‫[فصل دوم سلول‌های یومی]
‫سلام!
‫[رویارویی سه‌طرفه]
‫کجا رفته؟
‫وضعیت اضطراری! ‫وضعیت اضطراری!
‫یو بابی اومده!
‫اینجا یه لحظه هم آدم نمی‌تونه راحت باشه.
‫یو بابی اومده؟
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫هی...
‫سلام.
‫منو یادته؟
‫معلومه.
‫معلومه، عوضی!
‫مگه میشه فراموش کنیم؟
‫اون آخرین باری بود که دیدیمش.
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫وقتی همدیگه رو دیدیم چی گفت؟
‫صبر کن...
‫حالش خوبه؟
‫اون موقع هم داشت با یومی بیرون می‌رفت.
‫منظورم یومیه.
‫آره.
‫پس حالش خوبه.
‫آره.
‫دوباره نگاه کردنش عصبانیم می‌کنه.
‫وانمود کرد که هیچی نمی‌دونه.
‫- اونو نگاه کن. ‫- اینو بپوش.
‫ممکنه از اون موقع ‫چشمش دنبال یومی بوده.
‫شکی درش نیست.
‫داشت وانمود می‌کرد که دوست و آدم خوبیه.
‫چطور جرات کرد جلوی وونگ ‫اون کارو کنه!
‫اونوقت ما چیکار کردیم؟
‫اینو ببین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫آروم باش، وونگ.
‫چرا کت نپوشیدی؟
‫سرما می‌خوری.
‫وونگ کت خودش رو واسه اون در آورد!
‫آخه ما چطور تونستیم اینقدر احمق باشیم؟
‫چطور می‌تونیم ببخشیمش؟
‫نمی‌تونیم.
‫من سعی کردم فراموشش کنم،
‫ولی اون دوباره برگشته پیش یومی؟
‫هرگز بخاطر این نمی‌بخشمش!
‫یومی کجاست؟
‫جواب گوشیش رو نمیده.
‫گوشیش رو اینجا جا گذاشته.
‫به زودی میاد.
‫گفت زود برمی‌گرده.
‫باشه.
‫نگران نباش.
‫یومی از اونجور آدم‌ها نیست.
‫چی؟
‫اون به راحتی دو دل نمیشه.
‫مثل یه بنده خدایی.
‫این چیه؟
‫یه پیغام خارداره. ‫[نیش‌دار]
‫مثل یه بنده خدایی؟
‫آره. ‫مثل یه بنده خدایی.
‫این چیه؟
‫هر پیغامی خارداره.
‫قصد داره تحریک‌مون کنه.
بیا با خونسردی بهش فکر کنیم.
‫وونگ حق اینو داره که اینطوری ‫با بابی حرف بزنه؟
‫- نه. ‫- چند ساله که اونا از هم جدا شدن.
‫می‌دونم.
‫تازه این اولین بار هم نیست.
‫منم همینو میگم.
‫بین‌بوی؟
‫اون دفعه رو یادته که شب کریسمس ‫از یومی خواست بره دیدنش؟
‫پیام از طرف "بین‌بوی"ـه.
‫اون موقع نتونستم بهت بگم،
‫ولی "بین‌بوی"...
‫درک می‌کنم.
‫خیلی طولش نده.
‫بابی بدون اینکه چیزی بگه ‫گذاشت بره دیدنش.
‫ما این کارو کردیم. ‫خیلی با وونگ دوستانه تا کردیم.
‫پس چرا داره این کارو می‌کنه؟
‫چرا بعد از این همه سال برگشته
‫و عین زالو به یومی چسبیده؟
‫اون هیچ حقی نسبت به یومی نداره!
‫معلومه که نداره!
‫هنوزم باید باهاش دوستانه برخورد کنیم؟
‫نه. بهش هشدار می‌دیم.
‫"یومی مثل یه بنده خدایی به راحتی دو دل نمیشه"؟
‫درسته. ‫لازم نیست نگران چیزی باشی.
‫تو داری بهم میگی که یومی چه‌جور زنیه؟
‫فکر کنم خودم بهتر می‌شناسمش.
‫فکر کنم من مدت بیشتری از تو ‫باهاش بودم.
‫هرچی نباشه، عشق الانش هم منم.
‫حرفی که تو می‌زنی
‫به نظر توصیه‌ای میاد
‫که فقط عشقش، اعضای خانواده‌اش ‫یا دوست صمیمیش می‌تونن بکنن.
‫پس بگو ببینم...
‫تو چه نسبتی باهاش داری؟
‫تو هیچی نیستی.
‫الان چی بود؟
‫به سمت‌مون شلیک کرد.
‫اگه داری به عنوان یکی که برای یومی آدم خاصی به حساب میاد، ‫این حرف رو می‌زنی
‫اونوقت حرفی که الان راجع‌بهش زدی ‫رو بی‌اعتبار می‌کنی.
‫ولی مطمئنم که اینطور نیست ‫چون یومی به راحتی دو دل نمیشه.
‫پس یعنی تو براش کسی به حساب نمیای.
‫پس وقتی که من عشق اونم
‫و تو داری بهم میگی که یومی چه‌جور آدمیه ‫یعنی اینکه...
‫از حد خودت گذشتی.
‫چه خبر شده؟
‫چرا خوب بلده جواب بده؟
‫اون تو بخش بازاریابی کار می‌کنه.
‫راحت بلده حرف بزنه.
‫سلول عشق!
‫من تیر خوردم.
‫سلول عشق!
‫خدایا، چه سنگینی.
‫اون همش حرفه.
‫نمی‌تونیم با حرف شکستش بدیم.
‫عقب‌نشینی!
‫اگه ناراحتت کردم معذرت می‌خوام.
‫صرفا می‌خواستم قضیه رو روشن کنم.
‫منظوری نداشتم.
‫نمی‌تونیم اینطوری ادامه بدیم.
‫باید تمومش کنیم و خداحافظی کنیم.
‫الان نمی‌تونیم عقب‌نشینی کنیم!
‫اون عوضی ما رو احمق جلوه کرد.
‫چطور می‌تونیم عقب‌نشینی کنیم؟
‫سلول غرور، حالت خوبه؟
‫غرور زخمی وونگ رو چیکار کنیم؟
‫می‌دونین چرا وونگ این همه زحمت کشید ‫تا آدم موفقی بشه؟
‫همش بخاطر چی بود؟
‫بخاطر این نبود که اون بابی عوضی ‫اینطوری باهاش رفتار کنه!
‫سلول غرور...
‫یه مهندس نمی‌تونه با کلمات ‫با یه کارشناس بازاریابی مبارزه کنه.
‫سطح حرف زدن وونگ ابتداییه.
‫کی به کلمات اهمیت میده؟
‫وونگ همین الانش هم آدم موفقیه.
‫مراقب خودت باش.
‫من باید برم دنبال یومی بگردم.
‫صبر کن.
‫یادم رفت کارت ویزیتم رو بهت بدم.
‫الان با یه شرکت جدیدم.
‫آها.
‫از آخرین باری که همدیگه رو دیدیم ‫یه شرکت جدید تاسیس کردم.
‫[مدیرعامل کو وونگ]
‫- آها. ‫- بیا بهمون سر بزن.
‫دفترمون سر تقاطع ایستگاه گانگنام هست.
‫سراغ کو وونگ رو بگیر ‫و به طبقه 25ام بیا.
‫من زیاد به خارج از کشور سفر می‌کنم،
‫پس لطفا یادت باشه که قبلش تماس بگیری.
‫حتما. ‫همین کارو می‌کنم.
‫تو هنوزم در...
‫[تولیدی نودل ده‌هان]
‫تولیدی نودل ده‌هان کار می‌کنی.
‫آره.
‫یه رهبر تیم هستی.
‫- اون چیه؟ ‫- اون...
‫یه بمبه!
‫رهبر تیم یو بابی.
‫خیلی‌خب.
‫چرا داری...
‫لبخند می‌زنی؟
‫نه، چیزی نیست.
‫خدای من.
‫اگه خواستی، رزومه‌ات رو به ایمیل ‫روی کارت ویزیتم بفرست.
‫- چی؟ ‫- ما هم بخش بازاریابی داریم.
‫رزومه‌ات رو برام بفرست.
‫به رئیس بخش اطلاع میدم.
‫چرا باید رزومه‌ام رو واسه شرکت تو بفرستم؟
‫فکر کنم شرکت من می‌تونه
‫نسبت به تولیدی نودل ده‌هان ‫حقوق بیشتری بهت بده.
‫من از شغلم راضی‌ام.
‫معلومه که هستی.
‫ولی...
‫به عشقت فکر کن.
‫عجب عوضی کثیفی!
‫کو وونگ عوضی!
‫دیگه طاقت ندارم.
‫کافیه.
‫همگی!
‫جنگه!
‫- جنگه! ‫- جنگه!
‫دیوار دشمن شکسته شد!
‫حالا به دشمن حمله کنین!
‫- حمله! ‫- حمله!
‫- من... ‫- سپاسگزاری؟
‫والا لازم نیست.
‫اصلا برام زحمتی نداره.
‫- تو داری بچه‌بازی در میاری. ‫- واقعا؟
‫- دلت اینطوری می‌خواد؟ ‫- مگه چیکار کردم؟
‫اگه حرفی داری بزن خب.
‫ترسو نباش و طفره نرو.
‫ضایع‌ست.
‫ترسو؟
‫آره، ترسو.
‫تاوان پس می‌دین!
‫کار همه‌تون تمومه!
‫بابی.
‫چرا بابی اومده اینجا؟
‫جفت‌شون خیلی به نظر عصبانی میان.
‫راجع‌به چی حرف می‌زدن؟
‫به نظر من که می‌خواستن دعوا کنن.
‫- خیلی ترسیدم. ‫- ترسناکه.
‫آروم باشین، بچه‌ها.
‫ما نباید درگیر این قضیه بشیم.
‫بیاین آروم باشیم و لیست اولویت‌ها رو دنبال کنیم.
‫ساده‌ست.
‫فقط باید از اقلام بالای لیست محافظت کنیم.
‫"یومی، نویسندگی"...
‫رتبه‌بندی عوض شده،
‫ولی بابی در رتبه سوم قرار داره.
‫پس نگران وونگ نباشین ‫چون اون اصلا...
‫ولی وونگ که توی لیست هست.
‫چی؟
‫[رتبه بیستم، کو وونگ]
‫اون کِی برگشته توی لیست؟
‫یومی توی دلش علاقه خاصی به وونگ داره.
‫وونگ در باطن خیلی آدم نازنینیـه.
‫حتما اونا برش گردوندن توی لیست.
‫این کفایت نمی‌کنه. ‫فقط بین‌شون قرار بگیر.
‫هی.
‫چرا این همه راه اومدی اینجا؟
‫چون جواب گوشیت رو نمی‌دادی ‫نگران شدم.
‫قبل از اینکه برم بیرون ‫گوشیم رو یادم رفته بود.
‫بگیر.
‫من گوشی رو بهش دادم.
‫آها.
‫کجا رفته بودی؟
‫خب...
‫موقع زدن خوردن، پیراهنت پاره شده بود.
‫رفته بودم برات پیراهن بگیرم، ‫ولی برگشتم دنبال گوشیم.
‫نگران بودم که ممکنه معطل شده باشی.
‫پس می‌خوای دوباره برگردی بیرون؟
‫بگو اینو بپوشه.
‫- می‌تونی کت منو بپوشی. ‫- چرا باید این کارو کنم؟
‫بدنت پیداست.
‫این هیچ ربطی به تو نداره.
‫من نگران تو نیستم.
‫چون یومی اهمیت میده ‫دارم این کارو می‌کنم.
‫- داری از حد خودت می‌گذریا. ‫- این تخصص خودت نیست؟
‫میگه خوبه، پس بیا بریم.
‫نگفتم خوبم.
‫گفتم کت تو رو نمی‌خوام.
‫چرا نمی‌پوشیش؟ ‫اینطوری زشته.
‫- لازم نیست بهم پسش بدی. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫این برات خوب نیست؟
‫گرون قیمت هم هست.
‫گوش کن.
‫تو همیشه کتت رو به بقیه قرض میدی؟
‫اون موقع تو حال خودم نبودم، ‫ولی واضح یادمه.
‫- تو کتت رو به یومی... ‫- وونگ.
‫می‌دونم تو آدم خوبی هستی.
‫خودت رو جای من بذار.
‫- فکر کن چه حسی بهم دست میده. ‫- یومی.
‫اگه تو جای من بودی ‫چه حسی بهت دست می‌داد؟
‫یومی!
‫اون موقع از دستت ناامید شده بودم،
‫ولی الان حست رو درک می‌کنم.
‫بس کن.
‫کو وونگ.
‫بس کن.
‫ولی برای من،
‫اولویت‌هام ارجعیت دارن.
‫این قانونیه که تصمیم گرفتم ‫باهاش زندگی کنم.
‫آقای کو.
‫خوبه، کارمندت اومده.
‫پس ما دیگه می‌ریم. ‫بریم بابی.
‫مراقب خودت باش. ‫خدافظ.
‫حالتون خوبه، قربان؟
‫وقتی باهام تماس گرفتین ‫خیلی شوکه شدم.
‫بدجور صدمه دیدین؟
‫کتت رو بپوش. ‫سرده.
‫باشه.
‫ببخشید.
‫من نباید میومدم. ‫باید منتظرت می‌موندم.
‫نه. چون گوشیم رو جواب نمی‌دادم ‫نگران شده بودی.
‫من معذرت می‌خوام.
‫همینجا صبر کن. ‫میرم ماشین رو بیارم.
‫باشه.
‫آقای چائه هم دارن میان.
‫وقتی رسیدن می‌تونیم با همدیگه بریم.
‫جلسه مدیریت رو انداختم فردا صبح.
‫ساعت چند؟
‫خب...
‫همون ساعت که شروع میشه.
‫این یکی باحال بود.
‫ساعت چنده؟
‫همون ساعت که باید باشه.
‫قربان، ببخشید. ‫فقط می‌خواستم خنده‌تون بندازم.
‫قربان. ‫خیلی صدمه دیدین؟
‫نه.
‫به نظر درد دارین. ‫برگردیم توی اورژانس؟
‫خوبم.
‫اصلا درد نداره.
‫اصلا هیچی نیست.
‫[مرکز فوریت‌های پزشکی]
‫حتما گرسنته.
‫دلت می‌خواد چی بخوریم؟
‫هرچی باشه خوبه.
‫بریم سامچئونگ‌دونگ پاستا بخوریم؟
‫- بریم. ‫- باشه.
‫تحت فشار قرار نگیر.
‫هروقت احساس کردی آماده‌ای ‫می‌تونی دوباره انگشتت کنی.
‫مشکلی نیست.
‫وقتی بعد از جدایی آشتی می‌کنین،
‫کنار همدیگه احتیاط می‌‌کنین.
‫شاید این یکی از دشوارترین روابطی باشه ‫که میشه داشت.
‫[عشق بین استادان عشق]
‫یومی دوتا رفیق داره که به ادعای خودشون ‫استاد عشق هستن.
‫صبح بخیر.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اون افراد لی روبی و کنترل زی هستن.
‫تویی، یومی؟
‫سلام، روبی!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫امروز...
‫- یومی. ‫- اومدی.
‫یه روز، این افراد به اصطلاح استاد عشق ‫همدیگه رو دیدن.
‫سلام کن. ‫اینا همکارهای سابق منن.
‫اینا ایدا و روبی از بخش حسابداری
‫و بونهی از بازاریابی.
‫و این تصویرگری هست که ‫الان دارم باهاش کار می‌کنم.
‫آها.
‫خوشوقتم. ‫اسم من کنترل زی هست.
‫کنترل "جی"؟
‫"زی".
‫کنترل "زی" هست.
‫منظورش حرف "ز" هست.
‫- آها. ‫- اوه، حرف ز.
‫نه، ز نه. ‫"زی".
‫مدتی میشه که با کسی آشنا نشدیم.
‫اسکن رو آغاز کن.
‫احتمالا اوایل 30 سالگیشه.
‫قدش بلندتر از حالت متوسطه،
‫ولی به اندازه اوگی قد بلند نیست.
‫خوش قیافه‌ست، ولی نه به اندازه اوگی.
‫خوش استایله.
‫ولی نه به اندازه اوگی.
‫اون به سلیقه روبی نمیاد. ‫تموم شد رفت.
‫می‌تونه دور و بر اون راحت رفتار کنه.
‫خوشوقتم. ‫اسم من لی روبیه.
‫ولی یومی. ‫چرا امروز اومدی اینجا؟
‫تیم بازاریابی بخاطر یه تبلیغی که ‫دارن روش کار می‌کنن
‫می‌خواستن یه تصویرگر بهشون معرفی کنم.
‫فقط اومدم اون رو بهشون معرفی کنم.
‫حتما بابی ازت خواسته.
‫تو تصویرگری الهه عشق من رو انجام دادی، درسته؟
‫خیلی با استعدادی.
‫- واقعا؟ ‫- آره، کارش حرف نداره.
‫رو دست نداره.
‫می‌تونی چهره روبی رو بکشی؟
‫- ببخشید؟ ‫- لطفا روبی رو بکِش.
‫روبی رو بکِشم؟
‫داره بصورت سوم شخص ‫به خودش اشاره می‌کنه؟
‫لطفا!
‫خب...
‫تو دیگه چی هستی؟
‫چرا داری جلوی یه آدم غریبه ‫ناز رفتار می‌کنی؟
‫طوری می‌کشی انگار راحته.
‫سریعه.
‫واقعا کارش درسته.
‫من هیچی از هنر حالیم نمیشه ‫واسه همین هنگ کردم.
‫[تولیدی نودل ده‌هان]
‫این محشره.
‫چته تو؟ ‫داری چی میگی؟
‫بذار یه نگاهی بندازم.
‫هی. بس کن.
‫بفرما.
‫ببخشید، ولی تو با سلیقه من فرق داری.
‫این چیه؟ ‫این مثلا باید روبی باشه؟
‫تو خیلی بامزه‌ای!
‫ضربه به شانه‌ی شما!
‫جادوی سیاه رفتار ناز.
‫خب...
‫هی. ‫ما تازه همدیگه رو دیدیم.
‫اینو ببینین.
‫دقیقا عین خودشه.
‫اون خوشگل‌ترش کرده.
‫مزخرفه. ‫من از این خوشگل‌ترم.
‫بازم نازه.
‫لطفا نقاشی رو امضا کن.
‫باشه.
‫اسم من لی روبیه.
‫اون خطرناکه. ‫باید فرار کنم.
‫بفرما.
‫من دیگه میرم.
‫باید به بخش بازاریابی برم.
‫بذار منم باهات بیام. ‫نمی‌دونی کجاست.
‫خودم می‌تونم پیداش کنم.
‫خداحافظ.
‫اگه داری به بخش بازاریابی میری، ‫می‌تونی با من بیای.
‫نشونت میدم کجاست.
‫واقعا؟
‫حالا دیگه شکی درش نیست.
‫قطعا ازم خوشش اومده.
‫نمی‌خواد. ‫خودم می‌دونم کجاست.
‫ببخشید، ولی من علاقه‌مند نیستم.
‫راستش از این طرفه.
‫این ساختمون قدیمی‌ایه ‫واسه همین گیج کننده‌ست.
‫نگاهش کن. ‫اون...
‫این حالت ایستادن 5:55 هست.
‫خم کردن سر و یه پا
‫برای اینکه بدن آدم ‫مثل ساعت 5:55 در بیاد.
‫این دختره چشه؟
‫چرا داری این کارو باهام می‌کنی؟
‫باهام بیا.
‫باشه. ‫پس بیا باهم بریم.
‫[برای روبی]
‫این خیلی خنده‌داره.
‫دقیق نیست، ولی شبیه روبیه.
‫ولی انگار رفتارش مودب و دوستانه‌ست.
‫اون سرشار از انرژی مثبته.
‫یه جورایی خوشگله...
‫بیا تو.
‫باشه.
‫نه، اون با سلیقه من فرق داره.
‫باید همینجا حد و مرز رو مشخص کنم.
‫از تکنیک کَره استفاده می‌کنم.
‫هیچ زنی طاقتش رو نداره.
‫باید سوالی ازت بپرسم.
‫چیه؟
‫روبی اسم واقعیته؟
‫اسم واقعیمه؟ ‫چرا؟
‫قشنگه... ‫منظورم اسمته.
‫"تکنیک کَره".
‫آدم ترتیب کلمات رو عوض می‌کنه
‫تا سطح چندشی رو به 120 درصد برسونه.
‫خیلی قشنگه، اسمت.
‫من تا حالا زنی رو ندیدم که از این خوشش بیاد. ‫زیاده‌رویه.
‫این زیاده‌رویه.
‫چطور یکی می‌تونه با جدیت ‫همچین چیزی رو به یکی بگه؟
‫ولی...
‫خیلی حس دلنوازی داشت.
‫ممنون.
‫چی؟
‫تو خیلی رک هستی.
‫معلومه خب. ‫این دیداری بین دو استاد عشقه.
‫هر تکنیکی که به کار می‌برن ‫داره جواب میده.
‫درمورد اون روبی که تو تولیدی نودل ده‌هان دیدیم...
‫بله. چیه؟
‫کسی توی زندگیش داره؟
‫چرا می‌خوای اینو بدونی؟
‫نه. چطور؟
‫می‌دونستم.
‫اگه از نظرت اشکالی نداره، ‫میشه محترمانه ردش کنم؟
‫به نظر میومد شما دوتا خیلی صمیمی هستین ‫واسه همین گفتم بهتره ازت بپرسم.
‫رد کنی؟
‫اتفاقی بین‌شون افتاده؟
‫اون تصویرگر کنترل زی ‫زنی توی زندگیش داره؟
‫اینا دارن چیکار می‌کنن؟
‫فکر نکنم.
‫نداره؟ ‫اینطوری به نظر میومد.
‫چرا می‌پرسی؟
‫دارم فکر می‌کنم که چیکار کنم
‫چون امروز داشت جلب توجه میکرد.
‫[ امروز داشت توجهم رو جلب میکرد]
‫[میشه محترمانه ردش کنم؟]
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫چرا دارن میگن طرف مقابل ‫ازشون خوشش میاد؟
‫چرا اتوبوس اینقدر دیر کرده؟
‫قبولش کنم؟
‫چی؟
‫اون دقیقا با سلیقه‌ام جور در نمیاد،
‫ولی روبی این روزها تنهاست.
‫و حوصله‌اش هم سر رفته.
‫چون ازم خوشش میاد
‫و اونقدرهام بد قیافه‌ نیست.
‫چی داری میگی؟
‫باشه.
‫روبی امروز یه آدم تنها رو نجات میده.
‫[#هورا #کیک #هدیه_غافلگیرانه]
‫[کنترل_زی_: خخخخخخ]
‫آقای زی. ‫امروز بُرد بزرگی کردی.
‫هی.
‫منظورت اون تصویرگره؟
‫امکان نداره.
‫گفتم از اونجایی که خیلی ازم خوشش میاد ‫یه فرصت بهش بدم.
‫ازت خوشش میاد؟ ‫خودش گفت؟
‫اصلا به اندازه کافی باهم وقت گذروندین؟
‫فقط 30 ثانیه طول می‌کشه ‫تا آدم عاشق بشه.
‫می‌خوای نظر بذاری؟
‫خیلی جسورانه‌ست.
‫اول دنبالش کن و پست‌هاش رو لایک کن.
‫نه.
‫روبی اصلا لفتش نمیده.
‫روبی سریع دست به کار میشه.
‫منظورت اینه که...
‫بهش دایرکت میدم.
‫[کنترل_زی]
‫لی روبی. ‫پس عاشقم شدی.
‫[پیام جدید از طرف روبی_ناناز]
‫این چیه؟ ‫الان بهم دایرکت داد؟
‫حتما بدجوری عاشقم شده.
‫بی‌خطر رسیدی خونه؟
‫اتفاقی از طریق اکانت یومی پیدات کردم.
‫پیام دادم که بهت سلام کنم.
‫پیامت رو خوند، ولی جواب نمیده؟
‫سه دقیقه گذشته.
‫روبی. ‫فکر کنم دست رد به سینه‌ات خورده.
‫ اتوبوس به زودی می‌رسد...
‫بهت که گفتم داری زیادی جسورانه عمل می‌کنی.
‫نمی‌خوای سوار شی؟ ‫فکر کنم این اتوبوس توئه.
‫می‌تونم با بعدی برم.
‫چرا سوار نمیشی؟
‫باشه. میرم.
‫چرا جواب نمیده؟
‫داره ناز می‌کنه؟
‫داره یه چیزی می‌نویسه.
‫چرا اینقدر استرس‌آوره؟
‫یکم طول کشید تا تو رو یادم بیاد. ‫خوشحال شدم امروز دیدمت.
‫داره خجالتی رفتار می‌کنه.
‫حالا بهت فرصتی میدم ‫تا ازم بخوای بیرون بریم.
‫آغاز پروتکل قرار.
‫پروتکل قرار تکنیکیه که برای ‫قرار گذاشتن در آخرهفته استفاده میشه
‫با اینکه کاری کنی تا طرف مقابل بهت بگه ‫که برنامه‌ای برای آخرهفته نداره.
‫حالا بگو، "آخرهفته کار خاصی ندارم".
‫جواب درست همینه.
‫- چرا؟ ‫- "چرا"؟
‫دوباره داره ناز می‌کنه.
‫ولی از اونجایی که می‌دونم ازم خوشت میاد،
‫ناز کردن جواب نمیده.
‫من این آخرهفته بلیط یه نمایشگاه رو دارم.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫چی؟
‫ببخشید. ‫این آخرهفته باید کاری رو تحویل بدم.
‫امکان نداره.
‫الان درخواستم رو رد کرد؟
‫این درست نیست.
‫یعنی اشتباه کردم؟
‫الان خودم رو احمق جلوه دادم؟
‫اصلا ممکن نیست.
‫باید درستش کنم.
‫متوجه شدم.
‫چون هنرمندی ازت خواستم بیای.
‫اگه بهم علاقه نداشت،
‫چرا بهم گفت که اسمم قشنگه؟
‫عوضی.
‫به جای آخرهفته، فردا عصر چطوره؟
‫خوشت میاد؟
‫آره.
‫امروز قراره روبی رو ببینی؟
‫آقای زی؟
‫آره، امروز می‌بینمش.
‫یهویی بهم پیام داد ‫و ازم خواست باهاش به یه نمایشگاه برم.
‫خونسرد باش.
‫چرا داری می‌لرزی؟
‫آها.
‫به نظر میومد واقعا دلش می‌خواد بریم.
‫منم اتفاقا امروز وقتم آزاد بود.
‫چرا با شنیدن اسمش قلبم داره تند تند می‌زنه؟
‫چون ازم خوشش میاد ‫دارم مودبانه رفتار می‌کنم.
‫"تکنیک زمان‌بندی" روبی...
‫مهارت سرسختیه که دل طرف مقابل رو آب می‌کنه.
‫روبی هرگز فوراً جواب پیام رو نمیده.
‫حداقل سه دقیقه صبر می‌کنه...
‫روبی داره با اتوبوس میره، ‫پس چطوره که توی نمایشگاه همدیگه رو ببینیم؟
‫باشه. بیا همین کارو کنیم.
‫و بعضی اوقات حتی 20 دقیقه بعد جواب میده.
‫طرف مقابل وقتی منتظر جوابه
‫کم کم دلسرد میشه.
‫چرا جواب نمیده؟ ‫سرش شلوغه؟
‫کار اشتباهی کردم؟
‫وقتی بالاخره جواب میده،
‫دلسردی به آسودگی خاطر تبدیل میشه ‫و دلش رو در بر می‌گیره.
‫و با تکرار شدن این کار،
‫دل طرف مقابل با شنیدن اسمش ‫به لرزه در میاد.
‫وقتی روبی رو دیدی...
‫این تکنیکیه که توسط استاد عشق روبی ‫به کار میره.
‫ولی البته که کنترل زی هم یه استاده.
‫چیه؟
‫اگه ایراد نداره، خودمونی‌تر حرف می‌زنم.
‫با حمله پیشگیرانه کنترل زی ‫دلش کمی بال بال زد.
‫مشکلی نداره.
‫ولی حرکت بعدی بود که ‫ضربه حیاتی رو زد.
‫روبی.
‫می‌خوای باهام بیرون بری؟
‫باید صبر کنی.
‫یک میسیسیپی، دو میسیسیپی، ‫سه میسیسیپی،
‫چهار میسیسیپی، پنج میسیسیپی، ‫شیش میسیسیپی...
‫خیلی بهش فکر نکن. ‫فقط داشتم...
‫ده میسیسیپی.
‫باشه.
‫[زی]
‫این تازه دومین روز آشنایی‌شون بود.
‫استادان عشق اینطوری کار رو در میارن.
‫[سفر کاری]
‫[روبی]
‫سلام، روبی.
‫امروز قرار ملاقاتی با کنترل زی داری، درسته؟
‫میشه توی استودیوش همدیگه رو ببینیم؟
‫میشه، ولی چرا؟
‫روبی اومده!
‫بیاین ناهار بخوریم.
‫واقعا برامون ناهار آوردی.
‫اینم از ناهار کم کالری و کم سدیم روبی‌پز.
‫کم کالری! کم سدیم! ‫سالم!
‫سه چیزی که موقع توصیف غذا ‫از شنیدشون متنفریم.
‫همش سبزیجاته که.
‫بخاطر همین هم غذای سالمیه.
‫فقط از سالم‌ترین مواد غذایی استفاده کردم. ‫بخور.
‫روبی. ‫من نمی‌تونم اینو بخورم.
‫نمی‌خورم.
‫چرا؟ زیادی سبزیجاتیه؟
‫چطور می‌تونم اینو بخورم؟
‫زیادی خوشگله.
‫حیفه بخورمش.
‫بیخیال، زی!
‫واقعا خوشگله.
‫- یه لقمه بخور. ‫- کِی همه اینا رو آماده کردی؟
‫خوب نیست؟
‫واقعا ناهار خوشگلیه.
‫فقط در صورتی که سرشار از عشق باشی ‫می‌تونی همچین چیزی درست کنی.
‫یومی هم قبلا اینطوری بود.
‫بابت ناهار ممنون.
‫برات مفیده، پس باید تا آخر بخوریش.
‫دفعه بعد باز آماده می‌کنم.
‫نه.
‫لازم نیست این کارو کنی.
‫می‌تونیم بیرون غذا بخوریم.
‫زحمتی نداره. ‫هفته‌ای یه بار آماده می‌کنم.
‫گاومون زایید.
‫- خدافظ، یومی. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫بریم. ‫اوه، درسته.
‫والدینم زیاد برام ذرت فرستادن.
‫- ذرت؟ ‫- می‌خوای بیای یه مقدار ببری؟
‫الان ازم خواست که ذرت می‌خوام یا نه،
‫ولی چرا قلبم داره تند تند می‌زنه؟
‫بفرما قهوه‌ات.
‫درسته. مرسی.
‫- داغه. ‫- مراقب باش.
‫عشق جوان...
‫- بابی. ‫- کجایی؟
‫بعد از قرار ملاقات اومدم خونه.
‫بعداً کِی همدیگه رو ببینیم؟
‫مهم نیست.
‫ساعت هفت؟ هشت؟
‫پس...
‫- بیا دور و بر ساعت 6 همدیگه رو ببینیم. ‫- باشه.
‫- وقتی کارم تموم شد زنگ می‌زنم. ‫- باشه.
‫- هی، یومی. ‫- بله؟
‫خواهرم کلی سیب‌زمینی برام فرستاده.
‫می‌خوای بیای یه مقدار ببری خونه؟
‫سیب‌زمینی؟
‫آره. زیاد برام فرستاده.
‫خوب میشه که تو هم یه مقدار ببری خونه.
‫شاید بخاطر صحبتی بود که ‫با روبی داشت...
‫حتما. شب میام می‌برم.
‫ولی الان دیگه یومی می‌تونست ‫علامت‌ها رو تشخیص بده.
‫حتما. بهم زنگ بزن.
‫بیاین مشتاق یه حال خوب باشیم.
‫همه‌تون باید آماده باشین.
‫خیلی وقت بود که آسمون صورتی ندیده بودم.
‫مدتی میشه که اینقدر استرس نداشتم.
‫من یه فکر بکر دارم.
‫تولد بابی پنج شنبه آینده‌ست.
‫چطوره یه ناهار خونگی براش بفرستیم؟
‫پنج شنبه روز کاریه ‫واسه همین می‌تونیم ناهار رو به دفترش بفرستیم
‫و واسه شام باهاش ملاقات کنیم. ‫خوشش نمیاد؟
‫به نظرم فکر عالیه!
‫به همچین کاری نیاز داریم ‫تا دوباره اوضاع رو با بابی به روال گذشته برگردونیم.
‫لذت‌های کوچیکی که عشق بوجود میاره!
‫خودشه!
‫حلقه سِت رو دستمون کردیم.
‫از امروز از نو شروع می‌کنیم.
‫چی؟ ‫حلقه بابی کجاست؟
‫- اومدی. ‫- آره.
‫نوشیدنی میل داری؟
‫یه کاپوچینو می‌خورم.
‫میرم بگیرم.
‫یومی.
‫فکر می‌کردم با دست کردن حلقه ‫احساس معذبی داری.
‫چی؟
‫فکر می‌کردم معذب بودی که ‫خودم تنها حلقه رو دست کرده بودم.
‫معذب نیستم.
‫معذب نبودم.
‫واسه همین درش آوردم.
‫معذب نبودم،
‫ولی منم درش میارم.
‫مجبور نیستی.
‫عجیبه.
‫می‌تونم مال خودم رو دستم کنم.
‫ولش کن.
‫مهم نیست.
‫بیا نگران همچین چیزهایی نباشیم.
‫ممنون.
‫هفته دیگه تولدته.
‫چطوره به اون مکانه بریم؟
‫همونجایی که گفتی تو پارک نامسانه...
‫درسته.
‫می‌خواستم بهت بگم،
‫ولی هفته دیگه یه سفر کاری دارم.
‫- سفر کاری؟ ‫- واسه آخر آوریل برنامه‌‌ریزی شده بود.
‫ولی انداختنش جلوتر، واسه همین باید یکشنبه برم.
‫همون سفر به آمریکاست که بهم گفته بودی؟
‫آره.
‫بهت گفته بودم که به مدت سه هفته‌ست، درسته؟
‫پس تولدت چی میشه؟
‫اون موقع من دیگه تو ایالات متحده‌ام.
‫می‌خواستم یه برنامه ویژه بریزم.
‫خودت رو به زحمت ننداز. ‫حتما کلی کار باید تحویل بدی.
‫اگه یکشنبه داری میری،
‫روزهای زیادی برامون نمونده.
‫می‌دونم.
‫امروز تصمیمش گرفته شد.
‫آها.
‫یومی. ‫همینجا صبر کن.
‫- میرم ماشین رو بیارم. ‫- ماشینت رو آوردی؟
‫تو یه پارکینگ عمومی پارک کردم.
‫ولی خونه‌ات که خیلی نزدیکه.
‫چرا با ماشین اومدی؟
‫فکر می‌کردم داریم می‌ریم خونه‌ات.
‫بهم گفتی بیام سیب‌زمینی ببرم.
‫یه سر تا خونه رفتم ‫و با ماشین یه مقدار برات آوردم.
‫- آها. ‫- الان برمی‌گردم.
‫باشه.
‫بریم داخل. ‫خودم برات میارمش.
‫کجاش علامت بود!
‫قرار نیست به خونه بابی بریم.
‫تو بهمون گفتی که یه علامت محصولات کشاورزیه.
‫خونه یومی که هست.
‫حتما که نباید خونه بابی باشه، درسته؟
‫سلول کارهای خونه!
‫خونه تمیزه؟ ‫ظرف‌ها شسته شدن؟
‫معلومه که نه.
‫لعنتی!
‫بابی.
‫می‌تونی همینجا بذاریشون.
‫بذار ببرمشون توی آشپزخونه.
‫همینجا بذارشون.
‫چرا؟
‫خونه‌ام یه خرده بهم ریخته‌ست.
‫آها.
‫- خب... ‫- باید دعوتت کنم که باهم قهوه بخوریم،
‫ولی خونه بهم ریخته‌ست.
‫من میرم. ‫یکم استراحت کن.
‫باشه.
‫وایسا منم بیام.
‫- من دیگه رفتم. ‫- خدافظ.
‫صبر کن.
‫الان حالش بهتره؟
‫- کی؟ ‫- کو وونگ.
‫خب، نمی‌دونم. ‫احتمالا؟
‫باهاش در تماس نبودم.
‫- واقعا؟ ‫- معلومه که نبودم.
‫بخاطر کنترل زی اتفاقی دیدمش.
‫فردا بهت زنگ می‌زنم.
‫بابت سیب‌زمینی‌ها ممنون.
‫هوا سرده. برو داخل.
‫باشه.
‫مدام همه‌چی طبق برنامه پیش نمیره.
‫قبلا اینطوری نبود.
‫اینطوریه که یواش یواش ‫بین آدم‌ها فاصله می‌افته؟
‫آشتی کردن بعد از جدایی
‫واقعا یکی از سخت‌ترین روابطیه که میشه داشت.
‫[یکشنبه]
‫بیدار شو.
‫یومی، دارم صبح زود میرم فرودگاه.
‫نمی‌خواستم بیدارت کنم.
‫وقتی برگشتم می‌بینمت.
‫ مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد...
‫[بابی]
‫حتما خسته‌ای. ‫سفر بی‌خطری داشته باشی.
‫وقتی رسیدی بهم زنگ بزن.
‫[حتما خسته‌ای. ‫سفر بی‌خطری داشته باشی.
‫وقتی رسیدی بهم زنگ بزن.]
‫هنوزم توی هواپیماست؟
‫یومی. ‫تازه رسیدم هتل.
‫تازه الان رسیدی؟
‫لابد خیلی خسته‌ای.
‫پرواز به تاخیر خورد ‫و اوضاع اینطوری شد.
‫خسته‌ام، بنابراین میرم یه چرت بزنم.
‫عصر جلسه دارم.
‫حتما. یکم بخواب.
‫[دوشنبه]
‫الان بعد از جلسه دارم میرم کارخونه.
‫منظره شب اینجا قشنگه.
‫چندتا عکس برام بفرست.
‫باشه.
‫[سه شنبه]
‫فکر کنم این بهتر هم هست.
‫مگه نه؟
‫[بابی]
‫ببخشید، ولی از خارج از کشور تماس دارم.
‫مشکلی نیست.
‫الو؟
‫سلام، بابی.
‫چطوری، یومی؟
‫خوبم.
‫حتما سرت شلوغه. ‫اصلا عکس نفرستادی.
‫خب، آخه همش دارم از کارخونه‌ها بازدید می‌کنم ‫یا تو جلسه‌ام،
‫واسه همین عکس خوبی نداشتم برات بفرستم.
‫با اینحال، از همون کارخونه‌ها برام عکس بفرست. ‫کنجکاوم.
‫باشه.
‫یواشکی اومدم بیرون بهت زنگ بزنم.
‫باید برگردم داخل.
‫باشه. ‫منم تو جلسه‌ام.
‫باشه. ‫همینطوری ادامه بده.
‫باشه، راستی...
‫حتما خیلی کار سرش ریخته.
‫[چهارشنبه]
‫چطوری، یومی؟
‫از اون چیزی که فکر می‌کردم بیشتر سرم شلوغه،
‫واسه همین سخته که وقت حرف زدن پیدا کنم.
‫پیام‌های بابی خیلی کوتاهن.
‫یه دونه هم برامون عکس نفرستاد.
‫اون عوض شده.
‫قطعا بابی عوض شده.
‫به نظرت پشیمون شده؟
‫می‌دونی، از اینکه آشتی کردیم.
‫[از اون چیزی که فکر می‌کردم بیشتر سرم شلوغه]
‫شاید همینطوره.
‫شاید پشیمون شده.
‫[پنج شنبه]
‫این یکی رو برمی‌دارم.
‫باشه. ‫چندتا شمع دوست دارین؟
‫سه‌تا بلند و پنج‌تا کوتاه.
‫[سئول: ساعت 11 صبح] ‫[نیویورک: ساعت 9 شب]
‫اونجا هنوز تولدش نشده،
‫پس همین که ساعت به نیمه‌شب رسید ‫باید بهش زنگ بزنم.
‫[تولدت مبارک بابی!]
‫تموم شد.
‫از نیمه‌شب گذشته، درسته؟
‫الان باید تو اتاق هتلش باشه.
‫باید اینطوری شروع کنم،
‫بعد بفرما!
‫اینطوری خوبه.
‫[بابی]
‫ مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫ لطفا بعداً تماس بگیرید.
‫چرا جواب نمیده؟
‫یومی، سیگنال وای‌فای اینجا واقعا بده.
‫نمی‌تونم جواب تماست رو بدم.
‫مگه تو هتل نیستی؟
‫با مدیر اومدم بیرون نوشیدنی بخوریم. ‫اینجا آنتن ضعیفه.
‫می‌خواستم تولدت رو بهت تبریک بگم.
‫ممنون.
‫خوشحالم که تنها نیستی.
‫از شامت لذت ببر.
‫تولدت مبارک، بابی.
‫ممنون.
‫وقتی برگشت باید باهم حرف بزنیم.
‫نمی‌تونیم همینطوری ادامه بدیم.
‫اونی که تو تاکسیه بابی نیست؟
‫امکان نداره! ‫بابیـه!
‫اصلا با عقل جور در نمیاد.
‫بابی که باید تو ایالات متحده باشه.
‫ولی اون بابیه.
‫به سفر کاری نرفته؟
‫بهش دروغ گفته؟ ‫چرا؟
‫شاید نمی‌خواسته ببینتش.
‫ممکنه نظرش عوض شده باشه.
‫شاید می‌خواد ازش جدا بشه ‫ولی دلش رو نداره بهش بگه.
‫به نظرتون دلش هم نمی‌خواسته که ‫تولدش رو هم با یومی بگذرونه؟
‫اصلا با عقل جور در نمیاد.
‫بیاین ته‌توش رو در بیاریم. ‫تعقیبش کنیم!
‫تاکسی!
‫عصر بخیر.
‫میشه اون تاکسی رو تعقیب کنین؟
‫اون تاکسی که اونجاست؟
‫- بله، همونی که جلومونه. لطفا عجله کنین. ‫- حتما.
‫کل هفته بهمون دروغ می‌گفته؟
‫همش دروغ بوده؟
‫امروز تولدشه.
‫چرا تو روز تولدش دروغ گفته؟
‫به نظرتون دوباره با دایونه؟
‫امکان نداره.
‫شاید داره تولدش رو با دایون می‌گذرونه.
‫- لطفا اونجا پیاده‌ام کنین. ‫- باشه.
‫ممنونم.
‫اگه دایون خونه‌اش باشه چی؟
‫زده به سرت؟ ‫از این اتفاق‌ها فقط تو سریال‌های آبکی رخ میده.
‫ولی بازم امکانش هست.
‫بیاین زنگ خونه رو بزنیم.
‫نه. ‫باید همینطوری بریم تو.
‫نباید دوباره بهش فرصت دروغ گفتن بدیم.
‫اگه دایون داخل باشه چی؟
‫خودت رو آماده کن، یومی.
‫وقتشه با واقعیت روبه‌رو بشی.
‫یومی.
‫تو چطوری...
‫اینجا ایالات متحده‌ست؟
‫فکر می‌کردم رفتی سفر کاری.
‫فکر می‌کردم بخاطر اینترنت ضعیف ‫نمی‌تونستی جواب تماس تصویری رو بدی؟
‫گفته بودی که چون فقط از کارخونه‌ها بازدید می‌کنی ‫عکسی نداری که بفرستی.
‫کل این مدت توی سئول بودی؟
‫چرا؟
‫چرا بهم دروغ گفتی؟
چطور تونستی اینقدر بی‌شرم و حیا باشی ‫که کل هفته رو بهم دروغ بگی؟
‫من بازم تمام تلاشم رو کردم
‫تا بهت اعتماد کنم و ببخشمت.
‫ببخشید که بهت دروغ گفتم.
‫نمی‌خواستم نگران باشی.
‫حقیقتش رو بخوای،
‫تو راه فرودگاه تصادف کردم.
‫یومی، دارم صبح زود میرم فرودگاه.
‫نمی‌خواستم بیدارت کنم.
‫وقتی برگشتم می‌بینمت.
‫چه خبر شده؟
‫از اون موقع توی بیمارستان بستری بودم.
‫امروز مرخصم کردن.
‫پات چی شده؟
‫نگران نباش. ‫تاثیر موندگاری نداره.
‫فقط یه خرده شکسته.
‫تو تصادف کردی،
‫ولی به من چیزی نگفتی؟
‫فکر کردم نگران میشی.
‫چی داری میگی؟
‫فکر کردم سر مهلت باید کار تحویل بدی.
‫چی؟
‫اصلا می‌شنوی چی میگی؟
‫- اصلا اونقدرها صدمه شدیدی ندیدم. ‫- الان جدی‌ای؟
‫واقعا؟
‫راستش رو بخوای...
‫خودم دلیلش رو نمی‌دونستم.
‫[یومی]
‫هرکاری کردم نتونستم بهت بگم.
‫چرا؟
‫نمی‌دونستم.
‫بخاطر اینه که پشیمون شدی
‫که دوباره باهام آشتی کردی؟
‫بخاطر اینه که
‫حالا که برگشتیم پیش همدیگه ‫احساست مثل قبل نیست؟
‫برای من، اینطوری بود که تو
‫از آشتی کردنمون پشیمونی.
‫من پشیمون نیستم.
‫اینطوری به نظر میومد.
‫تو پشیمون نشدی؟
‫فکر می‌کردم تو...
‫یومی.
‫میگم...
‫ازدواج کنیم؟
‫بیا ازدواج کنیم.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[فصل دوم سلول‌های یومی]
‫زود باش بهمون بگو. ‫خبر خوبی داری، درسته؟
‫- درسته؟ ‫- چه دختر نازنینی.
‫یومی الان تنهاست.
‫برگشتن باهم، ولی اوضاع بین‌شون یه جوریه.
‫اینجور عشقی نمی‌تونه زیاد دووم بیاره.
‫یومی، سرت شلوغه؟
‫می‌دونی بزرگ‌ترین پشیمونی من ‫توی زندگی چیه؟
‫موقعی بود که وقتی گفتی بهتره ازدواج کنیم
‫نمی‌تونستم بهت جوابی بدم.
‫مریض شدی؟
‫فکر می‌کنم...
‫ما با همدیگه خوشبخت می‌شیم.