهمون شکلات دادی.
‫اوه، جدی؟ ‫بگذریم...
‫بیا تو، خونه‌ام رو نشونت میدم.
‫هوم، مرسی.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫واقعا جالب بود.
‫وقتی پیش همدیگه بودیم، ‫انگار زمان وایساده بود.
‫هی!
‫یه گرامافونه.
‫میشه موزیک بذارم؟
‫آره. معلومه.
‫چپ، راست، چپ، راست.
‫باهم موسیقی گوش دادیم
‫اینطوریه، درسته؟
‫تو هم می‌خوای بیای خونه من؟
‫حتما، دوست دارم بیام.
‫می‌دونی، تو اولش به نظر خجالتی میومدی،
‫ولی کارت درسته.
‫- اوه چیه؟ ‫- جریان چیه؟
‫انگار حرفاشون داره تموم میشه.
‫چی؟ ولی چرا اینقدر زود؟
‫دقیقا، مگه نه؟ ‫سلول یومی، از دیدنت خوشحال شدم!
‫- بیا به زودی همدیگه رو ببینیم! ‫- نرو!
‫نرو!
‫بریم؟
‫باشه.
‫- این واسه موقعیه که توی پوکت بودم. ‫- اون ایداست؟
‫آره، خودشه.
‫قبلا خیلی باهاش می‌رفتم سفر.
‫صبر کن، وایسا.
‫قبلا موهای بلند داشتی.
‫آره، بیشتر 20 سالگیم ‫موهام بلند بودم.
‫به نظرم موی بلند هم خیلی بهت میاد.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫نازه.
‫با یه کلمه حرف از بابی، ‫یه دوره به پایان رسید.
‫حکومت کلیسای موی کوتاه به پایان رسید،
‫و یومی تصمیم گرفت موهاش رو بلند کنه.
‫بابت حمایتتون ممنونم!
‫بیاین موی بلند و زیبا رو نشون بابی بدیم!
‫[صاف و براق: سلولی که موی بلند رو رشد میده]
‫من مسئول چرخوندن مو روی این چرخ هستم،
‫که به پوست سر بفرستمش.
‫ولی اونقدر سریع که می‌خوام پیش نمیره.
‫موندم تا بهار آینده می‌تونیم به هدف‌مون ‫که موی تا شانه‌ست برسیم یا نه.
‫نگران نباش، من کمکت می‌کنم.
‫سلام، سلول صاف و براق!
‫ممنون، سلول شیطون‌بلا!
‫منم به کمکت نیاز داشتم.
‫مطمئن نبودم که چی خوشت بیاد، ‫واسه همین یه آر19 آماده کردم.
‫و همینطورم یه آر30!
‫آر30؟ ‫آر30 چه فرقی با آر19 داره؟
‫البته که این یه سطح دیگه‌ست.
‫به نظرت میشه یه نگاهی به داستان آر30 بندازم؟
‫موندم ظرفیتش رو داری یا نه.
‫اثر سلول شیطون‌بلا:
‫یه داستان شیطون‌بلا تعریف کن ‫و موها 40 درصد سریع‌تر رشد می‌کنن.
‫چرا اینطوری‌ان؟ ‫امکان نداره.
‫اگه آر30 اینه...
‫پس معلومه که همون آر30 رو برمی‌دارم!
‫واقعا عالی انتخاب کردی!
‫پس حالا با من میای که وارد دنیای
‫داستان‌های شیطون ‌بلایی بشیم؟
‫به نظرت داری موقع بازیابی پوست چیکار می‌کنی؟
‫یومی نیاز به خواب داره، باشه؟
‫خوابم نمی‌بره...
‫پس حداقل ماسک صورت بزن.
‫اوه چیه؟
‫برق رفت؟
‫وای نه، این چیه؟
‫به این زودی خوابیدی؟
‫قرار ملاقات من تازه تموم شد ‫و دارم میرم خونه.
‫الو؟
‫نه، هنوز نخوابیدم.
‫آخه برق خونه‌ام قطع شده ‫و...
‫نمی‌دونم. ‫انگار هیچی کار نمی‌کنه.
‫فیوز رو هم روشن و خاموش کردم.
‫چی؟ بخاریم؟
‫بخاریت کار می‌کنه؟
‫اگه کار نمی‌کنه، ممکنه مشکل جدی‌ای باشه، ‫پس برو نگاه کن.
‫فکر کنم برق بخاریم هم قطع شده.
‫واقعا؟
‫روشن نمیشه. ‫چیکار کنم؟
‫الان میام دنبالت.
‫- چی؟ ‫- امشب رو خونه من بمون.
‫[آقای یو بابی]
‫هوا زیاد سرد میشه و نمی‌تونی بخوابی.
‫الو؟
‫شنیدی؟
‫میگه بره خونه‌اش!
‫بابی اصلا جلوی خودش رو نمی‌گیره، مگه نه؟
‫نمی‌تونم پا به پاش پیش برم!
‫واقعا غافلگیرم کرد.
‫سلول شیطون‌بلا، نباز!
‫تو یه سلول شیطون‌بلای باتجربه‌ای هستی، مگه نه؟
‫اگه با سرعت دارن پیش میرن، ‫تو هم برق‌آسا عمل کن!
‫الو؟
‫بله، گوش میدم.
‫ولی واقعا اشکالی نداره؟
‫هوا به قدری سرده که نمی‌تونی اونجا بمونی.
‫راست میگی، ولی بازم...
‫تا ده دقیقه دیگه می‌رسم.
‫بیا بیرون.
‫باشه.
‫[هشدار: سطح لغزنده می‌باشد]
‫معطلت کردم؟
‫نه، تازه رسیدم.
‫پس بریم.
‫باشه.
‫خونه من طبقه‌ی 11ام هستش.
‫وای، پس حتما منظره عالی‌ای داری.
‫اون کیه؟
‫نگو که اون یومیـه؟
‫ماسک صورتش رو نکنیدم؟
‫زده به سرت؟
‫فوراً برش دار!
‫اگه برش داره مشکل‌سازتر میشه!
‫اون الان هیچ آرایشی نداره!
‫ای وای.
‫ای وای، یادم رفته اینا رو بردارم.
‫اونقدر ذهنم درگیر بود که...
‫وای خدا. ‫چرا بهم نگفتی؟
‫فکر کردم عمداً زدیشون.
‫نه بابا.
‫مگه اینکه به سرم زده باشه.
‫پس عمدی نبوده.
‫پس باید بهت می‌گفتم.
‫باورم نمیشه! ‫ای بابا!
‫خیلی تاریک بود، ‫واسه همین توی آینه ندیدم!
‫تقصیر من نیست!
‫حداقل باید سه سال توی زندان آب خنک بخوری!
‫سلول عشق، الان وقت این نیست که ‫به ماسک صورت گیر بدی.
‫اون الان تو خونه بابیـه!
‫وقتشه گذشته رو ول کنی ‫و بچسبی به آینده!
‫عیب نداره.
‫برق رفته بود، چیکار می‌کردم خب؟
‫مطمئنم که بابی درک می‌کنه.
‫بله؟
‫لباسی آوردی که عوض کنی؟
‫بله، آوردم.
‫خیلی‌خب.
‫این چیه؟
‫اصلا عقلت سر جاشه؟
‫پیژامه‌‌اش کجاست؟
‫واقعا نمی‌دونستم! ‫توی اون تاریکی هیچی دیده نمی‌شد!
‫از دست تو...!
‫نوشیدنی میل داری؟
‫چای سبز و آب گریپ‌فروت دارم.
‫هرچی باشه خوبه.
‫ولی یادم رفته پیژامه‌ام رو بیارم.
‫خیلی تاریک بود، ‫واسه همین درست نمی‌دیدم.
‫اوه، پس برات لباس میارم که عوض کنی.
‫بیا، تازه شسته شده.
‫صبر کن، چرا شلوار نداره؟
‫سلول شیطون‌بلا، معنی این چیه؟
‫بیخیال بابا، یعنی نمی‌فهمی؟
‫لباس‌های بابی برای اون بزرگن،
‫پس باید عین یه لباس زنونه بپوشتش.
‫واقعا؟ ‫اینطوریه، آره؟
‫به حرف اون احمق گوش نده!
‫چطور فقط می‌تونه اینو بپوشه؟
‫اگه چیزی حالیت میشه، خفه شو!
‫آخه مجبوری نفهم‌بازی در بیاری؟
‫- یه خرده کوتاهه. ‫- یومی! شلوارش رو پیدا کردم.
‫بیا، شلوارش.
‫الان فهمیدم.
‫خیلی خجالت‌آور بود...
‫بله؟
‫پیژامه خیلی راحته.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫اوه، می‌خواستی دوش بگیری؟
‫باورم نمیشه که اینقدر شهامت داره!
‫پس بیاین ما هم شهامت داشته باشیم!
‫بله.
‫چرا...
‫منم باید دوش بگیرم، پس...
میتونی بعد من بری
‫صبر کن...
‫این خیلی یهوییه و...
‫صبر کن.
‫این شامپوئه، این نرم کننده‌ست،
‫و این ژل حمومه.
‫شامپو، نرم کننده، ژل حموم.
‫فهمیدم.
‫پس می‌ذارم دوشِت رو بگیری.
‫باشه.
‫چطور ممکنه اینقدر تخیلت بد باشه؟
‫من بیگناهم!
‫سلول شیطون‌بلا ازم خواسته بود اینطوری بنویسمش.
‫آب به قدر کافی گرم بود؟
‫بله.
‫بیا، یکم بخور.
‫منم میرم دوش بگیرم.
‫باشه.
‫راستی، ممکنه یکم طولش بدم.
‫مشکلی نیست. ‫نمی‌خواد عجله به خرج بدی.
‫تا میای می‌شینم تلویزیون تماشا می‌کنم.
‫اون یکی از رمانتیک‌ترین شب‌هایی بود که یادمه.
‫چون واقعا می‌تونستم حس کنم که ‫یکی دوستم داره.
‫وقتی تازه داری شروع می‌کنی،
‫من عاشقی رو اینطوری تعریف می‌کنم.
‫روابط عاشقانه مثل نبرد حملات قلبی می‌مونن.
‫فردا صبحش بیدار بشی ‫و ببینی که عشقت
‫زیر سرت بالش گذاشته و روت پتو انداخته، ‫و...
‫به قلب یومی حمله شده!
‫باز چیه؟ ‫تازه اینوقت صبح؟
‫از دست اون بابی...
‫همین که بیدار شده،
‫قلبش رو به لرزه در آورده، آره؟
‫خب، اینم از یه صبح بخیر از طرف یومی!
‫صبر کن! ‫نمی‌دونیم که چشم‌های یومی خوابالودن یا نه.
‫بهتره اول صورتش رو بشوره.
‫هی، هی! بابی بیدار شد.
‫بازم نه!
‫وقت نداره که صورتش رو بشوره، ‫همین الان برو!
‫خوب خوابیدی؟
‫حمله قلبی!
‫سر صبحی چه خبر شده؟
‫هی بچه‌ها، بیدار شین! ‫قلب بابی دزدیده شده.
‫چی؟
‫ولی ما که تازه بیدار شدیم.
‫باید یه چیزی رو هم نشونش بدیم.
‫تو خوب خوابیدی؟
‫یادم نمیاد
‫می‌خواستم بهت بگم بری روی تخت بخوابی،
‫ولی دیگه خوابت برده بود.
‫منم گذاشتم بخوابی.
‫ولی اذیت نشدی؟
‫نه، حتی یه بار هم بیدار نشدم.
‫لابد گرسنته، درسته؟
‫برات صبحونه درست می‌کنم.
‫ولی سلول گشنه حتی بیدار نبوده...
‫این زیادیه!
‫چون معده‌اش خالی بوده ‫حمله دو برابر سنگین بود.
‫ما فقط گرفتیم خوابیدیم ‫و حالا دنبال چی هستی؟
‫مگه ما فقط دنبال خواب بودیم
‫مگه یومی اومده اردوی مدرسه؟
‫باید منو بیدار می‌کردی. ‫چرا بیدارم نکردی؟
‫خواب رو بذار واسه وقتی که مُرد، فهمیدی؟
‫باید بیدارم می‌کردی.
‫فکرش رو کردم ‫ولی خیلی خوب خوابیده بودی.
نباید طولش میدادم
‫اون خیلی جالبه!
دفعه بعد طولش نمیدم
‫یومی، 30 دقیقه خوبه؟
‫همینقدر کافیه که آماده بشی؟
‫آره، ولی اگه بخاطر من دیرت بشه چی؟
‫بهتره تو زودتر بری.
‫عیب نداره.
‫در اون صورت با همدیگه دیرمون میشه.
‫بیا بریم.
‫صبر کن.
‫کراواتت کجه.
‫وای نه، یه حمله دیگه!
‫بریم.
‫حالا که باید بریم سر کار...
‫بذار آخری رو پرتاب کنم.
‫پس می‌تونم دیگه خانم کیم صدات نکنم؟
‫چی؟
‫و یه جور دیگه صدات کنم.
‫مگه می‌خوای چی صدام کنی؟
‫[یومی]
‫یومی.
‫[یومی]
‫واقعا هم روابط عاطفی ‫مثل نبرد حملات قلبی می‌مونن.
‫[یه چیز باحال]
‫بعضی اوقات، یه ارتباط عاطفی جدید ‫در زندگی مثل یه نقطه عطف می‌مونه.
‫به عنوان مثال، روزی که برای اولین بار ‫بهم ابراز علاقه کردیم...
‫اینجا کجاست؟
‫واقعا قشنگه.
‫فکر می‌کردم خوشت بیاد،
‫واسه همین همیشه دلم می‌‍خواست ‫بیارمت اینجا.
‫اینجا واقعا قشنگه. ‫واقعا!
‫- خیلی قشنگه. ‫- نوشیدنی میل داری؟
‫- آره. ‫- از این طرف.
‫وای، پس این یه کافه کتابه که ‫به دست یه ناشر اداره میشه.
‫تعجبی هم نداره که کلی کتاب اینجاست.
‫راستش من درخواست کار کردن در اینجا رو دادم.
‫تو یه شرکت نشریه؟
‫چون خیلی عاشق کتابم.
‫از اونجایی که خودم هیچ استعدادی ‫توی نوشتن ندارم،
‫گفتم اون موقع دیگه کتاب خوب نشر میدم.
‫این شرکت نشریه جایی بود که ‫دلم می‌خواست کار کنم.
‫مطمئن بودم که مصاحبه کاریم خوب پیش رفت، ‫ولی قبولم نکردن.
‫- چرا؟ ‫- کی می‌دونه؟
‫بنابراین در انتخاب دومم کار کردم. ‫تولیدی نودل ده‌هان.
‫تو کافه کتابی که بابی ما رو برد ‫یه گفتگویی کردیم و...
‫یه رقابت نویسندگی؟
‫آره، با خودم فکر کردم که شرکت کنم.
‫خب؟
‫درنهایت بدون ثبت کردن چیزی ‫منصرف شدم.
‫من سر نوشتن خیلی اعتماد به نفس دارم، ‫ولی وقتی موقع نوشتن چیزی
‫برای ثبت کردن رسید، ‫یه خط هم نتونستم بنویسم.
‫چرا انجامش ندادی؟
‫مطمئنم تا الان جایزه‌ای برنده می‌شدی.
‫اون موقع، من...
‫حق با توئه.
‫اگه به خودم جرات می‌دادم، ‫به تیم حسابداری
‫که واقعا کار موردعلاقه‌ام نیست، ‫ملحق نمی‌شدم.
‫پس به جای دستیار مدیر، کیم یومی
‫نویسنده کیم یومی می‌شدی.
‫اوه، دست بردار.
‫ولی اون موقع، فکر می‌کردم ‫اگه سریعا شغلی پیدا نکنم،
‫دنیا به آخر می‌رسه.
‫بعداً که بهش فکر می‌کنی، ‫واقعا چیز خاصی نیست، مگه نه؟
‫درسته.
‫یهویی، احساسات غیرقابل توصیفی داشتیم.
‫چیه؟
‫بیا بیشتر بیایم اینجا.
‫دیدی، می‌دونستم که خوشت میاد.
‫این به نظر جالب میاد.
‫[نهمین مسابقه رمان اینترنتی]
‫بعضی اوقات یه ارتباط عاطفی جدید
‫یومی رو به مسیر کاملا متفاوتی هدایت می‌کنه.
‫- یومی! ‫- بابا!
‫خب، سوار شو.
‫[ابزارفروشی یومی]
‫عزیزم! یومی اومده. ‫یومی اومده!
‫عزیزم، یومی اومده!
‫مامان، من اومدم.
‫آره، بیا بشین.
‫برو بشین.
‫خدای من، این همه غذا واسه چیه؟
‫عزیزم، بخاری رو بیار نزدیک یومی.
‫- آره! بخاری، بخاری... ‫- ولی من رژیم گرفتم!
‫هی، اگه زیاد رژیم بگیری ‫ممکنه بمیری.
‫بفرما.
‫تا هنوز داغه بخور.
‫مامان، خدایی توی رژیمم!
‫فردا دوباره رژیمت رو شروع کن.
‫بخور دیگه!
‫هی، آروم.
‫داغه.
‫خیلی خوشمزه‌ست؟
‫آره؟
‫خورد و خوراکت خوب بوده؟
‫یومی!
‫بابا، این دفعه دیگه چیه؟ ‫نگو که...
‫همونیه که دوست داری، ‫نون بخارپز!
‫تو رو خدا...
‫مامان و بابا، اگه همینطوری این بلا رو سرم بیارین...
‫آخر سر همه‌شون رو می‌خورم!
‫- چطوره؟ ‫- خوشمزه‌ست!
‫خوشمزه‌ست؟
‫بدون نون بخارپز که زمستون معنایی نداره.
‫همش رو بخور.
‫- این نون بخارپزها محشرن. ‫- بازم بخور.
‫[مدرک رسمی]
‫[جایزه انضباط عالی]
‫مورد اضطراری داریم! ‫انگار مامان می‌خواد سر گفتگویی رو باز کنه!
‫چرا اونو با خودت نیاوردی؟
‫"اون"؟
‫دقیقا منظورت کیه؟
‫پسری که باهاش در ارتباطی. ‫اسمش اوگی بود یا بوگی؟
‫اوگی؟
‫نترسین.
‫منظورش اوگی توی شرکتش نیست،
‫بلکه عشق سابقِ سابقش اوگیه.
‫چون اطلاعات روابط عاطفی‌ای که ‫براش فراهم کردیم...
‫واقعا قدیمیه.
‫اوگی؟ ‫اون که واسه خیلی وقت پیش بود.
‫بیشتر از پنج ساله که از هم جدا شدیم.
‫بیخیال، مگه شما پارسال باهم سفر هم نرفتین؟
‫سفر؟
‫[اوگی - وونگ]
‫تعجبی هم نداره که مامان گیج شده.
‫اون وونگ بود.
‫اوه، درسته! ‫اسمش وونگ بود.
‫خب بعضی وقت‌ها بیارش، ‫حالا اسمش هرچی که هست.
‫از همدیگه جدا شدیم.
‫ولی...
‫تازه دیدم که داشتی تلفنی با یکی حرف می‌زدی.
‫مگه با اون حرف نمی‌زدی؟
‫سالم رسیدم.
‫نه، بابام اومد دنبالم.
‫آره.
‫[کیم من‌سیک، هوانگ یونگ‌سیم]
‫نه، اون یکی دیگه‌ست.
‫یکی دیگه؟
‫- یه نفر دیگه هست؟ ‫- یکی از همکارهامه.
‫اسمش چیه؟
‫تازه بهت گفتم که فقط یکی از همکارهامه!
‫کارت خیلی درسته، عزیزم.
‫الکی برداشت نکن.
‫هی، من که چیزی نگفتم.
‫خب از سر کنجکاوی می‌پرسم... ‫اسمش چیه؟
‫ای بابا...
‫چرا یهو اینا رو در آوردی؟
‫چرا مدارک مدرسه‌ات دستته؟
‫فقط یه خرده اعتماد به نفس نیاز داشتم.
‫اعتماد به نفس؟
‫[جایزه کوشش]
‫ حالا ببینین.
‫این مدرک تحصیلی ثابت می‌کنه که ‫یومی پتانسیل نویسنده شدن رو داره!
‫[گواهی مشارکت]
‫"گواهی مشارکت"؟ ‫مگه "گواهی شایستگی" نبود؟
‫چرا به عنوان "گواهی شایستگی" ‫به خاطرش دارم؟
‫چی داری میگی؟ ‫مگه تا زمانی که همه شرکت کنن
‫اون گواهی رو بهشون نمیدن؟
‫این عجیبه...
‫تو گفتی توی خونه والدینش چیزی داری ‫که نشونمون بدی و...
‫- دلم درد گرفت. ‫- اینقدر نخند!
‫با اینحال، رویای یومی از بچگی ‫نویسنده شدن بود.
‫مطمئنم. دنبالش بگردین. ‫واقعا میگم، باشه؟
‫[نقاط قوت یا علایق: آشپزی] ‫[رویای آینده: سرآشپز بودن]
‫آشپز؟
‫چیه، رویام این بود که وقتی بزرگ شدم ‫آشپز بشم؟
‫من بودم! ‫یومی رویای مثل من شدن رو داشته!
‫جالب اینجاست که تو حتی رویای بچگیش هم نبودی!
‫نویسنده شدن هیچوقت رویای اون نبوده،
‫هیچ جایزه‌ای هم برنده نشده!
‫سلول نویسنده، اصلا تو چی هستی؟
‫بعد داری توصیه می‌کنی که ‫کارش رو ول کنه و...
‫نویسنده شدن رو امتحان کنه؟
‫امکان نداره.
‫صبر کن! ‫بیا عجولانه نتیجه‌ای نگیریم.
‫اون یه زمان رمانی نوشته بود،
‫و وقتی بخونیش دیگه نمی‌خندی.
‫پیداش کردم. ‫"راننده اتوبوس".
‫خودشه! ‫اولین رمانی که یومی نوشته!
‫شاهکار دوران راهنماییش،
‫که پتانسیل بی‌نهایتش رو نشون میده!
‫"راننده اتوبوس"!
‫اوه چی؟
‫خیلی خجالت آوره!
‫واقعا من اینو نوشتم؟
‫وای نه...
‫داستانش رو ببین!
‫اونو محض خنده نوشتی؟
‫و اسمش چی بود؟ ‫راننده اتوبوس؟
‫راننده اتوبوس! ‫حتی توی نوشتن
‫عنوان کتاب هم مهارت نداره. ‫چه وضعشه خدایی؟
‫اینقدر سلول نویسنده رو اذیت نکن!
‫یومی هنوزم موقع نوشتن این ‫خیلی بهش خوش گذشت.
‫[گل رز علی بابا] ‫[میز فوق‌العاده‌ی جادوگر]
‫حداقل اون موقع خوشحال بود.
‫اگه به نوشتن ادامه می‌دادم،
‫تا الان رمان خوبی نوشته بودم.
‫ولی الان دیگه دیره.
‫الو؟
‫سلام، بابی.
‫شام خوردی؟
‫اوه، عجبا...
‫الو؟
‫اوه، چیزی نیست. ‫کجایی؟
‫اومدم بیرون بدوئم. ‫تو چیکار می‌کنی؟
‫یه ناهار مفصل خوردم، بعد شام ‫بعدش هم خوراکی.
‫و فردا هم داریم می‌ریم بیرون ‫نودل سرد بخوریم.
‫وای.
‫باید اقرار کنم که خانواده‌مون کارشون درسته.
‫دلم برات تنگ شده.
‫به گمونم باید تا فردا شب منتظر بمونم؟
‫حتما باید اینطوری رفتار کنی؟
‫- چی؟ ‫- همش فکری تو سرم می‌کاری.
‫می‌دونی، من معمولا اینطوری نیستم.
‫ولی بخاطر تو، کم کم دارم فکر می‌کنم ‫که آدم خاصی‌ام.
‫ولی مگه این چیز خوبی نیست؟
‫لذتش رو ببر، چیه مگه؟
‫و اینقدر هم نگو که نویسنده خوبی‌ام.
‫چون مدام اینو بهم میگی، ‫کم کم رویاهای دست‌نیافتنی به ذهنم می‌رسه.
‫ولی تو نویسنده محشری هستی.
‫نیستم و دیگه هم دیره.
‫باید تا الان شروع کرده بودم،
‫ولی الان دیگه واسه رویاپردازی دیر شده.
‫نویسنده بشم؟ ‫بیخیال.
‫امکان نداره، پس اینقدر هندونه زیر بغلم نذار.
‫باشه؟
‫[تولیدی نودل ده‌هان]
‫- چیکار کنیم؟ ‫- ولی جالبیش اینجاست که...
‫خانم کیم کجاست؟
‫اوه، داره با مدیر بخش ما حرف می‌زنه.
‫توی اتاق جلسه‌ست.
‫پس خانم کیم داره ازدواج می‌کنه ‫یا همچین چیزی؟
‫- چی؟ ‫- حتما داره ازدواج می‌کنه.
‫- با کی؟ ‫- معلوم نیست.
‫ولی از اونجایی که یهو استعفانامه‌اش رو تحویل داد...
‫تفکر تو خیلی قدیمیه!
‫همه که بخاطر ازدواج کردن ‫استعفا نمیدن.
‫مطمئنم که دلایل خودش رو داره.
‫استعفانامه‌اش رو تحویل داده؟
‫- کِی؟ ‫- همین الان.
‫بخاطر همین مدیر بخش داره باهاش حرف می‌زنه.
‫تو می‌دونی که چرا یهویی داره استعفا میده؟
‫- خب... ‫- موندم اتفاقی افتاده.
‫دارم بهت میگم دیگه، داره ازدواج می‌کنه!
‫فکر نکنم.
‫هی، چطور می‌تونی اینقدر مطمئن باشی؟
‫ده دلار شرط می‌بندم که داره ازدواج می‌کنه!
‫نه، نه، نه.
‫کجا رفت؟
‫[استعفانامه]
‫یومی!
‫جریان چیه؟
‫ولی چرا اینقدر یهویی؟
‫از جای دیگه بهت پیشنهاد کار دادن؟
‫نه، مسئله این نیست.
‫پس در خصوص چیزی ازم ناراضی بودی؟
‫وای، نه. ‫قطعا بخاطر این نیست.
‫پس چیه؟ ‫همش یک ساله که به بخش بازاریابی ملحق شدی.
‫چرا؟ ‫از کارمون راضی نیستی؟
‫مسئله این نیست.
‫با خودم گفتم تا دیر نشده ‫وقتشه کاری که دوست دارم
‫رو انجام بدم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام نویسندگی رو امتحان کنم.
‫نویسندگی؟
‫ولی الان هم داری همین کارو می‌کنی، مگه نه؟
‫منظورم تبلیغات‌نویسی نیست.
‫پس چی؟
‫می‌خوام یه رمان بنویسم.
‫چی شده؟
‫بابی.
‫واقعا انجامش دادم.
‫حتی امروز صبح هم گفتی که مطمئن نیستی.
‫گفتم، مگه نه؟
‫بهم گفتی که هندونه زیر بغلت نذارم، ‫منم دیگه چیزی نگفتم.
‫خب کی بود؟
‫اگه من نبودم، کی قانعت کرد؟
‫- من. ‫- من؟
‫نه، خودم.
‫سر دوراهی که گیر کرده بودم، ‫به فکر فرو رفتم.
‫اگه منه 23 ساله که تازه دانشگاه تموم کرده بودم
‫و دنبال کار می‌گشتم، ‫الان منو می‌دید چی فکر می‌کرد؟
‫منی که از کارش استعفا میده ‫تا در سن 33 سالگی رمان بنویسه.
‫از نظرش خیلی رقت‌انگیز می‌شدم، درسته؟
‫واقعا؟
‫واقعا دارم از کارم استعفا میدم ‫تا نویسنده بشم؟
‫تو سن 33 سالگی؟
‫آره.
‫و متاسفم که اینو بهت میگم،
‫ولی ما خونه‌ای به اسم‌مون،
‫یا پس‌انداز زیادی نداریم.
‫شانس موفق شدن‌مون هم خیلی کمه.
‫این غیرمنتظره‌ست.
‫چی؟
‫که همچین جراتی توی وجودم داشتم ‫تا یه همچین کاری انجام بدم.
‫به نظرم این محشره.
‫به نظرت محشره؟
‫آره، محشره.
‫فکر می‌کردم 33 ساله بودن ‫وحشتناک و کسل کننده میشه،
‫ولی بازم جنبه باحالی داره.
‫خدا رو شکر.
‫ظاهراً، خیلی باحاله که هنوزم ‫توی زندگیت نقطه عطف داشته باشی.
‫[پلوپز]
‫بذار یه میکروفون بهت وصل کنم.
‫خیلی‌خب، بیاین مصاحبه رو شروع کنیم.
‫سوال دارم. ‫پس یومی داره کارش رو ول می‌کنه، آره؟
‫بله، درسته.
‫توی فکر نوشتن چیزی هست،
‫که همیشه رویاش رو داشته.
‫دقیقا چی بنویسه؟
‫ببینین، می‌خوام سعی کنم ‫رمانی بنویسم.
‫یه رمان؟
‫یه رمان واقعی؟
‫منظورت رمانیه که توی کتابفروشی فروخته میشه؟
‫یعنی میشی یکی مثل...
‫نویسنده داستان اسباب‌بازی...
‫نه، داستایفسکی؟ ‫واقعا تو؟
‫نه، منو با همچین نویسنده‌های بزرگی مقایسه نکن.
‫ولی به هرحال، آره. ‫منم می‌خوام نویسنده بشم.
‫که اینطور.
‫- وای! ‫- موفق باشی، یومی!
‫از سال دیگه، در کلاس‌های نویسندگی شرکت می‌کنیم،
‫و درحالی که داریم برای مسابقات آماده می‌شیم ‫روی چیزی هم کار می‌کنم!
‫- واقعا برای این آماده شدیم! ‫- خنده‌ام ننداز.
‫نه اینکه خیلی جواب میده!
‫پس تا اون موقع یومی چطور می‌خواد ‫خرج زندگیش رو در بیاره؟
‫خب، این سوال سختیه.
‫ببین، مشکل هم همینه.
‫اوه چیه؟ ‫هیچ برنامه‌ای نداریم؟
‫پس نظر شما درمورد استعفا چیه، سلول خسیس؟
‫لابد زده به سرش! ‫من مخالفم. مخالفت می‌کنم!
‫ما سلول نویسنده رو فقط برای کسب درآمد احیا کردیم،
‫نه اینکه حساب بانکیش رو به فنا بده!
‫ای خائن!
‫نمی‌خواد بگین، اگه برنامه‌اش اینه که ‫با پس‌اندازش سر کنه،
‫پس بهش بگین که خواب دیدی خیر باشه!
‫پس‌انداز؟
‫بله، قصد داریم با پس‌اندازش سر کنیم.
‫چیزی از یو بابی می‌خواین؟
‫اگه یه چیز باشه که ازش می‌خوایم...
‫[سلول اضطراب]
‫خب، می‌خوایم حداقل یه ایراد داشته باشه.
‫اون زیادی بی‌نقصیه ‫و این داره منو مضطرب می‌کنه.
‫آخه چطور یکی می‌تونه همه‌چی داشته باشه؟
‫اصلا منطقی نیست.
‫چطور می‌خوای در خصوص ‫این ارتباط عاطفی جدید عمل کنی؟
‫حالا به این می‌گن یه سوال خوب.
‫می‌بینم که سلول‌هاشون ‫رفیق صمیمی شدن،
‫ولی از الان به بعد، می‌خوام بیشتر...
‫موفق شدی؟
‫نه، تو چی؟
‫نه.
‫پس رستوران جولی مثل همیشه محبوبه.
‫چطور ممکنه طی ده دقیقه تمام میزهاش گرفته بشن؟
‫با اینحال، بیا محض احتیاط ‫اسم‌مون رو توی لیست انتظار بنویسیم.
‫ممکنه یه میز خالی بشه.
‫یا چطوره تو خونه من شام بخوریم؟
‫چی؟
‫یومی، دهنت!
‫خیلی گنده لبخند زدی، الانه که دهنت پاره بشه!
‫تو خونه تو؟
‫آره، چطوره؟
‫خونه من شام بخوریم.
‫- هورا! ‫- هورا!
‫قراره کریسمس رو توی خونه بابی بگذرونیم!
‫یادتونه، مگه نه؟
‫که بابی دفعه قبل چی گفت!
‫دفعه بعد، سریع کارامو میکنم
‫به نظرم اصلا لازم نیست دوش بگیری!
‫بیا اینجا. ‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫حالا گوش کن، عروسک واکنش شماره یک.
‫الان وقتشه که کارت خیلی مهم بشه.
‫- بله! ‫- هرچقدر هم که هیجان‌زده بودی،
‫نباید همونطوری که هست ‫ابرازش کنی!
‫ولی چرا؟
‫مگه صادق بودن خوب نیست؟
‫صادق بودن؟
‫نظرت چیه که خونه من شام بخوریم؟
‫آره! ‫می‌خوام بیام، واقعا می‌خوام بیام!
‫می‌خوام بیام!
‫می‌خوام بیام، می‌خوام بیام!
‫صادق بودن اینطوریه، ‫پس واقعا دلت می‌خواد
‫که اونطوری جلوی بابی بچرخه؟
‫این خیلی باحال نیست، نه.
‫- درست میگم؟ پس کارت رو خوب انجام بده! ‫- باشه!
‫- تو خونه تو؟ ‫- آره.
‫خب، به گمونم می‌تونیم این کارو کنیم.
‫یا هم اگه نمی‌خوای، می‌تونیم رستوران دیگه‌ای بریم.
‫نگاه کنم که دیگه چه رستوران‌های دیگه‌ای ‫توی منطقه هست؟
‫چی؟
‫از پس همچین کار ساده‌ای بر نیومدی؟
‫خیلی ببخشید!
‫حتما خیلی خشک جواب دادم.
‫این خوب نیست.
‫سلول منطقی، بیا اینجا!
‫چی، منو میگی؟
‫برو وضعیت رو حل کن.
‫تو باهوشی، مگه نه؟
‫نه.
‫اگه رستوران جولی نباشه، ‫بقیه رستوران‌ها رو نریم بهتره.
‫- چطور؟ ‫- ما بخاطر...
‫منوی خاص رستوران جولی ‫که فقط در شب کریسمس ارائه میدن
‫داریم سعی می‌کنیم اونجا میز بگیریم!
‫ولی اینکه بخوایم بخاطر پر شدن میزهاشون ‫در کریسمس
‫یه جای دیگه میز بگیریم، ‫برخلاف هدف اول‌مون میشه.
‫قبول نداری؟
‫همچین عقیده‌ای داری؟
‫هی، تازه یه میز خالی شد.
‫فوراً رزروش می‌کنم که یه وقت دوباره پر نشه.
‫- هی... ‫- نه!
‫چیه؟
‫مجبور نیستی...
‫رزروش کنی.
‫چرا؟
‫بیا...
‫به جاش خونه تو شام بخوریم.
‫به نظرم اونجا رو ترجیح میدم.
‫پس باشه.
‫ببخشید، باید برم دستشویی.
‫بابی، دهنت! ‫به نظرت داری چیکار می‌کنی؟
‫پوزخند زدنش رو ببینین.
‫این چه خوشگله.
‫این یکی هم بدک نیست.
‫همه‌چی به بابی میاد، پس...
‫سلول منطقی، میشه بودجه‌مون رو بررسی کنی؟
‫چندتا کراوات واسه هدیه کریسمس بابی انتخاب کردم.
‫از الان به بعد تمامی امور بودجه رو ‫سلول خسیس تایید می‌کنه.
‫پس برو پیش اون.
‫چی؟ سلول خسیس؟
‫حالا که یومی درآمد نداره، ‫باید توی مخارجش صرفه‌جویی کنه.
‫ولی من با اون کنار نمیام.
‫اوه، چیه؟
‫عجب صف طولانی‌ای هم داره!
‫اصلا چرا می‌خواد این همه چیز بخره؟
‫خدایا...
‫تو واسه چی اومدی اینجا؟
‫خب، فقط واسه یه سری خواربار شام امشب.
‫مثل تربچه خشک و ماهی سفیدکولی؟
‫- این صرفه جویانه‌ست. ‫- اضطراری! اضطراری!
‫اضطراری! اضطراری!
‫اضطراری! اضطراری! اضطراری!
‫از سر راه برین کنار!
‫هی! ‫تو فکر کردی کی هستی که صف رو به هم میزنی؟
‫- بیا ته صف! ‫- اضطراری!
‫برای مخارج اضطراری لازم نیست ‫توی صف وایسی، احمق!
‫مخارج اضطراری؟
‫چرا مگه، چیه؟
‫دوباره بگو. ‫چی؟
‫اجاره رو بالا ببرین؟
‫چقدر؟
‫که اینطور...
‫متوجه شدم.
‫خیلی‌خب.
‫بدبخت شدم. ‫حالا چیکار کنم؟
‫واسه کل سال هم بودجه‌بندی کرده بودم...
‫انتظار اینو نداشتم.
‫گم‌شین. همه‌تون!
‫از امروز به بعد در وضعیت اضطراری هستیم!
‫به هیچ‌وجه پولی خرج نمیشه، فهمیدین؟
‫یعنی باید برم کار پیدا کنم؟
‫حداقل یه شغل پاره‌وقت؟
‫حداقل باید یه کار پاره‌وقت پیدا کنه.
‫هیچ درآمدی نداشتن منو مضطرب می‌کنه.
‫پس کِی می‌خواد رمان بنویسه؟
‫مگه از کارش استعفا نداد که ‫تمرکزش رو روی نویسندگیش بذاره؟
‫چطوره سلول نویسنده رو برگردونیم ‫به سینه قبر،
‫که مجبورش کرد الکی استعفا بده؟
‫این کارو کنیم؟
‫آره، بیاین همین کارو کنیم! ‫تا سلول نویسنده باشه
‫یومی سر عقل نمیاد!
‫نویسندگی؟ ‫دقیقا چی بنویسه؟
‫به حساب بانکیش که کمکی نمی‌کنه، مگه نه؟
‫صبر کنین! ‫من یه بار به حساب بانکیش هم کمک کردم.
‫کِی؟
‫اون داستان رو به ایستگاه رادیویی فرستادم،
‫و اون پلوپز رو براش برنده شدم، ‫غیر از اینه؟
‫منم با نویسندگی برنده چیزی شدم!
‫[شکستنی است] ‫[با احتیاط باهاش کار کنید]
‫منم به نوعی دارم کمک میدم.
‫آره، درسته! ‫اون پلوپز.
‫پاک یادم رفته بود.
‫خیلی‌خب!
‫بیاین اونو بفروشیم.
‫با فروختن اون پلوپز
‫پول هدیه کریسمس بابی رو جور می‌کنیم!
‫[بازار کاروت]
‫فروشی: یک دستگاه پلوپز نو.
‫کاملا نوئه و تا به حال استفاده نشده.
‫120 دلار می‌فروشم، لطفا سوالی داشتید ‫بهم پیام بدید.
‫توی بازار نوش 140 دلاره، ‫پس قیمت منطقی‌ای زدم، درسته؟
‫[فروشی: یک دستگاه پلوپز نو]
‫[کاملا نوئه و تا به حال استفاده نشده.
‫120 دلار می‌فروشم، لطفا سوالی داشتید ‫بهم پیام بدید.]
‫هدیه‌ای که توی فکر خریدنش برای بابی‌ام 120 دلاره، ‫پس عالی شد.
‫البته اگه زود فروش بره.
‫پلوپز هنوز موجوده؟
‫اینجا رو! چه زود.
‫بله، هنوز موجوده.
‫کاملا نوئه و هنوز توی کارتنه.
‫همون مدلیه که دنبالش بودم، ‫پس می‌خوام بخرمش.
‫یوهو!
‫ولی من یه دانشجوئم و از لحاظ مالی دستم تنگه.
‫به نظرت می‌تونی به قیمت صد دلار ‫بهم بفروشی؟
‫اوه، چی؟
‫خب، منم بیکار شدم ‫بنابراین جای چونه زدن نداره، شرمنده.
‫پس 110 دلار چطوره؟ ‫خودم میام دنبالش.
‫شوخیت گرفته؟
‫ببخشید، نه.
‫نه.
‫شاید بهتره سریع بفروشمش بره.
‫اگه خودت بیای دنبالش، ‫می‌تونم پنج دلار کمتر بفروشمش.
‫بفرما، دارم دست و دل‌بازی نشون میدم.
‫من اهل بیرون شهرم، پس ده دلار کم کن.
‫ده دلار لطفا؟
‫عجبا، شوخیت گرفته؟
‫می‌دونی، تنها در صورتی که توی کره زندگی کنی ‫می‌تونی این پست رو ببینی.
‫خیلی ببخشید، نه.
‫این برنامه فقط مخصوص افراد توی منطقه‌تونه!
‫زود باش دیگه، فقط ده دلار کم کن!
‫نمیشه، شرمنده.
‫فراموشش کن، بین‌بوی.
‫این همه چونه واسه ده دلار؟ ‫ولم کن بابا.
‫به تو نمی‌فروشمش.
‫بفرمایین.
‫میشه برام کادوش کنین؟
‫البته. ‫هدیه کریسمسه، آره؟
‫بله.
‫123 دلار میشه.
‫خدمت شما.
‫شاید بهتر بود ده دلار کمتر ‫به بین‌بوی می‌فروختمش.
‫بعد از اون هیچکس پیام نداده.
‫بابی، تازه از اتوبوس پیاده شدم. ‫کجا برم؟
‫اگه بگی کجایی، خودم میام پیشت.
‫خودم میام دنبالت.
‫اوه نه، لازم نیست.
‫فقط بگو کجایی و...
‫- یومی. ‫- وای خدا!
‫اوه، چی؟ ‫کِی رسیدی؟
‫فکر می‌کردم که اتوبوست تا الان دیگه رسیده باشه.
‫نه. این مجاز نیست. ‫نه!
‫یومی از اینجور کارها خوشش نمیاد.
‫می‌دونی، اینکه منتظرش بمونه و از این کارها.
‫از اینجور کارها خوشش نمیاد، ‫چون زیاده‌رویه!
‫اوه، چی؟
‫چرا همچین حس خوبی داره؟
‫میگه حس خوبی داره. ‫حتی آسمون هم صورتی شده.
‫ولی این عجیبه.
‫یومی هیچوقت از اینجور کارها خوشش نیومده.
‫سردت نیست؟ ‫چیزی دور گردنت نیست.
‫اصلا سردم نیست. ‫واقعا نمی‌خواد.
‫واقعا لازم نیست...
‫تا قنادی باید کمی پیاده بریم.
‫وقتی پالتو یا شال گردنش رو ‫براش در میاره...
‫به نظر یومی خجالت‌آور میاد ‫و بدش میاد!
‫یه جورایی...
‫خیلی از این خوشم میاد.
‫میگه خوشش میاد!
‫تازه خیلی!
‫اصلا شده چیزی رو درست بگی؟
‫این یومیـه که عوض شده.
‫- اونو بده من. ‫- ولی این مال منه!
‫از ادکلن‌ تند بدش میاد؟
‫صد در صد مطمئنم!
‫واقعا بدش میاد!
‫خیلی بوی خوبی میده.
‫بوی ادکلنت رو از روی شال‌گردنت حس می‌کنم.
‫و واقعا خوشبوئه.
‫اوه، جدی؟
‫[نه . نه]
‫می‌بینم که یومی یه خرده عوض شده.
‫اوه، حالا هرچی!
‫اون یکی خوشگله. ‫به نظر خوشمزه هم میاد.
‫ولی اون یه کیک موکاست.
‫دقیقا. منم قهوه موکا دوست دارم.
‫ولی تو موکا دوست نداری.
‫نه، به نظرم مشکلی نداره.
‫می‌خوام امتحانش کنم.
‫این روزها یومی از همه‌چیز بابی خوشش میاد.
‫نمی‌فهمی؟
‫تو فکر بودم که کیک توت‌فرنگی رو بگیرم.
‫نه، می‌خوام کیک موکا رو امتحان کنم.
‫پس بیا کیک موکا رو بگیریم، لطفا؟
‫زود باش دیگه!
‫باشه.
‫پس لطفا کیک موکا رو بهمون بدین.
‫حتما.
‫پلوپز هنوز موجوده؟
‫هنوز می‌خوایش؟
‫صبر کن.
‫آره، هنوز موجوده.
‫میشه امروز بیام دنبالش؟
‫امروز؟
‫به جای امروز، فردا چطوره؟
‫فردا نمی‌تونم، باید همین امروز باشه.
‫اوه، چی؟
‫واقعا داره پررو میشه. ‫اصلا ولش کن، می‌تونه فراموشش کنه.
‫همین امروز بفروشش، یومی. ‫به فکر پولش باش!
‫تنها در صورتی که بتونی قبل از ساعت هفت بیای.
‫پس تا ساعت 6 و نیم میام.
‫باشه.
‫120 دلار.
‫اگه خودت بیای دنبالش، ‫پنج دلار کم می‌کنم.
‫کجا ببینمت؟
‫جلوی مرکز خرید جولی در منطقه باکسوک‌دونگ.
‫شمع هم می‌خواین؟
‫یومی، به نظرت شمع هم لازم داریم؟
‫نه. ولی بابی،
‫تو جلوتر برو. ‫من باید یه سر تا خونه‌ام برم.
‫- الان؟ ‫- آره، یه کاری هست که
‫باید انجام بدم، ولی خیلی طولش نمیدم.
‫یومی، چطوره منم باهات بیام؟ ‫خودم می‌رسونمت.
‫نه! ‫بیا اجازه ندیم ما رو در دست‌تنگی ببینه، یومی.
‫نه، خیلی طولش نمیدم. ‫حتی 30 دقیقه هم نمیشه.
‫می‌بینمت.
‫بین‌بوی، بین‌بوی... ‫این همه روز رو ول کردی،
‫گیر دادی که...
‫روز کریسمس بیای دنبالش؟
‫با اینحال، این خوبه.
‫حداقل دیگه فروخته شد!
‫یه هودی خاکستری پوشیدم.
‫هی! اونجاست. ‫هودی خاکستری.
‫ببخشید.
‫بخاطر پلوپز اومدی؟
‫تو بین‌بوی نیستی؟
‫ببخشید.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[باغ ایفل]
‫[یومی]
‫[استعفانامه]
‫چطوری؟
‫یومی!
‫تو چی؟ ‫خودت خوبی؟
‫من...
‫می‌خوای بریم قهوه بخوریم؟
‫سلام.
‫حالش خوبه؟
‫منظورم یومیه.
‫بله.
‫پشیمونم. ‫که غرورم رو زیر پا نذاشتم.
‫به نظرت میشه یه دقیقه ببینمت؟
‫همینجا منتظر می‌مونم تا بیای پایین.