‫[راز بابی]
‫خوشبختم. من یو بابی هستم، ‫سرگروه جدیدتون.
‫سلام.
‫- خوشبختم. ‫- سلام، قربان!
‫خوشبختم.
‫خوشبختم. مشتاق همکاری با شما هستم.
‫- سلام. ‫- خیلی خب.
‫یه کف مرتب.
‫خب، همه با هم نهار بخوریم؟
‫باشه، آقای یو. ما هم رستوران رو رزرو کردیم.
‫- پنج دقیقه دیگه راه بیفتیم؟ ‫- جدی؟ عالیه.
‫پس پنج دقیقه دیگه می‌بینمتون.
‫- بله، آقای یو. ‫- بله، آقای یو.
‫تو مصاحبه نفهمیده بودم،
‫ولی آقای یو واقعاً جذابه.
‫هشدار مرد جذاب.
‫وقتی ه‌م‌ج دریافت می‌کنی باید یه کاری کنی.
‫هشدار مرد جذاب: سرگروه ما.
‫ه‌م‌ج؟
‫ولی یه جذاب عادی نیست.
‫این یکی و این یکی...
‫مثلاً خیلی با دقت کار می‌کنه.
‫رنگ‌هاش هم خیلی تو ذوق میزنن.
‫وقتی روی چیزی تمرکز می‌کنه...
‫واقعاً جذابه.
‫[تولیدی نودل ده‌هان] ‫[شعبه ججو]
‫اعتراف می‌کنم.
‫«ه‌م‌ج» برای توصیف آدمی مثل اون کافی نیست.
‫خدای من!
‫اوپس، ببخشید.
‫شرمنده.
‫نه، جذاب رو هم بهش اضافه کن.
‫ولی به همین سادگی نیست.
‫اون خصوصیت آقای یو که به شکل ‫غیرمنتظره‌ای جذاب بود...
‫کی واسه گود فود فکس فرستاده؟
‫از یکی از کارآموزها خواسته بودم.
‫من.
‫می‌دونستی قرارداد رو واسه یکی دیگه ‫از مراجعه‌کننده‌هامون هم فرستادی؟
‫- جدی؟ ‫- با قیمت
‫قرارداد رقیبشون!
‫فکر کردی هنوز تو دانشگاهی؟ ‫به خودتون بیاید!
‫- متاسفم. ‫- بعداً درباره‌ش صحبت کنیم.
‫چقدر دلربا!
‫جذاب، خوشتیپ،
‫دلربا!
‫هر سه این خصوصیات رو تو چند روز نشون داده...
‫شبیه به دست آوردن گرند اسلم تو یه مدت کوتاهه.
‫یه دفعه‌ای، قلبم شروع کرد به تند تند تپیدن
‫و خون با سرعت به مغزم رسید.
‫آخرش،
‫عاشق آقای یو شدم.
‫من میرم سر کار!
‫تازه...
‫باورت میشه؟
‫هم محله‌ای هستیم!
‫صبح بخیر!
‫واو. اینجا زندگی می‌کنید؟ منم همینطور!
‫ببخشید، ولی شما...
‫اوه، من...
‫یکی از همکارهای کارآموزتون هستم.
‫اه، بله. درسته.
‫- اسمت یو... ‫- یو دایون.
‫- سلام. ‫- اوه...
‫درسته، خانم یو دایون.
‫- پس شما اینجا زندگی می‌کنی؟ ‫- بله.
‫اون حیاط نارنگی رو می‌بینید، خونه ماست.
‫اوه، که اینطور.
‫دارید میرید سر کار؟
‫بله. شما؟
‫بله، هنوز خیلی استرس دارم.
‫نیاز نیست. به خودت فشار نیار.
‫چشم، ممنون.
‫پس تو دفتر می‌بینمتون.
‫باشه.
‫حتماً کار سرنوشته!
‫چیکار کنم؟
‫قلبم الان منفجر میشه.
‫صبح بخیر، خانم رمانتیک از دست رفته.
‫وقتش نیست بگی عاشق رئیست شدی؟
‫اگه وقتی داشتی از اون سه خصوصیت
‫مطمئن می‌شدی و هنوز اعتراف نکردی، ‫به اندازه کافی کشش دادی.
‫اعتراف کن دیگه.
‫اعتراف می‌کنم.
‫از ته دلم.
‫- ببخشید! ‫- اعتراف می‌کنم...
‫چطوری میری سر کار؟
‫اوه، دو بار اتوبوس عوض می‌کنم.
‫- سوار شو. ‫- بله؟
‫امروز هوا سرده. من می‌رسونمت.
‫وای خدا.
‫کی فکرش رو می‌کرد کلمه «سوار شو» ‫اینقدر قشنگ باشه؟
‫بهترین آدم دنیاست.
‫خب، کار و بار چطوره؟ قابل مدیریته؟
‫بله.
‫کل کارت کپی کردن و فکس زدنه، سخت نیست، ها؟
‫نه، دارم از کارم لذت می‌برم.
‫خدا رو شکر.
‫ولی...
‫وقتی چهارمین جذابیتش رو فهمیدم، ‫به دلایل عجیبی
‫کل هیجانم خوابید.
‫نه، بیشتر میشه گفت ناامید شدم.
‫آخه آقای یو چیزه.
‫چی؟
‫می‌دونی به مردهایی مثل آقای یو چی میگن؟
‫«زیادی بی‌نقص.»
‫[یومی: صبح بخیر، بابی!]
‫باید شانس بیاری با مردهایی برخورد کنی ‫که اینقدر بی‌عیب و نقصن،
‫ولی همه‌شون با یکی قرار می‌ذارن.
‫ممنون که من رو رسوندین.
‫تو اول برو.
‫من اول باید تماس بگیرم.
‫چشم.
‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫الو، یومی. دیشب خوب خوابیدی؟
‫من دیشب قبل خواب یه بطری نوشیدنی خوردم.
‫و حتی اگه مجرد بود، من فرصتی نداشتم.
‫روایت مردهای زیادی بی‌نقص
‫همیشه همینه.
‫[یو بابی، تیم بازاریابی یک]
‫ولی عیب نداره.
‫من زیادی رمانتیکم،
‫یه چند روز دیگه عاشق یه نفر دیگه میشم.
‫چه روز خوبی.
‫سلام.
‫- سلام! ‫- دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫سلام.
‫منم اومدم قهوه بگیرم.
‫که اینطور، من اومدم درس بخونم.
‫چیزی می‌خوری برات بگیرم؟
‫نه، ممنون.
‫یا یه کوکی؟
‫دستتون درد نکنه.
‫باشه.
‫- یه کاپوچینو بدید، و... ‫- بله؟
‫یکی از همه اینا.
‫تا درس می‌خونی بخور.
‫اوه، ممنون.
‫راستی، شما حرف نداری.
‫- کی، من؟ ‫- بله، شنیدم نویسنده‌اید.
‫نویسنده که نه!
‫یه پیشنهاد کاری بهم دادن، همین.
‫شایعه‌ش چطوری پخش شد؟
‫آقای یو زیاد درباره‌تون حرف میزنه.
‫- جدی؟ ‫- بله.
‫همیشه کنجکاو دیدنتون بودم.
‫هیچوقت فکرش رو نمی‌کردم بابی آدمی باشه
‫که زیاد درباره زن زندگیش حرف بزنه.
‫همه بچه‌های دفتر می‌دونن که آقای یو تو ‫شعبه اصلی شرکت با عشقش آشنا شده.
‫که اینطور.
‫تو هم با کسی قرار می‌ذاری، دایون؟
‫نه هنوز.
‫راستش من تا حالا با کسی قرار نذاشتم.
‫جدی؟
‫ولی خیلی خوشگلی.
‫شما زوج فوق‌العاده‌ای هستین.
‫بعداً که کار پیدا کردم، دلم می‌خواد ‫یه عشق دفتری
‫این شکلی رو تجربه کنم.
‫هنوز خیلی جوونه.
‫بچه‌ست.
‫چه بامزه.
‫چرا سر همچین بچه‌ای اینقدر ‫شلوغش کردیم؟
‫مگه نگفتم؟ که جای نگرانی نیست؟
‫حس می‌کنم دیشب یه حرف بیخود زدیم.
‫یه سوالی داشتم.
‫کِی...
‫عاشقم شدی؟
‫از کی بهم علاقمند شدی؟
‫یه دفعه‌ای این چه سوالیه؟
‫یه دفعه کنجکاو شدم.
‫خب، احتمالاً وقتی...
‫وایسا. من کل خاطرات مربوط به عشق ‫رو بایگانی کردم.
‫وقتی بابی عاشق یومی شد...
‫آره، درسته. وقتی بابی عاشق یومی شد...
‫[خطر: ناحیه بیهوشی] ‫[وارد نشوید]
‫با خودت آوردیش؟
‫بگیر. نزدیک بود سلول عشق لو بده.
‫ولی درست سر وقت ازش قاپیدمش.
‫باریکلا.
‫خیلی ساده لوحه.
‫به نظرت یومی چرا یه دفعه‌ای همچین ‫سوالی پرسید؟
‫درست بعد اینکه گفت ژاکتش رو ‫قرض داده، اون...
‫می‌فهمی چی میگم دیگه؟
‫آره، یه حس ششمی دارم.
‫بهتره خاطراتی که ضروری نیستن رو نابود کنیم.
‫احتمالاً وقتی...
‫خب، نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی؟
‫درست یادم نیست.
‫مگه میشه؟
‫خب، مطمئن نیستم کِی.
‫ولی تا بفهمم، دیدم نمی‌تونم ازت چشم بگیرم.
‫گمونم...
‫کم‌کم ازت خوشم اومد.
‫- چی؟ ‫- حتماً یه دفعه وارد قلبم شدی.
‫جدی میگم.
‫به خدا یادم نیست.
‫میگم یه دفعه تو قلبم رسوخ کردی.
‫چی؟ چی شد؟
‫چرا بیهوش شدم؟
‫آره، می‌خواستم بگم کی عاشق یومی شدم و...
‫اوه! درسته!
‫اه! یادم اومد.
‫آره، همون موقع بود.
‫جدی؟ داشتم اجرا میکردم؟
‫آره، یه کم.
‫خیلی بامزه تکون می‌خوردی.
‫وای خدا. یادم نیست.
‫ولی جدی؟ همچین کاری کردم؟
‫اولین باری بود که قلبم تند تند تپید.
‫اولین باری که قلبش تند تپید... وایسا،
‫راست میگه؟
‫[آن ده‌یونگ، سردبیر]
‫[چهارده سال پیش]
‫- وای خدا، چقدر گشنمه. ‫- منم همینطور.
‫یه سال اولی تو کلاس واحد اختیاریم بود و...
‫کتلت گنده‌ی گوشت خوک.
‫چت شده؟
‫می‌خواستم بشناسمش.
‫نه،
‫ای کاش می‌تونستم یه سلام ساده بهش بدم.
‫پس شجاعت به خرج دادم و...
‫آره، واسه همین...
‫تو... «سلام، من رو می‌شناسی، نه؟»
‫می‌خواستم این رو بگم.
‫هرچند... شما...
‫من رو می‌شناسی؟
‫[خطای عشق]
‫خطای عشق.
‫پدیده‌ای که کلمات جلوی عشقت
‫تو هم می‌پیچن.
‫با من بودی؟
‫چی شد؟ می‌شناسیش؟
‫وا، خل شدی؟
‫انگار می‌خواستی باهاش دعوا کنی.
‫اه، آبروم رفت...
‫هرچند...
‫میگن تو هر بحرانی یه فرصت میشه پیدا کرد.
‫چقدر میشه؟
‫- اون روز... ‫- سی و پنج دلار.
‫برای اولین بار در زندگیم به عنوان ‫دانشجوی کارشناسی،
‫یه کتاب نامربوط به رشته‌م خریدم.
‫ولی مشکل اینجا بود که کتاب خیلی ‫حوصله سر بری بود.
‫هر چقدر زور می‌زدم، نمی‌تونستم ‫تمومش کنم.
‫[کوه جادو جلد اول]
‫باید تمومش کنم که یه بهونه برای ‫حرف زدن باهاش داشته باشم.
‫داشت «کوه جادو» رو تموم می‌کرد،
‫من تازه...
‫تو صفحه بیست و سه بودم.
‫بریم.
‫یعنی می‌تونم خودم رو بهش معرفی کنم؟
‫اگه بخوام یکی رو نام ببرم که واقعاً ‫گیجم کرد،
‫یه نفر هست.
‫کی؟
‫خب، سال اولی بودم و یه همکلاسی داشتم
‫که از من بزرگتر بود.
‫یه روز اومد پیشم و یه دفعه گفت،
‫«کوه جادو رو تموم کردی؟»
‫- هم رشته‌ای بودین؟ ‫- نه، حتی اسمش رو هم نمی‌دونستم!
‫پس احتمالاً رشته‌ش یه چیز دیگه بود.
‫که اینطور.
‫بگذریم، نمی‌دونستم چطوری واکنش نشون بدم،
‫پرسیدم، «چطور؟» یه دفعه بهم لبخند زد،
‫گفت، «خب، من تمومش کردم.» ‫بعد راهش رو کشید و رفت.
‫همین؟
‫آره. این چه کاری بود؟
‫فکر کنم ازت خوشش میومده.
‫چرا اینطور فکر می‌کنی؟
‫من مردها رو خوب می‌شناسم.
‫شاید می‌خواست با اون بهونه باهات حرف بزنه.
‫خب، منم اینطور فکر می‌کردم،
‫ولی بعدش زود رفت سربازی.
‫حس ششمم بهم میگه تا حالا ‫با کسی قرار نذاشته بود.
‫امکان نداره! خیلی از من بزرگتر میزد.
‫دلم براش سوخت.
‫موندم الان داره چیکار می‌کنه.
‫باید برم تو. وگرنه دیرم میشه.
‫گفتی ساعت سه با ناشر جلسه داری، نه؟
‫کارت تموم شد زنگ بزن ببینم چی شد.
‫باشه. خداحافظ!
‫سفر بی‌خطر!
‫[آن ده‌یونگ، سردبیر]
‫برنج خاویار با ماهی پرنده؟ ‫نودل گندم سیاه سرد؟
‫یا کار؟
‫برنج خاویار با ماهی پرنده؟
‫نودل گندم سیاه سرد؟ یا... یا کار؟
‫پس دوباره اینجا گیر کردیم.
‫این سوال هر دفعه برام یه دوراهی ایجاد می‌کنه.
‫باز سر قدم آخرش موندم!
‫عجبا!
‫برنج خاویار با ماهی پرنده علیه نودل گندم سیاه سرد...
‫مهم نیست چقدر بهش نگاه می‌کنم، ‫جفتشون جواب درستن.
‫وای پسر، دارم خل میشم!
‫برنج خاویار با ماهی پرنده. نودل گندم سیاه سرد. یا کار؟
‫اوه، برنج خاویار با ماهی پرنده...
‫نودل گندم سیاه سرد؟
‫بله؟
‫آقای آن، بریم.
‫وایسا.
‫هنوز تصمیمم رو نگرفتم.
‫چی؟
‫- ولی دیرمون میشه... ‫- یه لحظه وایسا.
‫فکر کنم برنج خاویار با ماهی پرنده رو ترجیح میدم،
‫ولی تو نودل گندم سیاه سرد رو ترجیح میدی؟
‫آقای آن، نهار امروز یا پاستاست یا سالاد.
‫- پس چرا وسط دوراهی گیر کردین؟ ‫- چی؟ کی گفته!
‫مگه تو کافه کتاب با نویسنده جدیدمون ‫قرار نهار ندارین؟
‫چیزکیک اینجا همیشه عالیه.
‫حداقل دلم خنک شد.
‫نویسنده جدید اومد.
‫انگار راننده تاکسیش نمی‌تونسته ‫کافه رو پیدا کنه.
‫میرم بیارمش.
‫شما خانم کیم هستین؟
‫بله.
‫سلام.
‫آقای آن، خانم کیم یومی رسیدن.
‫سلام.
‫من کیم یومی هستم.
‫به سرنوشت باور داری؟
‫نه، اصلاً.
‫منم باور نداشتم،
‫تا دوباره دیدمش.
‫باورت میشه؟
‫نویسنده جدیدی که انتخاب کرده بودم...
‫خودش بود!
‫شاید قسمت همین بوده.
‫یه مقدار شوره، ولی بدک نیست.
‫میشه یواش بخوری؟
‫چطور می‌تونی تو این لحظه تاریخی ‫کیک بخوری؟
‫بدو سلول موسیقی متن رو صدا کن!
‫باشه بابا. اه.
‫خودت که می‌تونی بری، چرا به من میگی؟
‫فقط همین یه بار در حقت لطف می‌کنم!
‫این... مهم‌ترین لحظه‌ی
‫زندگی ده‌یونگه، خب؟
‫حالا موسیقی متنی رو بده که به این ‫لحظه سرنوشت‌ساز میاد.
‫- بجنب! ‫- چشم، قربان.
‫♪ از اول می‌دونستم ♪
‫♪ می‌دونستم ♪
‫آره!
‫- آره! عالیه! ‫- ♪ با اینکه من رو یادت نیست ♪
‫♪ من تو رو یادمه ♪
‫♪ ما به هم پیوند خوردیم ♪
‫♪ توسط سرنوشت... ♪
‫آفرین! بهترین موسیقی متن ممکن بود. ‫آفرین!
‫خوشبختم.
‫[آن ده‌یونگ، سردبیر] ‫«آن اژدهای بزرگ»
‫من آن ده‌یونگ هستم، سردبیر.
‫سلام، آقای آن. من کیم یومی هستم.
‫ممنون که باهام تماس گرفتین.
‫راستش اصلاً انتظار نداشتم.
‫بفرمایید.
‫بله.
‫پس شما اول می‌خواستی از کارت استعفا بدی
‫و نویسنده بشی، نه؟
‫بله، واسه همین وقتی گفتین بیام اینجا ‫خیلی غافلگیر شدم.
‫واو. پس همکاری تو و انتشاراتی ما ‫کار سرنوشت بوده.
‫- یه لحظه. ‫- بفرمایید.
‫الو؟
‫شما نمی‌خورید؟ خیلی خوشمزه‌ست.
‫شما بفرما. من اشتها ندارم...
‫با اینکه از سردبیر ممنونم،
‫ولی خیلی آدم بی‌عاطفه‌ای به نظر میاد.
‫خیلی هم کم حرفه.
‫وای خدا، اصلاً نمی‌تونم با همچین ‫آدم‌هایی ارتباط بگیرم.
‫یومی.
‫کیم یومی.
‫پس اسمت کیم یومی بود.
‫بالاخره فهمیدم.
‫چه اسم زیبایی، خانم یومی.
‫[کیم یومی]
‫اسمت رو تو قلبم حک می‌کنم که هیچوقت ‫فراموشش نکنم.
‫هی، سلول عشق!
‫نمی‌بینی سرم شلوغه؟
‫احمق! خانم یومی داره صدامون می‌کنه!
‫چی؟
‫چیز...
‫آقای آن.
‫آقای آن؟
‫بله؟
‫اگه سوالی دارید، بپرسید.
‫شما قراره داستان من رو ویراست کنید؟
‫نه، آقای آن سرش شلوغه، من نوشته ‫شما رو ویراست می‌کنم.
‫اوه، که اینطور.
‫خدا رو شکر! پس قرار نیست با سردبیر کار کنیم.
‫همه چی داره روبراه میشه.
‫ولی شما سرت شلوغه، خانم می‌هیون.
‫من انجامش میدم. خودمم داستان ایشون ‫رو انتخاب کردم.
‫ولی شما برنامه‌تون پره.
‫یه جوری حلش می‌کنم.
‫هرچی باشه، من مسئول موفقیت شمام، خانم کیم.
‫باشه.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون که من رو رسوندین خونه.
‫خب... آقای آن، کِی نوشته اصلاح‌شده رو بفرستم؟
‫تا دوشنبه که سه‌شنبه تو دفترم درباره‌ش ‫صحبت کنیم.
‫- بله؟ ‫- چی؟ دوشنبه؟
‫- ولی امروز جمعه‌ست! ای وای... ‫- خدای من...
‫یعنی باید آخرهفته رو کار کنه.
‫برنامه این آخرهفته‌ش چطوره؟
‫شنبه قراره با ایدا و روبی بره سینما،
‫بعد برن رستوران.
‫یکشنبه، عروسی سونگ‌می دعوته.
‫برنامه‌ش این آخرهفته پره.
‫بهش بگو فرجه رو تغییر بده!
‫ما برنامه داریم، چیکار کنیم؟
‫اوه، ولی...
‫زیادی به خانم کیم فشار نمیارین؟
‫بله، منم فکر می‌کنم برنامه خیلی فشرده‌ست...
‫فقط در این صورت کار رو به موقع می‌رسونیم.
‫که اینطور.
‫گفت نه.
‫- چرا اینقدر زود قبول کردی؟ ‫- چرا اینقدر زود قبول کردی؟
‫من... از سردبیر می‌ترسم.
‫بله، فهمیدم.
‫باشه.
‫برام ایمیل کنید، آدرس ایمیلم رو کارته.
‫- چشم. ‫- بریم.
‫به نظرت چقدر طولش میده؟
‫آخه تازه‌کاره.
‫تازه‌کار باشه یا نباشه، بهرحال نویسنده‌ست، نیست؟
‫باید کارش رو انجام بده.
‫گفتی دیدنش کار سرنوشته، ‫پس چرا اینقدر باهاش بداخلاقی؟
‫هی، نمیشه باهاش مهربون‌تر باشی؟
‫اینهمه مدت داری چی جمع می‌کنی؟
‫مهربونی.
‫اگه تا الان اینهمه جمع کرده باشی،
‫چرا یه مقدارش رو واسه خانم یومی خرج نمی‌کنی؟
‫نه، همه رو جمع می‌کنم و همزمان ‫استفاده می‌کنم.
‫همه رو آخر خرج اون گربه می‌کنی، احمق!
‫یادت رفته قبلاً چی شد؟
‫بعد از سیصد و شصت و چهار روز ‫مهربونی و محبت،
‫یه بار اعصابش بهم ریخت و...
‫ازت ناامید شدم.
‫جی... جی‌هه! جی‌هه!
‫درسته.
‫انصاف نبود!
‫حالا اگه سیصد و شصت و چهار روز باهاش ‫سرد بودم،
‫و یه روز باهاش مهربون بودم چی؟
‫«هی! کی فکرش رو می‌کرد مهربونی هم بلد باشه؟»
‫شاید اونم اینطور فکر کنه، موافقید؟
‫خب...
‫واسه همین دارم مهربونی رو جمع می‌کنم!
‫دارم تمام مهربونی ممکن رو جمع می‌کنم،
‫و همزمان از همه‌ش استفاده می‌کنم!
‫عشق یه بازی استراتژیکه!
‫از الان به بعد باید تا صبح کار کنم.
‫باید کارم رو تموم کنم.
‫سردبیر چطور بود؟
‫سردبیر؟
‫یه جور خوبی حرفه‌ایه، ولی یه جور بدی،
‫اون...
‫چیه؟
‫سختگیره؟ سنگدله؟
‫نه، نمی‌خوام بدش رو بگم.
‫بهرحال اون بود داستانم رو انتخاب کرد،
‫نمی‌خوام پشت سرش غیبت کنم.
‫ولی باید سه روز پشت سر هم کار کنم.
‫ولی نمی‌خوام پشت سرش بد بگم.
‫ای خدا. یومی، دوران خوشت به پایان رسید.
‫همین رو بگو.
‫باید کل برنامه‌های آخرهفته رو کنسل کنم،
‫و فقط واسه عکاسی عروسی دوستم بمونم.
‫ولی می‌دونی، فکر کنم قبلاً ‫سردبیر رو دیده بودم.
‫- معروفه؟ ‫- درباره‌ش تحقیق کردم،
‫ولی نه، معروف نیست.
‫هرچند مطمئنم قبلاً دیده بودمش.
‫ولی کجا؟
‫[انتشاراتی جولی]
‫فصل پنجم رو بخوام خلاصه کنم خیلی شلخته بود،
‫و فصل شش اینقدر حوصله سر بر بود ‫که موقع خوندنش خوابم برد.
‫و فصل هفت... باید بازنویسی بشه.
‫شخصیت اصلی مرد زیادی کلیشه‌ایه. لعنتی...
‫اصلاً همچین آدمی تو دنیا وجود نداره.
‫واقع‌گرایانه نیست.
‫فصل هشت رو هم کلاً بازنویسی کن.
‫[الهه عشق من]
‫فکر می‌کنم نوشته اولت جریان بهتری داشت.
‫در واقع تغییراتت بدترش کردن.
‫زدی نابودش کردی.
‫من واسه این نگفتم اصلاحش کنی...
‫همه‌ش رو بازنویسی کن.
‫همه‌ش رو؟
‫بله.
‫همه‌ش رو.
‫خسته شدم!
‫همون اول یه فرجه خیلی زود بهمون داد،
‫اینقدر استرس گرفتیم که نتونستیم ‫ایده‌ها رو تو داستان بچپونیم!
‫- هی! ‫- ولم کن!
‫سلول خشم، چته؟
‫- ولم کن! ‫- آخ!
‫بذار حرفم رو بزنم!
‫هی، سردبیر! ‫گوش بده!
‫چشم.
‫خیلی خب.
‫یه بار دیگه اصلاحش می‌کنم.
‫لطفاً عجله کن. زیاد وقت نداریم.
‫چشم.
‫همینجا می‌مونی و روش کار می‌کنی؟
‫نه، اینجا کارم رو تموم می‌کنم و ‫تو خونه کار می‌کنم.
‫میرم خونه غذا بخورم!
‫باید غذا بخورم که زنده بمونم!
‫دیر وقته، می‌خوای قبل رفتنت غذا بخوریم؟
‫من امروز دیرتر نهار خوردم، ‫اشتها ندارم.
‫نه، ممنون!
‫اوه، که اینطور.
‫حتی اگه دیر وقت نهار خورده باشه،
‫الان که ساعت نُهه گشنه‌ش نشده؟
‫احمق! منظورش اینه که کنارش معذبه.
‫احمقی؟
‫چی؟ امکان نداره!
‫شاید ساعت شش نهار خورده!
‫خب اون شام به حساب نمیاد؟
‫حتماً خیلی دیر وقت نهار خوردین.
‫بله.
‫ببین، اینهمه مهربونیت رو جمع کردی!
‫- نکن! ‫- همه‌ش تقصیر توئه!
‫باشه.
‫نوشته‌ت رو بردار، کارمون تمومه.
‫خداحافظ.
‫می‌دونی، اینقدر گشنه‌م بود داشتم می‌مُردم.
‫دیوونه‌ست؟ تا جمعه چطوری کارم رو تموم کنم؟
‫امروز سه‌شنبه‌ست، اگه تا جمعه بنویسم...
‫احتمالاً باز میگه آخرهفته بشینم اصلاحش کنم!
‫مطمئنم.
‫فکر کنم فهمیدم شیوه کاریش چیه.
‫حتماً قصد داره اذیتم کنه، اون...
‫«عوضی؟»
‫نه، نمی‌خوام زیاده‌روی کنم.
‫هر چی باشه، بابت انتخاب داستانم ‫بهش بدهکارم.
‫آخرهفته رو کنسل کنم؟
‫منظورت چیه؟
‫انگار مزاحمت میشم.
‫هی، فقط باید تا جمعه درست بازنویسیش کنم.
‫ولی به قول خودت از کجا معلوم؟ ‫شاید دوباره مجبور بشی اصلاحش کنی.
‫نه، نگو! نه! میگم راحتم.
‫باز چیه؟
‫چی شد؟
‫[آقای آن ده‌یونگ]
‫بابی، بعداً بهت زنگ میزنم.
‫باشه.
‫[آقای آن ده‌یونگ]
‫الو؟
‫خانم کیم، منم. آن ده‌یونگ.
‫بله؟
‫یه چندتا ایده دیگه داشتم، واسه ‫همین زنگ زدم.
‫حس کردم باید قبل اینکه دوباره ‫شروع کنید بگم.
‫که اینطور. دیگه...
‫می‌تونی یادداشت برداری؟
‫یه لحظه.
‫بله، بگید.
‫بله.
‫فصل سوم...
‫اوه، محیط رو میگید؟
‫که اینطور، بله.
‫و فکر کنم بهتره ترتیب فصل‌های
‫بخش آخر داستان رو تغییر بدیم.
‫پس بیشتر از اونی که توافق کردیم ‫تغییر نیاز داره.
‫دقیقاً.
‫منم زنگ زدم، گفتم شاید شروع کرده باشین
‫و دوباره مجبور به بازنویسی بشین.
‫باشه.
‫پس داستان دیگه با شما، خانم کیم.
‫چیه؟ می‌خوای اینجوری تماس رو تموم کنی؟
‫[کیم یومی]
‫ای خدا...
‫«صحیح و سالم رسیدی خونه؟»
‫«شام خوردی؟» ‫کلی حرف می‌تونستی بزنی!
‫جرئت به خرج دادی و زنگ زدی.
‫حداقل می‌تونستی یدونه سوال شخصی بپرسی!
‫بپرس چیکار می‌کنه، چه سریالی تماشا می‌کنه.
‫همیشه کنجکاو بودم!
‫وقتی که می‌تونی مهربون باشی و مهربونی ‫خرج کنی تاثیر خاصی نمی‌ذاری.
‫باید زمان‌بندیش درست باشه.
‫اگه زیادی مهربون باشی، طرف ‫تحت فشار قرار می‌گیره.
‫پس اون زمان‌بندی کوفتی کی میاد؟
‫زمان درست برای مهربون بودن؟
‫همین الان.
‫[آن ده‌یونگ، مدیرعامل]
‫من رو صدا کردین، قربان؟
‫می‌هیون، یه کاری برام انجام میدی؟
‫ازش متنفرم! از سردبیر متنفرم!
‫گفتی چون بهش بدهکاری بدش رو نمیگی که.
‫بدش رو نگفتم، گفتم؟
‫فقط ازش خوشم نمیاد.
‫و اینکه بگم ازش خوشم نمیاد که ‫فحش نیست، هست؟
‫کیه؟
‫غذا آوردم.
‫من که چیزی سفارش نداده بودم.
‫[آی‌دونات]
‫کی بود؟
‫حتماً یکی دونات فرستاده.
‫آدرس منه،
‫ولی کی فرستاده؟
‫هی!
‫خانم کیم، سردبیر گفته بود برات دونات بفرستم،
‫چون خیلی برای شرکتمون زحمت کشیدی.
‫منم فرستادم به آدرست.
‫و پیغام آقای آن رو هم می‌فرستم، موفق باشی!
‫«می‌دونم فرجه‌ی کوتاهیه،
‫ولی لطفاً تا آخر نهایت تلاشت رو بکن.»
‫بابی. اینجا رو!
‫- کی فرستاده؟ ‫- سردبیر.
‫[زلزله]
‫شبی که شفق‌های قطبی تو آسمون پیداشون شد...
‫شفق قطبی!
‫اوه، واو!
‫سلول شهود یه پیغام از آینده دریافت کرد.
‫واقعاً؟
‫الو؟
‫شما؟
‫- سلول شهود! ‫- سلول منطقی!
‫واقعاً؟ از آینده برات پیام اومد؟
‫آره.
‫مطمئنم.
‫پس یومی موفق میشه؟
‫یعنی واقعاً آدم خاصی میشه؟ واقعاً؟
‫بعدش چی؟
‫ها؟
‫ولی چرا؟
‫مگه اینکه یومی یه نویسنده موفق میشه ‫خبر خوبی نیست؟
‫چرا.
‫خب چرا این خبر خوب رو به بقیه نمیدی؟
‫چرا نصفه شبی صدام کردی؟
‫مشکل اون یکی پیغامه.
‫گفت یکی میاد و سعی می‌کنه یومی و ‫بابی رو از هم جدا کنه!
‫ولی چرا؟
‫کی اونوقت؟
‫حس شهودیم بهم میگه...
‫دایونه!
‫یه سوالی داشتم.
‫کِی عاشقم شدی؟
‫اون لحظه احساس شوم سلول شهود بود ‫که اون سوال رو از یومی پرسید.
‫ها؟
‫فکر نکنم.
‫فکر نکنی؟
‫آخه ببینش.
‫به کجایِ واکنشش میشه شک کرد؟
‫ای خدا. بیخودی یه حرف مسخره به بابی زدیم.
‫پس دایون نیست؟
‫- من رفتم. ‫- باشه...
‫ببخشید، سلول منطقی.
‫الو؟
‫ایندفعه دیگه مطمئنی؟
‫آره، مطمئنم.
‫اون آدم مورد نظر سردبیره!
‫داره بین یومی و بابی سوءتفاهم ایجاد می‌کنه!
‫خودت هم دیدی، نه؟
‫دیدی بابی چه واکنشی به دونات نشون داد.
‫امکان نداره.
‫مطمئنم! آن ده‌یونگه! ‫باید جلوش سفت وایسم!
‫ولی طرف سردبیره، چیکار کنیم؟
‫[الهه عشق من]
‫از قبل بهتر شده.
‫خیلی هم بهتر شده.
‫نه؟ منم ازش لذت بردم، خانم کیم.
‫ممنون.
‫زحمت کشیدی.
‫نه، خوشحالم کردین.
‫جدی میگم.
‫امروز هم دیروقت نهار خوردین؟
‫بله؟
‫نه.
‫با ما شام میاین بیرون؟
‫هر چی باشه خیلی زحمت کشیدی.
‫آره! باید مهمونت کنه.
‫اوه، باشه.
‫پس ده دقیقه دیگه تو سالن می‌بینمت.
‫می‌هیون، راهنماییش کن.
‫چشم، قربان.
‫داشت یادم می‌رفت. آقای آن،
‫خیلی ممنون که دیشب دونات فرستادین.
‫واقعاً لذت بردم.
‫این شد یه چیزی!
‫به این میگن استراتژی عشق!
‫امروز هم یه قدم بهش نزدیک‌تر شدم.
‫خوشت اومد؟
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫ساعت پنج دقیقه مونده به هشت.
‫حالا که داریم شام رو تموم می‌کنیم ‫وقتشه وارد عمل بشم.
‫یه بطری دیگه از همین نوشیدنی میارین؟
‫چشم.
‫زمان نوشیدنی خوب!
‫با سفارش نوشیدنی بیشتر قرار رو ‫طول بده،
‫اونم درست وقتی شام داره تموم میشه.
‫یکی دیگه؟
‫آقای آن، زیاده‌روی نمی‌کنی؟
‫انگار خانم کیم داره لذت می‌بره، واسه همین...
‫زحمت شد...
‫ولی واقعاً خوشمزه‌ست.
‫نوش جان.
‫اگه حساب و کتابم درست باشه،
‫می‌هیون حدود هشت و نیم بلند میشه بره.
‫شرمنده، ولی من باید زودتر برم.
‫- ایول! ‫- جدی؟
‫- چرا... ‫- چون تازه ازدواج کرده
‫و شوهرش ساعت هشت از سر کار برمی‌گرده.
‫ای بابا! همین الان یه بطری دیگه ‫سفارش دادیم،
‫کی قراره تمومش کنه؟
‫بیاید اول تمومش کنیم بعد بریم.
‫شرمنده، ولی قرار شد آخر شب با ‫شوهرم بریم سینما.
‫پس نمی‌تونیم نگهت داریم.
‫- خب چطوره که همه بریم؟ ‫- نه! ساکتش کن!
‫نظرت چیه قبل رفتن این رو تموم کنیم؟
‫داره دیر میشه.
‫اوه، باشه.
‫عشق...
‫- اه! ‫- ببین، یکی داره میاد.
‫تو کی هستی؟
‫آره، کی هستی؟
‫هی!
‫سلام.
‫وایسا ببینم!
‫رمز رو بلدی؟
‫نه.
‫نمی‌تونیم بذاریم رد شی!
‫اگه ناز باشی می‌ذاریم، ولی ناز نیستی، نه؟
‫- درسته! ‫- اومدم خودم در رو باز کنم،
‫کاریتون نباشه، برگردین سر کارتون.
‫خودت قراره در قلب یومی رو باز کنی؟
‫چشه؟
‫گمونم شما نمی‌دونین،
‫که وقتی با یه نفر سه وجه اشتراک داشته باشین،
‫در قلبش به روتون باز میشه.
‫خانم کیم، شنیدم طرفدار لی دونگ‌گون هستی.
‫بله.
‫آخرین کتابش رو خوندی؟ عالی بود.
‫- اسمش «صد در صد...» ‫- «صد در صد سطح قند!»
‫سطح قند.
‫این از اولین وجه اشتراک!
‫اوه، شما هم ازش لذت بردین.
‫من که خیلی خوشم اومد.
‫به نظرم لی دونگ‌گون یه نابغه‌ست.
‫کتاب‌هاش هر دفعه بهتر میشن.
‫من شخصاً دیدمش و بله، نابغه‌ست.
‫جدی؟
‫پس خوب می‌شناسینش؟
‫در حدی که هر از چند گاهی همدیگه رو ببینیم.
‫واو.
‫حتماً خیلی خوبه.
‫منم آرزومه یه بار ببینمش.
‫دفعه بعد،
‫فرصت شد... به ایشون معرفیت می‌کنم.
‫جدی؟ واو، خیلی هیجان‌زده شدم.
‫- هی! چی شد؟ ‫- یکی از قفل‌ها شکست!
‫خیلی خب. بقیه رو بشکنم؟
‫ها. بد شد. حتماً آن ده‌یونگه!
‫برم به اعضای دهکده خبر بدم!
‫منم میام!
‫کتاب‌هایی که شبیه
‫«صد در صد سطح قند» هستن رو معرفی کنم؟
‫حتماً.
‫من همیشه پیشنهادی‌هام رو تو صفحه ‫مجازیم بارگذاری می‌کنم.
‫شما عضوی؟
‫بله، ولی زیاد فعال نیستم.
‫یه لحظه.
‫فضای مجازی شاه‌کلیدِ پیدا کردن اشتراکه.
‫این پروفایل منه.
‫که اینطور.
‫خیلی خب، حالا بگردیم ببینیم ‫چه وجه تشابهی داریم.
‫پیدا کردن تفاهم...
‫هورا! عاشق برگر هاوایی هستم.
‫واقعاً سلیقه‌مون یکیه.
‫منم همیشه برگر هاوایی می‌خورم.
‫جدی؟
‫چی میگی؟ ما که عاشق برگر بولگوگی هستیم!
‫- خفه شو! ‫- اه؟
‫چه اهمیتی داره!
‫چوروی مورد علاقه‌م.
‫هی، شما هم چورو دوست داری؟
‫خوراکی مورد علاقمه.
‫من بهترین چورو فروشی سئول رو می‌شناسم.
‫آدرسش رو بدم؟
‫عالی میشه!
‫اینم از دومین تفاهم!
‫[دو وجه تشابه پیدا کردیم!]
‫خیلی خب. آخرین قفل رو بشکنم؟
‫آدرسش کجاست؟
‫لینکش رو می‌فرستم.
‫باشه.
‫سلیقه‌مون تو کتاب و غذا شبیه بود.
‫حالا نوبت آخریشه.
‫اگه چشمم بسته و دهنم باز نبود،
‫این میشد بهترین سلفی دنیا.
‫عشقم.
‫[#عشقم]
‫ایشون باید عشق شما باشه.
‫بله.
‫وای، عکس خیلی زشتیه...
‫آخه حلقه تو دست راستتون بود، منم...
‫اوه! واسه دست چپم گشاد بود،
‫چاره نداشتم جز اینکه بندازمش اینجا...
‫که اینطور. پس حلقه یه شکل بود.
‫این آقا شبیه بازیگرهاست.
‫زوج زیبایی هستید.
‫ممنون.
‫ترمز بزن. میگه با یکی قرار می‌ذاره.
‫قسمت نبود.
‫دیگه به سرنوشت باور ندارم.
‫درسته! به سرنوشت باور نداشته باش.
‫بیا دست از ایمان به سرنوشت برداریم ‫و بشیم همون آن ده‌یونگ همیشگی،
‫سردبیر شایسته.
‫چیزی به نام سرنوشت وجود نداره.
‫فقط انتخابه که مهمه.
‫انتخاب؟
‫نقشه دوم رو حالا شروع می‌کنیم.
‫ممنون واسه این شام فوق‌العاده، آقای آن.
‫حداقل کاری بود که از دستم برمیومد، ‫اونم وقتی شما اینقدر زحمت کشیدی.
‫بهرحال عالی بود.
‫- خانم کیم. ‫- بله؟
‫شما می‌دونی وقتی رشته‌ی من
‫مدیریت تجاری بود چطوری سردبیر شدم؟
‫نه.
‫می‌دونی اولین کتاب ادبی که خوندم چی بود؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫نقشه دومت این بود که به یومی بگی ‫یه طرفه عاشقش بودی؟
‫تمومش کن!
‫میگه عاشق یکی دیگه‌ست.
‫می‌خوای خودت رو بندازی وسطشون؟
‫و از همدیگه جداشون کنی؟
‫اسم کامل ده‌یونگ چیه؟
‫یه دفعه چی میگی واسه خودت؟
‫بگو دیگه!
‫اسم کامل ده‌یونگ رو بگو!
‫آن ده‌یونگ.
‫درسته، عوضی. فهمیدی؟
‫نمی‌تونی اینجوری رفتار کنی!
‫نمی‌تونیم!
‫ده‌یونگ عاشق ادبیات و عشقه.
‫نمی‌تونه همچین کاری انجام بده.
‫نمی‌تونه، خب؟
‫آقای آن؟
‫اولین کتاب ادبی که خوندین چی بود؟
‫خب.
‫بله؟
‫چی بود؟
‫یه دفعه فراموشش کردم.
‫- ها؟ ‫- یه لحظه!
‫فکر نکنم اون آدمی که گفتی آن ده‌یونگ باشه.
‫به سلامت، خانم کیم.
‫بله، شبتون بخیر.
‫بدرود، کیم یومی.
‫بدرود، عشق اولم!
‫تو الان فقط یکی از نویسندگان باارزش منی.
‫[کیم یومی]
‫پس اون نبود.
‫یعنی چی که مانع میشه؟
‫شاید آن ده‌یونگ نبود.
‫پس کی؟
‫شاید پیغام رو اشتباهی شنیدی؟
‫غیرممکنه.
‫از الان به بعد، هر وقت مطمئن شدی بیدارم کن.
‫ببخشید، سلول منطقی.
‫یعنی پیغام اشتباهی به گوشم رسیده بود؟
‫سلام! بابی.
‫یومی، ببخشید دیشب بهت زنگ نزدم.
‫انگار دیر برگشتی خونه.
‫همه می‌خواستن دور دوم بنوشن، ‫نتونستم زودتر بیام.
‫که اینطور. زیاد نوشیدی؟
‫نه. نه زیاد.
‫- منم زیادی نوشیدم. ‫- دایون یه دفعه استعفا داد.
‫چی؟
‫دایون استعفا داد؟
‫آره، دیروز آخرین روز کاریش بود، ‫براش مهمونی خداحافظی گرفتیم.
‫ولی چرا؟
‫خب، انگار تو بوسان کار پیدا کرده.
‫استادش توصیه‌ش کرده.
‫- پس میره بوسان؟ ‫- آره.
‫انگار آبجیش اونجا زندگی می‌کنه، ‫قراره پیش اون بمونه.
‫جدی؟
‫خب، آفرین که قبل فارغ‌التحصیلی کار پیدا کرد.
‫آره، خبر خوبیه.
‫که اینطور.
‫خب، تو دیشب با کی رفتی بیرون؟
‫با سردبیر و خانم می‌هیون.
‫اوه، پس نوشیدین؟
‫حتماً سردبیرتون پولداره.
‫چون تموم شب داشتم کار می‌کردم ‫مهمونم کرد.
‫هی، حتماً نویسنده‌های دیگه‌ای ‫هم زیر دستشن،
‫چرا هر دفعه تو رو مهمون می‌کنه؟
‫حتماً خیلی رئیس شایسته‌ایه.
‫چی میگی؟
‫حسودیت شد، بابی؟
‫نخیر.
‫چرا!
‫سر نوشیدنی و دونات حسودیت شد.
‫معلومه!
‫اگه بگم حسودیم شد، دیگه نمی‌ذاری ‫چیزی مهمونت کنه؟
‫اگه اعتراف کنی آره.
‫حسودیم شد.
‫- راضی شدی؟ ‫- خیلی.
‫میشه هر روز حسودی کنی؟ ‫خیلی هیجان‌انگیزه!
‫عجب پررویی هستی.
‫خب، سرت چطوره؟
‫آقای یو!
‫کجا میرید؟
‫دفتر.
‫دیشب ماشینم رو اونجا گذاشتم.
‫اوه، درسته.
‫- تو چی؟ ‫- میرم دیدن دوستم.
‫می‌خواست قبل رفتنم من رو ببینه.
‫که اینطور. کِی راه میفتی؟
‫امروز بعد از ظهر، بعد نهار.
‫پس زود میری. با هواپیما؟
‫- بله. ‫- که اینطور. باشه.
‫مراقب خودت باش.
‫چشم.
‫آقای یو، ممنون بابت همه چی.
‫تشکر لازم نیست...
‫کارت عالی بود.
‫نه، خیلی چیزها یاد گرفتم و خیلی ‫هم بهم خوش گذشت.
‫پس ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫- هی... ‫- بله؟
‫می‌دونی، من زیادی رمانتیکم.
‫و آدم‌های رمانتیکی مثل من به احساساتشون ‫اعتراف نمی‌کنن.
‫چون بعد چند روز،
‫زود عاشق یه نفر دیگه میشیم.
‫ولی من تازگی عاشق یه نفر شدم و...
‫طرف یه مقدار فرق داشت.
‫کل روز فکرم درگیرش بود،
‫دلم می‌خواست بیشتر بشناسمش.
‫و فکر می‌کردم یه احساس گذرا باشه.
‫پس می‌دونی چیه؟ بهتر شد که دور از ‫اینجا کار پیدا کردم.
‫واسه همین داری میری بوسان؟
‫خب، بگی نگی.
‫ولی عاشق شدن که گناه نیست.
‫نه، عاشق شدن نه، ولی...
‫آخه طرف با یکی قرار می‌ذاره.
‫دایون ساده‌لوحانه فکر می‌کرد
‫بابی نفهمیده منظورش چیه.
‫گمونم بهتره چیزی نگم، نه؟
‫غیرممکنه آدم دوزاریش نیفته.
‫آره، بهتره چیزی که لازم نیست رو نگی.
‫فکر کنم الان دایون یه حرف خطرناک میزنه.
‫آره، حرفاش...
‫زلزله شد، نه؟
‫آره. داره قلبش رو می‌لرزونه!
‫متوقف شد.
‫سلول عشق!
‫سلول منطقی.
‫چی شد؟ زلزله از کجا اومد؟
‫من رو واسه یه پدیده طبیعی سرزنش نکن.
‫پس کی رو سرزنش کنم؟
‫دلیل زلزله حرفای دایون بود!
‫زلزله اونم به خاطر حرفای یه بچه مثل اون؟
‫هر کسی می‌شنید شوکه میشد، نه؟
‫مگه اینطور نیست؟
‫بچه‌ی شجاعی بود.
‫اه، اتوبوسم اومد.
‫سفر بی‌خطر.
‫ممنون.
‫مراقب خودت باش.
‫خداحافظ.
‫زیاد فکرت رو درگیر نکن.
‫چیز خاصی نبود.
‫یه لرزش ساده بود، نه؟
‫اصلاً مهم نبود.
‫[هشدار ناگهانی سرماخوردگی... بیماری مغزی]
‫[که با لباس گرم هم نمیشه جلوش رو گرفت]
‫من دیگه میرم!
‫خدای من! باورم نمیشه!
‫یه زلزله واقعیه!
‫چیکار کنیم؟
‫یه لرزش ساده نیست!
‫یعنی میگی... چیز مهمی نیست؟
‫ایشون کنترل جی هستن.
‫کنترل جی نه، کنترل زی.
‫زی. زی!
‫نظرتون درباره داستانم چی بود؟
‫به نظرم این زوج زیادی با هم روراستن.
‫به نظرم اصلاً واقع‌گرایانه نیست.
‫داری جابجا میشی؟ چرا؟
‫می‌خوام به دفتر نزدیک‌تر بشم.
‫چه بد.
‫دایون؟ داره خونه‌ش رو عوض می‌کنه.
‫چرا؟ به خاطر من؟
‫بله؟