‫[مترجم حرفه‌ای] ‫[صحبت‌های کاری:]
‫[مسئولش اینجا نیست...] ‫[دفعه بعدی بهش فکر می‌کنم.]
‫[چیزی که واقعاً فکر می‌کنم:] ‫[ایندفعه دیگه انجامش نمیدم.]
‫[جلسه کاری حرفه‌ای]
‫[سردبیر: آن ده‌یونگ] ‫[نویسنده: یومی]
‫[نهایت تلاشم رو برای انتخاب می‌کنم.] ‫[لطفاً خوب ویرایشش کنید.]
‫نویسنده یومی.
‫یکی رو انتخاب کردیم که نقاشی ‫رمان اینترنتی رو بکشه.
‫جدی؟ چقدر هیجان‌انگیز.
‫تصویرگر چهارشنبه به جلسه ما ملحق میشه.
‫باشه، ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ایشون کنترل زیه، تصویرگری که ‫از الان قراره نقاشی کتاب شما رو بکشه.
‫سلام، من کنترل زی هستم.
‫- کنترل جی... ‫- زی.
‫- بله؟ ‫- زی.
‫زی...
‫این چه اسم مستعاریه؟
‫کنترل زی.
‫زشته آدم بعد شنیدن اسم مستعار یکی بخنده.
‫برو! برو خونه بخند!
‫ببخشید، شرمنده.
‫داری به کسی که تازه دیدی بی‌ادبی می‌کنی!
‫جلوی خودت رو بگیر!
‫کلید کنترل زی رو که بلدین؟ ‫منظورش اونه.
‫به اسم کن جی معروفه.
‫کن جی نه، کن زی.
‫که اینطور.
‫خوشبختم، من کی یومی هستم.
‫- بفرمایید. ‫- چشم.
‫ایشون تصویرگر جلد سری کتاب مائه.
‫ایندفعه خیلی تلاش کردیم که...
‫ببخشید.
‫اجازه بدید جواب بدم.
‫بله، آن ده‌یونگ هستم.
‫جلد اون مجموعه رو خیلی دوست داشتم.
‫حتماً همینطوره.
‫این نوشته‌ی جدیده؟
‫- بله. ‫- میشه بخونمش؟
‫البته. بهرحال اومده بودم این رو تحویلتون بدم.
‫من میرم سفارش رو بیارم.
‫چه آدم عجیبیه. حتی اسمش هم عجیبه.
‫شخصیتش هم عجیب و غریب میزنه.
‫نوش جان.
‫شما آیس لاته سفارش داده بودی دیگه؟
‫خندید، جاییش خنده‌داره؟
‫پیداش کردی؟
‫چرا خرناس کشید؟
‫خرناس...
‫یه صدای ناخواسته که
‫وقتی قصد خندیدن نداری میاد بیرون.
‫پس...
‫الان...
‫خنده‌ش گرفت.
‫حتماً این نسخه‌ش خنده‌داره!
‫ممنون، خوندم.
‫هنوز به اصلاح نیاز داره، ولی ‫نسخه اولیه‌ش چطور بود؟
‫چطور بگم؟
‫این ژانر
‫اصلاً به سلیقه من نمی‌خوره.
‫آخه واقع‌گرایانه نیست.
‫واقع‌گرایانه نیست؟
‫پس خرناسش به خاطر خنده‌دار بودنش نبود!
‫آره گمونم...
‫پس چرا؟
‫طبق تحلیل جدید من،
‫انگار به خاطر تخیلی بودن داستان ‫اون صدا رو درآورده.
‫چی؟!
‫بهرحال درست نیست بگه داستان ‫واقع‌گرایانه نیست.
‫سلول نویسنده!
‫حرفش بهم برخورد.
‫فقط منم که ناراحت شدم؟
‫نه، حق داری.
‫کاملاً جلوی نویسنده گستاخی کرد.
‫نه؟
‫عادیه آدم بعد شنیدن همچین چیزی ‫ناراحت بشه، نه؟!
‫- ولی... ‫- یه لحظه.
‫این یه جلسه کاریه.
‫اینقدری کار کردی که بلد باشی چیکار کنی.
‫وقتی کار می‌کنی، با هر مدل ‫آدمی آشنا میشی.
‫آره، درسته.
‫میشه با خنده ردشون کرد.
‫فقط شماها اینطور فکر می‌کنین!
‫بعد... کجاش واقع‌گرایانه نیست؟
‫من نظر خودم رو گفتم،
‫معذب شدید؟
‫ایندفعه منظورش چیه؟
‫عوضی.
‫ادای آدم‌های مودب رو درمیاره،
‫ولی داره غیرمستقیم تیکه می‌اندازه!
‫در واقع منظورش اینه که...
‫من نظر خودم رو گفتم، نکنه شما
‫عصبانی شدید؟
‫عصبانی شدی؟
‫البته که نه، بفرمایید.
‫از کجاش حس کردید واقع‌گرایانه نیست؟
‫اول از همه، زوج داستان زیادی ‫با هم روراستن.
‫واقعی نیست دیگه...
‫جدی؟
‫بله، یه کوچولو.
‫کاملاً تخیلی.
‫واقعیت این شکلی نیست، می‌دونین؟
‫بچه‌جون، تو تا حالا با کسی ‫قرار نذاشتی، نه؟
‫می‌خواستم بیخیال بشم،
‫ولی درست نیست!
‫ما آدم‌های حرفه‌ای هستیم. ‫مثل یه حرفه‌ای حرفمون رو میزنیم.
‫جدی؟ تجربه خلافش رو به من ثابت کرده.
‫یه چیزی هست که تو نمی‌دونی.
‫[تا حالا با کسی قرار نذاشتی، نه؟]
‫ولی من با یکی قرار می‌ذارم.
‫اون بخش واقعی بودن یا تخیلی بودنش
‫به تجربه هر آدمی بستگی نداره؟
‫هر آدمی یه تجربه متفاوت داره دیگه.
‫و فقط تو اینجوری هستی.
‫باریکلا. جوابت آروم، پیچیده و بالغانه بود.
‫خب، البته، برای هر کسی متفاوته.
‫پس شما وقتی قرار می‌ذارید ‫همیشه روراستید؟
‫همیشه؟ صد در صد؟
‫واو، عالیه.
‫نمی‌دونستم صداقت صد در صدی تو دوستی ممکنه.
‫خجالتی هستی.
‫- خب... ‫- حسودیم شد، همین.
‫ای کاش منم می‌تونستم همچین عشقی ‫رو تجربه کنم.
‫قهوه میل دارید؟
‫خجالتی هستی.
‫داستانت،
‫کاملاً تخیلیه.
‫بازی تموم شد.
‫خیلی خب.
‫شرمنده، تماسم یه مقدار طول کشید.
‫صحبت خوبی داشتین؟
‫بله.
‫من به نظرات تصویرگر کنترل زی ‫احترام می‌ذارم.
‫هرچند، تو تجربه بقیه مردم رو نداری.
‫حالا چون تو تجربه‌ش نکردی،
‫خطرناکه که بخوای به تجربه‌ی بقیه ‫بگی تخیلی.
‫به این میگن تعصب.
‫به علاوه، به نظرم درست نیست نقاشی کتابم رو
‫بسپرم به تصویرگری که فکر می‌کنه داستانم ‫واقع‌گرایانه نیست.
‫در نتیجه، می‌خوام بگم که:
‫تو...
‫اخراجی.
‫اینقدر مردم رو قضاوت نکن و بیخیالش شو.
‫یومی باید بخوابه.
‫باید بهش می‌گفتم، «اخراجی!»
‫بچه پرروی لوس.
‫حالا ببینم چطوری قراره نقاشی بکشه.
‫اومدین.
‫سلام.
‫شما زودتر اومدی.
‫بله، یه کم.
‫هر چقدر هم از طرف متنفر باشی، ‫جلسه آدم‌های حرفه‌ای ادامه پیدا می‌کنه.
‫من یه قهوه هاوایی می‌خورم.
‫میشه برای من شیر چای بیارید؟
‫من یه کاستلا هم می‌خوام.
‫چرا فقط یدونه سفارش میده؟
‫ما هم می‌خوایم بخوریم!
‫- سفارش بده، برای ما هم سفارش بده! ‫- چشم.
‫اوه، یه لحظه.
‫می‌خواید چیزی سفارش بدید؟
‫کاستلای اینجا خیلی خوشمزه‌ست، ‫همون رو سفارش بدید.
‫نه، من...
‫اصلاً دلم نمی‌خواد کیک پیشنهادی ‫تو رو بخورم.
‫کاستلاشون خوشمزه‌ست.
‫من کیک زنجبیل می‌خورم.
‫چشم.
‫از قصد یه چیز دیگه سفارش دادید.
‫این چه حرفیه؟
‫من عاشق کیک زنجبیلم.
‫ولی کیک زنجبیل اینجا زیاد خوشمزه نیست.
‫حق نداری غذایی که سفارش دادم ‫رو نقد کنی!
‫هی، تا حالا با کسی
‫درست رفتار کردی؟ عوضی بی‌ملاحظه!
‫- چی شد؟ ‫- هیچی.
‫لطفاً یه نگاه به اینجاش بندازید.
‫موقعیت داستان با تصویر جور درنمیاد.
‫خیلی وقته همدیگه رو ندیدن،
‫و صحنه‌ی رمانتیکیه، ولی ببینید.
‫چشمش رو.
‫چشمش انگار تو خالیه.
‫جای رمانتیک،
‫شبیه کساییه که حوصله‌شون سر رفته ‫و می‌خوان برن خونه.
‫باید دوباره بکشیدش.
‫اوه، در ضمن، تو صحنه بعدی،
‫این موقعیت باید خلوص شخصیت ‫اصلی رو نشون بده،
‫ولی به جاش...
‫چرا این طعمیه؟
‫چقدر بد مزه‌ست!
‫باورم نمیشه! مزه آشغال میده!
‫هی! میشه ساکت شید؟
‫باهاش کنار بیاید و بخوریدش. ‫وانمود کنید خوشمزه‌ست!
‫نویسنده یومی؟
‫کیک من رو بخورید.
‫گفتی کیک زنجبیل دوست داری که.
‫زنجبیل.
‫حق با من بود، نه؟
‫دیدی؟ نگفتم بد مزه‌ست؟
‫نه، خوبه.
‫خوبه؟
‫عجب ذائقه مقاومی دارید.
‫خجالتی هستی.
‫میگن زنجبیل برای سرماخوردگی خوبه.
‫منم حس کردم سرما خوردم، ‫برام خوبه.
‫سرما خوردید؟
‫خب چرا از اول نگفتید؟
‫جدی نیست، بدنم یه کم...
‫با چنگالتون به کاستلا دست نزدید که؟
‫- نه. ‫- خدا رو شکر.
‫وقتی اومدم فکر کردم از سر کار اومدید،
‫ولی نبودید، اینا رو واسه شما می‌ذارم.
‫پرتقال‌های طلایی مزرعه‌مون خیلی ‫خوب رشد کردن.
‫نوش جان! دایون هم گفت خوبه.
‫ممنون که مراقب دایون بودید.
‫مامان دایون.
‫- یومی! ‫- بابی!
‫اومدی خونه؟
‫آره، تازه برگشتم.
‫- چرا این شکلی شدی؟ ‫- چه شکلی؟
‫- انگار خیلی خسته‌ای. ‫- آره، خسته‌م.
‫گفتم که، همین الان رسیدم خونه.
‫کجایی؟
‫جلسه تازه تموم شد، منتظر اتوبوسم.
‫پس چرا این شکلی شدی؟
‫چه شکلی؟
‫انگار له و لورده شدی.
‫داغونم.
‫جلسه گذاشتن با کسی که ازش خوشم ‫نمیاد انرژیم رو می‌گیره.
‫- تصویرگره رو میگی؟ ‫- آره.
‫دلم برای بیکاری تنگ شده.
‫آدم‌هایی که از طریق کار باهاشون آشنا میشم
‫افتضاحن.
‫نمیشه بگی یکی دیگه رو جاش بفرستن؟
‫دیگه دیره، و نقاش خوبی هم هست.
‫پس باید تحملش کنی.
‫آره،
‫ولی...
‫واقعاً رو اعصابه.
‫می‌دونی، سر یه کیک اعصابم رو خرد کرد.
‫فقط یه کاستلا واسه خودش سفارش داد، ‫منم خیلی گشنه‌م بود.
‫و وقتی رسیدم خونه...
‫این چیه؟
‫- الو؟ ‫- بابی.
‫- برام کیک فرستادی؟ ‫- رسیدن؟
‫جای کیک زنجبیل، هر چی دوست داری بخور.
‫بابی.
‫ممنون.
‫کنترل زی چه اهمیتی داره؟
‫همچین هدیه‌ای گرفتیم!
‫و با کسی قرار می‌ذاریم که همچین ‫هدیه‌ای بهمون میده!
‫یه لحظه.
‫- یومی! ‫- بابی!
‫همه‌ش واسه خودته، به کسی نده!
‫باشه. دلم برات تنگ شده، بابی.
‫منم همینطور.
‫داریم عشق زیبایی رو تجربه می‌کنیم.
‫وقتی همه رو با هم جمع بزنی،
‫ارزش پُزش می‌رسه به مرحله نود و نه!
‫میشه با یه سفر به تایلند مساوی دونستش.
‫همین الان تو فضای مجازی پستش کن!
‫[یومی ۰۱۰۹]
‫یوهو! کیک. هدیه سورپرایزی.
‫لذت انتخاب کردن چیزی که دوست داری بخوری. ‫ممنون، بابی.
‫حتماً کیک زنجبیل بدجور شوکه‌ش کرده.
‫تا سال دیگه به اندازه کافی کیک داری.
‫چه کیک خوشگلی! حتماً خیلی خوشمزه‌ست.
‫حسودیم شد، نویسنده کیم! ‫میام پیشت با هم بخوریم.
‫[پاسخ]
‫[کنترل زی: هاهاهاهاها]
‫چشه؟
‫سلام، من کنترل زی هستم.
‫زی.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫در ضمن، عکس خنده‌داری نیست.
‫[هاهاهاهاها]
‫چرا داره می‌خنده؟
‫الان توضیح میدم.
‫این کتاب همه چی رو توضیح داده.
‫کتاب تحلیل خنده.
‫کتابی که معنی «ها» در هر موقعیتی ‫رو توضیح میده.
‫یک «ها» در موقعیتی که خنده‌دار نیست ‫خرناسه.
‫دو «هاها» یعنی حرفی برای گفتن ندارم.
‫پنج «ها،» هاهاهاهاها...
‫یعنی ما رو مسخره کرده.
‫اه، یعنی چی؟
‫واسه چی داره به من می‌خنده؟ بچه پررو!
‫سلول فحش رو صدا کنید!
‫[سلول فحش] ‫[در حال گذراندن حبس ابد]
‫سلول فحش. در حال حاضر حبس ابده.
‫ممنون.
‫هی عوضی! پارسال دوست امسال آشنا.
‫یومی دنبال منِ خره؟ ‫آره عوضی؟
‫آره، بدو فحش بده.
‫سلول احساساتیِ عوضی!
‫به من نه!
‫به کنترل زی.
‫ببخشید.
‫باید زودتر می‌گفتی. لعنتی. خبر نداشتم.
‫این عوضی نکبت چی می‌خواد؟
‫به چی می‌خندی، گستاخ آشغال؟
‫زی.
‫نمی‌تونم بیخیال بشم. باید یه چیزی بگم.
‫وایسا.
‫طرف همکارته و تو هم تازه نویسنده شدی.
‫آبروت میره.
‫یادت نره! این یه جلسه کاری بین ‫دو آدم حرفه‌ای بود!
‫درسته.
‫اگه اعصابم بهم بریزه آبروم میره.
‫[پاسخ]
‫نمیشه تو جلسات بین دو آدم حرفه‌ای ‫از فحش‌های زشت استفاده کرد.
‫هرچند...
‫این بدترین
‫فحشیه که یه همکار می‌تونه بفرسته.
‫[کنترل زی: هاهاهاهاها] ‫[یومی ۰۱۰۹: -_-]
‫«چیزهایی که یومی ازشون متنفره»
‫سلام! من سلول نه نه هستم.
‫مدیریت چیزهایی که یومی ازشون ‫متنفره با منه.
‫از همچین چیزهایی... خیلی خوشم میاد.
‫شالت بوی تونر پوست میده. خیلی خوش بوئه.
‫ولی یه مدتی میشه یومی از چیز ‫خاصی متنفر نشده،
‫منم بیشتر وقتم رو تو آب یا خواب بودم.
‫ولی تازگی، چیزی که یومی ازش متنفره ‫ظاهر شده.
‫اونم این یاروئه!
‫- زی. ‫- آدمی که ازش متنفره.
‫اسم جرم: بی‌ادبی.
‫خیلی وقت بود از یکی متنفر نشده بودم.
‫خانم کیم. دوشنبه واسه جلسه بعدیمون خوبه؟
‫من قراره برم جزیره ججو و شب سال نو برمی‌گردم.
‫جزیره ججو؟
‫بله. سال نو همدیگه رو می‌بینیم.
‫اوه. حسودیم شد.
‫قراره سال رو تو جزیره ججو تحویل کنید.
‫حسودیش شد؟ اگه حسودیت شد تو ‫هم برو ججو.
‫حیفِ لبخندی که فرستادم.
‫ازش متنفرم.
‫منم اعصاب ندارم. ‫ناراحتم کنی فحش میدم.
‫الو.
‫بابی.
‫تازه رسیدم و با تاکسی دارم میام.
‫البته، طبق آدمی که دارم باهاش قرار می‌ذارم ‫خودم رو تغییر میدم.
‫یومی، جلسه الان شروع شد، بهت زنگ میزنم.
‫باشه، رسیدم خونه بهت پیام میدم.
‫دومین کریسمسی که دارم با بابی می‌گذرونم.
‫این دفعه تصمیم گرفتیم تا سال نو ‫تو جزیره ججو بمونیم.
‫آشپزخونه‌ش یه مقدار ناامید کننده‌ست. ‫جز اون عالیه.
‫خب، تو که قرار نیست زیاد آشپزی کنی.
‫آره ولی خانمم عاشق آشپزیه.
‫اگه خودتون دو نفرید که براتون کافیه.
‫شما؟
‫اینجا چیکار می‌کنید؟
‫اوه، شما باید خانمِ مستاجر باشید. ‫خوشبختم.
‫نه، دوستشم.
‫که اینطور. اومدیم خونه رو ببینیم.
‫با خود مستاجر صحبت کردیم.
‫خودش رمز در رو گفت.
‫اومدین دیدن خونه؟
‫بله. مستاجر خونه رو گذاشته برای فروش.
‫یه لحظه.
‫الو. رسیدی خونه؟
‫آره. خونه رو گذاشتی واسه فروش؟
‫چی؟
‫وقتی رسیدم چند نفر دنبالت بودن.
‫به این زودی اومدن؟
‫- گفتن پنج میان که. ‫- قراره جابجا بشی؟
‫- آره. ‫- چرا؟
‫می‌خوام به دفتر نزدیک‌تر بشم.
‫برم یه آپارتمان دیگه.
‫یه دفعه‌ای؟ این خونه رو دوست داشتی که.
‫اولش آره. ولی از دفتر دوره.
‫رفت و برگشتم خیلی طول می‌کشید.
‫گفتی رانندگی صبح و شبت کنار جاده ‫ساحلی خیلی رویاییه که.
‫آره. ولی دیگه تکراری شد.
‫چندتا از کارمندها تو یه آپارتمان ‫روبروی دفتر زندگی می‌کنن.
‫میگن جای خوبیه.
‫نزدیک فرودگاه هم هست.
‫که اینطور.
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫ولی من این خونه رو دوست داشتم. حیف شد.
‫باغچه هم داره.
‫- پس ما دیگه میریم. ‫- خداحافظ.
‫وقت استراحتم کوتاه بود، باید برگردم داخل.
‫- کارم تموم شد بهت زنگ میزنم. ‫- باشه.
‫خیلی قشنگه.
‫پس آخرین باریه که اینجام؟
‫حیف شد. یومی دوستش داشت.
‫ولی یه دفعه تصمیم به جابجا شدن نگرفت؟
‫بی‌دلیل و یه دفعه‌ای.
‫میگه رفت و آمد براش سخته.
‫یادت نیست می‌گفت هر روز عاشق
‫رانندگی از خونه تا دفتره؟
‫عجیبه.
‫چرا یه دفعه شادی روزانه‌ش رو نادیده گرفت؟
‫- مطمئن نیستم. ‫- فکر کنم می‌دونم.
‫چیه؟
‫رانندگیش یه چیزی رو کم داره.
‫چی؟
‫دایون.
‫باز شروع شد.
‫بس کن. چرا مثل بازنده‌ها رفتار می‌کنی؟
‫خوبه. خیلی خوشگل شد.
‫همچین چیزی رو باید تو فضای مجازی ‫پست کرد.
‫اگه بارگذاریش کنم، اون کنترل زی عوضی ‫باز بهم می‌خنده.
‫یه بار دیگه بخندی ازت یه انتقام ‫ظالمانه می‌گیرم.
‫تمومه.
‫کیک هم بگیرم عالی میشه.
‫سلام. کیک...
‫اوه، این چه خوشگله.
‫- وسطی رو می‌برم. ‫- چشم.
‫- شمع هم می‌خواید؟ ‫- بله، دوتا لطفاً.
‫وای خدا. از اینجا هم معلومه.
‫کل حال و هوای محله رو عوض کرد.
‫چقدر من خوش سلیقه‌م.
‫دایون؟
‫سلام، مشتاق دیدار.
‫اوه، بله. سلام.
‫شنیدم تو بوسان کار پیدا کردی.
‫- حتماً اومدی خونه. ‫- بله، واسه تعطیلات اومدم.
‫مامانم گفت بیام خونه.
‫که اینطور.
‫چه درخت کریسمسی قشنگیه.
‫قشنگه، نه؟ خودم تزئینش کردم.
‫آره، خیلی خوشگله.
‫واقعاً حس کریسمس میده.
‫کار و بار خوش می‌گذره؟
‫خب، تقریباً.
‫خوبه.
‫تو کدوم شرکت کار می‌کنی؟
‫واسه یه شرکت تدارکاتی. ‫دفتر اصلیش تو بندر بوسانه.
‫که اینطور.
‫انگار دایون عوض شده.
‫درسته، عوض شده.
‫ولی از چه نظر؟
‫مستقیم تو چشم ما نگاه نمی‌کنه.
‫راستی، از داستانتون لذت می‌برم.
‫- بله؟ ‫- رمان اینترنتی رو میگم.
‫اوه. جدی؟
‫تازه چند هفته‌ست منتشر شده.
‫حتی اشتراک خریدم و دوشنبه و پنجشنبه ‫صبح می‌شینم می‌خونمش.
‫ممنون.
‫ولی خیلی خجالت‌آوره.
‫واقعاً داستان جالبیه.
‫ممنون.
‫نه، ولی الان خوب شد.
‫به چشمام نگاه می‌کنه.
‫- پس من دیگه... ‫- باشه.
‫ولی چون بابی قراره از اینجا بره ‫دیدنت سخت میشه.
‫- بله؟ ‫- خونه رو گذاشته برای فروش.
‫داره میره یه آپارتمان شهری زندگی کنه.
‫- پس دیدنت سخت... ‫- چرا؟
‫به خاطر من؟
‫بله؟
‫به خاطر تو، دایون؟
‫ببخشید.
‫یه دفعه یه چیزی از چند سال پیش ‫یادم افتاد.
‫قبل از قرار گذاشتن با بابی و وونگ.
‫وقتی مجرد بودیم با ایدا یه چیزهایی ‫رو برای خودمون ممنوع کردیم.
‫- یومی. ‫- بله.
‫وقتی با کسی قرار گذاشتی...
‫خواب دیدی خیره.
‫حالا بیا فکر کنیم شد.
‫فکر کن.
‫یکی تو زندگیته.
‫و طرف هنوز عشق سابقش رو فراموش نکرده.
‫چی؟
‫حالم بد میشه. زود ازش جدا میشم.
‫عشقت یه لحظه تحت تاثیر یه نفر ‫دیگه قرار می‌گیره.
‫ولی یه مدت کوتاه.
‫نه، از اونم بدم میاد.
‫خیلی سریع. خیلی سریع ازش جدا میشم.
‫پس پسری که با دوستانِ خانمش خوبه؟
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫در چه حد؟
‫خیلی خونگرم.
‫- لباسش رو بهشون... ‫- چی!
‫حالم بد شد! زود جدا میشم.
‫فهمیدم. باشه.
‫پس پسری که فکر می‌کنه
‫یه دختر دیگه بامزه‌ست.
‫از اونم بدم میاد.
‫شوخی نمی‌کرد.
‫یه دورانی روزی بیست‌تا ممنوعیت ‫واسه خودمون می‌ذاشتیم.
‫آره، اون روزها رو یادمه.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫کل ممنوعیت‌های قرار واسه گذشته هستن.
‫تعدادشون خیلی زیاده!
‫ترسیدم.
‫چی شد؟
‫چرا یه دفعه رعد و برق زد؟
‫کیه؟
‫سلول عشق؟
‫چی شده؟
‫چرا هوا یه دفعه اینجوری شد؟
‫شب کریسمسه پس چرا...
‫سلول نه نه.
‫برام چندتا یادداشت پیدا کن.
‫چی؟ چه یادداشتی؟
‫تمام ممنوعیت‌های قرار گذاشتن.
‫[ممنوعیت‌های امسال]
‫[خوشم نمیاد!]
‫[از اینم خوشم نمیاد!]
‫ببخشید، تعدادشون خیلی زیاده.
‫[بدم میاد مرد زندگیم به یه دختر دیگه بگه بامزه.]
‫این رو میگی؟
‫«بدم میاد مرد زندگیم به یه دختر دیگه بگه بامزه!»
‫- متنفرم! متنفرم! ‫- آره. بدش من.
‫چی؟ چیکار می‌کنی؟!
‫تو کل عمرم،
‫فهمیدم احساسات آدم اونطور که می‌خواد ‫پیش نمیرن.
‫نه، من...
‫فکر نمی‌کردم دوباره ببینمش.
‫و فکر کردم... خیلی گیج شدم.
‫به خدا. من...
‫خیلی از شما خوشم میاد، خانم کیم.
‫ببخشید که همچین فکرهایی تو سرم بود.
‫منم گاهی اوقات به یه پسری نگاه می‌کنم ‫و میگم چه خوشتیپه.
‫پس درک می‌کنم.
‫به نظرت واسه این داره اسباب کشی می‌کنه؟
‫چون بهش ابراز علاقه کردی؟
‫چه سوءتفاهم احمقانه‌ای.
‫تو بچه‌ای، دایون.
‫جدی بچه‌ای.
‫مراقب خودت باش.
‫از الان خداحافظی می‌کنم
‫چون به نظرم دیگه قرار نیست ببینمت.
‫قابل درکه.
‫پس وانمود می‌کنم چیزی نمی‌دونم.
‫کِی عاشقم شدی؟
‫درست یادم نیست.
‫یعنی چی؟
‫نمی‌دونم کِی.
‫یه روز دیدم زنی به اسم کیم یومی ‫برام عزیز شده.
‫اینم ممنوعه! ‫پسری که کلی راز داره!
‫اوه، متنفرم!
‫وایسا.
‫- تو راهت این رو بپوش. ‫- نه، نیاز نیست! راحتم.
‫بپوش. اینجوری سرما می‌خوری.
‫چشم.
‫بدم میاد که عشقم با بقیه زن‌ها ‫صمیمی باشه!
‫من همه چی رو درک می‌کنم.
‫قرار گذاشتن همیشه آسون نیست.
‫یعنی میگی یومی از اینا متنفر نیست؟ جدی؟
‫یومی دیگه بزرگ شده!
‫اگه از هر چیز کوچیکی بدش بیاد چطوری ‫قراره دووم بیاره؟
‫قراره با چه مردی قرار بذاره؟
‫[راهروی نه نه - ممنوعیت‌های این ماه]
‫خب، اینم بندازیم دور؟
‫مطمئنی؟
‫نه! نه!
‫قابش کن و آویزونش کن!
‫یه دفعه‌ای؟
‫[روزنامه گل]
‫یومی! چه درخت قشنگی.
‫خیلی زحمت کشیدی. ‫کی درستش کردی؟
‫صبر می‌کردی منم برگردم.
‫یومی؟
‫جایی رفته؟
‫چه کیک خوشگلی.
‫یومی!
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫- بعد از شنیدن... ‫- کجاست؟
‫یومی؟
‫جایی رفته؟
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد. ‫بعد از شنیدن...
‫[یومی]
‫چرا برنمی‌داره؟
‫چی شده؟
‫یومی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫جواب گوشیت رو هم نمیدی.
‫گوشیت رو گم کردی؟
‫نه، همینجاست.
‫خب چرا جواب نمیدی؟
‫می‌خواستم بهت...
‫زنگ بزنم.
‫همین الان.
‫چرا چمدونت رو برداشتی آوردی؟
‫یومی.
‫چیزی شده؟
‫بابی.
‫یه سوال دارم.
‫لطفاً این دفعه دیگه جدی جوابم رو بده.
‫با یه لبخند طفره نرو.
‫چی شده؟
‫چرا یه دفعه تصمیم گرفتی خونه‌ت ‫رو عوض کنی؟
‫گفتم که.
‫رفت و آمد سخت بود و فرودگاه هم دور بود.
‫به خاطر دایون؟
‫چون دایون بهت ابراز علاقه کرد؟
‫از پسرهایی که حتی واسه یه لحظه تحت تاثیر ‫زن‌های دیگه قرار می‌گیرن بدم میاد!
‫این یکی قابل بحث نیست.
‫این مهم‌ترین قانون قرار گذاشتن یومیه.
‫[دومین کریسمس]
‫[تابلو اعلانات خارجی‌ها]
‫خوشبختم. من سرگروه یو بابی هستم.
‫خوشبختم. خوشحالم اینجام.
‫سلام.
‫بهتره این یکی رو پاک کنی.
‫[نودل ده‌هان]
‫اوه، شرمنده! ببخشید!
‫[درباره کارآموز شماره سه که دختره یادداشت بذارید]
‫خیلی اشتباه می‌کنه.
‫من یو دایون هستم. سلام.
‫درسته، خانم یو دایون. ‫اهل همین محلی؟
‫بله. اون مزرعه نارنگی اونجا خونه ماست.
‫که اینطور.
‫[خیلی اشتباه می‌کنه]
‫اسمش یو دایونه. ‫هم محله‌ای هستیم.
‫دختر صاحب مزرعه نارنگیه.
‫[تعطیلات - جه هوی]
‫عاشق این آهنگم!
‫- اوه، جدی؟ ‫- بله، عاشقشم!
‫درسته.
‫- سریع ذوق می‌کنه. ‫- آدم معصومیه؟
‫فردا می‌بینمتون.
‫نمیری خونه؟
‫شما اول برید. باید کپی‌ها رو تموم کنم.
‫فردا صبح تمومشون کن.
‫اگه من برسونمت کارت راحت‌تر میشه.
‫نه. ترجیح میدم قبل رفتن تمومش کنم.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون.
‫- سختکوشه. ‫- خوبه که اینقدر پر انرژیه.
‫سرگروه!
‫صبح بخیر! قهوه آوردم!
‫خوبی؟!
‫خیلی اشتباه می‌کنه!
‫خدای من.
‫چونه‌ت زخمی شده.
‫اوه، عیب نداره.
‫ای وای، قهوه حیف شد.
‫خیلی اشتباه می‌کنه!
‫افتادی اونوقت خوشحالی؟
‫بی‌خودی سر حاله.
‫به هر چیزی لبخند میزنه.
‫نمی‌دونم جسوره یا احمق.
‫دلم می‌خواد بدونم تو ذهنش چی می‌گذره.
‫خیلی احمقه.
‫خیلی بامزه‌ست.
‫این چیه؟ یه سلول نوشته خیلی بامزه‌ست.
‫باورم نمیشه!
‫یعنی چی که بامزه‌ست؟ بابی که یومی رو داره!
‫کدوم خری این رو نوشته؟
‫خیلی خب. همه برن روی میز و چشمشون ‫رو ببندن.
‫سلولی که نوشته دایون بامزه‌ست،
‫دستت رو یواش بیار بالا.
‫اگه الان خودت رو تحویل بدی، ‫فقط منم که قراره بفهمم.
‫کسی نیست؟
‫واقعاً کسی نیست؟
‫واقعاً ناامید شدم.
‫نمی‌خواید بگید؟
‫خب، من نبودم.
‫کسی نگفت تو بودی، سلول عشق.
‫چقدر مشکوک.
‫فقط به من شک کردی!
‫چرا جلوی من وایسادی؟
‫میگم کار من نبود!
‫[ایستگاه اتوبوس فرودگاه]
‫زلزله متوقف شد.
‫می‌دونستم!
‫نمی‌ذارم قسر در بره!
‫سلول منطقی!
‫هی، سلول عشق!
‫گفتی یه لرزش ساده‌ست!
‫ببین! زمین از وسط نصف شده!
‫به این میگی لرزش کوچیک؟
‫باید از اینجا بریم.
‫چی؟!
‫باید از اینجا بریم که دیگه دایون رو نبینیم.
‫دلیل زلزله حذف میشه.
‫پس درست فکر کردم، مجرم تویی!
‫چرا اینجوری می‌کنی؟!
‫تو یادداشت گذاشته بودی خیلی بامزه‌ست، نه؟
‫یه لحظه حس کردم بانمکه!
‫فقط یه لحظه؟
‫تو سلول عشقی!
‫اگه سلول عشق حس کنه طرف بامزه‌ست ‫بدبخت میشیم!
‫چرا یه دفعه تصمیم گرفتی خونه‌ت ‫رو عوض کنی؟
‫گفتم که.
‫رفت و آمد سخت بود و فرودگاه هم دور بود.
‫به خاطر دایون؟
‫چون دایون بهت ابراز علاقه کرد؟
‫دیدی. یومی هم فهمید.
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫فقط به صورت گذرا فکر کردی بامزه‌ست، نه؟
‫گفتی زلزله چیز مهمی نیست، درسته؟
‫می‌خوای این رو به خود یومی هم بگی؟
‫چرا بگم؟
‫چرا؟ چون یومی داره می‌پرسه!
‫می‌خوای از یومی جدا بشی؟
‫معلومه که نه!
‫پس خودت رو بزن به اون راه.
‫من هنوز یومی رو دوست دارم.
‫دلیلی نداره چیزی بهش بگیم.
‫- بابی... ‫- نمی‌دونم دایون بهت چی
‫یا با چه لحنی گفته.
‫طرف یه دختر بچه‌ی نابالغه.
‫حرفش رو جدی نگیر.
‫درسته.
‫ولی چرا...
‫داری به خاطر حرف یه دختر بچه ‫جابجا میشی؟
‫چون بهرحال راحت نیستم.
‫ممکنه بعداً ببینمش.
‫و همچین موقعیتی پیش بیاد.
‫فقط واسه همین؟
‫آره.
‫پس تو چی؟
‫من؟
‫آره.
‫وقتی دایون بهت ابراز علاقه کرد،
‫اصلاً دلت نلرزید؟
‫جواب سوال زیر رو بده.
‫وقتی دایون گفت داره استعفا میده ‫دلت لرزید؟
‫یک. بله. یه لحظه.
‫دو. نه، اصلاً.
‫بهتره روراست باشیم.
‫جواب گزینه یکه!
‫[یک. بله. یه لحظه.]
‫هی، روانی!
‫صادق بودن هم یه حدی داره!
‫قصد داری همه چی رو خراب کنی؟!
‫کی بود که همه چی رو شروع کرد؟!
‫اگه قراره به قرار گذاشتن ادامه بدیم ‫باید روراست باشیم!
‫گفتم که یومی از همه چی باخبره!
‫یه لحظه حس کردم بامزه‌ست.
‫یه لحظه دلم لرزید! یه لحظه‌ی خیلی کوتاه!
‫چرا می‌خوای همچین چیزی رو به یومی بگی؟!
‫یومی پرسید!
‫گفت صادقانه جوابش رو بدم!
‫بچه‌ها، یه لحظه.
‫جواب سوال رو اشتباهی دادیم!
‫چی؟!
‫این...
‫در یک صدم ثانیه جواب بدید.
‫سوال محدودیت زمانی داشت.
‫وقتی با یه نفر قرار می‌ذاری،
‫بیشتر خودت رو می‌شناسی تا طرف ‫مقابلت رو.
‫داشتیم صحبت می‌کردیم یادم رفت یه چیزی بهت بگم.
‫چی؟
‫دوستت دارم.
‫منم همینطور.
‫داروت چی شد؟
‫خوردم.
‫به نظرم باید با هم قرار بذاریم.
‫بابی.
‫بیا جدا شیم.
‫[مدت زمان قرار گذاشتن]
‫[یک سال، یک ماه و هفده روز]
‫[چهارمین دوستیِ رسمی]
‫[این ارتباط به پایان رسید]
‫هیچ حس خاصی نبود.
‫چون چیز خاصی نبود هیچی نگفتم.
‫می‌خواستم خونه رو عوض کنم
‫چون می‌ترسیدم آخرش اینجوری بشه.
‫ببخشید که اذیتت کردم، یومی.
‫ولی گذشته‌ها گذشته.
‫و هیچ اتفاقی هم نیفتاد.
‫به خدا.
‫سلول نه نه، یادداشت رو آویزون کردی؟
‫ایناها! نظرت چیه؟
‫خودم قابش کردم و آویزونش کردم!
‫[از پسرهایی که حتی واسه یه لحظه تحت تاثیر ‫زن‌های دیگه قرار می‌گیرن بدم میاد]
‫چون مهم‌ترین قانون قرار گذاشتنشه.
‫- چیکار کردی؟ ‫- داره عذرخواهی می‌کنه.
‫یه عذرخواهی صادقانه! بندازش دور.
‫هر کاری دلش بخواد می‌کنه!
‫حالم رو بد کردی!
‫یومی...
‫دوستت دارم.
‫دلم نمی‌خواد ازت جدا شم.
‫نرو.
‫زلزله‌ست! زلزله!
‫یومی تردید داره!
‫هی، چیکار می‌کنی؟ ‫زود باش حکم بده!
‫با چکش بکوب روی میز!
‫باشه.
‫بهرحال دیگه دیره! بابی مجرمه!
‫اوه، سوختم!
‫حقیقت رو بهش گفت و عذرخواهی کرد.
‫گفت هنوز یومی رو دوست داره.
‫آدم‌ها حق دارن یه بار تو زندگیشون ‫اشتباه کنن!
‫هی! میگی باید ببخشیمش؟
‫مگه خودمون بی‌گناهیم؟
‫می‌تونیم ایندفعه رو نادیده بگیریم.
‫مگه آدم‌های بالغ به همدیگه یه ‫فرصت دیگه نمیدن؟
‫یومی.
‫اینجوری نرو.
‫امروز روز قبل کریسمسه.
‫خب؟
‫یومی، امروز روز قبل کریسمسه.
‫پس بیا...
‫فقط...
‫بیا وانمود کنیم همچین اتفاقی نیفتاده بود.
‫- درسته قلبمون گیج شده... ‫- اینجا رو.
‫سلول عشق، یه لحظه ببین...
‫- رو سرت شاخ دراومده. ‫- آره.
‫داره بزرگتر میشه.
‫یعنی چی؟
‫چرا شاخ درآوردی؟
‫سلول عشق، خوبی؟
‫- این چیه؟ ‫- اسکلته!
‫یومی. بیا اول بریم خونه و...
‫بابی...
‫حتی اگه با این وضع به قرار گذاشتن ادامه بدیم،
‫فکر نکنم
‫دیگه هیچی مثل قبل بشه.
‫[ده صبح - هفت شب]
‫یو بابی واقعاً مرد خاصی بود.
‫قلبم رو به تاپ‌تاپ می‌انداخت و مرد رویاهام بود.
‫در پایان همچین عشق رویایی و زیبایی،
‫جای عشق فقط خشم باقی مونده بود.
‫با اینکه حس می‌کرد داره منفجر میشه، ‫جلوی خودش رو گرفت.
‫قرار گذاشتن عجب چیز احمقانه‌ایه!
‫قرارهای احمقانه!
‫دارم روانی میشم!
‫سلول عشق!
‫سوختم!
‫سلول کارآگاه! سلول عشق روانی شده!
‫چیکار کنیم؟
‫نگران نباش. یه راهی پیدا کردم.
‫چی؟
‫باید سلول عشق رو از موقعیت سلول اصلی ‫اخراج کنیم.
‫چون سلول عشق سلول اصلیه، ‫همچین قدرتی داره.
‫باید موقعیت سلول اصلی رو به یه نفر دیگه بدیم.
‫به کی؟
‫قواعد جانشینی.
‫سلولی که دومین اولویته،
‫به عنوان سلول اصلی بعدی انتخاب میشه.
‫حالا که عشق به عنوان موقعیت اول ‫از بین رفته،
‫دومین سلول میشه سلول اصلی!
‫من؟ من میشم سلول اصلی بعدی؟
‫سلول نویسنده؟
‫جدی؟ فکرش رو هم نمی‌کردم.
‫کی گفته؟ سلول اصلی منم!
‫من سلول اصلی یومی هستم!
‫من برای یومی از هر چیزی مهم‌ترم!
‫اگه می‌خوای جای من رو بگیری...
‫جرئت داری بیا جلو!
‫بده بهش.
‫یومی.
‫یومی اومده دهکده!
‫یومی!
‫یومی اینجاست.
‫سلول عشق، می‌دونم خیلی زحمت کشیدی.
‫یومی.
‫ولی من نمی‌خوام با خشم فرو خورده زندگی کنم.
‫تصمیم گرفتم عشقم رو در اولویت بذارم
‫چون فکر می‌کردم خوشحالم می‌کنه.
‫موقعیت سلول اصلی رو بده به سلول نویسنده.
‫چه اهمیتی داره با کسی قرار بذارم یا نه؟
‫چیزی که می‌خوام همیشه سر جاش می‌مونه.
‫من فقط...
‫می‌خوام خوشحال باشم.
‫به سرنوشت اعتقاد داری؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- هی! هی! هی!
‫نویسنده کیم یومی.
‫بهش زنگ بزن.
‫دلیلی ندارم.
‫هستی، سلول عشق؟
‫به سرنوشت اعتقاد داری؟
‫واقعاً تحسینت می‌کردم، داداش وونگ.
‫شرمنده ولی «الهه عشق من» کاملاً فروش رفته.
‫فروش رفته؟
‫میشه من رو ببری ایستگاه راه‌آهن؟
‫به سرنوشت اعتقاد داری؟