‫[سطح رضایت]
‫بیدار شو!
‫همین که صبح یومی بیدار بشه،
‫یک ستاره امتیاز می‌گیره.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫ستاره‎‎‌ها نمایانگر
‫میزان رضایتش در زندگیه.
‫هر روز صبح، اون دو هزار حروف می‌نویسه،
‫و قبل از وقت ناهار سوار اتوبوس میشه.
‫بابی، چطوره واسه ناهار ‫نودل قارچی بخوریم؟
‫ببخشید، خودم برنامه دارم.
‫دوباره؟
‫هوم، انگار هر روز قرار ناهار داری.
‫خب، امروز دوستم توی این منطقه‌ست ‫واسه همین...
‫از ناهارتون لذت ببرین.
‫به نظرت با دختری آشنا شده؟
‫تو هم همین فکر رو می‌کنی، آره؟
‫[تولیدی نودل ده‌هان]
‫بابی!
‫خیلی منتظر موندی؟
‫نه، همین پنج دقیقه پیش رسیدم اینجا.
‫بریم داخل. هوا سرده.
‫در صورتی که یومی ‫برنامه دیگه‌ای نداشته باشه،
‫میره با بابی ناهار می‌خوره.
‫پس این آخر هفته هم سر کاری، آره؟
‫تا کِی؟
‫معلوم نیست.
‫شنیدم که دوباره رئیس بخش‌مون سرزنش شده.
‫این روزها کل تیم‌مون روی لبۀ تیغ قرار دارن.
‫تصمیم عاقلانه‌ای گرفتی که از شرکت رفتی.
‫آره.خودمم همین فکر رو می‌کنم.
‫چی؟ ‫فکر می‌کردم بهم دلداری بدی.
‫فکر کردی پول در آوردن راحته؟
‫پس تحمل کن، آقای یو بابی.
‫داشت یادم می‌رفت.
‫درمورد اون بهت نگفتم؟
‫آقای اوه از بخش فروش رو که می‌شناسی.
‫مگه آقای اوه چی شده؟
‫فکر می‌کردم رفته آمریکا درس بخونه.
‫خب، معلوم شد دلیل اصلیش اینه که...
‫نامزدش سرش کلاه گذاشته و...
‫سرش کلاه رفته؟
‫وای.
‫- یومی. ‫- ولی آخه چطور تونسته...
‫- باشه بعد. ‫- ولی چطوری...
‫موقع ناهار زمانیه که ستاره‌ها ‫بیشتر از هر زمانی شارژ می‌شن.
‫- جای قشنگی پیدا کردی. ‫- آره، واسه خودمم تازگی داشت.
‫پس می‌بینمت.
‫امروز کلاست ساعت چند تموم میشه؟
‫- حدود ساعت چهار؟ ‫- پس می‌خوای منتظر من بمونی؟
‫با همدیگه بریم خونه؟
‫بهت گفته بودم که امروز ‫دارم میرم دیدن یکی از دوست‌هام.
‫درسته.
‫- پس بهت زنگ می‌زنم. ‫- حتما.
‫- می‌بینمت. ‫- خدافظ.
‫چیه؟
‫دیگه واقعا میرم...
‫خیلی‌خب. ‫خدافظ!
‫وای پسر.
‫هی! یومی!
‫روبی.
‫هی، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب...
‫هوم؟ ‫فکر کنم بدونم چرا اینجایی.
‫دلت واسه من تنگ شده بود، مگه نه؟ ‫ها؟
‫آره!
‫دل روبی هم برات تنگ شده بود!
‫منم همینطور. ‫حالت خوبه؟
‫مشخصه که نه! ‫نه!
‫هی، ایدا! ‫یومی اومده.
‫اوه، چی؟ یومی! ‫عجب سورپرایزی!
‫موقع ناهار زمانیه که ستاره‌ها ‫بیشتر از هر زمانی شارژ می‌شن.
‫با اینحال، ریسک زیادی به همراه داره.
‫گمون کنم حالتون خوب بوده؟
‫آقای نام چطوره؟
‫همه‌مون مثل سابقیم. ‫هر روز یه جور می‌گذره.
‫خیلی کسل کننده‌ست.
‫ولی ظاهر تو خیلی بهتر شده. ‫سر کار نرفتن کِیف میده؟
‫کِیف میده؟ ‫نه بابا.
‫درآمد ندارم و آینده هم به نظر نویدبخش نمیاد.
‫پس وضع تو هم همینطوره؟
‫ببین، روبی...
‫الان که یک سال بزرگتره، ‫قلبش همینطوری بی‌دلیل
‫تند تند می‌زنه،
‫و هرموقع که یه زوج دوست داشتنی می‌بینه...
‫- نازه. ‫- تحمل دیدنشون رو نداره.
‫- صبر کن، چی گفتی؟ ‫- ها؟
‫قبل از اینکه از پیش ما بری، ‫کلا از عشق و عاشقی بدت میومد.
‫کِی اینو گفتم؟
‫چرا مگه... ‫با کسی آشنا شدی، مگه نه؟
‫چی داری میگی؟
‫نه خیلی وقتش رو دارم.
‫ولی خب اگه با کسی آشنا شده بودی، ‫روبی خبردار می‌شد.
‫نه، ممکنه خبر نداشته باشی، ‫از کجا معلوم؟
‫آخه چطور انتظار داری که همه‌چی رو بدونی؟
‫به گمونم هنوز نمی‌دونی که رادار روبی چقدر حساسه، ‫ولی...
‫اونجا رو ببینین!
‫آقای یون از بخش فروش رو می‌بینین؟
‫با یون‌هه در بخش منابع انسانی ‫در ارتباطه.
‫واقعا؟
‫و مرد پشت سرش هم عشق مسئول پذیرشه.
‫چی؟ ‫بهم گفته بود که مجرده!
‫همه‌شون مخفیانه یکی رو دارن دیگه.
‫ظاهراً تازگی یکی دیدتشون که ‫روی راه‌پله اضطراری
‫داشتن به همدیگه ابراز علاقه می‌کردن!
‫- وای، خدای من! ‫- خیلی دیوونه‌ان.
‫می‌دونم، مگه نه؟
‫همه اینا رو از کجا می‌دونی؟
‫منابع خودم رو دارم.
‫همه زوج‌های تولیدی نودل ده‌هان ‫توسط رادار روبی شناسایی شدن.
‫واقعا کارت درسته‌ها.
‫و یه خبر دسته‌ اول دارم که ‫فقط به شما دخترا می‌گم.
‫باشه، چیه؟
‫بابی با یکی آشنا شده!
‫- چی، واقعا؟ ‫- آره!
‫- واقعا؟ ‫- خبر دسته اولیه.
‫اوه. جدی؟
‫کیه؟
‫شایعه شده که یکی از شرکت ماست.
‫ولی حس ششمم میگه که از شرکت ما نیست.
‫ولی یه حدسی دارم که کیه.
‫شاید همون دختریه که دست رد به سینه‌اش زده بود.
‫نه، عشق سابقش.
‫نه!
‫ترسوندیم.
‫یومی، چرا الان داد زدی؟
‫چون این با عقل جور در نمیاد!
‫آخه چرا باید دوباره با عشق سابقش در ارتباط باشه؟
‫یکی ماه گذشته باهم دیدتشون!
‫پس در نهایت، اونا...
‫- دوباره برگشتن باهم! ‫- دارم میگم نه!
‫ولی یومی، از کجا می‌دونی که اینطوری نیست؟
‫چون منم یه چیزهایی شنیدم.
‫و ظاهراً اون دختره رو کامل فراموش کرده.
‫بیخیال، اصلا معلوم نمیشه!
‫روبی درست میگه. ‫اصلا نمیشه فهمید.
‫من که میگم به زودی نامزدیش رو اعلام می‌کنه!
‫منم همین نظر رو دارم!
‫- وای، باورم نمیشه! ‫- خیلی خوشحالم.
‫باید زودتر بهم می‌گفتی. ‫خدایا، حسودیم شد.
‫موفق باشی، یومی.
‫- دوباره می‌بینمت، یومی. ‫- شما هم مراقبت کنین.
‫اوه، همین که فهمیدم عشق بابی کیه،
‫فوراً بهت زنگ می‌زنم.
‫- حتما، باشه. ‫- ما رفتیم.
‫خدافظ!
‫در نهایت، امروز یومی همونقدر ستاره که
‫موقع ناهار به دست آورد ‫رو از دست داد.
‫[داستان]
‫دو روش برای نوشتن یه داستان هست.
‫یکیش اینه که یه خلاصه واضح بنویسید،
‫و روش دیگه بدون نوشتن خلاصه‌ست.
‫مزیت روش اول اینه که
‫داستان‌تون از همون اول خیلی با ثبات‌تر هست.
‫اما ممکنه گیر هم کنین،
‫یعنی خود داستان‌هاتون مانع ایده‌هاتون بشه.
‫- در طرفی دیگه... ‫- در عصر آخر هفته‌ها،
‫یومی کلاس نویسندگی میره.
‫سلام.
‫اوه، سلام.
‫بعد از کلاس، دوست داره به یه کتابفروشی محلی سر بزنه.
‫[کتابفروشی سون‌دول]
‫بعد از اینکه کل روز رو ‫صرف کاری که دوست داره می‌کنه
‫و با آدم‌هایی که دوست داره ‫خوش و بش می‌کنه،
‫عصر اون روز، تمام پنج ستاره یومی پر می‌شن.
‫ولی وقتی تمام اون ستاره‌ها پر شده باشن،
‫امواجی از اضطراب ناگهان سراریز می‌شن.
‫یه جورایی استرس دارم.
‫آخه تا کِی می‌تونیم انتظار داشته باشیم ‫که این خوشحالی دووم بیاره، درسته؟
‫مخصوصا وقتی هیچ درآمدی نداریم.
‫و پول زیادی هم توی حساب‌مون نمونده.
‫اگه امسال کار اول‌مون رو منتشر نکنیم چی؟
‫آخه همه همکارهای یومی دارن ترفیع می‌گیرن.
‫واقعا با این وضع مشکلی براش پیش نمیاد؟
‫خدایا، خیلی دلشوره دارم!
‫با اینحال، حداقل می‌تونم کاری که دلم می‌خواد ‫رو انجام بدم.
‫طوری نیست. ‫مشکلی برات پیش نمیاد، یومی.
‫فقط لذتش رو ببر.
‫حفظ کردن ستاره‌ها خیلی مهمه.
‫یومی! یومی!
‫مخصوصا وقتی قراره بعد از مدت‌ها
‫همکلاسی‌های قدیمی‌اش رو ببینه.
‫بفرما! ‫نظرت چیه، یومی؟
‫هی، چه نازه.
‫نازه، مگه نه؟
‫از کجا خریدی؟ ‫به نظر گرون میاد.
‫نه، ارزونه. ‫کلا تقریبا دو پوند شد؟
‫پوند؟
‫توی انگلیس خریدیش؟
‫آره، وقتی داشتم از منطقه ناتینگ هیل رد می‌شدم.
‫ناتینگ هیل؟ ‫منظورت ناتینگ هیل توی لندنه؟
‫آره، بخاطر یه سفر کاری رفته بودم اونجا.
‫وای، چه خفن.
‫پس واسه سفر کاری به لندن هم میری؟
‫معلومه! ‫بیشتر به اروپا سفر می‌کنم.
‫آخه ببین، توی شرکت ما ‫واسه سِمَت مدیرها و بالاتر
‫سفرهای کاری زیادی پیش میاد.
‫مدیر؟
‫پس ترفیع گرفتی!
‫آره، ترفیع گرفتم.
‫چی؟ ‫بهش که فکر کنی، فقط داره پُز میده!
‫چطور می‌تونه اینقدر هم طبیعی پُز بده؟
‫اوه! کارت ویزیتم رو بهت ندادم، مگه نه؟
‫خدایا، منو ببین.
‫تازه چاپش کردم.
‫وای.
‫به گمونم حقوقت هم خوب بالا رفته.
‫یه‌کمی.
‫وای! ‫اونی، تبریک میگم.
‫اوه، بیخیال. ‫این روزها همه دارن ترفیع می‌گیرن.
‫دیگه وقتشه که تو هم ترفیع بگیری، مگه نه؟
‫اوضاع شرکت شما چطوره؟
‫خب...
‫راستش رو بخوای، من سال گذشته ‫شرکت رو ترک کردم.
‫چی؟
‫صبر کن، شرکت رو ترک کردی؟
‫آه...
‫ولی چرا؟
‫رفتی شرکت دیگه؟
‫نه، همینطوری استعفا دادم.
‫همینطوری از شغلت استعفا دادی؟
‫قصد داری چیکار کنی؟
‫خب، یه چیزهایی هست که دوست دارم ‫یاد بگیرم، واسه همین...
‫صبر کن، چی یاد بگیری؟
‫خب، یه چیزی که همیشه دلم می‌خواست.
‫چی هست؟
‫تو فکر نوشتن یه چیزی‌ام. ‫واسه همین دارم کلاس میرم.
‫منظورت رمانه؟
‫آره. ولی اگه جواب بده.
‫این خیلی غیر منتظره بود، مگه نه؟
‫ولی هی، اینجا واقعا قشنگه‌ها.
‫پس الان بیکاری؟
‫لطفا منو یه نویسنده باانگیزه خطاب کن.
‫به عبارتی دیگه یعنی بیکاری، درسته؟
‫گمون کنم، آره.
‫هی، یومی... ‫این خنده‌دار نیست.
‫آخه یادت رفته که ما الان چند سالمونه؟
‫یعنی چی آخه، وقتی حتی توی 20 سالگیت نیستی ‫از شغلت استعفا دادی؟
‫همیشه می‌تونی بعد از کار رمان بنویسی!
‫درسته، ولی...
‫به طور کامل نمی‌تونم روش تمرکز کنم، ‫بخاطر همین...
‫بازم خب...
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫چطور می‌تونی اینقدر بی‌ملاحظه باشی ‫که همچین...
‫اونی، بس کن.
‫اینطوری رفتار کردنت...
‫داره منو هم نگران می‌کنه.
‫باورم نمیشه.
‫ها؟ یهو ابرهای سیاه دارن پدیدار می‌شن!
‫گفته بودم که نسبت به این کار مطمئن نیستم!
‫حق با اونیـه. ‫یومی خیلی بی‌ملاحظه بوده!
‫می‌تونست سر کارش می‌موند ‫و شب‌ها کلاس می‌رفت...
‫ما کار دیوونگی‌ای کردیم!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫این خوب نیست. ‫فوراً موضوع رو عوض کن!
‫اوه، درسته. ‫اونی،
‫نگفته بودی که با یکی رفته بودی قرار؟
‫مامان و بابات خبر دارن؟
‫مشکلی با استعفا دادنت ندارن؟
‫خب، بهم گفتن که با دقت بهش فکر کنم...
‫آخه چرا نویسنده؟
‫هیچ می‌دونی یه نویسنده موفق شدن چقدر سخته؟
‫مگه برات تعریف نکرده بودم؟ ‫درمورد دوست من، خواهر سونگ‌آ؟
‫- نه. ‫- خب، خواهرش...
‫از یه شغل محترمانه استعفا داد ‫و مدام تا 45 سالگی
‫به نویسندگی ادامه داد و بازم به جایی نرسید.
‫بنابراین الان داره بخاطر افسردگیش ‫پیش روانشناس میره.
‫حتی استودیویی که والدینش ‫براش خریده بودن رو فروخت.
‫نه خونه داره، نه شوهر، نه هیچی!
‫یعنی، کاملا درک می‌کنم که چرا ‫داره داروهای ضد افسردگی مصرف می‌کنه.
‫اوه، تازه یه مورد دیگه هم می‌شناسم.
‫یکی از دانشجوهایی که یک سالم ازم بالاتر بود ‫داشت تلاش می‌کرد یه داستان ترسناک بنویسه
‫که بعد خودش توسط یه روح تسخیر شد!
‫نگو که داری داستان ترسناک می‌نویسی، آره؟
‫در نهایت، یومی تمام ستاره‌هاش رو از دست داد.
‫آخ!
‫من کجام؟ تو بهشتم؟
‫من تمام انرژیم رو از دست دادم...
‫سرم داره گیج میره.
‫بچه‌ها، به خودتون بیاین!
‫باید از یومی مراقبت کنیم!
‫ای وای، خیلی ببخشید. ‫بذار اینو بفرستم.
‫الان که مدیر شدم ‫باید خیلی چیزها رو
‫بررسی و تایید کنم.
‫یعنی دارم اشتباه می‌کنم؟
‫یومی‌ای که دیگه ستاره‌ای نداشت، ‫سریعا روحیه‌اش رو باخت.
‫خیلی خوش گذشت که بعد از مدت‌ها ‫باهم گپ زدیم.
‫بیا بیشتر همدیگه رو ببینیم، یومی!
‫حتما.
‫خدایا، آخرهفته‌ها عین برق می‌گذره، مگه نه؟
‫شنیدم از فردا قراره هوا یخ‌بندون بشه.
‫من از الان نگرانم که چطور می‌خوام برم سر کار، تو چی؟
‫آره، راست میگی.
‫خدایا. ‫من خیلی از زمستون بدم میاد.
‫چطور سر کار بریم؟
‫ولی من که فردا نمیرم سر کار.
‫اوه، راست میگی.
‫یومی که الان بیکاره، ‫کسلی اول هفته روش تاثیر نداره.
‫خب، اونی.
‫فردا صبح دما به زیر
‫ده درجه سانتی‌گراد می‌رسه!
‫می‌خوای چیکار کنی؟ ‫این سرسام‌آوره، ها؟
‫فردا که میری سر کار ‫حتما لباس گرم بپوش!
‫نمی‌خوام به این زودی برم سر کار...
‫ای بابا.
‫لطفا دیگه چیزی نگو.
‫باشه؟ ‫لباس گرم بپوش.
‫- حتما. ‫- وگرنه سرما می‌خوری.
‫آره...
‫فردا تو رفتن به سر کار موفق باشی!
‫با کمال تعجب، نظریه نسبیت
‫روی سطح رضایت هم تاثیر داره.
‫[نبرد]
‫این وقت شب دیگه کیه؟
‫کیه؟
‫یومی، منم.
‫نگفتی که داری میای.
‫اوه! اون چیه؟
‫این یه خوکه؟
‫واسه توئه. بگیرش.
‫- چی؟ ‫- بگیرش.
‫وای!
‫خدای من!
‫یا خدا.
‫خیلی ممنون.
‫ولی چرا خوک گرفتی؟
‫هی، اون توی خواب یه خوک دید!
‫این واقعا خوش یمن نیست؟
‫- خب، معنی تو چیه؟ ‫- خر خر.
‫مطمئنم که چیز خیلی خوش یمنیه.
‫خر خر.
‫خر خر، خر خر.
‫چه معنی‌ای داره؟ ‫خوابیه که نوید بچه رو میده؟
‫زود باش، بگو. ‫میشه لطف بگی؟
‫خجالتی نباش.
‫- واقعا که! ‫- آخ!
‫زده به سرت؟ ‫خوک رو بده من!
‫خر خر.
‫- خر خر. ‫- آخی.
‫خواب خوک نماد پوله!
‫بیاین یه بلیط لاتاری بخریم.
‫نه،
‫مطمئنم که معنی دستیابی به چیزی رو داره.
‫وقتی بیکاره، دستیابی به چی آخه؟
‫مگه امروز قرار نیست نتایج مسابقه نویسندگی رو اعلام کنن؟
‫درسته.
‫مسابقه!
‫یعنی خوک توی خوابش...
‫یالا، امکان نداره.
‫راستش، نه. ‫معلوم نیست.
‫[اعلامیه نتایج ناشران سوجین]
‫[مسابقه نویسندگی جدید]
‫[تبریک به برندگان‌مون:]
‫اگه من واقعا جایزه‌ای برنده شده باشم، ‫بنده کیم یومی،
‫عهد می‌بندم که تا آخر عمرم ‫آدم خوبی باشم.
‫کیم یومی، کیم یومی...
‫کیم یومی...
‫[تبریک به برندگان‌مون:]
‫[جایزه بزرگ: «درباره اندورفین» از پارک داوون]
‫[جایزه تعالی: «حالت خلأ» از کیم میون]
‫[جایزه شایستگی از چوی اونجی]
‫اسم من نیست.
‫اون اولین مسابقه نویسندگی‌ای بود که شرکت کردم،
‫و کارم جزء لیست برنده‌ها نبود.
‫جادار بکن،
‫تا سلول نویسنده راحت جا بگیره!
‫هی! یعنی حتما باید سر یه شکست ‫این کارو کنی؟
‫عجب!
‫حالا که امتحانش کردیم، ‫کافی نیست؟
‫یا دیگه چقدر می‌خوای تلاش کنی؟
‫یعنی باید به حرف مامان گوش می‌دادم؟
‫بهتر بود سر کاری که داشتم ‫سخت تلاش می‌کردم.
‫"هیچ آدم خارق‌العاده‌ای وجود ندارد،
‫فقط شرایط خارق‌العاده‌ داریم که مردان عادی
‫مجبور به مقابله با آن هستند".
‫ویلیام فردریک هالسی.
‫هی، چیه؟
‫چطور یهویی اینقدر قدرت گرفتی؟
‫[هزار نقل‌قول معروف برای روحیه دادن به شما]
‫واسه همچین روزی یکی از اینا واسه خودم گرفتم، سلول‌ها!
‫این نقل‌قول‌های معروف به یومی روحیه ادامه دادن میدن!
‫"شما تا تلاشی نکنید، نمی‌دانید چه چیزی ممکن است ‫از دست بدهید"!
‫فرانکلین پیرس آدامز!
‫بس کن! ‫دیگه نمی‌خوام بشنوم!
‫"پیروزی متعلق به پشتکارترین‌هاست".
‫ناپلئون!
‫"فقط اشتیاق، اشتیاق بزرگ می‌تواند روح را به چیزهای بزرگ ارتقا دهد".
‫دنی دیدرو.
‫درسته، من تازه شروع کردم.
‫پس نباید اجازه بدم که به این زودی ناامید بشم.
‫این تازه شروعشه.
‫"جذابیت جوان بودن در انجام کاری برای رویاهایت است".
‫الوین تافلر.
‫"فقط کسانی که ریسک از حد گذشتن را می‌کنند،
‫احتمالاً می‌توانند بفهمند که تا کجا می‌توان پیش رفت."
‫تی. اس. الیوت.
‫[تبریک به برندگان‌مون:]
‫[جایزه بزرگ: «درباره اندورفین» از پارک داوون]
‫[جایزه تعالی: «حالت خلأ» از کیم میون]
‫[جایزه شایستگی: «رهبر رقص» از چوی اونجی]
‫چیکار می‌کنی، یومی؟
‫خونه‌ام. تو کجایی؟
‫میشه امروز ببینمت؟
‫بعد از یه جلسه کارم دیگه تموم میشه.
‫بابی، خیلی شرمنده.
‫باید چیزی که دارم می‌نویسم رو تموم کنم.
‫آخه باید تا امروز ثبت بشه.
‫اوه، پس تمومش کن.
‫بعد از ساعت هفت می‌تونم ببینمت!
‫تا اون موقع دیگه تموم میشه! ‫منظورم تا ساعت هفت هستش!
‫پس از رستوران غذا بگیرم ‫و بیام خونه‌ات؟
‫بیا در زمان صرفه‌جویی کنیم.
‫فکر خوبیه!
‫بابی!
‫- نوشتنت تموم شد؟ ‫- آره، بیا تو.
‫عشقم اومده!
‫یومی، مگه با مامان و بابات زندگی می‌کنی؟
‫آره، مگه بهت نگفته بودم؟
‫شوخی کردم!
‫ببین چطور ترسیدی.
‫بیا تو.
‫از دست تو...
‫یومی!
‫دقیقا سر ساعت هفت اومدی.
‫راستش...
‫ده دقیقه زودتر اومدم، ولی بیرون منتظر موندم.
‫چرا؟ ‫باید میومدی داخل.
‫نمی‌خواستم مزاحم نوشتنت بشم.
‫آخی، آقای یو بابی...
‫پس تو باملاحظه هم هستی؟
‫اصلا خصلت خوبی هست که ‫تو نداشته باشی؟
‫برات غذا گرفتم. ‫همونی که دوست داری.
‫- چی؟ ‫- گوشت خوک تفت شده.
‫به گمونم خوابم برآورده شد.
‫بابی برام خوک آورده.
‫- چی؟ ‫- چیزی نیست.
‫وای، چه خوشمزه به نظر میاد!
‫مگه قرار نبود فردا همدیگه رو ببینیم؟
‫اومدی که بهم دلداری بدی، مگه نه؟
‫بخاطر چی بهت دلداری بدم؟
‫مگه بخاطر اینکه می‌دونستی تو مسابقه جایزه نبردم ‫بهم پیام ندادی؟
‫برنده نشدی؟ ‫نمی‌دونستم.
‫دروغگو.
‫واقعا نمی‌دونستم.
‫ولی مگه چون بار اولته، قابل انتظار نبود؟
‫نگو که ناامید شدی، آره؟
‫معلومه که نه. ‫به نظرم الان بیشتر هم اشتیاق دارم.
‫خوبه!
‫هی، امروز خوابوندی‌شون.
‫موهات.
‫اوه، بخاطر اینه که عجله‌ای اومدم.
‫چرا با عجله اومدی؟
‫که یه وقت نظرت عوض نشه.
‫خیلی شیطونی.
‫انگار یکی اومده.
‫ولی آخه این موقع کی می‌تونه باشه؟
‫یعنی باباست؟
‫- دوباره گول نمی‌خورم. ‫- نه، بابا...
‫گفت امروز میاد سئول...
‫کیه؟
‫یومی! منم بابا!
‫چیکار می‌کنی؟ ‫زود باش در رو باز کن.
‫بابا.
‫بابا اومده، یومی.
‫چی؟ ‫گفته بودی که این موقع نمیای.
‫خب...
‫مادربزرگت ازم خواسته بود که ‫خیلی چیزها رو برات بیارم و...
‫- اوه، جدی؟ ‫- بنابراین برات یه مقدار کیمچی...
‫- و صدف خوراکی هم آوردم. ‫- آها.
‫توی یخچالت جا داری؟
‫آره دارم، ولی...
‫نگران بود الان که از کارت استعفا دادی
‫مبادا خورد و خوراکت خوب نباشه ‫واسه همین کلی غذا برات گذاشته.
‫می‌دونم که تو پنکیک صدف دوست داری، ‫پس...
‫سلام، از دیدنتون خوشحالم.
‫اوه، حتما... ‫ولی تو کی هستی؟
‫اسم من یو بابی هست.
‫بله!
‫بابا، این عشق منه.
‫وای!
‫عشق یومی؟
‫ببین، به این فکر کن که الان چند سالشه.
‫الان یه آدم بالغه! ‫دیگه بچه نیست.
‫اون توی شرکت تولیدی نودل ده‌هان کار می‌کنه.
‫در بخش بازاریابی که من کار می‌کردم ‫و...
‫بهت که گفته بودم، مگه نه؟
‫بابام اصلا آدم ترسناکی نیست!
‫اوه، آره.
‫بابا، مراقب کمرت باش. ‫مراقب کمرت باش.
‫درسته. من یه پدر روشن فکرم...
‫روشن فکر...
‫خوشوقتم. ‫من پدر یومی‌ام.
‫بله، خوشوقتم.
‫بیاین کل قوّت‌مون رو روی هم بذاریم!
‫دست دادن خشمی! ‫چطوره، بچه پررو؟
‫"دست دادن خشمی". ‫مهارتی وحشتناک...
‫که موقعی می‌تونی روی رقیبت پیاده کنی
‫که نمی‌تونی مستقیم بهش بگی ‫ازش خوشت نمیاد.
‫وای نه، الان که دستش بشکنه!
‫حمله متقابل انجام ندیم؟
‫وگرنه بابی دست راستش رو برای همیشه از دست میده!
‫شلوغش نکن! ‫الان وقتشه که فقط تحمل کنیم.
‫ولی دستش داره دچار گرفتگی میشه...
‫اون پدر یومیه. ‫پدر یومی!
‫نمی‌فهمی که اگه برداشت اولیه خوبی ازمون نگیره
‫دیگه تمومه؟
‫- بابی، فقط پوزخند بزن و تحمل کن! ‫- بابی، فقط پوزخند بزن و تحمل کن!
‫می‌خوای کل روز دستش رو بگیری؟
‫فقط از دیدنش خوشحال بودم...
‫اول برو دست‌هات رو بشور.
‫مطمئنم که بوی صدف گرفتن.
‫برم؟
‫دستشویی اون طرفه.
‫بابی... این مامانمه.
‫پس تو عشق یومی هستی؟
‫بله، سلام. ‫من یو بابی هستم.
‫خدایا، خیلی از دیدنت خوشحالم! ‫من مادر یومی‌ام.
‫وای، تو چقدر خوش‌قیافه‌ای.
‫یه لحظه فکر کردم ستاره سینما هستی!
‫ممنونم.
‫خدایا، ما سرزده اومدیم ‫و نمی‌دونستیم تو اینجایی.
‫خیلی ببخشید. ‫حتما معذب شدی، مگه نه؟
‫اوه نه، لطفا این حرف رو نزنین.
‫آخه یومی هیچوقت اینجور چیزها رو بهمون نمیگه...
‫راستی، اشکال نداره که خودمونی صحبت کنم؟
‫بله، البته. ‫هرطور که براتون راحته.
‫- پس میشه؟ ‫- البته.
‫وای، تو خیلی قد بلند و خوشتیپی.
‫- ممنون، بهم لطف دارین. ‫- خواهش می‌کنم.
‫چرا مامان داره اینطوری حرف می‌زنه؟
‫من می‌ترسم.
‫می‌ترسم مامان زیاده‌روی کنه ‫و دیگه بابی رو
‫داماد آینده‌اش یا همچین چیزی صدا کنه!
‫نه! ‫این کارو نمی‌کنه، درسته؟
‫مامان، لطفا!
‫اول، بیاین بابی رو از اینجا خارج کنیم.
‫مامان؟ بابی دیگه باید بره ‫چون خیلی کار داره...
‫یومی، برو برامون میوه بیار.
‫میوه داری، مگه نه؟
‫آره...
‫نمی‌تونیم. یومی موقعی که در حالت دختر هست ‫می‌تونه مقابل مامانش برنده بشه،
‫ولی الان در حالت "عشق" قرار داره.
‫خب، بشین.
‫اول، بذارین براتون...
‫اوه نه، نمی‌خواد. ‫شوهرم انجامش میده.
‫بشین، بشین.
‫- پس گفتی که اسمت بابیـه؟ ‫- بله، یو بابی.
‫اوه، که اینطور.
‫هنوز شام نخوردی، درسته؟
‫تازه می‌خواستیم بخوریم.
‫- اوه، جدی؟ ‫- بله.
‫درحال حاضر، یومی جلوی مادرش ناتوانه.
‫چون نمی‌خواد بابی ببینه که
‫در حالت "دختر" چه‌جوریه.
‫یومی! ‫بابی میگه که واسه شام هم می‌مونه.
‫چی داری میگی؟ ‫گفتم که بابی کار داره.
‫نه، اتفاقا میگه که وقت داره.
‫و اینکه هنوز شام نخورده.
‫ما صدف، ابلونی و اختاپوس آوردیم.
‫کلی غذای دریایی هست که خیلی هم دوست داری.
‫عزیزم!
‫بابی قراره واسه شام بهمون ملحق بشه. ‫عالی نیست؟
‫واقعا؟
‫اوه... نه.
‫لازم نیست بمونم.
‫نمی‌خوام مزاحم بشم، ‫پس دیگه رفع زحمت می‌کنم.
‫چرا نمی‌مونی؟ ‫واسه شام، ها؟
‫آقای یو بابی.
‫اوه، بله...
‫بله، پس واسه شام می‌مونم.
‫واقعا اشکال نداره که واسه شام بمونه؟
‫بابای یومی عین یه قهرمان سابق بوکس می‌مونه.
‫موقع شام نمی‌گیره کتک‌مون بزنه، درسته؟
‫خودشه! زمین‌گیرش کن!
‫خودشه!
‫راکی!
‫بزنش زمین!
‫بزن، بزن، بزن!
‫دیگه تمومه!
‫خب، تو ورزش می‌کنی؟
‫بله.
‫دوست دارم برم بدوم.
‫پس اهل دویدنی؟
‫ما با دویدن توی پارک با همدیگه صمیمی شدیم.
‫پس زمان اتمام ماراتنت چنده؟
‫بیخیال، مگه این مهمه؟
‫واسه من مهمه، آره!
‫من یه بار، یه نیمه ماراتن رو توی دو ساعت تموم کردم.
‫پس شنا کردن بلدی؟
‫بله، شنای آزاد...
‫چی؟ ‫این روزها کیه که شنای آزاد بلد نباشه؟
‫اوه، و کرال پشت، کرال سینه و شنای پروانه هم بلدم.
‫- چندتا بارفیکس میری؟ ‫- بصورت یک‌باره 20تا...
‫- شنا چی؟ ‫- تو یه دقیقه 50تا می‌تونم.
‫- دراز و نشست؟ ‫- دقیقه‌ای 60تا.
‫- رکورد دوی صد مترت چنده؟ ‫- 13 ثانیه.
‫- پرس سینه؟ ‫- صد کیلوگرم.
‫چی، اینقدر؟
‫وای خدا! ‫توی همه‌جور ورزشی کارت درسته؟
‫کاری نیست که نتونی انجام بدی، مگه نه؟
‫خدای من، چرا این کنده نمیشه؟
‫من می‌کنمش، مامان.
‫بابی، میشه بیای کمک بدی؟
‫اوه، حتما.
‫آخه این کنده نمیشه...
‫من انجامش میدم.
‫آه، کنده نمیشه.
‫- یومی، قیچی داری؟ ‫- آره.
‫درسته، باید از قیچی استفاده کنیم.
‫برو کنار، زود باش!
‫- حتی از پس اینم برنمیای؟ ‫- چند لایه چسب زدن، واسه همین محکمه.
‫- فقط نگاه کن. ‫- بابا، قیچی آوردم.
‫هی، لازم نیست!
‫با دست میشه پاره‌اش کرد.
‫- بابا، از این استفاده کن! قیچی. ‫- نه!
‫صبر کنین.
‫عزیزم! ‫عزیزم، باید مراقب فشار خونِت باشی!
‫- بس کن! ‫- وای بابا.
‫وای!
‫خدایا. صبر کنین.
‫صبر کن!
‫وای نه!
‫عزیزم!
‫- حالت خوبه؟ ‫- بفرما!
‫هی، پرس سینه صد کیلوییت به چه درد می‌خوره، ها؟
‫- وقتی حتی اینو نتونی باز کنی؟ ‫- خدایا.
‫خدایا، کارتن رو کامل از بین برد.
‫آخه این چه وضعشه؟
‫- بیا، بازم بخور. ‫- ممنون.
‫خدایا، خیلی وقت بود که ابلونی ‫و اختاپوس کوچیک نخورده بودم.
‫خیلی خوشحالم!
‫بخور، عزیزم.
‫تو هم بخور، بابی.
‫حتما.
‫چون یومی دختر شماست ‫حتما آشپزیش خوبه.
‫وای خدا.
‫چیزی هست که نمی‌خوری؟
‫نه، من اصلا ایرادگیر نیستم.
‫میگی ایرادگیر نیستی، ولی...
‫خیار دریایی و توتیای دریایی نمی‌خوری، آره؟
‫ببخشید؟
‫اصلا دست به خیار دریایی و توتیای دریایی نمی‌زنی.
‫چرا؟ ‫زیادی طبع‌ ماهی‌طور دارن؟
‫وای خدا. جدی؟
‫اگه خوشت نمیاد باید بهم می‌گفتی.
‫بابی توتیای دریایی رو قاطی برنجش کرده.
‫من همه‌جور غذای دریایی دوست دارم.
‫هی. وقتی داره خوب غذا می‌خوره ‫چرا اینقدر بدجنسی می‌کنی؟
‫کرم قاشقی چی؟
‫الان که داره می‌خوره، غیر از اینه؟
‫سیرابی چی؟
‫توی روغن کنجد که بزنی ‫خیلی خوشمزه می‌شن.
‫- چارگوش ماهی چی؟ ‫- غذای موردعلاقه منه.
‫لعنتی.
‫تو خیلی به نظر شاهزاده‌وار میای ‫واسه همین نگران بودیم
‫که سر غذا ایرادگیر باشی.
‫ولی اصلا اینطور نیست، مگه نه؟
‫خدایا، خیلی خوبه که اینو می‌بینم.
‫منم همه‌چی می‌خورم که!
‫که دلیل شکم بیرون زده‌ات هم همینه.
‫بابا، راحت باش بخور.
‫فکر می‌کردم مشکل مامان باشه ‫ولی انگار باباست که
‫بیشتر داره مشکل‌ساز میشه!
‫بهش نگیم بس کنه؟
‫نگرانم که دیگه چقدر قراره آبرومون رو ببره!
‫من ظرف‌ها رو می‌شورم.
‫وای نه، نه! ‫همینجا بذارشون.
‫اوه، نه.
‫در ازای اون غذای فوق‌العاده ‫حداقل کاریه که ازم برمیاد.
‫خدایا، تو خیلی هم با نزاکت هستی!
‫خیلی دوست دارم تو داماد آینده‌ام...
‫یومی، چطوره بریم قهوه بخوریم ‫و خونه رو مرتب کنیم؟
‫یومی!
‫- یومی! ‫- بله؟
‫- چیه، بابا؟ ‫- طاقچه‌ات شله.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫اگه همینطوری ولش کنی، ‫ممکنه خطرناک باشه.
‫- برو جعبه ابزار رو بیار. ‫- هی، لازم نیست.
‫بعداً یکی خبر می‌کنم که ‫بیاد درستش کنه.
‫برو جعبه ابزار رو بیار. ‫وقتی بابا داری،
‫چرا باید آدم خبر کنی؟
‫برو سریع بیارش.
‫- خیلی‌خب. مراقب باش. ‫- حتما.
‫وای، این...
‫آقا، من انجامش میدم.
‫چرا؟
‫- ببخشید؟ ‫- وقتی من اینجام،
‫چرا تو باید انجامش بدی؟
‫منو چی فرض کردی؟ ‫اصلا می‌دونی من کی‌ام؟
‫من کی‌ام، ها؟
‫- پدر یومی... ‫- من صاحب...
‫ابزارفروشی یومی هستم، خب؟
‫صاحب ابزارفروشی یومی،
‫که در سال تولد یومی بازش کردم!
‫و دارم میگم که می‌خوام طاقچه رو ‫واسه دختر عزیزم درست کنم،
‫پس چرا تو آقای یو بابی، ‫باید دخالت بیجا کنی؟
‫اوه، معذرت می‌خوام.
‫بابا!
‫چرا داری اینطوری رفتار می‌کنی؟
‫حالا چون توی 13 ثانیه ‫دوی صد متر زدی،
‫و صد کیلو پرس سینه می‌زنی، ‫فکر کردی می‌تونی همه‌چی رو درست کنی؟
‫اگه تا حالا همچین کاری انجام ندادی ‫نباید به خودت چنین جراتی بدی، خب؟
‫اونوقت فکر کردی که همه می‌تونن ‫با ابزار کار کنن؟
‫ابزار خیلی حساس‌تر و شکننده‌تر از...
‫اوه!
‫- بابا! ‫- آقا!
‫بابا!
‫- بابا... ‫- حالتون خوبه؟
‫بابا خورد زمین! ‫بابا!
‫عزیزم! ‫اوه، می‌دونستم.
‫داشتی زیاده‌روی می‌کردی و...
‫اوه، صبر کنین! ‫سر جاتون بمونین.
‫فکر کنم کمرم پیچ خورده.
‫- وای نه... ‫- بابا!
‫- نه! بهم دست نزن! ‫- سعی کن پاهات رو دراز کنی.
‫[ابزارفروشی یومی]
‫آقا، لطفا تحمل کنین.
‫وای خدا.
‫داری منو کجا می‌بری؟ ‫وانت من اونجاست.
‫- نه. بذارین با ماشین خودم ببرمتون. ‫- ولی...
‫ماشینم اونجاست.
‫- ولی... ‫- بله.
‫ولی...
‫لطفا تحمل کنین. ‫بیمارستان خیلی دور نیست.
‫از دست...
‫اون طاقچه.
‫برام درستش کن.
‫خطر...
‫داره.
‫باشه، حتما.
‫سنگین نیستم؟
‫اوه، طوری نیست. ‫من صد کیلو پرس سینه می‌زنم.
‫من...
‫منم یه زمانی مثل تو بودم.
‫اون شب، پدر یومی بالاخره قبول کرد ‫که داره 60 ساله میشه،
‫و بالاخره بابی رو به عنوان عشق دخترش قبول کرد.
‫[ماجراجویی بزرگ]
‫[ابزارفروشی یومی]
‫- وای خدا. ‫- اینقدر شلوغش نکن!
‫هی، آروم بابا! آروم! ‫چته؟
‫حتی بهت مُسکن هم دادن، ‫پس نباید خیلی ناجور باشه!
‫ولی دارم میگم درد داره، چون درد داره!
‫چرا تو اولین دیدارمون باهاش ‫داری اینطوری می‌کنی؟
‫خدایا...
‫آبروم رفت، نمی‌دونم چطور با بابی روبه‌رو بشم...
‫وای خدا!
‫همش تقصیر خودته!
‫حواست باشه کجا می‌شینی!
‫صبر کن. آخ...
‫خدایا، همیشه میگی که همه‌چی تقصیر منه.
‫درسته، باید یه زنگی به یومی بزنم.
‫لعنتی.
‫همه اینا تقصیر بابی یا شبابیـه... ‫ای خدا...
‫سلام، مامان. رسیدین خونه؟ ‫بابا چطوره؟
‫بابات خوبه. ‫الکی داره شلوغش می‌کنه.
‫نگران اون نباش، بلکه کار خودت رو بکن.
‫بابی چطوره؟
‫داره طاقچه رو برام درست می‌کنه.
‫- چی؟ ‫- خب،
‫ظاهراً بابا بهش گفته که هرطور شده درستش کنه.
‫واسه همین الان سرش شلوغه.
‫وای، خدای من.
‫از دست این آدم!
‫بعد از اینکه گفتی از کارت استعفا دادی ‫می‌خواستم بیام ببینمت،
‫ولی دیگه بخشیده شدی.
‫با اینکه از شغلت استعفا دادی،
‫عاقلانه مردی رو انتخاب کردی.
‫مامان، تو یه خرده زیادی ظاهربین نیستی؟
‫هی، اگه من ظاهربین بودم ‫به نظرت با پدرت ازدواج می‌کردم؟
‫به گمونم حق با توئه.
‫دارم میگم که از باطنش خوشم میاد.
‫با نزاکته، شسته رفته‌ست،
‫و دقیقا می‌دونه که باید چی بگه و چی نگه.
‫یه دونه نقص هم توش پیدا نکردم!
‫تعجبی هم نداره که پدرت به طرز غیرعادی‌ای ‫حرفی درموردش نمی‌زد.
‫خوشحالم که اینو می‌شنوم.
‫اون خیلی تو دل برو بود.
‫اینو گل گفتی.
‫و به نظر میاد که خانواده‌دار هم هست.
‫- خانواده‌دار؟ ‫- آره!
‫به نظر میاد که پدرش صاحب کسب و کاری هست.
‫جدی؟ ‫تا حالا بابی همچین چیزی بهم نگفته.
‫اون موقعی بهم گفت.
‫که پدرش صاحب یه کسب و کاره.
‫وقتی نبودم، دیگه درمورد چی حرف زدین؟
‫گفت که یه کسب و کار کوچیکه،
‫ولی طرز رفتار شاهزاده‌وارانه‌اش ‫بهم میگه که بچه پولداره.
‫بیخیال، می‌دونم که عین شاهزاده‌هاست ‫ولی اشتباه می‌کنی.
‫بابی تا حالا همچین چیزی بهم نگفته.
‫بخاطر همین هم شخصیت خوبی داره.
‫با اینکه پولداره مغرور نیست.
‫به هرحال، ازش بپرس کار خانواده‌اش چیه.
‫اوه، ولش کن.
‫مگه کار پدرش خیلی مهمه؟
‫معلومه! ‫چرا نباید مهم باشه؟
‫عجب، ببین چه حرفا می‌زنی.
‫یومی!
‫حتما کارش تموم شد. ‫بابی داره صدام می‌زنه.
‫- بعداً بهت زنگ می‌زنم. ‫- باشه، حتما.
‫یومی، الان دیگه باید بتونی ‫روش چیزهای سنگین بذاری.
‫آه، خیلی خوبه. ‫دستت درد نکنه.
‫اوه. پدرت چی؟
‫بدون مشکل رسید خونه؟
‫آره، حالش خوبه.
‫بعد از اینکه بهش آمپول زدن، ‫دیگه درد نداره.
‫خدایا. خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫راستی، پیش مامانم خیلی گل کاشتی.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫میگه تو بهترینی!
‫خیلی خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫درسته. ‫اون موقعی که مامانم کلی سوال عجیب ازت پرسید
‫معذبت کرده بود، ها؟
‫نه، به هیچ وجه.
‫وقتی از دیدگاه اون بهش نگاه کنم ‫برام قابل درکه.
‫خدایا. ‫آخه چطور عشق من اینقدر بی‌نقصه؟
‫اصلا چطور ممکنه؟
‫اینقدر اذیتم نکن.
‫راستی، بابی...
‫- مامان... ‫- بله؟
‫[آبجی بزرگه]
‫بهتره اول جواب تماست رو بدی.
‫- یه لحظه. ‫- باشه.
‫سلام، آبجی.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫خب، دیشب یه خرده درگیر کار بودم.
‫بیخیال، دوباره بحثش رو پیش نکش.
‫بهت که گفتم اصلا قصد ندارم ‫کسب و کار بابا رو به ارث ببرم.
‫خب، این نظر اونه.
‫از وضع الانم راضی‌ام.
‫و میشه لطفا دیگه کلمه وارث رو به کار نبری؟
‫وارث؟
‫واضح گفت وارث!
‫این چیه؟
‫پس این پدرته؟
‫آره.
‫هی، صبر کن. ‫اوه.
‫واسه سنش خوب مونده.
‫تو به بابات رفتی، بابی.
‫از شنیدن این خیلی خوشحال نیستم.
‫- چرا؟ ‫- من و پدرم باهم کنار نمیایم.
‫- چرا؟ ‫- اینو ببین.
‫این واسه موقعیه که رفته بودم اردو بزنم ‫و...
‫هوای قشنگیه، ها؟
‫آره.
‫چون با پدرش بحثش شده بود ‫از خونه‌ نقل‌مکان کرده؟
‫تا کامل مستقل بشه؟
‫باید همین باشه، آره.
‫امکان نداره.
‫ممکن نیست.
‫وای خدا...
‫ولی اگه شک‌مون درست باشه چی؟ ‫اونوقت چی میشه؟
‫امکان نداره که یومی بتونه خانواده اونو تحمل کنه.
‫اگه می‌خواین مطمئن بشین، ‫تست ماست رو انجام بدین!
‫تست ماست؟
‫آره، تست ماست.
‫اگه در ماست رو لیس زد، ‫یه شهروند معمولیه.
‫ولی اگه انداختش دور، یه وارثه.
‫این مطمئن‌ترین روش برای تشخیص
‫فرق بین آدم پولدار و آدم معمولیه.
‫این مسخره‌ست، خنگ خدا!
‫تو خیلی رقت‌انگیزی که همچین ایده‌هایی رو پیشنهاد میدی.
‫[ماست ساده]
‫ما هم رقت‌انگیزیم که واقعا می‌خوایم انجامش بدیم.
‫- بابی! ‫- بله؟
‫ماست دارم. ‫می‌خوری؟
‫فکر خوبیه.
‫مرسی.
‫اینم از این، بیاین تست ماست رو شروع کنیم!
‫صبر کن! ‫فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوای در ماست رو لیس بزنی؟ ‫اونم جلوی بابی؟
‫خجالت نمی‌کشی که این کارو ‫جلوی اون انجام بدی؟
‫من این مسائل رو در نظر نمی‌گیرم!
‫و از قاشق هم استفاده نمی‌کنیم، خب؟
‫خودتون می‌دونین که من چی دوست دارم، مگه نه؟
‫حالا نگاه کن، بابی! ‫یومی همچین آدمیه.
‫یه آدم معمولی که در ماست رو لیس می‌زنه!
‫چی؟
‫مگه نگفتی بودی که اگه در ماست رو دور بندازه ‫یه وارثه؟
‫بنده سلول گشنه، ضمانت می‌کنم
‫که یو بابی...
‫وارث یه خانواده ثروتمنده!
‫با وجود اون شام بزرگی که خوردیم ‫بازم خیلی گرسنه‌ام.
‫ببینش.
‫یعنی بخاطر اون همه راه رفتنیه ‫که بابات رو کول کرده بودم؟
‫بریم غذایی بگیریم؟
‫یومی.
‫تو فکر چی هستی؟
‫بابی.
‫ببخشید، ولی...
‫من اتفاقی مکالمه تلفنیت رو شنیدم.
‫چی؟
‫میشه بپرسم قضیه وارث چیه؟
‫پس بالاخره فهمیدی.
‫درسته که از بین فرزندان زیاد پدرم، ‫منو جانشین خودش اسم برده.
‫ولی اصلا قصد ندارم کسب و کار پدرم ‫رو به ارث ببرم.
‫با فلسفه کسب و کارش هم موافق نیستم.
‫از شغل الانم خوشم میاد.
‫میشه فعلا همینجا تمومش کنم؟
‫حتما.
‫متوجه شدم.
‫بذارم برم یه چیزی بگیرم.
‫واقعا گرسنمه. ‫تو هم می‌خوری؟
‫هرچی باشه. ‫هرچی می‌خوری بگیر.
‫باشه. زود برمی‌گردم.
‫پس حقیقت داره؟ ‫اون واقعا یه وارثه؟
‫که اینطور، بابی یه ارباب جوان پولداره ‫که با پدرش اختلاف داره.
‫آره، تعجبی هم نداره!
‫اون همه ویژگی‌های یه قهرمان ‫رمان‌های عاشقانه رو داشت.
‫خیلی الهام گرفتم.
‫خیلی الهام گرفتم!
‫از اون لحظه به بعد، ‫ذهن یومی با کلی خیالات سرسام‌آور
‫آشفته شد.
‫آماده...
‫حرکت!
‫[سلول خسیس یومی]
‫[سلول احساساتی پدر بابی]
‫اینو بگیر و پسرم رو ول کن.
‫کات! کات! ‫هی، یومی!
‫شروع به شمردن پول نکن!
‫فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫مگه غرور نداری؟
‫ولی کنجکاو بودم که چقدر توش پول گذاشته.
‫طبق متن فیلمنامه عمل کن، خب؟
‫خدایا. ببخشید.
‫- وای! ‫- همین که ازش گرفتیش،
‫پاره‌اش کن، فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫[فیلم یومی]
‫اینو بگیر و پسرم رو ول کن.
‫نه! ‫من به همچین چیزی نیاز ندارم، ممنون.
‫اگه بهت بگم چقدر توش پوله ‫دلت نمی‌خواد پاره‌اش کنی.
‫واقعا؟ چقدره؟
‫هی!
‫می‌دونستم.
‫اینو بگیر و پسرم رو ول کن.
‫ببخشید، ولی تو مناسب پسرم نیستی، خانم جوان.
‫ممکنه واسه لج کردن با من ‫خونه رو ترک کرده باشه، ولی...
‫در نهایت، به عنوان وارثم ‫کسب و کار منو به ارث می‌بره.
‫معذرت می‌خوام.
‫ولی نمی‌تونم ازش جدا بشم.
‫مگه نشنیدی الان چی گفتم؟
‫یا تویی که دختر یه صاحب ابزارفروشی هستی،
‫فکر کردی می‌تونی با پسر من ازدواج کنی؟
‫این ربطی به ابزارفروشی پدر من
‫یا کسب و کار شما نداره،
‫صرفا بین من و بابیه.
‫آقای یو، من...
‫چطور جرات می‌کنی واسه من حاضرجوابی کنی؟
‫چطور امثال شما جرات می‌کنین ‫پا تو خاندان ما بذارین؟
‫اونم وقتی تو دختر یه صاحب ابزارفروشی هستی
‫و تازه بیکار هم هستی!
‫فکر کردی که خانواده‌های ما ‫در یه سطح هستن؟
‫خودشه، آره! ‫عاشق این تنش ایجاد شده‌ام.
‫- ایول! همینو می‌خواستم! ‫- ولی من عاشق بابی‌ام!
‫تا حالا ندیده بودم که سلول نویسنده ‫اینقدر دل به کار بده.
‫فکر کنم اون بیشتر به درد نوشتن داستان‌های درام می‌خوره ‫تا رمان.
‫چیکار کنم؟
‫الان چیکار کنم؟
‫فکر نکنم بتونم اینو تحمل کنم، ‫پس چطور می‌تونم بازم با اون باشم؟
‫کیه؟
‫یومی، منم. ‫وارث.
‫ببخشید که اینقدر طولش دادم.
‫تا جای دوری رفتم.
‫یهویی هوس تئوکبوکی کردم.
‫تو تئوکبوکی دوست داری، مگه نه؟
‫آره، معلومه.
‫اینو امتحان کن.
‫این محبوب‌ترین مغازه شهر منه،
‫و وقتی که مزه‌اش کنی ‫غافلگیر میشی.
‫آه...
‫یومی، اینو ببین.
‫بله؟
‫اسمش رو ببین.
‫خوراکی‌های بابی؟
‫عجب.
‫جالبه، مگه نه؟
‫"ابزارفروشی یومی و خوراکی‌های بابی".
‫درسته.
‫چه تصادفی که اسمش خوراکی‌های...
‫صبر کن، دارم به چیزی پی می‌برم.
‫دارم به چیزی پی می‌برم!
‫بابی،
‫نگو که...
‫فهمیدی؟
‫من وارث یه تئوکبوکی‌فروشی‌ام.
‫ناامید شدی که من واقعا یه بچه مایه‌دار نیستم...
‫وای خدا! ‫این چطور ممکنه؟
‫باورم نمیشه که عشق من ‫وارث یه تئوکبوکی‌فروشیه!
‫یعنی، این حرف نداره!
‫چون ناامید شدی، داری تیکه می‌ندازی؟
‫نه، واقعا خوشحالم!
‫که تو وارث یه تئوکبوکی‌فروشی هستی!
‫وقتی امتحانش کنی خوشحال‌تر هم میشی. ‫اینقدر خوشمزه‌ست.
‫خیالم راحت شد. ‫اوه...
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫دست راست یومی به خونه برنگشت ‫بلکه از مدارش منحرف شد...
‫و شروع به رفتار سرکشانه کرد.
‫چی؟
‫دست راست، چیکار می‌کنی؟
‫فوراً برگرد خونه!
‫ولش کن.
‫دارن محشر عمل می‌کنن!
‫ببین دست راست داره کجا میره.
‫داره به سمت بابی میره.
‫برن قدم بزنن؟
‫دست راست چش شده؟ ‫چرا حرکت نمی‌کنه؟
‫زود باش پیش‌روی کن! ‫همه منتظرن.
‫صبر کنین!
‫اون بغل اختاپوسیه!
‫بغل اختاپوسی؟
‫تست میکروفن! ‫سلول دست راست، صدامو داری؟
‫فوراً به خونه برگرد!
‫نباید اون بیرون گیر کنی!
‫تست میکروفون، صدات رو واضح دارم.
‫ولی هیچ‌جوره نمی‌تونم برگردم.
‫راه برگشت به مرکز...
‫ولی در نزدیکی یه ماهواره بزرگ می‌بینم.
‫در نزدیکی یه ماهواره بزرگ می‌بینی؟
‫چطوره اول اونجا فرود بیام؟
‫و تمام!
‫اون... نگو که!
‫اون سیاره اچ2 هست!
‫صبر کنین.
‫این دستور درسته؟
‫واقعا می‌تونیم اونجا فرود بیایم؟
‫این خیلی زود نیست؟
‫سیاره اچ2 چیه؟
‫پشت آدم.
‫پشت آدم...
‫فرصت‌ها در زمان بحران ایجاد می‌شن.
‫این فرصت رو از دست نده، دست راست!
‫فوراً فرود بیا!
‫دریافت شد. ‫تلاش می‌کنم فرود بیام.
‫یادت نره!
‫که همه در ماجراجویی بزرگت پشتت هستن.
‫سلول‌ها! ‫حالا که نتونستیم در مسابقه برنده بشیم،
‫دیگه وقتش نیست که تمرکز کنین؟
‫باید بذاریم بخوابه، تا بتونه فردا دوباره بنویسه.
‫اصلا چرا بیدار نگهش داشتین و...
‫این یه لحظه تاریخیه.
‫هیچی نگو.
‫دست راست صحبت می‌کنه. ‫دست راست صحبت می‌کنه!
‫دست راست!
‫موقعیت فعلیت چیه؟
‫وای!
‫موفق شدیم، آره!
‫الان می‌تونم بمیرم...
‫در فوریه 2022،
‫سلول دست راست تونست به تنهایی ‫در سیاره اچ2 فرود بیاد.
‫این در تاریخ عشق یومی و بابی حک میشه.
‫سلول منطقی، بیدار شو!
‫دست بردار، چیه؟ ‫امروز شنبه‌ست، مگه نه؟
‫فکر کنم الان یومی زشت شده.
‫- چی؟ ‫- صبح شده،
‫بنابراین فکر کنم الان قیافه‌اش بهم ریخته.
‫می‌خوام ببینم چطور به نظر میرسه.
‫عجبا!
‫چرا دم صبح اینقدر مشغولین؟
‫هی، داری چی فکر می‌کنی؟
‫یوهو! ‫من باخت نمیدم.
‫اون چشه؟
‫بیا با اسلحه بیهوش کننده، بیهوشش کنیم.
‫می‌خوای منو بیهوش کنی، آره؟
‫چی، منو؟ ‫سلول شیطون‌بلا؟
‫الان دم صبحه! ‫اوه!
‫موفق شدم! ‫بیهوش شد!
‫مطمئنی که نمرده؟
‫هی... هی!
‫نفس بکش، خب؟
‫[خوراکی‌های بابی]
‫[دست راست به تنهایی در سیاره اچ2 فرود آمد]
‫تابستون گذشته، بابی به شعبه ججوی ما منتقل شد.
‫دلم برات تنگ شده.
‫آه، آقای نام!
‫می‌خوای برگردی؟
‫البته که دوست داریم برگردیم!
‫دارم میرم فرودگاه.
‫خبری برات دارم.
‫اون کیه؟
‫چرا داره از ماشین بابی پیاده میشه؟
‫اون کارآموز ماست که تو همین محله زندگی می‌کنه.
‫خوشگله.
‫خیلی دوست داشتنیه.
‫خب میگم... ‫دایون واقعا بانمکه.