‫[معجزه]
‫من...
‫همین هفته از اینجا میرم.
‫از اینجا میری؟
‫آره.
‫چرا؟
‫بخاطر اینه که
‫بحث ازدواج رو پیش کشیدم؟
‫بیا دفعه بعد راجع‌بهش حرف بزنیم.
‫بریم، هوا سرده.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫یومی.
‫واقعا بخاطر اینه که...
‫این روزها خیلی از خودم شرمسار بودم.
‫منم غرور دارم، می‌دونی.
‫حرفی که الان راجع‌به نقل‌مکان زدم ‫رو جدی نگفتم.
‫منم دوست دارم با تو باشم. ‫پس چرا باید بخوام از اینجا برم؟
‫جدی میگم.
‫واقعا میگم.
‫چی بگیریم؟
‫طعم اصلی‌شون خوبه ‫و همینطورم شکلاتیه.
‫درک نمی‌کنم که چرا مردم برای خوراکی صف می‌کشن.
‫به نظرت وقت تلف کردن نیست؟
‫پس بریم یه چیز دیگه بگیریم؟
‫ولی،
‫الان دیگه یه جورایی مشتاقشم،
‫چون حتما باید خوشمزه باشه، درسته؟
‫بی‌صبرانه منتظرم که امتحان کنم!
‫پس منظورت این بود؟
‫آره!
‫من یه جور دیگه فکر کردم.
‫پس من طعم اصلی‌شون رو می‌گیرم ‫و تو شکلاتیه رو بگیر.
‫خوشمزه‌ست، مگه نه وونگ؟
‫خیلی!
‫وای، کیم یومی باز یه انتخاب محشر کرد!
‫مگه نه؟ ‫محبوبیت مکان‌های محبوب دلیلی داره خب!
‫طعم اصلی‌شون رو هم امتحان کن.
‫خوشمزه‌ست؟
‫تو هم این یکی رو امتحان کن. ‫بیا.
‫نظرت چیه؟ ‫خیلی خوبه، درسته؟
‫وونگ، خوب بود که بعد از مدت‌ها ‫رفتیم سر قرار.
‫چوروها ارزش صبر کردن رو هم داشتن.
‫بگذریم، باید خسته باشی.
‫شب بخیر و خواب‌های خوب ببینی!
‫آره، به منم خوش گذشت.
‫هوا خیلی خوب بود، کاش دوربینم رو آورده بودم.
‫راستی، اون چورو فروشی رو جستجو کردم،
‫و همونطور که گفته بودی ‫واقعا محبوبه!
‫و 15 دقیقه هم زمان زیادی واسه منتظر موندن نبود.
‫لابد بخاطر کل روز راه رفتن ‫پاهات خسته شدن.
‫تخت بخواب، فردا صبح میام.
‫شب بخیر، یومی.
‫تو چت شده، وونگ؟
‫فکر کنم...
‫یه مدت وقت می‌خوایم تا به خودمون فکر کنیم.
‫نه، نمی‌خوام.
‫- چی؟ ‫- نمی‌خوام، نه!
‫بیا این کارو نکنیم، یومی. ‫لطفا؟
‫- وونگ... ‫- یومی، من...
‫روی پیام دادنم کار می‌کنم. ‫حداقل سه خطی پیام میدم،
‫و کلی شکلک هم بهش اضافه می‌کنم!
‫پس لطفا... ‫لطفا؟
‫قول میدم بهتر باشم، پس لطفا این حرف رو نزن. ‫خواهش می‌کنم!
‫نه...
‫هی! پاشو.
‫حالت خوبه؟
‫چرا میگی نه و لطفا؟
‫- چی؟ ‫- خوابت برده بود، مگه نه؟
‫وای، لابد بدجور خسته بودی.
‫منم دارم می‌میرم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫بیا امروز ول کنیم بریم خونه.
‫نمی‌تونن بخاطر اینکه اینو امروز تموم نکردیم ‫اخراج‌مون کنن، درسته؟
‫پس بیا بریم. ‫پالتوت رو بردار.
‫پس می‌بینمت.
‫چرا اینقدر هوا سرده؟
‫یا خدا.
‫یه نون بخارپز لطفا.
‫حتما، 70 سنت میشه.
‫[نون بخارپز خوشمزه: دونه‌ای 70 سنت]
‫[نون بخارپز جولی]
‫[نون بخارپز جولی: ‫دوتا جعبه 20تایی به قیمت 11 دلار]
‫حالا بذار ببینم.
‫هر دونه نون میشه 27 سنت!
‫یعنی به ازای هر نون،
‫43 سنت صرفه‌جویی می‌کنیم، پس...
‫در یک سال میشه...
‫وای!
‫فکر کنم الان یه کشف بزرگ کردم!
‫بیا خودمون بپزیم‌شون!
‫می‌خوام تو خونه نون بخارپز داغ درست کنم...
‫در این حد دیگه پولمون می‌رسه، مگه نه؟
‫800 دلار؟
‫نمی‌خرمش، نه.
‫اوه، چیه؟
‫بخارپز؟
‫تو فکری یکی بخری؟
‫فقط دارم نگاهشون می‌کنم.
‫هی، چرا می‌خوای از اینا بگیری؟
‫اگه نمی‌دونی،
‫باید بگم که مردم برای نون بخارپز ‫از پلوپز استفاده می‌کنن.
‫پلوپز؟
‫نرم و آب‌دار بخارپزشون می‌کنن!
‫تو خونه‌ات پلوپز که داری، مگه نه؟
‫نه، ندارم.
‫پلوپز نداری؟
‫[پلوپز]
‫پلوپز...
‫پلوپز هم خیلی گرونه.
‫ولی واقعا منطقیه که وقتی به ندرت آشپزی می‌کنیم ‫فقط بخاطر نون بخارپز
‫پلوپز بخریم؟
‫از طرفی، پس می‌خوایم با حقوق‌مون چیکار کنیم، درست میگم؟
‫بدهی‌مون رو می‌دیم.
‫درسته، بدهی‌مون رو می‌دیم.
‫درسته! ‫چقدر برای مواقع ضروری کنار بذاریم؟
‫درحال حاضر، صد دلار می‌تونیم خرج کنیم.
‫واقعا؟
‫پس دنبال یه پلوپز دست دوم بگردیم؟
‫هوا سرده.
‫چیکار می‌کنی که همش سرت توی گوشیه؟
‫تو فکر خریدن یه پلوپزم.
‫انگار می‌تونم با صد دلار یه دست دوم خرم.
‫هی. نون‌ها رو بخر بره. ‫بخارپز شده بخرشون!
‫گرون که نیستن.
‫یعنی حتما باید این همه به خودت زحمت بدی ‫و یه پلوپز بخری؟
‫حتی اگه در نهایت دست دوم بخرم، ‫بازم باید بخرم.
‫چرا؟
‫چون دلم می‌خواد.
‫ولی چرا دلت می‌خواد؟
‫چون سرگرمی دیگه‌ای توی زندگیم ندارم.
‫چرا؟
‫هی، این یکی به نظر خوب میاد.
‫[فروشی: یک دستگاه پلوپز نو]
‫پلوپز هنوز موجوده؟
‫بله، هنوز موجوده.
‫کاملا نوئه و هنوز توی کارتنه.
‫همون مدلیه که دنبالش بودم، ‫پس می‌خوام بخرمش.
‫اگه بگم دانشجوئم ارزون‌تر میده؟
‫واقعا سر خریدن این پلوپز جدی‌ای، مگه نه؟
‫چرا بهش نمیگی بچه دبیرستانی هستی؟
‫مطمئنم که اونوقت دست و دلباز رفتار می‌کنه.
‫- هی، وایسا! ‫- اوه، عجله کن.
‫ولی ولی من یه دانش‌آموزم و از لحاظ مالی دستم تنگه.
‫به نظرت می‌تونی به قیمت صد دلار ‫بهم بفروشی؟
‫خب، منم بیکار شدم
‫بنابراین جای چونه زدن نداره، شرمنده.
‫پس 110 دلار چطوره؟ ‫خودم میام دنبالش.
‫ببخشید، نه.
‫مذاکره موفقیت‌آمیز نبود.
‫چی؟ بیشتر سعی کن.
‫بهانه "دانش‌آموز بودن" هم شکست خورد.
‫فروشنده بیکاره.
‫چی؟ بیکاره؟
‫مذاکره کردن با افراد بیکار ‫نبردیه که نمیشه درش پیروز شد.
‫120 دلار. اگه خودت بیای دنبالش، ‫می‌تونم پنج دلار کمتر بفروشمش.
‫لعنتی. چقدر خسیسه.
‫داره عصبیم می‌کنه.
‫هی!
‫ببخشید.
‫بس کن، باشه؟
‫پلوپز خونه مامانم که دیگه استفاده نمی‌کنه
‫رو بهت میدم.
‫- لازمش ندارم. ‫- نه، لازمش داری.
‫تا زمانی که نون بخارپز کنن ‫لازم داری، درسته؟
‫نه، دیگه مشکل این نیست.
‫به هر قیمتی که شده ‫باید این پلوپز رو بخرم.
‫دوباره شروع کرد.
‫خدایی از دست این یارو خسته شدم!
‫پس پلوپز رو به قیمت 115 دلار می‌خرم.
‫پنج دلار دیگه رو هم همونجا چونه می‌زنم.
‫من یکم میرم بیرون.
‫کجا داری میری؟
‫- میرم دنبال پلوپزه. ‫- هی، وونگ.
‫خجالت‌آور نیست کسی رو نداری که
‫در شب کریسمس ببینیش؟ ‫حتما باید بری پلوپزه رو بگیری؟
‫- آره. ‫- چی، یعنی واقعا می‌خوای...
‫شب کریسمس این کارو کنی، آره؟
‫خدایا، داره بیشتر میره روی مخم.
‫نه. یا نکنه قرار داره؟
‫داره برف میاد.
‫و شب کریسمس هم هست.
‫وونگ شب کریسمس پارسال چیکار می‌کرد؟
‫اصلا لازمه بپرسی؟ ‫پیش یومی بود.
‫ولی کریسمس امسال، یومی‌ای درکار نیست.
‫و خونه‌ای هم نداریم.
‫پول هم نداریم.
‫ببخشید.
‫[هشدار: شکستنی می‌باشد]
‫پس بین‌بوی تویی؟
‫چه تصادفی.
‫این چطور ممکنه؟
‫درسته.
‫آخه چطور...
‫تو چیزی که من واسه فروش گذاشته بودم ‫رو انتخاب کردی؟
‫واقعا.
‫هیچوقت انتظار نداشتم که دوباره اینطوری ببینمت.
‫درسته.
‫در چه حالی؟
‫خوبم.
‫روبراهم.
‫تو چی؟
‫من؟
‫حالت خوبه؟
‫در سلامت به سر می‌بری؟
‫واسه من، خب... ‫بالا و پایین‌هایی داشتم.
‫ولی داستانش طولانیه.
‫اتفاقی افتاده؟
‫یه خرده.
‫الان دیگه موهات بلندن.
‫آره.
‫از یه اندازه بودن همیشگی موهام خسته شده بودم.
‫نظرت چیه؟
‫عالی شدی.
‫بهت میاد.
‫موی کوتاه هم به تو میاد.
‫بگذریم، چه تصادفی بهم برخورد کردیم.
‫واقعا.
‫چه تصادفی بود.
‫این...
‫عین یه معجزه می‌مونه.
‫چطوره به جای اینکه توی سرما وایسیم ‫بریم یه قهوه بگیریم و صحبت کنیم؟
‫حتما.
‫بریم.
‫بیا، اینو بده من بیارم.
‫معمولا یومی اینطوری برخورد می‌کرد.
‫مگه نه؟
‫[هشدار: شکستنی می‌باشد]
‫هی!
‫واقعا پلوپزه رو خریدی؟
‫آخر سر چقدر بابتش پول دادی؟
‫سر چونه زدن موفق شدی؟
‫واقعا باور کرد که دانش‌آموزی؟
‫پس بین‌بوی تویی؟
‫چه تصادفی.
‫این چطور ممکنه؟
‫آره،
‫عجب دنیای کوچیکی.
‫در چه حالی؟
‫خوبم.
‫بیا، اینو بگیر.
‫اوه حتما، بدش من.
‫الان دیگه موهات بلندن.
‫واقعا ببخشید، ولی دیگه باید برم.
‫درسته. ‫باید پولت رو بدم.
‫یه لحظه.
‫بیا. 120 دلار.
‫باید پنج دلار بهت پس بدم، درسته؟
‫نه، نمی‌خواد.
‫ولی چرا؟ ‫ما سر 115 دلار توافق کرده بودیم.
‫آره، ولی عیب نداره.
‫نه، خوبم داره.
‫این مبلغیه که سرش توافق کرده بودیم.
‫بیا.
‫واقعا لازم نیست.
‫واقعا مجبوری...
‫پس امیدوارم از پلوپز خوشت بیاد.
‫فعلا خدافظ.
‫یومی حق داره اینطوری رفتار کنه.
‫آره، کاملا حق داره.
‫وونگ هم اونطوری بود، مگه نه؟
‫اونم وقتی به یومی پشت کرد، ‫رفتارش سرد بود.
‫ناامید کننده‌ست،
‫ولی درک می‌کنم.
‫[چطور با تو روبه‌رو بشم]
‫سلام!
‫- سلول عشق! ‫- سلول عشق!
‫شب کریسمس تو خونه بابی!
‫می‌دونم که همه‌تون چقدر صبر کردین ‫و برای این روز آماده شدین.
‫و امروز بالاخره همون روزه!
‫لباس امروز یومی هم حرف نداره!
‫اون صدای چیه؟
‫وضعیت اضطراری! ‫وضعیت اضطراری!
‫وونگ پیداش شده!
‫ولی چرا وونگ باید الان پیداش می‌شد؟
‫این یه وضعیت اضطراریه! ‫همگی آروم باشین،
‫و روی تپه جمع بشین.
‫- جریان چیه؟ ‫- این چه وضعشه...
‫اوه، چیه؟ ‫جریان چیه؟
‫می‌دونم که این همه‌تون رو غافلگیر کرده،
‫ولی باید تصمیم بگیریم که ‫چه برخوردی با وونگ داشته باشیم.
‫گستاخانه یا مودبانه؟
‫فقط یه لحظه واسه تصمیم گرفتن وقت داریم!
‫همگی، درست فکر کنین!
‫اینجاست که مهمه.
‫از الان دارم بهت هشدار میدم، ‫بهتره تو همچین لحظه حیاتی‌ای
‫چرت و پرت ازت نشنوم!
‫معلومه که نه! ‫اگه دیگه مراقب نباشیم، ممکنه سعی کنه
‫همینجا و همین الان چونه بزنه!
‫حتی ممکنه پنج دلار دیگه تخفیف بخواد!
‫پس چشم‌هاتون رو خوب باز کنین!
‫یعنی تا حالا نشده که آدم رو ناامید کنی.
‫چطور ممکنه تو همچین روزی
‫و تو همچین جایی دوباره همدیگه رو ببینن؟
‫این چطور ممکنه؟
‫تعجبی هم نداره که سر فروختن پلوپز ‫خیلی اشتیاق نداشتیم!
‫با اینحال، نباید اجازه بدیم که این اتفاق ‫تو همچین روزی حالش رو خراب کنه.
‫یه رفتار گرم و مودبانه انتخاب درستیه.
‫گرم؟ مودبانه؟
‫یادت رفته آخرین لحظاتی که باهم بودن ‫چطوری بود؟
‫آروم باش، سلول غرور.
‫الان وقت عصبانی شدن نیست.
‫بچه‌ها!
‫چطوره برای کمک به این روی بیاریم؟
‫راهنمایی در خصوص برخورد با عشق سابق‌تان.
‫توی کتابخونه پیداش کردم!
‫بذار ببینم.
‫"وقتی در موقعیتی قرار می‌گیرین که
‫نمی‌تونی از عشق سابقتون اجتناب کنین، ‫همه‌چیز رو به سلول منطقی بسپارین".
‫من؟
‫همونطور که فکر می‌کردم، من تنها سلولی‌ام که ‫از پس همچین مأموریت‌های مهمی برمیاد!
‫نوشته که تو بهترین سلول برای این کار هستی،
‫چون نحوه گفتارت اصلا دوستانه نیست.
‫ظاهراً، تا زمانی که طبق شعارت عمل کنی ‫همه‌چیز باید حل بشه!
‫شعار من؟
‫ولی شعار من اینه:
‫"ساده و کوتاه نگهش دار".
‫در چه حالی؟
‫خوبم.
‫بیا، اینو بگیر.
‫آفرین، یومی! ‫فقط باید همینطوری ادامه بدی.
‫ساده و کوتاه نگهش دار، ‫بدون درگیر کردن احساسات.
‫باید پنج دلار بهت پس بدم، درسته؟
‫نه، نمی‌خواد.
‫ولی چرا؟ ‫ما سر 115 دلار توافق کرده بودیم.
‫آره، ولی عیب نداره.
‫نه، خوبم داره.
‫این مبلغیه که سرش توافق کرده بودیم.
‫بیا.
‫واقعا لازم نیست.
‫میگه لازم نیست!
‫بیا پول رو بذاریم توی جیب‌مون، یومی!
‫پنج دلار... ‫باهاش میشه دو بسته جوانه ماش خرید!
‫به نظرت الان چی مهمه؟
‫من خیلی جون کندم تا بیام بالا!
‫پس امیدوارم از پلوپز خوشت بیاد.
‫خیلی‌خب، چطوره؟ ‫کوتاه، ساده و خونسرد برخورد کردیم.
‫ولی بخاطر اینه که موهاش رو کوتاه کرده؟
‫وونگ خیلی به نظر داغون میاد.
‫و بخاطر همین هم خیلی خفن‌تر شده.
‫قبلا اصلا تو خونه‌اش غذا نمی‌پخت.
‫پس چرا پلوپز خرید؟
‫چرا؟ چرا؟
‫و اصلا چرا امروز؟
‫اوه، از کجا معلوم.
‫مطمئنم که دلایل خودش رو داره.
‫بیا به اون فکر نکنیم.
‫[فروش 50 درصد تخفیفی کریسمس]
‫با اینحال، چرا به نظر لاغر میومد،
‫انگار زندگی به کامش نیست؟
‫نه بابا. ‫خودش گفت که همه‌چی روبراهه.
‫صبر کنین، وایسین!
‫یادتون میاد؟
‫پوستری که سعی کردیم واسه وونگ پس بفرستیم!
‫[برگشت خورده به فرستنده: در محل حضور نداشت]
‫چرا برگشت خورده؟
‫اون پوستر برامون برگشت خورده بود.
‫قطعا یه مشکلی وجود داشت!
‫دفترشون رو جابه‌جا کردن؟
‫بله، اون موقع فکر کردیم که جابه‌جا شدن.
‫ولی اگه دلیل دیگه‌ای داشته چی؟
‫چه دلیل دیگه‌ای؟
‫[ایمرویی]
‫آخرین روزمون در استودیوی عزیزمون.
‫اون یه جابه‌جایی ساده نبود.
‫اسم شرکت رو جستجو کن ‫و ببین آدرس جدید داره.
‫[استودیوی اس‌ال‌وی تعطیل شده است]
‫تعطیل شده؟
‫تعطیل شده؟ چرا؟
‫اصلا لازمه که بپرسی؟ ‫یادت نمیاد
‫که حتی مجبور شد خونه‌اش رو بفروشه ‫تا پول دستش بیاد؟
‫چون نمی‌تونستن سرپا نگهش دارن ‫تعطیلش کردن.
‫نه! مطمئنم که یادم میاد گفت ‫یه قرارداد بزرگ بستن.
‫یه پروژه بزرگ بهم پیشنهاد دادن.
‫واقعا؟
‫منم از این فرصت غیرمنتظره جا خوردم.
‫واقعا انتظارش رو نداشتم.
‫حتی پُزش رو هم می‌داد، ‫اونم با افتخار.
‫- درسته. منم شنیدم. ‫- آره.
‫پس چرا باید تعطیل بشن؟
‫اخیراً اتفاقی براش افتاده؟
‫خیلی‌خب، اجازه بدین نتیجه‌گیری‌هایی انجام بدم.
‫با دقت تاریخ رو نگاه کنین!
‫روزی که یومی از وونگ جدا شد ‫17ام جولای بود.
‫و روزی که لوئی این پست رو گذاشته ‫24 جولای بوده.
‫این کلا یک هفته بعدشه!
‫[فقط یک هفته اختلاف]
‫به عبارتی دیگه، بعد از اینکه ادعا کردن ‫قرارداد بزرگی بستن،
‫طی یک هفته شرکت رو تعطیل کردن.
‫یعنی میگی که وونگ بهمون دروغ گفته؟
‫ولی چرا؟
‫به شهادت سلولی که وونگ رو خوب می‌شناسه ‫نیاز داریم.
‫سلول عشق!
‫خب...
‫وونگ آدم شوخی بود و خیلی شوخی می‌کرد.
‫عاشق جوک خوب بود ‫و وقتی اوضاع جدی می‌شد بدش میومد.
‫منظورت اینه که وونگ
‫همیشه آدم شادی بود، آره؟
‫دقیقا که نه.
‫اون آدمی بود که هیچوقت جنبه تاریکش رو نشون نمی‌داد.
‫فقط می‌خواست چیزهایی رو نشون یومی بده
‫که خودش می‌خواد.
‫"وقتی صحبت ازدواج رو پیش کشید،
‫وونگ نمی‌تونست چیزی بگه.
‫چون نمی‌خواست فقیر بودنش رو نشونش بده".
‫اینقدر این چیزها رو ننویس!
‫با همه‌تونم، بس کنین. ‫اینقدر به اون فکر نکنین، باشه؟
‫تو هم همینطور!
‫چرا بعد از این همه زمان ‫داری همچین چیزی رو پیگیری می‌کنی؟
‫الان فهمیدن حقیقت هیچی رو عوض نمی‌کنه!
‫یومی دیگه از وونگ جدا شده، یادتونه که؟
‫ما تمام تلاش‌مون رو کردیم.
‫اصلا کاری هست که یومی براش نکرده باشه؟
‫تنها کاری که براش انجام ندادم...
‫"حالا که تمام لحظات سخت رو پشت سر گذاشتیم،
‫فقط لحظات خوب در انتظار ما هستن.
‫پس بیا شاد باشیم".
‫این بود که وقتی بیشتر از همیشه بهم نیاز داشت،
‫کنارش نبودم.
‫اوه، درسته. ‫یومی گفت که پیتزا رو درست می‌کنه.
‫باید سریعا اینو خرابش کنم.
‫پس چرا اینقدر طولش داده؟
‫[اتوبوس شهری]
‫[ایستگاه اتوبوس دهکده هویندول]
‫[بابی]
‫سلام، بابی. ‫تازه از اتوبوس پیاده شدم.
‫بچه‌ها، بابی منتظر یومیه.
‫شب کریسمس تو خونه بابی!
‫یادتونه که چقدر منتظر این روز بودیم؟
‫ولی آب و هوای یومی خیلی عالی نیست،
‫اگه همه‌مون بتونیم قوّت‌مون رو ‫روی همدیگه بذاریم...
‫آره! ‫بیاین قوّت‌مون رو روی همدیگه!
‫- چرا فقط شما سه‌تا اومدین؟ ‫- آره، فقط سه نفریم.
‫بقیه کجا رفتن؟
‫همه‌شون رفتن خونه.
‫از وقتی که با وونگ برخورد کردیم ‫هوا ابری شده بود،
‫و حالا که داره بارون میاد ‫همه رفتن خونه.
‫کدوم مهمونی توی این هوا؟
‫- بچه‌ها! ‫- من که حوصله‌اش رو ندارم.
‫بچه‌ها، وایسین! ‫صبر کنین، اینطوری نمیشه. نرین!
‫کجا می‌رین؟
‫به نظرت فقط ما چهار نفر ‫می‌تونیم اوقات خوشی
‫با بابی داشته باشیم؟
‫شاید...
‫نه! باید توانایی‌هامون رو روی همدیگه بذاریم، ‫حتی اگه خودمون تنها باشیم!
‫- چی؟ ‫- ترسوندیم.
‫باید شاد باشیم!
‫بیاین تحمل کنیم، بچه‌ها!
‫بزن بریم، یومی!
‫- بزن بریم، یومی! ‫- بزن بریم، یومی!
‫به زودی می‌رسم.
‫بیام دنبالت؟
‫نه، نمی‌خواد زحمت بکشی.
‫خیلی طولش نمیدم.
‫صبر کن. ‫پس هنوزم نزدیک فروشگاه شبانه‌روزی هستی، آره؟
‫فروشگاه شبانه‌روزی؟
‫آره.
‫پس میشه یکم شکر بگیری؟ ‫شکر تموم کردیم.
‫باشه.
‫منظورت شکر سفیده دیگه، درسته؟
‫خیلی‌خب، خدافظ.
‫این اولین کریسمس اون با بابیـه.
‫بیاین خاطرات خوبی بسازیم، بچه‌ها.
‫معلومه که باید این کارو کنیم!
‫منم مشتاقم که ببینم بابی واسه یومی چی گرفته!
‫برق قطع شد؟
‫چرا یهو اینطوری شد؟
‫منم یه خرده ترسیدم.
‫همگی، نزدیک هم بشین. ‫این یه جورایی ترسناکه.
‫ولی شما کنجکاو نیستین؟
‫- دست‌هات رو بذار روی سرت! ‫- سلول احساساتی.
‫چون من نمی‌تونم از فکر...
‫وونگ در بیام.
‫ولی خودت بودی که گفتی ‫بیاین بهش فکر نکنیم.
‫بازم...
‫نمی‌تونم از فکرش در بیام!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بیا حداقلش کریسمس رو بهش تبریک بگیم.
‫آخه وضعیتش خیلی بدتر از قبل شده.
‫بیخیال.
‫ولی ما خبر نداشتیم ‫و این همه مدت ازش بدمون میومد.
‫ولی وقتی بهم نمی‌گفت ‫چطور باید می‌دونستم؟
‫به نظرم اون موقعی خیلی باهاش سنگدلانه رفتار کردیم.
‫آخه شب کریسمسه، مگه نه؟
‫فراموشش کن. ‫ما که شماره وونگ رو پاک کردیم، یادته؟
‫می‌دونم که هنوزم شماره رو حفظی!
‫نه، نیستم. ‫یادم رفته.
‫می‌تونیم توی برنامه بهش پیام بدیم.
‫حالت خوبه؟
‫تو خیلی رقت‌انگیزی، وونگ.
‫- چی؟ ‫- بسه دیگه، باشه؟
‫دیگه آبرویی برات نمونده.
‫آخه بعد از این همه مدت ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫ببین، وونگ. ‫اصلا نمی‌فهمم چی میگی.
‫چیه، به این زودی داری میری؟
‫فردا می‌بینمت.
‫وونگ، پلوپزت رو نمی‌بری؟
‫درسته! ‫امروز صبح، سه‌یی...
‫وونگ؟ ‫امروز کارت تموم شده، آره؟
‫بعداً میای خونه‌ام نوشیدنی بخوریم، درسته؟
‫لوئی هم گفت که میاد.
‫عشقم هم میگه می‌خواد ببینتت.
‫واسه امشب برنامه دارم.
‫جدی؟
‫آره، دارم.
‫ببخشید.
‫که اینطور. ‫پس باشه.
‫[درها درحال باز شدن می‌باشند]
‫کریسمس مبارک.
‫[درها درحال بسته شدن هستند]
‫[مراقب دست‌هایتان باشید]
‫وونگ برنامه‌ای داره؟
‫معلومه که نداره.
‫پس الان کجا بریم؟
‫خونه، مگه جای دیگه‌ای هم هست؟
‫به اون مرغ‌دونی بریم؟ ‫الان؟
‫ولی شب کریسمسه.
‫پس دیگه باید چیکار کنیم؟
‫بریم یه قدمی بزنیم.
‫به کجا و چقدر؟
‫تا اینکه بتونه دلش به حالش نسوزه.
‫اونقدر جا خورده بودم که یادم رفت ‫درست و حسابی باهات احوال‌پرسی کنم.
‫امیدوارم حالت خوب باشه.
‫کریسمس مبارک.
‫[1224]
‫[یک هفته قبل از جدایی از یومی]
‫الو؟
‫سلام، سه‌یی.
‫تو فکر...
‫پیشنهادی که داده بودی بودم.
‫هنوزم برقراره؟
‫پیشنهاد؟
‫پیشنهاد کار کردن توی شرکتتون.
‫معلومه، بهت که گفتم.
‫ولی یه شرط داره. ‫لوئی هم باید باهام بیاد.
‫این تنها شرط منه.
‫خب، در چه حالی؟
‫من؟ ‫یه پروژه بزرگ بهم پیشنهاد دادن.
‫واقعا؟
‫منم از این فرصت غیرمنتظره جا خوردم.
‫واقعا انتظارش رو نداشتم.
‫هی، این عالیه. ‫تبریک میگم.
‫ممنون.
‫به نظرم فرصت خوبیه ‫و فقط هم نه بخاطر پولش.
‫الان چی گفت؟
‫همش دروغه!
‫من نمی‌خوام به یومی دروغ بگم...
‫پس باید بهش بگیم که چون کاملا ورشکست شدیم
‫به زودی قراره تعطیل بشیم؟
‫سلول غرور!
‫حتما باید بگی؟ ‫هیچ غروری نداری؟
‫سلول اصلی وونگ، سلول غروره.
‫[خوابگاه دانشجویی]
‫یومیـه! بیا جواب بدیم. ‫زود باش!
‫بیا تا قطع نکرده جواب بدیم.
‫[یومی]
‫اوه، چیه؟ ‫چرا قطع کردی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫همش چند ساعت که از هم جدا شدین.
‫به این زودی ضعیف شدی؟
‫تازشم، وونگ ازش جدا شد!
‫اونوقت غرور اون چی؟
‫موهام؟
‫چون هوا گرمه کوتاه کردم. ‫تابستونه دیگه.
‫آها. ‫خیلی بهت میاد.
‫ببخشید، یه لحظه منو ببخشید.
‫هی، تو که واسه مصاحبه کاری ‫موهات رو کوتاه کردی.
‫خب، بخاطر اونم هست.
‫هی، حالت خوبه؟
‫هی، این وسط فقط من که ورشکست نشدم. ‫تو هم شدی!
‫ولی خب سهم من بیشتر بود.
‫با اینحال، به نظرت تو در موقعیتی هستی ‫که نگران من باشی؟
‫نه، منظورم جدا شدنت از یومیـه.
‫- خوبم! ‫- دروغگو.
‫اصلا از جدا شدن ازش پشیمون نیستم. ‫واقعا میگم!
‫واقعا جدی میگم.
‫خدایا، تو خیلی سنگدلی.
‫سلول غرور وونگ واقعا قدرت‌های خارق‌العاده‌ای داشت.
‫غرور محرک وونگ در زندگی بود،
‫ولی خیلی وقت‌ها، به ضررش تموم می‌شد.
‫[یومی]
‫[اونقدر جا خورده بودم که یادم رفت ‫درست و حسابی باهات احوال‌پرسی کنم.
‫امیدوارم حالت خوب باشه، کریسمس مبارک]
‫بخاطر همین...
‫سلول غرور، عجله کن!
‫خب، کجا داریم می‌ریم؟
‫وقتی برسیم می‌فهمی.
‫واقعا جای قشنگیه.
‫رسیدیم. ‫عجب منظره قشنگیه، مگه نه؟
‫یه کوه دیگه‌ست که.
‫اونجا رو نگاه کن. ‫اونجا!
‫این چیه؟ ‫چرا داری این کارو باهام می‌کنی؟
‫سلول غرور، متاسفم.
‫ولی لطفا توی این یکی دخالت نکن!
‫سلول عشق، چیکار می‌کنی؟
‫فوراً منو باز کن!
‫اصلا قصد داری بدون من چیکار کنی؟
‫وایسا!
‫سلول عشق! ‫فکر نکن که به خواسته‌ات می‌رسی!
‫من سلول اصلی وونگ‌ام!
‫ما به سلول اصلی‌ای که کمکی به وونگ نمی‌کنه ‫احتیاج نداریم!
‫وونگ الان خوشحال نیست.
‫از وقتی که از یومی جدا شده.
‫من دیگه به حرفت گوش نمیدم!
‫سلول عشق! ‫داری اشتباه می‌کنی!
‫اون شب کریسمس،
‫وونگ بالاخره غرورش رو کنار زد.
‫[یومی]
‫ممنون.
‫خیلی خوب پخته شده.
‫وای، چه بوی عالی‌ای هم میده.
‫- یومی. ‫- بله؟
‫کمک می‌خوای؟
‫نه، این خیلی کِیف میده.
‫به نظرم واقعا توی این کار ماهرم، مگه نه؟
‫بذار پرتاب دستم رو نشونت بدم. ‫فقط صبر کن.
‫می‌خوای گوشیت رو برات بیارم؟
‫الان که در هر صورت نمی‌تونم جوابش رو بدم.
‫فقط برو ببین کیه.
‫- یومی. ‫- بله؟ کیه؟
‫خب،
‫پدرت زنگ زده.
‫اوه، ولی الان نمی‌تونم جواب بدم.
‫می‌خوای به جای من جواب بدی؟
‫- من؟ ‫- آره.
‫چطوره سلامی به بابام کنی،
‫و صحبت مردونه‌ای داشته باشین؟
‫چی، الان؟
‫[بابا]
‫شوخی کردم!
‫بعد که ورز دادن خمیرم تموم شد ‫خودم بهش زنگ می‌زنم.
‫ولش کن.
‫از دست تو.
‫خودتو ببین، ترسیدی‌ها.
‫بابای من آدم ترسناکی نیست، خب؟
‫بابی، اینو ببین.
‫وای! عالیه، یومی.
‫حالا بالاتر پرتابش می‌کنم! ‫برو!
‫این یکی اشتباه بود. ‫به خدا که اشتباهی شد.
‫سخته، مگه نه؟ ‫می‌خوای من به جات انجامش بدم؟
‫نه، کار هرکسی نیست.
‫تو فقط تماشا کن.
‫باشه پس. ‫من میرم سالاد رو آماده کنم.
‫خیلی‌خب.
‫دوباره گوشیت صدا داد.
‫حتما باباست.
‫لابد چون جواب زنگ رو نمیدم ‫بهم پیام داده.
‫میشه ببینی چی نوشته؟
‫از طرف پدرت نیست.
‫پس از طرف کیه؟
‫"بین‌بوی"؟
‫"بین‌بوی" پیام داده.
‫یومی، باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫میشه یه لحظه ببینمت؟
‫همونجا می‌بینمت.
‫منتظر می‌مونم تا بیای.
‫چرا یهو داره این کارو می‌کنه؟
‫به نظرتون وونگ اشتباه برداشت کرده؟
‫دیدین! ‫گفتم که نباید اون پیام رو می‌فرستادیم.
‫ولی مگه چشه؟
‫مگه ایراد داره که در شب کریسمس
‫کریسمس رو تبریک بگیم؟
‫به نظرتون بابی فهمیده؟
‫لابد بابی پیامش رو دیده.
‫چون بالای اعلانات گوشی نشون میده، درسته؟
‫اوه، چیه؟ ‫اونقدری که فکر می‌کنی سخت نیست.
‫به نظر بی‌تفاوت میاد.
‫شاید چون بخشی از پیام رو دیده ‫کامل نمی‌فهمه قضیه چیه؟
‫حتما گرسنته، درسته یومی؟ ‫دیگه دار دیروقت میشه،
‫پس بیا مخلفات رو اضافه کنیم ‫و پخت و پز رو تموم کنیم.
‫حتما.
‫حالا چیکار کنیم؟ ‫چیکار کنیم؟
‫هی سلول عشق، باید چیکار...
‫سلول عشق، چیکار می‌کنی؟
‫- داره پیامش رو می‌خونه و جواب نمیده. ‫- می‌خونه و جواب نمیده؟
‫[منتظر می‌مونم تا بیای]
‫اینه که پیام یکی رو می‌خونی ‫و بهش بی‌محلی می‌کنی!
‫بی‌ادبانه‌ترین کاریه که می‌تونی ‫با یه نفر انجام بدی،
‫و فقط با کسی این کارو می‌کنی که ‫دیگه هرگز نمی‌بینیش!
‫[رفتاری بی‌رحمانه]
‫واقعا می‌خوایم بی‌ادبانه برخورد کنیم؟
‫آره.
‫نه تنها نمی‌ریم دیدنش،
‫بلکه جوابش رو هم نمی‌دیم.
‫پس همه‌تون سرتون به کار خودتون باشه!
‫ولی یومی اول بهش پیام داد!
‫فقط خواست احوال‌پرسی کنه.
‫وونگ هم باید با احوال‌پرسی خلاصه‌اش می‌کرد،
‫ولی می‌خواد که یومی بره دیدنش!
‫وونگ الان خاطره‌ای از گذشته‌ست.
‫پس نادیده‌اش می‌گیریم.
‫آره، بیا جوابش رو ندیم.
‫آخه این درست نیست.
‫من فقط می‌خواستم کریسمس رو تبریک بگم.
‫منفی هشت درجه‌ سانتی‌گراد!
‫هوای بیرون منفی هشت درجه‌ سانتی‌گراده!
‫اگه همینطوری منتظرش بمونه چی؟
‫اگه بخاطرش مریض بشه چی؟
‫بیاین حداقل جوابش رو بدیم ‫و بگیم که نمیایم.
‫اگه مریض بشه، همش تقصیر یومی میشه!
‫سلول عشق...
‫اگه بگیم نمیایم،
‫ممکنه اونقدر بهمون پیام بده تا بریم.
‫پس چطوره این کارو کنیم؟
‫اینکه جوابش رو ندیم بی‌رحمانه‌ست، ‫پس بیاین با جمله‌ای جوابش رو بدیم
‫که فوراً وضعیت رو راست و ریست کنه.
‫تا دیگه هرگز پیامی ازش نگیریم.
‫"من الان پیش عشقم هستم.
‫لطفا دیگه اینطوری بهم پیام نده".
‫خب، چطوره؟
‫این بی‌رحمانه‌ست.
‫خیلی بی‌رحمانه‌ست.
‫آخه بهش فکر کن.
‫حتما باید در شب کریسمس ‫اینقدر بی‌رحم باشی؟
‫اون "بین‌بوی" که الان پیام داده بود... ‫به نظر وونگ نمیومد؟
‫یومی، باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫میشه یه لحظه ببینمت؟
‫دیگه جز عشق سابقش چه کسی هست
‫که تو همچین روزی این حرف رو بزنه؟
‫درسته. ‫مطمئنم که اون کو وونگ بود.
‫حتی واکنش یومی هم همینو بهم میگه.
‫دیدین که، مگه نه؟ ‫چطور شوکه شد.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫باید بهش می‌گفتیم؟
‫منظورت درمورد اون موقعیه؟
‫آره، درمورد همون موقع.
‫هی...
‫- حتما باید بعد از ناهار قهوه بخوریم. ‫- تو کوپن داری، مگه نه؟
‫وقتی به طور تصافی با کو وونگ برخورد کردیم.
‫درسته. ‫من کوپن دارم!
‫سلام.
‫- سلام! ‫- منو یادت میاد، مگه نه؟
‫خیلی وقته ندیده بودمت.
‫آره، معلومه.
‫تو برو. منم الان میام.
‫سلام.
‫- خب، تو چطوری... ‫- خب، تو چطوری...
‫من تو طبقه دهم با یه عرضه کننده قرار ملاقات دارم.
‫تو چی؟
‫[کو وونگ]
‫اوه، من اینجا کار می‌کنم.
‫- چی؟ ‫- به یه شرکت بازی رایانه‌ای ملحق شدم.
‫دفترمون همینجاست.
‫پس استودیوت چی شد؟
‫تعطیلش کردم.
‫[کو وونگ، برنامه‌نویس]
‫چی؟
‫ولی چرا...
‫خب، جواب نداد.
‫که اینطور. نمی‌دونستم.
‫خب، همین دیگه.
‫چیزی نیست که بهش افتخار کنم.
‫آها.
‫ببخشید، یکم دیرم شده.
‫آها.
‫ولی از دیدنت خوشحال شدم.
‫خب...
‫حالش خوبه؟
‫منظورم یومیه.
‫آره.
‫آها. پس حالش خوبه.
‫آره.
‫خب... خدافظ.
‫نتونستم بهش بگم.
‫که با یومی دوست شدم.
‫خانم کیم؟
‫- به این زودی از قرار ملاقاتتون برگشتین، آره؟ ‫- بله.
‫بفرمایین. نئوفلکس این ویرایش اینا رو درخواست کرده، ‫پس لطفا بررسی‌شون کنین.
‫حتما، بابت زحماتتون ممنون.
‫ناهار خوردی؟
‫آره، خوردم.
‫پس بریم قهوه بخوریم؟
‫فکر خوبیه!
‫[کو وونگ، برنامه‌نویس]
‫حتی نتونستی به یومی بگی.
‫درمورد وضعیت فعلی وونگ.
‫ولی اگه بهش فکر کنین، ‫هیچ‌جوره به یومی کمک نمی‌کنه.
‫درسته. آخه اگه خبردار می‌شد، ‫چه کاری از دستش برمیومد؟
‫درست میگم؟
‫ولی ما واقعا بخاطر یومی ‫چیزی بهش نگفتیم؟
‫یومی، کلی قارچ بهش اضافه کنیم؟
‫می‌دونم که قارچ دوست داری.
‫می‌خوام بذارمش توی فر. ‫چیزی هست که...
‫بابی.
‫جایی میری؟
‫باید یکم برم تا جایی.
‫انگار داره میره دیدن کو وونگ!
‫شکی توش نیست، داره میره دیدن کو وونگ!
‫کو وونک عوضی! ‫حتما باید این کارو باهامون کنه؟
‫اصلا ادب نداره که تو شب کریسمس ‫گفته بره دیدنش!
‫ولی اون که نمی‌دونه ما با یومی ارتباط عاطفی داریم، مگه نه؟
‫یومی چی؟
‫چطور می‌تونه فقط بخاطر اینکه ازش خواسته، ‫بره دیدنش؟
‫یومی چطور می‌تونه این کارو باهامون کنه؟
‫- نه! بیاین جلوی رفتنش رو بگیریم! ‫- نه! بیاین جلوی رفتنش رو بگیریم!
‫بیاین بذاریم بره. ‫خب؟
‫چی؟
‫ولی تو که می‌دونی اونا قبلا همدیگه رو دوست داشتن.
‫اگه دوباره همدیگه رو ببینن، ‫از کجا معلوم...
‫بذار بره.
‫الان فقط یه کار ازمون برمیاد.
‫بابی،
‫نتونستم یکم پیش بهت بگم،
‫- ولی ببین، این "بین‌بوی"... ‫- درک می‌کنم.
‫برو.
‫ولی پیتزا به زودی پخته میشه، ‫پس خیلی طولش نده.
‫بابی، اصلا می‌دونی دارم دیدن کی میرم؟
‫هرکی که هست،
‫اگه حتما باید ببینیش، ‫پس به گمونم باید ببینیش.
‫حواست به برف باشه.
‫باشه.
‫می‌دونستین، بچه‌ها؟
‫که اگه یه نفر اعتماد زیادی ‫به عشقش داشته باشه،
‫عشق سابق اون فرد دیگه هیچ قدرتی نداره.
‫پس مطمئنم که هیچ کاری از کو وونگ برنمیاد.
‫وونگ.
‫کو وونگ!
‫- یومی اومد! ‫- بالاخره یه بار دلم خوش شد.
‫- یومی! ‫- یومی.
‫اون اومد. اومد!
‫حتی شر سلول غرور رو هم کم کردیم!
‫وونگ، بیا احساس واقعیت رو بهش بگیم.
‫چیزی که همیشه توی رویاهات بهش میگی!
‫الان آخرین فرصت توئه!
‫خیلی منتظر موندی؟
‫آره... یعنی نه!
‫ممنون که اومدی.
‫فکر می‌کردم احتمال داره که اصلا نیای، ولی...
‫من واقعا از پیامم منظوری نداشتم.
‫فقط می‌خواستم کریسمس رو بهت تبریک بگم و...
‫من پشیمون شدم.
‫اون موقع، فکر می‌کردم کار درستیه.
‫ولی دیگه همچین عقیده‌ای ندارم.
‫پشیمونم که باهات روراست نبودم.
‫و اینکه هرگز نتونستم غرورم رو کنار بزنم.
‫حداقل وقتی از همدیگه جدا شدیم ‫باید باهات روراست می‌بودم...
‫من با یکی آشنا شدم.
‫- هی! چی گفت؟ ‫- چی گفت؟
‫یه چیزی داره یه‌راست به سمت ما میاد.
‫یه حمله مستقیمه!
‫حمله مستقیم؟
‫چی؟
‫من الان مردی توی زندگیم دارم.
‫مدتی میشه.
‫وضعیت اضطراری! ‫وضعیت اضطراری!
‫حمله مستقیم یومی دهکده رو نابود کرده!
‫الان...
‫یومی چی گفت؟
‫درست متوجه نشدم.
‫یومی الان مردی توی زندگیش داره.
‫یومی مردی توی زندگیش داره؟
‫واقعا حقیقت داره؟
‫امکان نداره. ‫ممکن نیست!
‫پس چرا امروز یومی اومد اینجا؟
‫اگه هیچ پشیمونی‌ای نداشت که نمیومد!
‫نه! این حرفا نمی‌تونه حقیقت داشته باشه!
‫واقعا؟
‫آره.
‫- پس چرا... ‫- بیا، اینو بگیر.
‫اومدم اینو بهت پس بدم.
‫پوستر بازی‌ای که روش کار می‌کردی.
‫هفته پیش به استودیوت فرستادمش، ‫ولی برگشت خورد.
‫آدرس جدیدت رو نداشتم، ‫واسه همین نمی‌دونستم به کجا بفرستمش.
‫اوه، این...
‫فکر می‌کردم خیلی برات اهمیت داره،
‫واسه همین این همه مدت نگهش داشتم.
‫آره.
‫این برام مهمه.
‫متوجه شدم.
‫پس امروز اومدی اینجا که اینو بهم پس بدی.
‫تا دیگه هرگز مجبور نباشه وونگ رو ببینه.
‫آیا به نظر میاد که یومی ‫همچنان نسبت به وونگ احساس داره؟
‫خداحافظی کن و برگرد.
‫[خداحافظی کن و برگرد]
‫ممنون که نگهش داشتی.
‫خواهش می‌کنم.
‫این عین یه هدیه کریسمس می‌مونه.
‫اصلا انتظارش رو نداشتم.
‫همین تازگی خبردار شدم
‫که استودیوت رو تعطیل کردی.
‫لابد خیلی برات سخت بوده.
‫امیدوارم که روزی ساخت بازیت رو تموم کنی.
‫اینو از ته دل میگم.
‫و همچنین متاسفم که از وضعیتت
‫خبر نداشتم.
‫معذرت می‌خوام
‫که اون موقع نتونستم کنارت باشم.
‫واقعا می‌خواستم اینو بهت بگم.
‫ولی خودم هیچی بهت نگفتم.
‫درسته.
‫کاش گفته بودی.
‫به گمونم دیگه دیر شده؟
‫آره، دیگه دیره.
‫خوشمزه‌ست.
‫اومد!
‫حتما برگشته!
‫بهتون چی گفته بودم؟
‫بابی، من گرسنمه.
‫این خیلی به نظر خوشمزه میاد.
‫خدایا. ‫خیلی گرسنه بودم‌ها.
‫بابت غذا ممنونم.
‫نوش جان.
‫- خیلی خوبه! ‫- جدی؟
‫بابی!
‫1224 هست.
‫- چی؟ ‫- رمز در خونه‌ام.
‫1224.
‫واقعا خوشمزه‌ست.
‫مگه نه؟
‫یومی، نوشیدنی محشری انتخاب کردی.
‫خیلی کنار غذا می‌چسبه، نه؟
‫چون تو درست کردن پیتزا ترکوندی!
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[بابی]
‫[هشدار: شکستنی می‌باشد]
‫ظاهراً الان بابی دختری توی زندگیش داره!
‫هی!
‫یومی، منم! بابات!
‫این عشق منه.
‫میشه باهات خودمونی حرف بزنم؟
‫انگار از خانواده خوبی هم هست.
‫فکر کنم تجارت خودشون رو دارن.
‫اوه، ته‌توش رو برام در بیار!
‫من و پدرم باهم کنار نمیایم.
‫چرا؟
‫اینو بگیر و پسرم رو ول کن.