‫[فصل دوم سلول‌های یومی]
‫[مناطقی که بابی مکرر تردد می‌کند]
‫جایگاه اول مال منه.
‫"ایول! من اولین نظر دهنده‌ام".
‫- ایول! ‫- "این باحاله. بهترین دنیاست"!
‫"واسه دوشنبه بی‌صبرانه منتظرم".
‫جریان چیه؟
‫"نویسنده حداقلش یه نابغه‌ست".
‫"خوانندگان رو توی مشتش گرفته. ‫محشره".
‫"کیم یومی بهترینه".
‫"نشریه جولی به نفعشه که پول زیادی به نویسنده بده".
‫"الهه عشق من بهترینه".
‫"نویسنده کیم یومی بهترینه".
‫[ایول! من اولین نظر دهنده‌ام]
‫خدای من.
‫چشون شده؟
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫الو؟
‫خانم کیم. ‫نظرات امروز رو دیدی؟
‫واکنش‌ها شوخی‌بردار نیستن.
‫راستش چون همش نظرات مثبت بود ‫جا خوردم.
‫مطئنی که خودت استخدام‌شون نکردی؟
‫این چه حرفیه. ‫ما از این کارها نمی‌کنیم.
‫چون داستانت خوبه ‫داری واکنش خوب می‌گیری.
‫منم احساس می‌کنم که اخیراً ‫خیلی نویسندگیت پیشرفت کرده.
‫پس خیالم راحت شد.
‫خانم کیم، باریکلا. ‫به زودی نفر اول جدول نویسنده‌ها میشی.
‫نه بابا، من کجا و اونا کجا.
‫مراقب خودت باش.
‫باشه. مراقبت کن.
‫یعنی چی؟
‫واقعا باید خوب باشه.
‫[کو وونگ]
‫[از بین تمام رمان‌های اینجا، ‫الهه عشق من تنها رمانیه که ارزش خوندن رو داره]
‫قربان.
‫قربان؟
‫- بله؟ ‫- گزارش جلسه امروز صبح...
‫همینجا می‌ذارمشون.
‫[کیوتی کینگ، نپرس، الهه عشق من، وقت هاپ‌هاپ]
‫[صفحه ورود به باشگاه وبزین]
‫[یه حسی بهم میگه که نویسنده کیم خوشگله]
‫این روزها روتین صبحگاهی وونگ عوض شده.
‫باورم نمیشه که داریم از سلول استاد تمرکز ‫برای همچین کاری استفاده می‌کنیم.
‫ولی وونگ خوشحاله.
‫مدتی می‌شد که واسه تمرکز کردن روی چیزی ‫اینقدر خوشحال نبود.
‫[از بین تمام رمان‌های اینجا، ‫الهه عشق من تنها رمانیه که ارزش خوندن رو داره]
‫[یه حسی بهم میگه که نویسنده کیم خوشگله]
‫یه حسی بهم میگه که نویسنده کیم خوشگله؟
‫این شخص غریزه خوبی داره. ‫از کجا می‌دونسته؟
‫[ایدا]
‫سلام، ایدا. ‫چرا سر صبح زنگ زدی؟
‫می‌دونی الان کی رو دیدم؟
‫- کی؟ ‫- یو بابی.
‫- چی؟ ‫- تازه الان با بابی برخورد کردم.
‫اومده سر کار.
‫به دفتر مرکزی برگشته؟
‫آره. امروز اولین روزیه که برگشته.
‫رهبر تیم بازاریابیـه.
‫جدی؟
‫چون تو راه که می‌رفتم سر کار دیدمش ‫شوکه شدم.
‫اون گفته بود که دو سال در شعبه ججو می‌مونه.
‫دقیقا.
‫بگذریم، ازش پرسیدم کجا اقامت داره...
‫برگشتم به همون خونه قبلیم.
‫اوه، واقعا؟
‫به مدت یک سال ‫به یکی از آشناهام اجاره‌اش داده بودم.
‫ولی از اونجایی که زودتر برگشتم،
‫ازش عذرخواهی کردم و برگشتم اونجا.
‫بابی تو محله‌ات زندگی می‌کنه.
‫واسه همین با خودم گفتم که ‫باید بهت بگم.
‫نگران بودم که اگه توی محله‌ات باهاش برخورد کنی ‫شوکه بشی.
‫چرا باید شوکه بشم؟
‫اگه همدیگه رو دیدیم، ‫دیدیم دیگه.
‫خب، همینطوری دارم میگم.
‫پس من...
‫ایدا. تو خیلی باحالی.
‫حتی رئیس داره اینطوری می‌دوئه،
‫ولی تو با وجود دیر کردن خیلی خونسردی.
‫این خیلی خوبه. ‫خوب، خوب، خوب، خوبـه.
‫دارم میام!
‫یومی. بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫گفت که داره از اینجا نقل‌مکان می‌کنه.
‫چرا به جاش به سئول اومده؟
‫اینقدر نگرانش نباش. ‫هیچ ربطی به من نداره.
‫الو؟
‫یومی. بابیـه.
‫به دفتر مرکزی برگشته. ‫تازه دیدمش.
‫خودم می‌دونم.
‫واقعا؟
‫- شنیدم رهبر تیم شدین. ‫- بله.
‫وزن کم کرده؟
‫خوش‌قیافه‌تر شده.
‫- عالیه. ‫- عالیه.
‫تازه باهاش چشم تو چشم شدم.
‫باید بهش سلام کنم. ‫خدافظ.
‫بابی.
‫بابی تو محله‌ات زندگی می‌کنه.
‫اگه همدیگه رو دیدیم، ‫دیدیم دیگه.
‫نباید اینو بگی.
‫دیدنش چه عاقبت خوبی داره؟
‫دیدنش هیچ عاقبت خوبی نداره.
‫اینطوری نواحی ممنوعه در محله ما ایجاد شد.
‫بله، تازه راه افتادم.
‫30 دقیقه دیگه می‌بینمت. ‫خدافظ.
‫چندتا اسکون بخرم؟ ‫همه خوششون میاد.
‫این مغازه‌ای که اسکون خوشمزه می‌فروشه ‫یه ناحیه ممنوعه‌ست.
‫اوه، درسته.
‫چون اینجا پاتوق بابیه.
‫نزدیک شرکت نشریه می‌خرم.
‫خیلی گرسنمه.
‫خورش کاری درست کنم؟
‫فوراً ناحیه رو ترک کن. ‫خطرناکه.
‫این ناحیه‌ایه که بابی مکرر تردد می‌کنه.
‫به سوپرمارکت متفاوتی می‌ریم.
‫[خورش کاری فوری سه دقیقه‌ای]
‫من می‌خوام امشب خورش کاری بخورم. ‫خورش کاری خونگی!
‫آخه چرا نباید اسکون و خورش کاری گیرمون بیاد؟
‫- می‌خوام از اونا بخورم. ‫- تحمل کن.
‫دلت که نمی‌خواد باهاش برخورد کنیم ‫و حالمون خراب بشه.
‫ولی مسئله اینجاست که
‫من شک معقولی دارم.
‫اگه یومی از اون نواحی اجتناب می‌کنه، ‫بابی هم ازشون اجتناب نمی‌کنه؟
‫بابی ممکنه اینجا رو ناحیه‌ای مشخص کرده که ‫یومی به طور مکرر تردد می‌کنه.
‫این تصمیم عالی‌ای بود.
‫از اون موقع، بارها به سوپرمارکت رفتیم ‫ولی هرگز با بابی برخورد نکردیم.
‫جسورتر شدیم و دیگه به نواحی‌ای می‌رفتیم که ‫بابی بیشتر میره.
‫ولی این نواحی نسبت به ریسکی بودنشون ‫رتبه‌بندی شدن.
‫این کافه‌ای که بابی مکرر بهش سر می‌زنه ‫به گروه ریسک بالا تعلق داره.
‫این مکان یه خرده خطرناکه.
‫چرا؟ مگه مهمه؟
‫کی اهمیت میده که با بابی برخورد کنیم؟
‫ما که کار اشتباهی نکردیم.
‫برخورد کردن باهاش مهم نیست.
‫ولی چرا امروز اینطوری لباس پوشیده؟
‫اون با وضعیت الانش نباید با هیچکس برخورد کنه ‫چه برسه بابی.
‫حالا که داریم در این مورد صحبت می‌کنیم، ‫بیاین روراست باشیم.
‫چرا این روزها داری سرسری ‫لباس یومی رو انتخاب می‌کنی؟
‫حداقل بگو لباس مناسبی واسه بیرون رفتن بپوشه.
‫منم دقیقا همین کارو کردم.
‫چی؟ ‫مگه اون هودی رو واسه خوابیدن پوشیده؟
‫چون وضعیت خوبی داشت ‫ترفیع گرفته.
‫از حالا به بعد اونو لباس بیرونیش بدون.
‫و اون شلوار...
‫کاری به شلوار نداشته باش. ‫اون شلوار ستاره کمد ماست.
‫امکان نداره.
‫بیرون رفتن با همچین لباسی خطرناکه.
‫مگه شما اون افسانهٔ محلی رو نشنیدین؟
‫چی؟ افسانهٔ محلی؟
‫اگه موقع بیرون رفتن عین یه گدا لباس بپوشی،
‫با عشق سابقت یا مردی که علاقه داری ‫برخورد می‌کنی.
‫گدا؟ ‫حرف دهنت رو بفهم.
‫وقتی عین گدا لباس بپوشی
‫دچار نفرینی میشی که همه مردهایی ‫که می‌شناسی رو به طرفت می‌کشونه.
‫جای نگرانی‌ای نیست. ‫به طور تئوری، با همدیگه برخورد نمی‌کنیم.
‫ساعات فعال یومی از 11 صبح تا 4 بعد از ظهره.
‫ساعات فعال بابی بعد از ساعت 6 عصره ‫که از سر کار میره.
‫بنابراین اگه آخر هفته‌ها رو احتیاط کنه،
‫احتمال باهم برخورد کردنشون ‫تقریبا صفر درصده.
‫امروز پنج شنبه‌ست.
‫این موقع روز که باهاش برخورد نمی‌کنم، درسته؟
‫داخل کافه امنه. ‫بابی اونجا نیست.
‫می‌ریم داخل.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- میشه یه امریکانوی داغ بهم بدی؟ ‫- حتما.
‫ممنونم.
‫لطفا منتظر بمون. ‫فوراً برات میارم.
‫باشه.
‫[بابی، یومی]
‫الو؟
‫سلول منطقی. ‫منم، سلول بینی‌ام.
‫سلام، سلول بینی. ‫چه خبره؟
‫بوی بابی از یه جایی میاد.
‫چی؟ بوی بابی؟
‫قطعا بوی ادکلن بابی رو از یه جایی حس می‌کنم...
‫ببخشید.
‫می‌خوام سفارش بدم.
‫سلام. ‫خیلی وقت بود ندیده بودمتون.
‫بله، خیلی وقته.
‫یومی.
‫بفرما.
‫خیلی وقته که شما با همدیگه نیومده بودین.
‫بله. ‫همینطوره، مگه نه؟
‫بله. ‫گفته بودی که در جزیره ججو کار می‌کنی.
‫بله. تازگی برگشتم.
‫آها. ‫پس به گمونم بیشتر می‌بینمت.
‫بله.
‫می‌خوای سفارش بدی؟
‫خب، یه لحظه.
‫باشه. ‫نمی‌خواد عجله کنی.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫درسته. ‫خیلی وقته.
‫خدایا. آخه چرا وقتی عین یه گدا لباس پوشیده ‫باید پیداش می‌شد؟
‫معمولا یومی بهتر از اینا لباس می‌پوشه.
‫اگه اشتباه برداشت کنه چی؟
‫"لابد یومی بعد از جدایی با من ‫دوران سختی رو می‌گذرونه".
‫اینطور نیست. ‫اون کاملا خوبه!
‫خدایا. این عادلانه نیست.
‫سلول احساساتی. ‫نگران نباش.
‫دلیلی برای خجالت کشیدن نیست.
‫اعتماد به نفس با یه حالت صورت خونسرد ایجاد میشه.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫تو چی؟
‫به نظر هم خوب میای.
‫به نظر خونسردتر میاد.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫ولی انتظار نداشتم که اینجا ببینمت.
‫به دفتر مرکزی برگشتم.
‫اوه، جدی؟
‫فکر می‌کردم ایدا یا روبی بهت گفتن.
‫یهویی شد.
‫ولی نرفتی سر کار؟
‫امروز پنج شنبه‌ست.
‫اوه، امروز سالگرد تاسیس شرکته.
‫آها.
‫چون خیلی وقته استعفا دادم ‫یادم نبود.
‫نویسندگیت داره بهتر میشه.
‫دارم ازش لذت می‌برم.
‫اون رمان یومی رو خونده؟
‫فکر می‌کردم نمی‌خونه.
‫این چیه؟
‫عسله.
‫خیلی شیرینه.
‫هی، سلول احساساتی. ‫اشتباه نکن.
‫- بابی معمولا همینطوریه. ‫- شیرینه.
‫حرفاش معمولا عین عسل می‌مونن.
‫معنی خاصی نداره.
‫می‌دونم، ولی شیرینه.
‫به نظر میاد که کتاب خوب هم داره فروش می‌کنه.
‫تبریک میگم.
‫بیا تمومش کنیم و بریم.
‫ممنون. ‫من دیگه باید برم.
‫باشه. خدافظ.
‫خدافظ.
‫اون خوب بود.
‫اگه وانمود می‌کردیم که نمی‌شناسیمش ‫مسخره می‌شد،
‫و اگه باهاش سرد برخورد می‌کردیم ‫عجیب می‌شد.
‫احتمالا بابی هم مطمئن نبود ‫که چطور برخورد کنه.
‫مطمئنم که اونم دستپاچه بود.
‫یومی.
‫چیه؟
‫واقعا...
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫- دوباره بگیر. ‫- بگیریم؟
‫یک، دو، سه.
‫تو در هر صورت خوشگل هستی.
‫فرودگاه، لطفا.
‫روزی که یومی رفت،
‫دوباره زلزله‌ای توی دهکده رخ داد.
‫این دفعه، متوقف نشد.
‫زلزله تا چند روز ادامه داشت.
‫تنها کسی که موقع فرو ریختن دهکده جون سالم به در برد
‫سلول قاضی بود.
‫آینه عدالت، نابودی دهکده بابی تقصیر کیه؟
‫تو الان پرسیدی که مقصر این کی بود؟
‫بله، کی بود؟ ‫عدالت اجرا میشه.
‫واقعا نمی‌دونی؟ ‫بخاطر خودته!
‫"بین‌بوی"؟
‫[یومی، باید یه چیزی رو بهت بگم. ‫یه دقیقه وقت داری؟]
‫بابی.
‫باید یکم برم بیرون.
‫باشه.
‫چی می‌شد که
‫همونطور که من به یومی اعتماد کردم ‫اونم بهم اعتماد می‌کرد؟
‫انگار گفتن اینکه باید جدا بشیم
‫خیلی برات راحت بود.
‫احتمالا دیگه نمی‌بینمش.
‫اگه اتفاقی با کیم یومی برخورد کردم، ‫طوری از کنارش رد می‌شم
‫که انگار نمی‌شناسمش.
‫انگار نامرئیه.
‫سلام.
‫داری میری؟
‫آره.
‫خدافظ.
‫صبر کن.
‫فکر کنم اشتباهی کردم...
‫خدانگهدار.
‫چه مسخره.
‫چرا نگران بود که زلزله دیگه‌ای رخ میده؟
‫حتی متوجه هم نشده بود ‫که کل دهکده ناپدید میشه.
‫عجب احمقی.
‫[تولیدی نودل ده‌هان، شعبه ججو]
‫فقط می‌خوام نظرت رو بدونم.
‫من کاملا باهاش مخالفم، ‫ولی باید خواسته خودت رو بپرسم.
‫دفتر مرکزی دوست داره که برگردی.
‫بهش گفتم که به سئول برمی‌گردم.
‫اگه توی سئول می‌موندم،
‫من و یومی هرگز از همدیگه جدا نمی‌شدیم.
‫حتی جاده ساحلی زیبا
‫و غروب خورشید هم برام بی‌معنی بودن.
‫ازشون خسته شدم.
‫سلول عشق.
‫- هی، بچه‌ها. ‫- حالتون خوبه!
‫وقتی به سئول برگشتم،
‫قلبم یه خرده آروم شد.
‫اونقدر آروم شد که دوباره تونستم ‫رمان یومی رو جستجو کنم.
‫[الهه عشق من]
‫حتی بهتر هم شده.
‫از مسیر داستانش خوشم میاد، کیم یومی.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم، کیم یومی. ‫داری عالی عمل می‌کنی.
‫اگه دوباره با یومی برخورد کردیم،
‫بیاین بهش بگیم که از رمانش لذت می‌بریم.
‫هنوز سرعقل نیومدی؟
‫چیه؟ ‫این حرفا هیچ ربطی به احساسات عاشقانه ندارن.
‫- به نظر میاد که نسبت بهش احساس داره. ‫- بچه‌ها.
‫نگران این نباشین که موقع دیدن یومی ‫چی بهش می‌گیم.
‫به جاش، فکری کنین که باهاش برخورد نکنیم.
‫درسته. ‫بیا باهاش برخورد نکنیم.
‫واسه هر دومون معذب کننده میشه.
‫من تمام مکان‌هایی که باهم سر قرار رفتیم ‫رو یادمه،
‫پس این کار راحتیه.
‫اینا نواحی‌ای هستن که یومی ‫مکرراً توشون تردد می‌کنه.
‫از اون موقع دیگه به مکان‌های موردعلاقه یومی نرفتم.
‫دو ماهه که من و یومی از همدیگه جدا شدیم.
‫با گذشت زمان، کم کم روشن شد.
‫"اگه با یومی برخورد کنی، ‫چی می‌خوای بهش بگی"؟
‫قلب بابی اینطوری جواب سوال رو داد.
‫[عدالت]
‫ای احمق‌ها.
‫می‌دونم که همه‌تون می‌دونین چی بهش بگین
‫چون از الان نگران برخورد کردن باهاش هستین.
‫اون لحظه بود که فهمیدم
‫که اگه اتفاقی با یومی برخورد کردم ‫چی می‌خوام بهش بگم.
‫یومی.
‫چیه؟
‫واقعا...
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫این چیه؟ جریان چیه؟
‫یعنی منطقیه که با همین چند کلمه متزلزل بشیم؟
‫- منظورت چیه... ‫- خیلی دلتنگتم.
‫خیلی داره می‌لرزه.
‫نمی‌تونم ثابت وایسم.
‫شما دارین چیکار می‌کنین؟
‫چی؟ چرا تو هیچ مشکلی نداری؟
‫من سلول منطقی‌ام.
‫باید خودم رو جمع و جور کنم.
‫اجازه نمیدم که حرفش منو بلرزونه.
‫خیلی‌خب. ‫ما به عشق سابق بی‌محلی می‌کنیم.
‫بابی.
‫من متعجبم که...
‫یوم که مال تو نیست.
‫چرا هرکاری دوست داری می‌کنی؟
‫بابی. می‌شنوی؟ ‫راستش خیلی خوشحالم که اینو می‌شنوم.
‫تو به خوابم میای. ‫یه روز هم نبوده که به فکرت نباشم.
‫چیه؟ یومی. ‫فقط بگو.
‫چی شده؟ ‫چرا کلمات از دهنش بیرون نمیان؟
‫مگه از روی نعش من رد بشی!
‫- به این فکر کن که بعداً چقدر پشیمون میشه! ‫- هی.
‫به نفعته که سیم رو وصل کنی.
‫سلول سوابق زخم.
‫انگار سلول احساساتی یادش رفته که چرا ‫یومی و بابی از همدیگه جدا شدن.
‫دوباره بهش یادآوری کن.
‫بفرما.
‫[سوابق زخم‌ها]
‫دایون.
‫دروغ.
‫نقل‌مکان.
‫نگو که به این زودی دایون رو فراموش کردی.
‫درسته.
‫این کارو کرد.
‫ای عوضی!
‫تو اینطوری دلش رو شکوندی
‫بعد الان داری میگی که دلت براش تنگ شده؟
‫بابی.
‫جا خوردم که همچین حرفی می‌زنی.
‫نمی‌خوام در این مورد حرف بزنم.
‫باید برم. سرم شلوغه.
‫یومی.
‫میشه یه لحظه بهم وقت بدی؟
‫جریان چیه؟ ‫پاهاش چیکار می‌کنن؟
‫باید راه برن. ‫چرا وایسادن؟
‫داره جالب میشه‌ها.
‫بی سر و صدا بخور. ‫هیچی نمی‌شنوم.
‫[سلول منطقی]
‫اون روی مخه.
‫الان جدی‌ هستین؟
‫برو. فقط برو.
‫یومی. باهاش مقابله کن. ‫باید به بابی غلبه کنی.
‫چرا...
‫چرا باید همچین کاری کنم؟
‫تهاجمی‌تر باش.
‫چرا باید...
‫به تو وقت بدم؟
‫یه دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫مطمئن نیستم.
‫حرفی واسه زدن ندارم.
‫من...
‫هرگز دلم برات تنگ نشد، ‫نه حتی یک‌بار.
‫دروغ میگی.
‫- دروغ نیست. ‫- چرا هست.
‫یو بابی واقعا قدرتمنده. ‫داره احساساتش رو تحریک می‌کنه.
‫نه. نباید اینطوری بشه. ‫بالاخره زندگی یومی داشت ردیف می‌شد.
‫لطفا، کمک کنین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫هی، داری چیکار می‌کنی؟
‫دردم اومد.
‫من فقط می‌خوام دوباره با بابی باشم.
‫هی، زده به سرت؟ ‫امکان نداره.
‫- فقط اگه تو وجود نداشتی... ‫- هی!
‫نه، سلول احساساتی. ‫نمی‌تونی هرکاری که دلت خواست انجام بدی!
‫اون نمی‌تونه دوباره با اون باشه...
‫اون کجا رفت؟
‫اینکه دیگه وجود نداره یا داره ‫هیچ ربطی به من نداره.
‫بچه‌ها. ‫بابی داره از صمیم قلب حرف می‌زنه.
‫دلیلی نداره که قبولش نکنیم.
‫اگه هست، سعی کنین قانعم کنین.
‫دل شما هم واسه بابی تنگ نشده؟
‫- خب، این... ‫- راست میگه.
‫ما کی هستیم؟ ‫ما اعضای بنیان‌گذار باشگاه یو بابی هستیم.
‫شعار ما چیه؟
‫یک بار که عزیز دل باشی، ‫همیشه عزیز دل می‌مونی.
‫- دسته، عزیز دل. ‫- عزیز دل.
‫از کجا می‌دونی
‫که دروغ میگم یا نه؟
‫از کجا می‌دونی که چه حسی دارم؟
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫راستش رو بخوای...
‫خواسته‌ام این بود.
‫دلم می‌خواست دروغ باشه.
‫دروغ می‌گفتی...
‫که دلت برام تنگ نشده، درسته؟
‫منم...
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫حق با توئه.
‫دروغ بود.
‫منم...
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫متاسفم.
‫دلم برات تنگ شده بود. ‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫متاسفم.
‫من کجام؟
‫سلول منطقی.
‫سلول عشق، تو زنده بودی.
‫آره. نمرده بودم. ‫تبعید شده بودم.
‫خیالم راحت شد.
‫یعنی اگه دوباره عشقی داشته باشیم ‫به دهکده برمی‌گردی؟
‫خب، شاید؟
‫اگه بخوام خبر دلگرم کننده‌ای بهت بدم
‫باید بگم که یومی و بابی دارن برنامه‌ می‌ریزن ‫که دوباره برگردن پیش همدیگه.
‫چی؟ ‫دوباره داره برمی‌گرده پیش بابی؟
‫چرا؟ ‫انگار از نظرت فکر خوبی نمیاد.
‫خب، آخه...
‫یومی تا حالا پیش کسی که
‫ازش جدا شده، برنگشته.
‫معذرت می‌خوام.
‫اینجا نوشته که این دشوارترین نوع عشقیه ‫که می‌تونی داشته باشی
‫و نتایجش اغلب اوقات ‫چیزی که انتظار داری نیست.
‫یعنی آشتی کردن بعد از جدایی اینقدر سخته؟
‫آشتی کردن راحته،
‫ولی برگشتن به شرایط سابق واقعا سخته.
‫واقعا؟
‫سلول منطقی. ‫برو و سعی کن جلوشون رو بگیری.
‫ممکنه اوضاع یومی دشوارتر هم بشه.
‫باشه.
‫خدافظ، سلول عشق.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫سلول کارآگاه. ‫اوضاع با بابی به کجا رسیده؟
‫تا الان با گریه آشتی کردن ‫و قبول کردن که دوباره سعی کنن.
‫چی؟ ‫پس دیگه تمومه.
‫[بابی]
‫من تازه رسیدم.
‫نمی‌خواد عجله کنی.
‫الان دارم میام.
‫بابی.
‫اومدی.
‫خیلی منتظر موندی؟
‫نه.
‫بریم.
‫یعنی طلسم شدم؟
‫حتما خیلی گرسنته.
‫یومی. ‫افتخاری بخوریم؟
‫حتما.
‫یا طلسم شکسته شده؟
‫مطمئن نیستم که کدومه.
‫یومی. ‫نوشیدنی خیلی خوبه، مگه نه؟
‫یومی.
‫- بله؟ ‫- پرسیدم نوشیدنی چطوره.
‫درسته.
‫آره.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- مگه نه؟
‫احتمالا چون مدت زیادی می‌گذره ‫معذب کننده‌ست.
‫بیا بعد از این یه بطری دیگه هم بخوریم.
‫[عشق سابق در مقابل عشق سابق]
‫ببخشید. صبر کنین.
‫ببخشید.
‫خدای من!
‫[مجهز به دوربین امنیتی]
‫الان یه زامبی داره یومی رو دنبال می‌کنه.
‫خواب امروز خیلی ناجوره.
‫یومی می‌خواد چیکار کنه؟
‫تند بدو، یومی.
‫یومی. همه اینا خوابه.
‫نترس. فقط باید بیدار بشی.
‫حرف نزن!
‫فقط یه خوابه. ‫یومی، داری خواب می‌بینی.
‫یومی بیدار شده. ‫زود باش کاری کن به خودش بیاد.
‫یادت باشه. ‫اسم تو کیم یومیه.
‫اون یه خواب بود.
‫الان در واقعیت هستی. ‫لطفا آروم باش.
‫پس یه خواب بود.
‫خیالم راحت شد.
‫آخه چرا باید خواب روح ببینم؟
‫لطفا توجه داشته باش که قبل از خوابیدن
‫از صبحونه تا ناهار ظرف‌ها رو نشستی.
‫همچنین، تصمیم گرفتی که دوباره ‫با عشق سابقت بیرون بری.
‫چی؟
‫متاسفم.
‫دلم برات تنگ شده بود. ‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫دوباره با بابی دارم بیرون میرم؟
‫اون خواب بود؟
‫[بابی]
‫خوب خوابیدی؟
‫من تازه رسیدم سر کار.
‫پس خواب نبوده.
‫درسته. دیروز...
‫[بابی]
‫تازه بیدار شدم.
‫زود رفتی سر کار.
‫خوابم نمی‌برد، واسه همین زود رفتم.
‫بعد از جلسه بهت زنگ می‌زنم.
‫ولی به طرز عجیبی احساس آرومی می‌کنم.
‫یعنی بخاطر اینه که هنوز ‫درست متوجه نشدم؟
‫بخاطر اینه که کامل بیدار نشده.
‫بیاین قهوره بخوریم و دوش بگیریم.
‫دوباره داریم با بابی بیرون می‌ریم.
‫- هی. اونجا رو نگاه. ‫- چیه؟
‫یکی داره میاد.
‫خدای من. ‫باید سلول عشق باشه.
‫سلول عشق برگشته.
‫نبود. ‫سلول تروریستی مُد بود.
‫تو کجا بودی؟
‫زندان.
‫بخاطر اینکه دیروز اجازه دادم یومی با گرمکن بره بیرون ‫منو کشوندن بردن زندان.
‫یه نامه عذرخواهی نوشتم و آزاد شدم.
‫خب، باید وظیفه‌ات رو درست انجام می‌دادی.
‫امروز روی لباسی که می‌پوشه ‫تلاش به خرج بده.
‫دیروز خیلی خجالت‌زده بود.
‫یومی. ‫حلقه رو دستت نمی‌کنی؟
‫امروز عصر با بابی قرار ملاقات داره.
‫پس باید حلقه سِت رو دستش کنه.
‫عجیب نیست که به این زودی ‫حلقه رو دستش کنه؟
‫چرا؟ ‫بابی هم احتمالا حلقه‌اش رو دست می‌کنه.
‫ولی بازم نیازی به عجله کردن نیست.
‫پس بیا یه سلفی بگیریم.
‫چرا؟ ‫چون از لباسش خوشش میاد؟
‫بخاطر این نیست.
‫باید تو فضای مجازی پست بذاریم ‫که دوباره با بابی هستیم.
‫چطوره؟ ‫برنامه محشریه.
‫لطفا از این کارها نکن.
‫پس چطوره وضعیتش رو به قلب تغییر بدیم؟
‫[لطفا پیغام وضعیت را وارد کنید]
‫بیا بی‌گدار به آب نزنیم.
‫چرا؟ ‫چرا نمی‌ذاری کاری انجام بدم؟
‫مگه از دوباره با بابی بودن خجالت می‌کشی؟
‫هنوزم مطمئن نیستی؟
‫پشیمونی؟ ‫بخاطر اینه؟
‫بخاطر این نیست. ‫دلیلی نداره که به همه اطرافیانش خبر بده.
‫تازه دوباره دارن با هم بیرون میرن.
‫خوش اومدین.
‫خیلی منتظر موندی؟
‫صبر کن.
‫- چیه؟ ‫- چت شده؟
‫- چیه؟ ‫- نکنه با مردی آشنا شدی؟
‫آخه لباس‌هات...
‫فکر نکنم واسه ملاقات با من ‫اینطوری لباس پوشیده باشی.
‫خب...
‫من همیشه اینطوری لباس پوشیدم.
‫نه، اصلا. ‫شوخیت گرفته؟
‫چرا جوابش رو نمیده؟
‫داره می‌پرسه با کسیه یا نه. ‫باید جواب بده که آره.
‫یه لحظه صبر کن.
‫چرا مدام جلوم رو می‌گیری؟
‫مگه یادت نیست که به کنترل زی چی گفتیم؟
‫گفت وقتی کارآموز بهش گفته بود ‫ازش خوشش اومده، وسوسه شده بود.
‫منم ازش جدا شدم.
‫واقعا؟
‫همه اینا رو بهش گفتیم.
‫اگه بگیم دوباره باهاش بیرون می‌ریم ‫چی میگه؟
‫یعنی داری میگی که باید مخفیش کنیم؟
‫مگه بابی خجالت‌زده‌ات می‌کنه؟ ‫آره؟
‫چون می‌دونستی که امروز قراره کی رو ببینیم ‫اینطوری لباس پوشیدی؟
‫چی؟ منظورت کیه؟
‫چیزی نیست.
‫بگذریم، لباس امروزت قشنگه.
‫مگه آمار لباس‌هام رو دستته؟
‫خب، خیالم راحت شد که به نظر میاد ‫حاضری با کسی قرار بذاری.
‫پس ویرایش‌ها تا چهارشنبه آینده انجام بشه.
‫تا پنج شنبه بهم وقت بده ‫که وقت کافی داشته باشم.
‫خیلی‌خب. ‫پس باشه پنج شنبه.
‫اومد.
‫وونگ!
‫اوه. یومی هم که اینجاست.
‫وونگ.
‫امروز قرار ملاقاتی با خانم کیم داشتم.
‫حتما خبر نداشتی، درسته؟
‫روحمم خبر نداشت.
‫بهش گفتم توی شرکتش جلسه دارم ‫و پیشنهاد داد که برسونتم.
‫دوباره جمع شدیم.
‫این تصادفیه یا دست سرنوشته؟
‫امکان نداره.
‫راحت می‌تونم دستش رو بخونم.
‫یومی، کجا میری؟
‫- دارم به جونگنو میرم... ‫- پس سوار شو.
‫سر راه می‌رسونمت.
‫نه، مگه شرکتت مخالف اون سمت نیست؟
‫سرگرمی وونگ اینه که توی ترافیک رانندگی کنه ‫و پُز ماشینش رو بده.
‫اون آدم خیلی خودنمایی نیست؟
‫سوار شو.
‫وونگ. ممنون. ‫همینجا پیاده می‌شم.
‫- خانم کیم. هفته دیگه می‌بینمت. ‫- باشه.
‫ایولا.
‫منم همینجا پیاده می‌شم. ‫لازم نیست اون همه راه منو ببری.
‫می‌برمت.
‫- گفتی جلسه داری. ‫- جلسه کارکنانه.
‫احتمالا اگه مدیرعامل حضور پیدا کنه ‫استرس می‌گیرن.
‫لازم نبود به همه خبر بدم که ‫دوباره با بابی بیرون میرم،
‫ولی حس می‌کردم باید به وونگ می‌گفتم.
‫وونگ. ‫الان سرت شلوغه؟
‫چی؟
‫اگه وقت داری، بریم یه فنجون قهوه بخوریم؟
‫قهوه؟ الان؟
‫اگه سرت شلوغه، می‌تونیم دفعه دیگه بریم.
‫اونقدر سرم شلوغ نیست.
‫باشه.
‫این روزها رمانت داره محبوب میشه.
‫خب، نه والا.
‫قبلا اتفاقی بهش برخوردم.
‫قسمت نظرات پر از تعریف و تمجید بود.
‫خوندیش؟ ‫این خجالت‌‌آوره.
‫چرا؟ ‫همه داشتن ازت تعریف می‌کردن.
‫تصادفی بوده. ‫نظرات بد زیادی هم می‌گیرم.
‫نویسندگی چطور پیش میره؟
‫باحاله.
‫در مقایسه با زمانی که توی شرکت بودم ‫وقت آزاد بیشتری واسه خودم دارم.
‫نویسنده‌ها معمولا شب‌ کار می‌کنن، درسته؟
‫نه. من معمولا
‫صبح و عصر کار می‌کنم ‫و شب‌ها استراحت می‌کنم.
‫گول خورد!
‫شب‌ها وقت داره.
‫از الان به بعد، برای شب برنامه‌ریزی می‌کنیم.
‫آها. ‫پس شب‌ها کار نمی‌کنی.
‫درسته.
‫پس امشب هم وقتت خالیه؟
‫امشب...
‫با عشقم برنامه ریختم.
‫تو که عشقی نداری.
‫- چرا دارم. ‫- نه، نداری.
‫برگشتم پیش کسی که قبلا باهاش بودم.
‫چی؟
‫چی داره میگه؟
‫وضعیت اضطراری! ‫وضعیت اضطراری!
‫یومی دوباره داره با بابی بیرون میره.
‫از وضعیت‌های اضطراری خسته شدم. ‫حالم دیگه ازشون بهم می‌خوره!
‫- جدی میگی؟ ‫- آره.
‫شوخی نکن.
‫جدی میگم.
‫یکم یومی. ‫مگه احمقی؟
‫کلی مرد توی دنیا هست.
‫چرا برگشتی پیش کسی که ازش جدا شده بودی؟
‫هی، سلول عشق. ‫آروم باش.
‫تضمین می‌کنم که کمتر از یک ماه
‫به همون دلیل قبلی جدا می‌شن.
‫دشوار نیست که بعد از جدایی ‫برگردین پیش هم؟
‫- چرا؟ ‫- معمولا اینطوریه.
‫همه زوج‌هایی که می‌شناختم ‫همینطوری بودن.
‫همه‌شون در نهایت جدا شدن.
‫وضعیت اضطراری! ‫وضعیت اضطراری!
‫وونگ داره چرت و پرت میگه.
‫منظورت چیه؟ ‫راست میگه، غیر از اینه؟
‫ای احمق. ‫وونگ هم عشق سابقشه.
‫اگه درمورد عشق سابقش یو بابی بد بگیم،
‫اونوقت به وونگی که قبلا عشقش بوده هم لطمه می‌زنیم.
‫وونگ حالا در تناقض عشق سابق قرار گرفته.
‫به درک که اینطور باشه.
‫اگه ما نتونیم اونو داشته باشیم، ‫اونم نمی‌تونه!
‫هی. فقط بهش تبریک بگو ‫و تمومش کن.
‫زده به سرت؟ ‫هرگز نمی‌تونم اینو بگم.
‫خوبه.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫ممنون که اینو گفتی.
‫[عشق، دوست، آشناش]
‫اگه من عشقش نباشم، ‫نمی‌خوام این کارو انجام بدم.
‫طمع نکن. ‫حداقل باید دوستش بمونیم.
‫من هنوز ناامید نشدم.
‫فرصت ما هم می‌رسه.
‫[آشناش]
‫[دوست]
‫اکنون مقام دوست رو تقدیم می‌کنیم.
‫من که معذبت نمی‌کنم، آره؟
‫چرا باید معذب باشم؟ ‫نیستم.
‫اگه معذب نیستی، بهتره بیشتر بیرون بریم.
‫حرف زدن باهات رو دوست دارم.
‫معذرت می‌خوام.
‫فکر کنم عشقم باهاش مشکل داشته باشه.
‫چی؟ ‫نمی‌تونن دوست باشن؟
‫اون حتی حرفایی که دلش نمی‌خواست رو هم زد.
‫تمام حرفات رو پس بگیر!
‫آروم باش، سلول عشق.
‫یومی. ‫تو یه خرده طرز فکرت قدیمی شده.
‫درست گفتی. ‫یه خرده طرز فکرم قدیمیه.
‫بریم؟
‫کنترل زی چی؟
‫کنترل زی هم مَرده ‫و تو هر روز می‌بینیش.
‫تو مرد دیگه‌ای رو هم می‌بینی. ‫چرا اون مشکلی نداره، ولی من مشکل دارم؟
‫کنترل زی کسیه که باهاش کار می‌کنم.
‫- که اینطور. ‫- درسته.
‫چطور تونستن به این راحتی آشتی کنن؟
‫مگه اون عوضی چیش خاصه؟
‫چطور می‌تونه بعد از اینکه بهش بی‌وفا بوده ‫اینقدر راحت ببخشتش؟
‫هی، بس کن دیگه. ‫کافیه.
‫بیا راست و ریستش کنیم ‫و بریم.
‫همین الانش هم خودمون رو احمق جلوه دادیم.
‫خیلی‌خب.
‫بریم.
‫من جلسه دارم.
‫حتما. باشه.
‫وونگ. من با تاکسی میرم.
‫- خودم می‌برمت. ‫- نمی‌خواد.
‫ولی فقط می‌خوام برسونمت. ‫از اینم خوشت نمیاد؟
‫نه اینکه خوشم نمیاد. ‫آخه عذاب وجدان دارم.
‫گفتم خودم می‌رسونمت. ‫حتی این کارو هم نمی‌تونم انجام بدم؟
‫هی.
‫اگه مدام اینطوری درخواستم رو رد کنی، ‫ناامید می‌شم...
‫- حالتون خوبه؟ ‫- وونگ.
‫- فردا می‌بینمتون. ‫- فردا می‌بینمتون.
‫- می‌بینمتون. ‫- امروز کارتون عالی بود.
‫بابی. ‫الان می‌تونی حرف بزنی؟
‫- الو؟ ‫- یومی.
‫کارت تموم شد؟
‫تازه رفتم. ‫به این زودی اومدی؟
‫نه. ‫ببخشید، ولی دیر میام.
‫چرا؟
‫الان تو بیمارستانم. ‫یه حادثه پیش اومده.
‫حادثه؟ صدمه دیدی؟
‫نه، من چیزیم نشده. ‫کسی که همراهش بودم چیزیش شده.
‫صدمه ناجوری ندیده.
‫ولی انگشت‌هاش به در ماشین برخورد کردن ‫و شکستن.
‫الان داره مداوا میشه ‫و به نظرم باید بمونم.
‫کیه؟
‫خب...
‫اسمش کو وونگه.
‫اون با تصویرگری که باهاش کار می‌کنم صمیمیه.
‫اینطوری امروز اتفاقی دیدمش.
‫واقعا؟ ‫متوجه شدم.
‫باشه.
‫کدوم بیمارستانه؟
‫باشه. نگران نباش.
‫وقتی کارت تموم شد ‫بهم زنگ بزن.
‫باشه.
‫بهت آمپول زدن؟
‫بهم گفتن صبر کنم.
‫یکی از کارمندهات داره میاد دنبالت، درسته؟ ‫کِی میرسه؟
‫تو راهه، ولی خیابون‌ها ترافیکه.
‫باشه.
‫ممنون که باهام اومدی.
‫بهتره بری. ‫گفتی داری میری سر قرار.
‫وقتی کارمندت رسید میرم.
‫نمی‌خواد. بهتره بری.
‫عشقت ممکنه بد برداشت کنه.
‫نمی‌کنه. یه حادثه بود.
‫می‌تونی بری. ‫من خوبم.
‫واقعا خوبم.
‫از اونجایی که نمی‌تونم منتظر بذارمش،
‫بهتره دیگه برم.
‫مراقب خودت باش.
‫اون مدام اذیتم می‌کنه.
‫چیکار کنیم؟
‫حتما اون موقع که زمین خورد ‫پاره شده.
‫چطور ممکنه که وونگ اصلا عوض نشده باشه؟
‫هر بار که وونگ رو می‌بینم، ‫خیلی حس بدی بهم دست میده.
‫حتی یه دقیقه هم که پیش وونگ باشم
‫دلم می‌خواد ازش مراقبت کنم.
‫وقتی به این فکر می‌کنم که ‫اینطوری تنها بره خونه،
‫- ناراحت می‌شم. ‫- ناراحت می‌شم.
‫این خاطراتی رو برام زنده می‌کنه.
‫ببخشید.
‫صبر کنین. ‫اینجا.
‫لطفا معاینه‌اش کنین. ‫اضطراریه.
‫یومی یه بار اینجا بستری شده بود.
‫وونگ براش لباس میاورد که عوض کنه.
‫قورقور.
‫الان برمی‌گردم.
‫- فقط برو. ‫- یه دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫کجا میری؟
‫یومی.
‫باید به بابی زنگ بزنم ‫و بهش بگم که دیر می‌کنم.
‫خدایا. ‫گوشیم رو جا گذاشتم؟
‫چیکار کنم؟
‫چی؟
‫کجا رفته؟
‫چی؟
‫هی...
‫سلام.
‫منو یادته؟
‫معلومه.
‫من یو بابی‌ام.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫درسته.
‫حالت خوبه؟ ‫شنیدم صدمه دیدی.
‫آره، مشخصه دیگه.
‫چیزی نیست، ولی مزاحم قرار شما شدم.
‫به هیچ‌وجه.
‫ولی خوشحالم که می‌شنوم حالت خوبه.
‫یومی کجاست؟
‫جواب گوشیش رو نمیده.
‫گوشیش رو اینجا جا گذاشته.
‫به زودی میاد. ‫گفت زود برمی‌گرده.
‫باشه.
‫نگران نباش.
‫یومی از اونجور آدم‌ها نیست.
‫چی؟
‫اون به راحتی دو دل نمیشه.
‫مثل یه بنده خدایی.
‫گفتم که یه وقت نگران نباشی.
‫مثل یه بنده خدایی؟
‫آره. ‫مثل یه بنده خدایی.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[فصل دوم سلول‌های یومی]
‫همگی! جنگه!
‫حمله کنین!
‫یومی از اونجور آدم‌ها نیست.
‫به راحتی دو دل نمیشه.
‫جلسه مدیریت رو انداختم فردا صبح.
‫ساعت چند؟
‫همون ساعت که شروع میشه.
‫تحت فشار نباش.
‫بیا نگران همچین چیزهایی نباشیم.
‫اوضاع مدام داره به بیراهه کشیده میشه.
‫قبلا اینطوری نبود.