‫[نقطه عطف]
‫[اعلام نتایج برای ناشران سوجین]
‫[مسابقه جدید نویسندگی] ‫[تبریک به برندگان ما]
‫اسمم نیست.
‫اولین تلاشم به شکست ختم شد...
‫پیروزی از آن کسانی است که پشتکار داشته باشند.
‫ناپلئون!
‫فقط اشتیاق، اشتیاق فراوان می‌تواند ‫روح را به چیزی بهتر توسعه دهد.
‫دنی دیدرو.
‫تازه اولشه.
‫می‌تونستم با تکرار اون نقل قول‌های معروف ‫حال خودم رو بهتر کنم.
‫[ماه مِه]
‫اسم مین‌جونگ اینجاست.
‫[لیست برندگان پنجمین رقابت کتابخانه‌ای بهاری ‫مووینگ-مو]
‫ای خدا، حتماً خیلی خوشحاله.
‫موندم خودم کِی موفق میشم.
‫بعد از شکست در دومین تلاشم...
‫حالا چون یه چیزی اونطور که ‫تو می‌خوای نمیشه،
‫دلیل نمیشه بی‌فایده باشه.
‫توماس ادیسون.
‫[ماه اوت]
‫[آثار برنده:]
‫بار سوم...
‫هیچوقت یک شکست رو با شکست ‫آخرت اشتباه نگیر.
‫اف. اسکات فیتزجرالد.
‫...و بار ششم...
‫هنوز مصمم به نوشتن بودم.
‫خوب می‌نویسم که، چرا قبولش نمی‌کنن؟
‫به شکست اعتراف نمی‌کنم.
‫حالا نیمه سوم و چهارم سال مونده.
‫ولی پس‌اندازش داره تموم میشه. ‫یعنی موفق میشه؟
‫ماه پیش تولد باباش بود،
‫و تولد هشتاد سالگی بابابزرگش، ‫که میشه گفت کیف پولمون رو خالی کرد.
‫ماه بعدی، به سه‌تا عروسی دعوتیم!
‫وای خدا. حالا چیکار کنیم؟
‫نگران نباش، همیشه پول کافی برای...
‫بودجه‌ی دو ماه دیگه داریم.
‫خب چطوری قراره برسیم به دو ماه دیگه؟
‫با پول بودجه‌ی ماه بعدش!
‫چی؟ یعنی...
‫«اویی که به امید زنده‌ست، آخر از ‫گرسنگی می‌میرد.»
‫بنجامین فرانکلین!
‫سلول خسیس!
‫فکر کردی فقط خودت نقل قول‌های معروف بلدی،
‫زالوی انگل؟
‫«باور داشتن دشمنی خطرناک‌تر از حقیقت است.»
‫فریدریش نیچه!
‫تمومش کن!
‫خودت رو بشناس.
‫سقراط!
‫فکر نکن فرصت دو بار قراره در خونه‌ت رو بزنه.
‫نیکولا شافور!
‫میگن همه تو زندگیشون یه نقطه عطف دارن.
‫روزی که یومی برای بار هفتم هم موفق نشد،
‫زندگیش به گند کشیده شد.
‫می‌بینی هاپو چطوری همه جا رو بو می‌کشه؟
‫- آره. ‫- بذار بو بکشه،
‫و هر چند لحظه یه سرنخ پیدا می‌کنی.
‫بعد وقتی بری دنبال سرنخ‌ها...
‫یه خوراکی پیدا کرد!
‫ایول، همونجا بود!
‫اینجوری خوراکی پیدا می‌کنی، هر چی زودتر،
‫- جایزه‌ت هم بزرگتر میشه. ‫- اوه، فهمیدم.
‫سخت نیست که.
‫- چیکار می‌کنین؟ ‫- وای! ترسیدم.
‫آقای نام.
‫بازی می‌کنین؟
‫بله. چند وقته خیلی ترند شده، ‫داشتم یاد می‌گرفتم
‫چطوری بازی کنم. اسمش «وقت هاپ‌هاپه.»
‫اوه، الان این بازی ترند شده؟
‫آره!
‫همه دارن بازیش می‌کنن.
‫شما هم دانلودش کنین.
‫آره! شما مگه سگ ندارین؟ ‫اسمش اسپرینگ نبود؟
‫مطمئنم شما هم عاشق بازی میشین.
‫اینجا رو، هر نژادی رو دارن.
‫ببین!
‫آخی، خیلی نازه!
‫اسم بازی چی بود؟
‫«وقت هاپ‌هاپ.»
‫- هاپ‌هاپ! ‫- چه نازه...
‫چی؟
‫«وقت» و «هاپ‌هاپ.»
‫در حالیکه زندگی یه نفر بعد از شکست خوردن،
‫در مسیر پیشرفت قرار داشت...
‫با خانم کیم در تماسید؟
‫- بله! ‫- البته.
‫- چطور؟ ‫- خب...
‫می‌خواستم بدونم چطوره.
‫یه سالی میشه از پیش ما رفته.
‫اوه، الان مشغول نوشتنه.
‫اوضاعش خوبه؟ چیزی منتشر کرده؟
‫- نه. ‫- نه.
‫پس چی؟
‫آقای نام، فکر می‌کنید انتشار داستان به این راحتیه؟
‫اگه اونجوری بود الان همه باید نویسنده میشدن.
‫داره... نهایت تلاشش رو می‌کنه.
‫هرچند مشخص نیست اون روز کی ‫از راه برسه.
‫یکی اینجاست! نه؟
‫ولی یک سال گذشته،
‫موندم چطوری داره سر می‌کنه.
‫[کتابفروشی سون‌دول]
‫چند ماهی میشد که یومی به خاطر کمبود بودجه
‫کار پاره‌وقتش رو تو یه کتابفروشی شروع کرده بود.
‫سلام!
‫اوه، قربان.
‫نهار می‌خوری؟
‫بله.
‫راستی، چطور پیش رفت؟
‫- بله؟ ‫- مسابقه نویسندگی.
‫مگه نتایج امروز اعلام نمیشن؟
‫چرا.
‫ولی غروب اعلامش می‌کنن.
‫همون داستانی بود که اون دفعه ‫نشونم دادی دیگه؟
‫خیلی خوب بود.
‫مطمئنم موفق میشی.
‫نه، خودم رو امیدوار نمی‌کنم.
‫نه، جداً خوب بود.
‫به نظرم می‌تونی امیدوار بشی.
‫خواهش می‌کنم انتظار خاصی نداشته باشین.
‫اصلاً امیدوار نیستم، و احتمالاً موفق نمیشم.
‫دست بردار، چرا اینقدر ناامیدی؟
‫نتیجه که هنوز منتشر نشده.
‫آخه چندین بار شکست خوردم، واسه همین...
‫فردا می‌بینمتون!
‫می‌بینمت، یومی.
‫این یازدهمین مسابقه‌ای بود که ‫توش شرکت می‌کرد،
‫و علی‌رغم حرفش،
‫یومی ته دلش امیدوار بود ایندفعه ‫اوضاع فرق کنه.
‫چون...
‫[الهه عشق من نوشته‌ی کیم یومی]
‫- خانم کیم. ‫- بله؟
‫نوشته‌ت ایندفعه عالی بود.
‫جدی؟
‫ممنون.
‫چرا واسه یه مسابقه ثبتش نمی‌کنی؟
‫استادش گفت خوبه!
‫بالاخره یکی ازمون تعریف کرد!
‫هی، احمق‌ها!
‫می‌دونین که اولین باری نیست داره ‫تعریف می‌شنوه!
‫آره، ولی هیچوقت سر همچین چیزی نبوده!
‫استاد گفت ثبتش کنیم واسه یه مسابقه!
‫آره، منم ایندفعه حس خوبی دارم!
‫یعنی بالاخره می‌تونه کارش رو به ‫عنوان یه نویسنده شروع کنه؟
‫منم ایندفعه اعتماد به نفسم بالاست، رفقا!
‫به نظرم می‌تونیم امیدمون رو ببریم بالا!
‫بابی!
‫کجایی؟
‫شیفتم تازه تموم شده، دارم برمی‌گردم خونه.
‫تو چی؟
‫از نهار برگشتم، ولی هوا خوب بود، واسه همین...
‫انداختم تو جاده ساحلی. قشنگ نیست؟
‫چرا.
‫عالیه.
‫عاشق این جاده‌م.
‫اومدی اینجا، میایم پیاده‌روی.
‫زندگی بابی هم تغییر مثبتی داشته.
‫تابستون گذشته به عنوان سرگروه انتخاب شد،
‫و به شعبه ججوی شرکت منتقل شد.
‫دلم برات تنگ شده، بابی.
‫فردا همدیگه رو می‌بینیم، نه؟
‫ای کاش فردا زودتر از راه می‌رسید.
‫گفتی پروازت ساعت یک می‌شینه دیگه؟ ‫میام دنبالت.
‫الان از هم دوریم.
‫آقای یو، بیا بریم!
‫الان جلسه شروع میشه.
‫باشه!
‫دیگه باید برم.
‫پس سرت شلوغه. برو به سلامت.
‫باشه. کارم تموم شد بهت زنگ میزنم.
‫باشه!
‫[بابی]
‫چقدر خوب میشد اگه فردا می‌تونستم
‫خبر خوب رو...
‫این یازدهمین تلاشم برای موفقیت ‫تو یه مسابقه بزرگه،
‫اونی که بیشتر از همه انتظارش رو می‌کشیدم...
‫[بیست و هفتمین رقابت نویسنده جدید انتشاراتی جولی]
‫چیه؟ دوباره؟
‫ولی گفتی این دفعه صد در صد موفق میشه که!
‫حتی استادش هم ازش تعریف کرد!
‫همه گفتن ایندفعه فرصت موفقیت داره!
‫باز قبول نشدم.
‫«یک مرد ایده‌آل حوادث زندگی رو
‫با سربلندی و افتخار به دوش می‌کشه، ‫و نهایت استفاده رو از شرایط می‌بره.»
‫ببخشید.
‫به ما گفته بودن
‫به مناسبت شروع کار یومی به عنوان یه ‫نویسنده مهمونی داریم. پس اینجا چه خبره؟
‫همه سلول‌ها دارن با اتوبوس‌های بزرگ ‫گردشگری میان اینجا،
‫پس مهمونی کنسله؟
‫پس اندورفین امشب اجرا نمی‌کنه؟
‫من بقیه قرارهام رو واسه این مهمونی کنسل کردم،
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫اندورفین واقعاً نمیاد؟
‫خب، می‌دونید...
‫گفتی یومی قراره نویسنده بشه!
‫که می‌تونیم منتظر نتیجه این مسابقه باشیم!
‫ولی این چندمین باریه دروغ میگی، کلاهبردار؟
‫چندمین باره؟
‫ببخشید!
‫چرا...
‫فکر کردم ایندفعه حداقل
‫یه اشاره ویژه می‌گیره.
‫ببخشید!
‫[سلول نویسنده]
‫عمیق‌تر حفر کن. عمیق‌تر!
‫سلول خسیس.
‫بیا ببخشیمش.
‫می‌دونی که سلول نویسنده نهایت تلاشش رو کرد.
‫چیکار میشه کرد؟ ‫بدشانسی آورد دیگه.
‫این چیه؟
‫موجودی حساب یومی!
‫اگه نمی‌خوای سلول نویسنده دفن بشه،
‫بشین باهاش ظالمانه صحبت کن.
‫ظالمانه؟
‫فقط همینجوری تسلیم میشه، نه؟
‫برو یه چیز ظالمانه بهش بگو،
‫که چاره‌ای جز تسلیم شدن براش نمونه.
‫یه چیز واقعاً ظالمانه و بی‌رحمانه!
‫تو...
‫خیلی بی‌استعدادی!
‫[هیچ استعدادی نداری!]
‫چی از پذیرفتن حقیقت بی‌رحمانه‌تره؟
‫که استعدادی نداری؟
‫حالا دیگه اعتراف می‌کنی؟
‫آره، اعتراف می‌کنم.
‫بابی.
‫یومی، شام خوردی؟
‫آره.
‫تو خوردی؟
‫با اعضای تیمم واسه شام اومدیم بیرون.
‫ماهی یال‌اسبی پخته. می‌بینی؟
‫واو، خوشمزه به نظر میاد.
‫چیزی شده؟
‫چطور؟
‫ناراحتی انگار.
‫نه بابا!
‫بعد شام خسته شدم، همین.
‫بگذریم، هوس ماهی یال‌اسبی پخته کردم...
‫فردا اومدی با هم می‌خوریم.
‫منتظرم!
‫داشت یادم می‌رفت.
‫گفتی نتیجه مسابقه انتشاراتی جولی ‫فردا میاد؟
‫امروز اومد، ولی باز قبول نشدم.
‫اوه، واقعاً؟
‫گمونم نوشته‌هام از زمان خودشون جلوترن.
‫در واقع دنیا نبوغ من رو درک نکرده.
‫ای خدا، امان از این دنیای احمقانه...
‫درسته.
‫خب... نویسندگیم به اون خوبی که ‫انتظار داشتم پیش نرفت.
‫هی، عیب نداره. تازه اول کاری.
‫به خودت فشار نیار.
‫حتماً.
‫بابی، فردا منتظر غذاهای ججو هستم!
‫یه برنامه سفر درست و حسابی بریز!
‫چشم، به من اعتماد کن.
‫فردا جنوب ججو رو بگردیم،
‫بعد بریم شرق.
‫روز آخر، بریم غرب ججو
‫و بعد بریم فرودگاه.
‫خودت که برنامه‌ریزی کردی، یومی.
‫خودش رو مجبور کرد لبخند بزنه،
‫می‌ترسید غم و غصه‌ش مشخص بشه.
‫بهرحال، فردا قرار بود بعد یه مدت ‫طولانی همدیگه رو ببینن.
‫[آقای نام جوهیوک]
‫هی.
‫الو؟
‫سلام، آقای نام.
‫خوبی؟
‫خوبم، شما خوبین؟
‫چیزی شده؟
‫خب، ایدا گفته بود یه مقدار وقت داری.
‫می‌خواستم یه چیزی ازت بپرسم.
‫بله؟
‫که اینطور.
‫اومدم دیدن آقای نام تو بخش حسابداری.
‫البته، میشه کارت شناساییتون رو بدین؟
‫یه دفعه دو نفر از اعضای تیممون استعفا دادن.
‫می‌خواستم بدونم حاضری پاره وقت کار کنی؟
‫- هی! سلام. ‫- سلام.
‫ای خدا، خیلی وقت بود نیومده بودم اینجا.
‫خانم کیم!
‫آقای نام!
‫پس یه ماه می‌تونی کار کنی دیگه؟
‫ای خدا، مشخص شد پیدا کردن
‫جایگزین تو این مدت کوتاه کار خیلی سختیه.
‫بله، حتماً.
‫خیلی ممنون.
‫قبول کردنت بار سنگینی از روی شونه‌م برداشت.
‫نه، من باید تشکر کنم.
‫به پولش نیاز داشتم.
‫پروژه‌ت چطور پیش میره؟ خوبه؟
‫نه، زیاد آسون نیست.
‫مطمئنم نویسندگی کار سختیه.
‫ولی تحسینت می‌کنم. ‫از هر کسی برنمیاد.
‫درسته، مناسب همه نیست.
‫- دست بردار. ‫- ولی باید از اول می‌دونستم.
‫به نظرم بهتر بود به همون حقوقم راضی باشم.
‫خب می‌خوای برگردی؟
‫- بله؟ ‫- یه جای خالی داریم،
‫و به یه کارمند باتجربه نیاز داریم.
‫پس اگه خواستی...
‫درست شنیدیم؟
‫گفت برگردیم؟
‫البته! الان وقتشه به زندگی اعلام وفاداری کنیم!
‫هی، هی! ولی ما با خواست خودمون ‫از اینجا رفتیم،
‫- خجالت‌آوره که... ‫- خفه شو.
‫تو قراره شکم یومی رو سیر کنی، سلول غرور؟
‫خیلی یه دفعه‌ای شد، و...
‫می‌دونم، که قصد برگشتن نداری.
‫نه، آخه...
‫ولی حداقل فکرهات رو بکن.
‫به زودی اعلام می‌کنیم که قراره نیرو بگیریم،
‫تا اونموقع فکرهات رو بکن. ‫احتمالاً هفته دیگه اعلام کنیم،
‫اگه تو نیومدی، یکی دیگه رو استخدام می‌کنیم.
‫باشه، بذارید فکرهام رو بکنم.
‫ممنون که اینقدر باملاحظه‌اید، آقای نام.
‫یومی کارش رو پس گرفت!
‫قراره پول دربیاریم!
‫شغلش رو پس گرفت!
‫بهت افتخار می‌کنم! چه خبر خوبی!
‫چه خبر؟ کِی میری ججو؟
‫امروز.
‫راستی، مامان. ممکنه برگردم سر کار قدیمیم.
‫عزیزم! بالاخره آدم شدی.
‫هی، حالا که نویسندگی رو یه بار امتحان کردی، ‫دیگه فراموشش کن.
‫حداقل دیگه حسرت نمی‌خوری، نه؟
‫خیلی از شنیدن این خبر خوشحال شدم.
‫تصمیم هوشمندانه‌ای گرفتی. ‫تو بهترینی، عزیزم!
‫الو؟
‫بابی، دارم میرم فرودگاه.
‫باشه، منتظرتم. زود باش.
‫یه خبرهایی برات دارم.
‫چی؟
‫رسیدم میگم.
‫خبر خوبیه؟
‫بد هم نیست.
‫جدی؟
‫- باشه. ‫- خداحافظ.
‫در نهایت، یومی برگشت سر خونه اولش.
‫خب، انگار من به اینجا تعلق دارم.
‫پول میدی؟
‫یومی داره برمی‌گرده سر کارش دیگه؟ ‫باید بریم خرید!
‫هنوز که برنگشته.
‫ولی برمی‌گرده، نه؟
‫ولی خب اگه قرار باشه برگردم سر کارم، ‫به لباس‌های جدید نیاز دارم.
‫از وقتی استعفا دادم یه بار هم نرفتم خرید.
‫درآمد داشتن واقعاً چیز خوبیه.
‫وای خدا، عجب هوای خشکیه.
‫الو، بابی. رسیدم.
‫آره، الان میام.
‫سلام، آقای نام.
‫خب، راستش...
‫می‌دونی، اون کاری که گفتم...
‫بله، بله.
‫ببخشید، یه لحظه.
‫بله، بفرمایید. چی شد؟
‫خب، راستش....
‫حرفم رو فراموش کن. انگار هیچی نگفتم.
‫- چی؟ ‫- خب، مشخص شد یه نفر دیگه
‫تو ذهن رئیس بوده.
‫ولی به من خبر نداده بودن و...
‫ببخشید که بحثش رو وسط کشیدم، خانم کیم.
‫که اینطور.
‫شما که اصلاً قصد برگشت نداشتی، نه؟
‫نه، درسته.
‫بله، البته. عیبی نداره.
‫باشه.
‫یومی!
‫بابی!
‫بدش من.
‫برات قهوه گرفتم. از قهوه‌فروشی مورد علاقه‌ت.
‫دستت طلا. ممنون!
‫خب...
‫خبر خوبت چی بود؟
‫درباره مسابقه‌ست؟
‫نوشته‌ت انتخاب شده؟
‫نه بابا، نتیجه رو که عوض نمی‌کنن.
‫موفق نشدم، خب؟
‫جدی؟
‫چرا این شکلی شدی؟ ‫امیدوار بودی قبول شده باشم؟
‫خب، گفتی خبر خوبیه، واسه همین...
‫هی، من خوبم.
‫اولین باری نیست که قبول نمیشم.
‫عیب نداره.
‫عیب نداره، یومی.
‫خب، ممنون.
‫و...
‫واقعاً خوبم.
‫یومی.
‫چون قبول نشدم اینطوری نشدم، خب؟
‫ای بابا. چم شد؟
‫یه لحظه وایسا. از یه چیز دیگه ناراحتم.
‫به خاطر قبول نشدن ناراحت نیستم.
‫آخه لحن صدات خیلی مهربون بود، واسه همین ‫گریه‌م دراومد.
‫ای خدا، سر مسابقه ناراحت نیستم، ‫چرا گریه‌م دراومد؟
‫حالا خبر خوبی که داشتی چی بود؟
‫اون رو میگی؟
‫بیخیالش.
‫می‌دونی، یه پیشنهاد کاری گرفتم، جوگیر ‫شدم و بهت زنگ زدم.
‫- پیشنهاد کاری؟ ‫- آره.
‫اون پیشنهاد کاری...
‫یومی.
‫چی شد؟
‫نقطه عطف زندگی یومی بالاخره از راه رسید.
‫«شفق قطبی در دهکده‌ی یومی»
‫چیه؟ چرا...
‫چیزی شده؟
‫سلام، خانم کیم یومی.
‫من آن ده‌یونگ هستم، سردبیر انتشاراتی جولی.
‫امروز بابت نوشته‌تون،
‫الهه عشق من پیام دادم، همونی که ‫برای مسابقه فرستاده بودین.
‫درسته داورهای ما ایندفعه قبولش نکردن،
‫اما تاثیر مثبتی روی ما گذاشته و می‌خوایم ‫بهتون پیشنهاد انتشارش رو بدیم.
‫می‌خوام حضوری شما رو ببینم که درباره ‫جزئیاتش صحبت کنیم.
‫هی، عالیه!
‫یومی، فوق‌العاده‌ست.
‫چرا گریه می‌کنی؟ خبر خوبیه که.
‫وقتی زندگیت دچار نقطه عطفی میشه،
‫شفق‌های قطبی در آسمون دهکده سلول‌هات ‫پدیدار میشن.
‫شفق قطبی!
‫شفق قطبی...
‫وقتی شفق قطبی پدیدار میشه، ‫با فرکانس خاصی تا یه
‫مدت کوتاه اجازه ارتباط برقرار کردن ‫با آینده رو داری.
‫چی؟
‫جدی؟
‫واقعاً این اتفاق قراره برای یومی بیفته؟
‫و سلول شهود یومی که تنهایی ‫تو بیابون زندگی می‌کنه
‫یه پیغام دریافت کرد.
‫سلول منطقی، پاشو!
‫چیه؟ چرا دهکده اینقدر تاریکه؟
‫یومی مغزش رو خاموش کرده.
‫خاموش کرده؟
‫یعنی بیهوش شده؟
‫نه بابا، هنوز بیداره.
‫ولی ما نمی‌تونیم ببینیمش.
‫وایسا. پس یعنی...
‫[تولیدی نودل ده‌هان]
‫روبی. ایدا.
‫کِی قراره خانم کیم رو ببینید؟
‫می‌دونین، من باید ازش عذرخواهی کنم...
‫دفعه بعدی که دیدینش...
‫- موفق شد! ‫- یومی موفق شد!
‫واو، خدای من!
‫خانم کیم موفق شد؟
‫خانم کیم نویسنده شد، آقای نام!
‫واو، نوشته‌ش قراره منتشر بشه!
‫خدای من!
‫- ممنون! ‫- عالیه.
‫خیلی ممنونم!
‫خانم کیم به صورت رسمی نویسنده شد!
‫مبارک باشه! واقعاً برات خوشحالم، یومی!
‫یعنی نویسنده کیم!
‫کجایی، یومی؟ ‫باید جشن بگیریم!
‫- واو، عالیه. ‫- باورم نمیشه.
‫واو!
‫- واو! ‫- هورا، اومدیم ججو!
‫ایدا! روبی!
‫- چطورید؟ ‫- خانم کیم یومی، نویسنده ما!
‫- دلم براتون تنگ شده بود. ‫- مشتاق دیدار.
‫سلام.
‫بابی! چی شد؟
‫چه خبره؟
‫ای بابا، از الان به بعد باید شوهرخواهر صدات کنیم؟
‫بدویید. سوار شید!
‫سوار شید!
‫هرچند نمی‌دونیم قراره بهش تبریک بگن،
‫یا به این بهونه اومدن تعطیلات...
‫امروز همه چی مهمون من!
‫البته!
‫تو دیگه نویسنده شدی،
‫تازه فقط هم تویی که قرار می‌ذاری! ‫ای شیطون.
‫آره، تو باید مهمونمون کنی.
‫هرچند، یادمه خودش بود
‫این دو نفری که اومدن ججو رو مهمون کرد...
‫بریم یه رستوران خوب!
‫بریم یه جای گرون؟
‫باشه! بریم!
‫واقعاً؟
‫خیلی ممنون که اومدین. نوش جونتون.
‫- ممنون! ‫- امشب مهمون منید.
‫- خوبه؟ ‫- عالیه.
‫باورم نمیشه!
‫یادمه بعدش نشست غذا خورد.
‫ولی یه دفعه...
‫دهکده تاریک شد و هوشیاریمون ‫رو از دست دادیم!
‫- به اون صدا گوش بده. ‫- خدای من!
‫فکر کنم هنوز داره می‌خوره.
‫پس الان کنترل یومی دست کیه؟
‫امشب حسابی می‌نوشم.
‫[جایی در اعماق قلب]
‫[سلول‌ها]
‫سلول احساسات صادقانه.
‫نه! سلول احساسات صادقانه خطریه!
‫آدم نمی‌دونه یه دفعه چی قراره بگه.
‫یومی باید به خودش بیاد!
‫- یومی! پاشو! ‫- یومی! پاشو!
‫نمیشه.
‫- سلول عشق... ‫- این بیهوشی
‫واسه واکنش شیمیایی بین نوشیدنی‌هاییه ‫که خورده.
‫هیچی این طلسم رو نمی‌شکنه.
‫- اینم از صورت‌حسابتون. ‫- اوه، بدش من.
‫من می‌گیرم!
‫امروز همه چی به حساب یومیه!
‫من دیگه نویسنده شدم، خودم حساب می‌کنم!
‫تو فوق‌العاده هستی! کیم یومیِ نویسنده!
‫بذار ببینم، چقدر شد؟
‫یک، ده، صد...
‫چهارصد و بیست و پنج دلار!
‫شنیدی؟ چهارصد دلار و خورده‌ای!
‫حتماً خیلی خوردن!
‫مگه چقدر خوردین؟
‫چهارصد دلار؟
‫چهارصد دلار پیراشکی گوشت؟ خدایی؟
‫تاثیر کل الکل بدنش از بین رفت.
‫یومی که از صورت‌حساب ترسیده بود، ‫سریع به خودش اومد.
‫این رو امتحان کن.
‫امکان نداره.
‫مگه میشه؟ ما همه‌ش چند لیوان نوشیدنی ‫و پیراشکی گوشت خوردیم دیگه.
‫ببخشید، میشه بازم نوشیدنی بیارین؟
‫روبی امشب قراره بترکونه!
‫لی روبی. تو بدنش تجهیزات پردازش داره،
‫و می‌تونه تا صبح بنوشه.
‫سطح ظرفیت الکل: نه هزار و نهصد.
‫واو، چه میگوهای تازه‌ای.
‫تقریباً زنده‌ن!
‫کانگ ایدا. یه شکم‌پرست در سطح شش هزار و دویست.
‫داره ششمین ظرف پیراشکی‌های ‫ترکیبیش رو می‌خوره.
‫یومی، خوبی؟
‫یو بابی. با اینکه کم غذاست،
‫ترکیب «نوشیدنی و پیراشکی» ‫اشتهاش رو باز کرده
‫و ظرفیت تحمل الکلش دویست درصد بیشتر شده.
‫خیلی خوب می‌نوشی!
‫برای منم یکی دیگه بیارین!
‫عیب نداره، فدای سرتون!
‫ای خدا، دارن عین اسب می‌خورن.
‫رفقا، مسئله فوریه!
‫دیگه دیره، سلول اضطراب. تسلیم شو.
‫یومی داره نویسنده شدنش رو جشن می‌گیره،
‫اذیتش نکن.
‫چهارصد دلار زیاد نیست.
‫اون نه. حالا که به خودش اومده...
‫سلول گشنه هم بلند شده!
‫وای خدا، چقدر گشنمه!
‫سطح اشتها، پنج هزار و هفتصد.
‫ولی تو روز خوبش می‌تونه به ‫نه هزار هم برسه،
‫یومی هم الان حالش خوبه!
‫حالا که بیدار شدم خیلی گشنمه.
‫گشنمه! گشنمه! گشنمه!
‫سلول گشنه!
‫ای وای! هی، چی شد؟
‫کمک!
‫بدبخت شدیم.
‫بازم پیراشکی سفارش بدیم؟
‫- آره. ‫- آره!
‫ببخشید، منو رو میارید؟
‫یعنی... کل غذاهای منو رو میارید؟
‫[باغچه نوشیدنی ججو]
‫واو، امروز چقدر ولخرجی کردم.
‫اندازه خرج یک ماهم بود.
‫عیب نداره. حالم خوبه،
‫از یه آدم بیکار تبدیل شدم به ‫یه نویسنده!
‫جزیره ججو...
‫روبی، پاشو! برو روی تخت بخواب.
‫یومی، منم می‌خوام استعفا بدم.
‫من رو دستیارت کن.
‫دستیار کجا بود؟
‫من تازه کارم رو شروع کردم.
‫من رو دستیار خودت کن!
‫روبی می‌خواد آزادانه زندگی کنه. آزادانه!
‫خب همینجا بخواب. کاری نمیشه کرد.
‫نمی‌دونم. می‌خوام استعفا بدم!
‫نمیرم سر کار!
‫ایدا.
‫آره، شاه میگو...
‫نمیری حموم؟
‫خیلی خسته‌م...
‫♪ دیگه بریم بخوابیم ♪
‫♪ امروز روز خسته‌کننده‌ای بود ♪
‫♪ بگیر بخواب... ♪
‫عمراً!
‫اول باید صورتش رو بشوره، بعد بره بخوابه!
‫اول باید بره حموم بعد بخوابه!
‫جرئت داری بیا جلو، سلول لالایی!
‫سلول شستشوی صورت هیچوقت پیروز ‫نبرد با سلول لالایی نیست.
‫امروز هم کاملاً شکست خورد.
‫ولی حتی سلول لالایی هم به پای ‫سلول عشق نمی‌رسه.
‫[بابی]
‫بابی.
‫خوابیدی؟
‫نه، اول می‌خواستم برم حموم.
‫ولی روبی و ایدا خوابیدن.
‫اتاقتون چطوره؟ دقیقه نودی رزروش کردم.
‫خوبه.
‫ولی همه اینقدر نوشیدن که نمی‌تونن نظر بدن.
‫کجایی؟
‫تو حیاط پشتیم.
‫امشب ستاره‌ها دارن می‌درخشن.
‫امشب تو هم خسته شدی، ‫چند بار رفتی فرودگاه و برگشتی.
‫نه بابا.
‫دست بردار، این حرف رو نزن.
‫بابی.
‫ممنونم.
‫بابتِ؟
‫ممنونم که...
‫می‌تونی یه چیز برای خودمون بنویسی؟
‫تیم بازاریابیمون فکر می‌کنه باید ‫صفحه فضای مجازیمون رو به روز رسانی کنیم.
‫گفتیم تو از پسش برمیای.
‫بله؟
‫تو اولین نفری بود که متوجه پتانسیل من شدی.
‫تا فصل یازدهش خوب بود،
‫ولی فکر کنم از اونجا روندش کُند شد.
‫نه؟ خودمم حس می‌کنم داستانش ‫از اونجا از هم پاشید.
‫داشتم فکر می‌کردم، نظرت چیه ‫این کار رو بکنی؟
‫خب، گذشته‌ی شخصیت اصلی مرد ‫خیلی دیر لو میره،
‫نظرت چیه زودتر افشاش کنی؟
‫- بخش داستان خانوادگیش رو. ‫- بدون غر زدن
‫برام وقت گذاشتی.
‫عیب نداره.
‫عیب نداره، یومی.
‫و هر وقت ناراحت بودم تشویقم کردی.
‫«و وقتی من برات زمان نداشتم،
‫صبورانه منتظر موندی و هیچی نگفتی.
‫ممنون که همیشه دوستم داری،
‫که همیشه باملاحظه‌ای،
‫که همیشه تشویقم می‌کنی،
‫بهم الهام میدی که برم دنبال رویاهام،
‫اونم وقتی گاهی اوقات، بدون تعصب ‫نوشته‌هام رو نقد می‌کنی...»
‫هی، هی! خیلی طولانیه.
‫طولانیه، نه؟
‫اصلاً هم تاثیرگذار نیست، ‫خیلی کشش دادی.
‫نظرت چیه تبدیلش کنی به یه جمله؟
‫زود باش، وقت ندارم!
‫می‌خوام همین الان به بابی ‫ابراز احساسات کنم!
‫ممنونم...
‫بابت همه چی.
‫همه چی؟
‫بابت همه چی ممنونم.
‫این که خیلی کوتاهه!
‫فکر می‌کنی بابی متوجه منظورش میشه؟
‫میشه. بابیه‌ها.
‫میای بریم پیاده‌روی؟
‫الان؟
‫بیا بریم ستاره‌ها رو تماشا کنیم. ‫میام دنبالت.
‫ستاره‌ها رو!
‫انگار قراره ببارن روی زمین.
‫یکی از بهترین بخش‌های اومدن به ججو
‫اینه که می‌تونم یه عالمه ستاره ببینم.
‫یومی!
‫چی شد؟ من رو صدا می‌کنه؟
‫مطمئن نیستم.
‫دوستت دارم، سو یومی!
‫سو یومی! دوستت دارم!
‫- میگم دوستت دارم، سو یومی! ‫- بس کن! برگرد ببینم.
‫نه، ولم کن.
‫چه خبره؟
‫انگار زیادی نوشیده.
‫من خیلی بدم میاد عشقم همچین حرکتی بزنه.
‫که با این حال اسمم رو جلوی همه داد بکشه.
‫- بدت میاد؟ ‫- پس چی.
‫همچین مردی اعصابم رو بهم می‌ریزه.
‫وای خدا. گفت «اعصابم رو بهم می‌ریزه؟»
‫آره، درسته.
‫تو اعصابت بهم نمی‌ریزه؟
‫عوضی! واسه چی اومدی بیرون ‫که همچین مزخرفی بگی؟
‫برگرد داخل!
‫تو اون حال عجیبم از دهنم پرید بیرون.
‫یومی.
‫وقتی می‌شنوم همچین چیزی میگی...
‫ضدحال خوردی؟
‫خیلی جذاب بود.
‫یومی وقتی حرفای غیرمنتظره بابی رو ‫شنید، قبل از اینکه بفهمه...
‫هنوز تحت تاثیر نوشیدنیه.
‫ببخشید.
‫بی‌ادبی کردم، نه؟
‫- نه. ‫- یعنی چی، «نه؟»
‫به نظر خودمم بی‌ادبانه بود.
‫بامزه بود.
‫تو همچین لحظاتی، یومی احساس ‫دوست داشته شدن می‌کنه.
‫انگار عشقی که بابی به سمتش می‌فرسته،
‫به تک تک سلول‌های بدنش می‌رسه.
‫یه دفعه‌ای دلم خواست برم پیشش.
‫هی، جلوی مردم چی میگی؟
‫نه، نمی‌تونی! الان نه!
‫اول باید برین یه جای دیگه!
‫نه!
‫بریم پیش!
‫یومی.
‫منم یه چیزی می‌خواستم بگم.
‫امروز اولین سالگرد دوستیمونه.
‫گفتم شاید یادت رفته باشه،
‫می‌خواستم فردا بهت بدم، ولی...
‫حلقه خودم رو انداختم.
‫بابی.
‫خیلی بهت میاد.
‫شب زیبایی بود،
‫درست مثل شفق‌های قطبی توی آسمون.
‫پس یومی موفق میشه؟
‫تبدیل به آدم خاصی میشه؟ واقعاً؟
‫و...
‫ولی چرا؟
‫هی، به لطف تو خیلی بهمون خوش گذشت.
‫یومی، کِی برمی‌گردی؟
‫یه چند روز می‌مونم.
‫هفته دیگه با ناشر قرار ملاقات دارم.
‫پس بالاخره قرارداد رو امضا می‌کنی؟
‫هی، نویسنده کیم!
‫اگه معروف شدی، باید من رو
‫به عنوان دستیارت استخدام کنی، خب؟
‫هی، برید دیگه. دیرتون میشه‌ها.
‫ما رفتیم!
‫- خداحافظ! ‫- به سلامت.
‫- خداحافظ. ‫- برو یه چیزی بگیر حالت بهتر بشه!
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫خداحافظ.
‫الو، بابی. ایدا و روبی همین الان رفتن.
‫یومی، چیکار کنم؟
‫باید بیام دنبالت ولی یه دفعه مدیرمون اومده.
‫هی، خب با تاکسی میام. ‫فاصله زیاد نیست.
‫من رو بیخیال، برگرد سر کارت.
‫منتظرتم.
‫باشه، خداحافظ.
‫هی! این رو من براش خریده بودم.
‫واو، چه رشد کرده.
‫تازه کارم تموم شده، ولی زود میام.
‫من اومدم پیاده‌روی، عجله نکن.
‫منم الان میام.
‫اومد!
‫خداحافظ!
‫این کیه؟
‫چی شد؟ چرا از ماشین بابی اومد بیرون؟
‫[دژاوو]
‫راستی، یه چندتا کارآموز استخدام کردیم
‫و یکیشون تو محله من زندگی می‌کنه.
‫جدی؟
‫یه مدته با من میره و میاد.
‫وگرنه چندبار باید اتوبوس عوض کنه.
‫دلم نیومد پیشنهاد ندم،
‫بعد فهمیدم همسایه هم هستیم.
‫درسته.
‫اوه، بعد فهمیدم
‫باباش صاحب بزرگترین مزرعه نارنگی روستاست.
‫بعداً برات نارنگی می‌فرستم.
‫نارنگی عالیه.
‫درسته، پس دختره همون کارآموزیه که گفته بود!
‫ولی مگه کارآموزه دختر بود؟
‫چقدر خوشگله.
‫خیلی نازه.
‫جوون هم هست! موندم چند سالشه.
‫گفت دانشگاهیه.
‫یعنی سال چهارمیه... حداکثر بیست و سه سالشه؟
‫پس هر روز باهاش میره و میاد؟
‫ولی خیلی جوونه که!
‫و خوشگله!
‫یه دفعه‌ای استرس گرفتم.
‫آروم باش.
‫هیچکس جز تو اینطور فکر نمی‌کنه.
‫منم استرس گرفتم.
‫بی‌طرفانه بخوام نظر بدم خوشگله.
‫ای وای.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫نه، نکن!
‫سلول عشق، هیچوقت گاردت رو نیار پایین.
‫خفه شو!
‫ببخشید مزاحم صحبتتون شدم.
‫خب، کجا بودیم؟ ‫استرس داشتی؟
‫خب...
‫یومی برای بابی چه ارزشی داره؟
‫حتی وقتی فحش بده برای بابی جذابه،
‫و حتی وقتی موقع خندیدن خرناس بکشه ‫به نظرش بامزه‌ست!
‫یومی براش اینقدر مهمه!
‫آره، حق داری.
‫و دیشب بابی چی بهمون داد؟
‫حلقه یک شکل به مناسبت اولین سالگرد!
‫باز استرس داری؟
‫نه، فکر نکنم.
‫این چه فکری بود تو سرم افتاد؟
‫بابی!
‫یومی، کجا بودی؟
‫رفتم تو محل پیاده‌روی. ‫چیکار می‌کنی؟
‫بیا شام کباب بخوریم. ‫من گوشت رو می‌پزم.
‫واقعاً؟ سرد نمیشه؟
‫اگه سرد شد، گوشت رو می‌بریم داخل.
‫هر چی لازم بود رو گرفتم.
‫خیلی خوشحالم.
‫اوه، خوبه. ترسیدم زغال کم بیاد.
‫میگه با خودش زغال میاره.
‫- کی؟ ‫- دایون.
‫- دایون؟ ‫- اوه، کارآموزی که همینجاها زندگی می‌کنه.
‫اسمش دایونه.
‫دایون؟
‫چه راحت به نظر میاد! ‫از کی تا حالا اینقدر صمیمی شدن؟
‫فقط به اسم صداش کرد دیگه.
‫دقیقاً! چرا اینقدر صمیمانه؟
‫وقتی کسایی که اسم اولشون با حروف ‫بی‌صدا تموم میشه رو
‫صدا کنی انگار خیلی صمیمی هستین.
‫عین ووبین، جیمین، دونگ‌گون...
‫مثل این اسامی!
‫ووبین.
‫جیمین.
‫دونگ‌گون.
‫راست میگی، صمیمانه به نظر میان.
‫نه؟
‫یعنی میگی دلیل اینکه صدا کردنش ‫صمیمانه به نظر میومد
‫اسم دختره بود؟
‫آره، فقط به خاطر اسمش بود.
‫چرا اسم یومی با حرف بی‌صدا تموم نمیشه؟
‫یومی، گوشت میدی؟
‫آره.
‫ولی سس نداریم.
‫اوپس، یادم رفت.
‫من میرم بخرم.
‫مطمئنم تو فروشگاه دارن.
‫سرده، با ژاکت من برو.
‫باشه.
‫آقای یو!
‫- هی! ممنون، دایون. ‫- این چه حرفیه.
‫خانمت کو؟ اینجاست؟
‫آره، یه سر رفت مغازه.
‫- ولی الان برمی‌گرده. ‫- جدی؟
‫پس قبل رفتنم وایسم سلام بدم.
‫باشه.
‫یه سلولی هست که بیشتر خانم‌ها ‫دارنش تا آقایون.
‫اسمش «سلول هاهاست.»
‫یه دفعه باعث میشه بلند بخندی،
‫شبیه ترکیدن بادکنک می‌مونه...
‫[سلول هاها]
‫ولی متاسفانه طول عمر کوتاهی داره
‫و فقط تا اواسط بیست سالگی دووم میاره.
‫سلول هاهای یومی ده سال پیش مُرد.
‫[سلول هاها]
‫موندم پخته یا نه.
‫وای خدا، خیلی گرمه.
‫- چیه؟ ‫- صورتتون سیاه شده.
‫اوه، صورتم؟
‫نه، لپ سمت چپ.
‫- اوه، اینجا؟ ‫- نه، یه کم بالاتر.
‫نه، اونجا نه. بذار عکس بگیرم نشون بدم.
‫یه لحظه.
‫هی، نیاز نیست.
‫دیدین؟ اینجای صورتتون!
‫در اون حد خنده‌داره؟
‫راستی، صورت خودت هم سیاه شده.
‫من؟
‫سمت راست چونه‌ت.
‫کجا؟ سمت راست؟
‫نه، سمت چپ. اینور.
‫آها.
‫درسته سلول هاها طول عمرش کمه، ‫اما خیلی واگیرداره.
‫نگاه کردن به شما عین نگاه کردن ‫تو آیینه بود،
‫فکر کردم سمت راست صورتمه...
‫نه، اینجا! این سمت!
‫اما به خاطر قوانین خنده در مکالمه،
‫وقتی یه نفر می‌خنده، خنده‌ی یه نفر ‫دیگه خشک میشه.
‫باز کن! میگم باز کن!
‫کمک! سلول خشم می‌خواد بیاد بیرون!
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫تقاص پس میدی.
‫میگم باز کن!
‫[جایی در اعماق قلب]
‫باز کن!
‫ای وای، سلول احساسات صادقانه ‫هم داره میاد بیرون!
‫نه!
‫عروسک واکنش شماره یک، کجایی؟
‫بابی.
‫اوه، برگشتی.
‫سس داشتن؟
‫آره.
‫سلام.
‫منتظر مونده بود بهت سلام بده.
‫ایشون خانم یو دایونه، کارآموز ما.
‫سلام، خوشبختم.
‫خیلی درباره‌ت شنیدم.
‫سلام.
‫قهوه هم گرفتم، چون گفتی مهمون داریم.
‫مستقیم میومدی خونه. سرده.
‫ولی بوی خیلی خوبی می‌داد.
‫آره، خیلی بوی خوبی میده!
‫سعی کرد به روی خودش نیاره، ‫ولی نگران شده بود.
‫همه چی خوبه؟
‫آره، آتیش رو روشن کردم، ‫ولی باید یه کم دیگه منتظر بمونیم
‫که خوب داغ بشه.
‫اونقدرا که فکر می‌کردم آسون نیست.
‫گفتی از وقتی اومدی اینجا تو ‫کباب زدن استاد شدی که.
‫هی، آخه باد شدیده.
‫راستی، بابای دایون کلی برامون ‫زغال فرستاده. ببین!
‫واو، ممنون. نظرت چیه برای کباب بمونی؟
‫نه، دیگه باید برم.
‫یه کم دیگه بمون.
‫پس یه کم دیگه می‌مونم.
‫یومی، میشه یه لحظه حواست به آتیش باشه؟
‫باشه.
‫کار و بار چطوره؟ سخت نیست؟
‫نه، عالیه.
‫آقای یو خیلی بامزه‌ست.
‫بابی رو میگی؟
‫آره، خیلی بامزه‌ست، نه؟
‫بیاید روراست باشیم. ‫بابی آدم جذاب، مهربون و بی‌عیب و نقصیه،
‫ولی زیاد بامزه نیست، نه؟
‫آره.
‫بابی گاهی اوقات بامزه میشه.
‫ولی از چه نظر؟
‫خب، داشت آتیش رو روشن می‌کرد،
‫یه دفعه صورتش سیاه شد و خودش ‫نفهمیده بود...
‫چی میگه واسه خودش؟
‫خب که چی؟
‫بیخودی نخند، بگو کجاش بامزه بود!
‫اینجوری نمیشه. کجایی، سلول مترجم؟
‫سلول مترجم.
‫با آرامش گوش میده و حرف کسی
‫که داره همزمان صحبت می‌کنه و می‌خنده و ‫گریه می‌کنه رو تفسیر و ترجمه می‌کنه.
‫در واقع، به بابی گفته صورتش زغالی شده،
‫ولی بابی هر دفعه می‌خواسته پاک کنه ‫اشتباهی به یه جای دیگه دست میزده.
‫کجاش خنده‌داره؟
‫منم نمی‌دونم.
‫کجاش بامزه‌ست؟
‫من که نفهمیدم.
‫«که اینطور.»
‫نظرتون چیه اینطور فکر کنیم؟
‫ما سنمون بالاست و اون جوونه، نه؟
‫پس حس شوخ طبعیمون با هم فرق داره.
‫تفسیر جالبیه.
‫پس میگی یومی پیر شده و حالیش نیست؟
‫درسته، تو این سن همه چی جالبه.
‫خیلی بامزه و باهوش و پر انرژیه...
‫حسودیم شد.
‫صورتش هنوز هم سیاه بود!
‫- یومی. ‫- بله.
‫به نظرم برو تو.
‫خیلی سرده، آماده شد میارمش داخل.
‫- باشه. ‫- پس من دیگه میرم.
‫بمون.
‫با دوستام تو شهر قرار دارم، واسه همین...
‫باشه.
‫از طرف من از بابات تشکر کن.
‫چشم. نوش جان!
‫خوشحال شدم.
‫بله، خداحافظ!
‫- خوشحال شدم! ‫- ممنون!
‫یومی، بیرون سرده. برو داخل ‫منتظر بمون.
‫باشه.
‫راستی، دایون خیلی نازه.
‫سوالی که همیشه در دوستی‌ها ‫پیش میاد.
‫بهترین جواب رو برای «دایون خیلی نازه» ‫پیدا کن.
‫اوه، خیلی آسونه.
‫الف: تو هم نازی.
‫«تو هم» جالب نیست. شبیه تله‌ست.
‫ب: «کی، دایون؟ بیخیال!»
‫ب شبیه یه انکار جدی می‌مونه.
‫پس نه.
‫ج: «آره، دایون نازه.»
‫ج که کلاً کنسله.
‫د: «ولی تو نازتری.»
‫خب. د زیادی کلیشه‌ای و متظاهرانه‌ست.
‫خیلی خب، یعنی هیچ جوابی وجود نداره.
‫پس بابی خودش باید جواب بده.
‫و جواب...
‫دایون نازه.
‫چی؟
‫آره، نازه.
‫تو هم عشقی، یومی.
‫خیلی زبون‌بازی.
‫- برو تا سرما نخوردی. ‫- باشه.
‫شستمش.
‫سخته، نه؟
‫یومی، بیا دیگه همچین کاری نکنیم. ‫دفعه بعدی از بیرون سفارش میدیم.
‫می‌دونستم آخرش این رو میگی.
‫راستی، من یه سر برم مغازه و برگردم.
‫چرا؟ بشین استراحت کن.
‫هیچی نداریم فردا بخوریم.
‫تازه شیر هم تموم شده. الان برمی‌گردم.
‫- بدو. ‫- باشه.
‫- تا برگردم استراحت کن. ‫- باشه.
‫اوه، اونم دست نزن. برگشتم تمیزش می‌کنم.
‫نمی‌خوام.
‫دایون؟
‫هی! آقای یو!
‫سلام.
‫با این لباس سردت نیست؟
‫کتم رو تو ماشین دوستم جا گذاشتم،
‫ولی نمی‌خواستم بگم برگرده، واسه همین...
‫عجب باد شدیدیه.
‫همه چی رو انداخته زمین.
‫دایونه.
‫سلام.
‫دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫قهوه‌ای که گرفتین خیلی خوشمزه بود.
‫جدی؟ پس دفعه بعدی هم از اونجا ‫قهوه می‌گیرم.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ!
‫وایسا ببینم! نمی‌تونی من رو گول بزنی.
‫فکر نکن چون تاریکه و خیلی سریع
‫از کنار هم رد شدن حالیم نمیشه!
‫اون ژاکت یدکیه که بابی همیشه تو ‫ماشینش نگه می‌داره!
‫آره، شاید دایون رو تو راه دیده و ژاکتش ‫رو بهش قرض داده،
‫چون خیلی سردش بوده.
‫قابل درکه.
‫چیز خاصی نیست.
‫ولی این احساسات عجیبی که دارم چی هستن؟
‫دژاوو.
‫دژاوو همینه؟
‫این رو بپوش.
‫نه، نمی‌خواد.
‫بگیر. امشب خیلی سرده.
‫یومی.
‫تو این سرما بیرون چیکار می‌کنی؟
‫رخت‌پهن‌کن افتاده بود زمین، منم...
‫اینجا همیشه هوا بادیه، پیش میاد.
‫ابلونی نداشتن.
‫فردا صبح صبحونه بریم بیرون.
‫یه رستوران می‌شناسم
‫- که کایو ابلونی خوشمزه‌ای درست می‌کنه. ‫- همین الان،
‫دایون رو دیدم و...
‫ژاکت تنش مال تو بود؟
‫آره.
‫جلوی سوپرمارکت دیدمش،
‫و بدون کت داشت می‌لرزید. منم...
‫ژاکتی که تو ماشین داشتم رو دادم بهش.
‫جدی؟ که اینطور. مطمئن بودم مال خودته.
‫بیا بریم تو.
‫- بابی. ‫- بله؟
‫یه سوالی داشتم.
‫کِی...
‫عاشقم شدی؟
‫خوشبختم. من یو بابی هستم، سرگروه جدیدتون.
‫مشتاق کار کردن باهاتون هستم.
‫یه دفعه این چه سوالی بود؟
‫کنجکاو شدم.
‫خب، احتمالاً...
‫سفر بی‌خطر!
‫بهم گفتن یه نفر داره یومی و بابی ‫رو از همدیگه جدا می‌کنه.
‫خیلی جذابید.