‫[فصل دوم سلول‌های یومی]
‫[یومیِ بسیار مودب]
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫یومی.
‫میگم...
‫ازدواج کنیم؟
‫بیا ازدواج کنیم.
‫آسمون قشنگه.
‫صبح بخیر، ایدا.
‫صبح بخیر.
‫چی؟ ‫چند وقته که پستی نذاشته؟
‫- چی؟ ‫- منظورم یومیه.
‫حساب کاربریش رو دوباره فعال کرده. ‫جریان چیه؟
‫واقعا؟
‫باید یه نظر بذارم.
‫روز قشنگیه.
‫بهاره. احساس جدیدیه. ‫حس ششم خوبی میده.
‫تازه پست گذاشته.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫اینو ببین.
‫این هر حلقه‌ای نیست.
‫چرا؟
‫چی؟
‫- الو؟ ‫- الو.
‫جریانی هست؟
‫- چی؟ ‫- زود باش بهمون بگو.
‫خبر خوبی داری، درسته؟
‫آره.
‫گوش کن. امشب روبی و خانم کیم ‫قراره باهم شام بخورن.
‫من وانمود می‌کنم که اومدم دنبال روبی بگردم ‫و بهشون محلق می‌شم.
‫بعد اگه تو و لوئی وانمود کنین ‫که همینطوری اومدین شام بخورین،
‫من خیلی طبیعی دعوتتون می‌کنم ‫که بهمون ملحق بشین.
‫اول که من رسیدم اونجا،
‫شما ده دقیقه بعدش بیاین.
‫ولی تو که گفتی یومی برگشته پیش عشق قبلیش.
‫پس دیگه همه‌چیز تموم نیست؟ ‫نه، نه، نه.
‫وقتی تمام تلاشت رو نکردی ‫حق نداری اسمش رو عشق بذاری.
‫مگه اینو آدم‌های سیریش نمی‌گن؟
‫به من اعتماد نداری؟
‫مسئله عشق و عاشقی که باشه ‫می‌تونی به من اعتماد کنی.
‫بر چه اساس؟
‫مگه نمی‌دونین که مردم منو کنترل زی صدا می‌کنن؟
‫نه، ولی اونقدرهام کنجکاو نیستم.
‫یه خرده خجالت‌آوره که خودم اینو بگم،
‫ولی من یه کارشناس عشقم.
‫حتما تجربه زیادی داری.
‫به جای زیاد بودن،
‫عمیق بودن.
‫چند بار تجربه داشتی؟
‫می‌دونین که مهم عمیق بودن روابط‌تونه
‫نه تعدادشون، درسته؟
‫وقتی من با کسی هستم، ‫از اون عاقل‌هام که مدتی می‌مونم.
‫برای فعلا کافیه.
‫فهمیدم، حالا بگو چند بار بوده؟
‫رسما سه بار.
‫سه بار؟
‫سه بار. ‫من تا حالا هفت ‌بار تجربه داشتم.
‫چطور جرات می‌کنی طوری رفتار کنی که ‫انگار همه‌چی رو می‌دونی؟
‫- هی. ‫- چیه؟
‫گفتی هفت بار؟
‫آره.
‫تو؟ واقعا؟
‫خب...
‫با علایق کوتاه‌مدت هفت بار میشه.
‫گفتی با علایق کوتاه‌مدت هفت بار میشه؟
‫اگه اینطوره که من باید حداقل 30 بار تجربه داشته باشم.
‫صبر کن. اگه فقط با علایق کوتاه‌مدت ‫هفت بار عشق و عاشقی کردی،
‫پس وضعیت جدیه.
‫- واقعا؟ ‫- معلومه.
‫اونقدر جدیه که بهتره یه نگاهی به زندگیت بندازی.
‫وونگ.
‫از من بشنوه. ‫الان خانم کیم تنهاست.
‫برگشتن پیش همدیگه، ‫ولی اوضاع بین‌شون یه جوریه.
‫اینجور علاقه‌ها خیلی دووم نمیارن.
‫الان فرصتش رو داری.
‫[کو وونگ]
‫"هرگز کار امروز رو به فردا ننداز".
‫چرا داره عین یکی از اون رهبر فرقه‌ها حرف می‌زنه؟
‫روبی داره به موقع حرف می‌زنه.
‫زمینه‌سازیش رو انجام میدم.
‫[روبی]
‫الو؟
‫- زی. ‫- سلام، روبی.
‫خودم می‌خواستم بهت زنگ بزنم...
‫زی. ‫خبر بزرگی دارم.
‫یومی داره ازدواج می‌کنه.
‫- چی؟ ‫- با بابی. ازش خواستگاری کرده.
‫فکر می‌کردم اوضاع‌شون خوب پیش نمی‌رفت، ‫ولی این تغییر غافلگیر کننده‌ایه.
‫خانم لی.
‫من جلسه دارم. ‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫[روبی]
‫خب...
‫یومی داره با عشق قبلیش ازدواج می‌کنه؟
‫- الو؟ ‫- چیکار می‌کنی؟
‫دارم قهوه می‌خورم، ‫آشپزی و تمیزکاری انجام میدم.
‫دیروز بهت نگفتم، مگه نه؟
‫چی رو؟
‫من همیشه یه حسی داشتم
‫که وقتی ازدواج کنم ‫خوشبخت می‌شم.
‫بر چه اساسی میگی؟
‫علامت قوی‌ای از آینده برام اومد.
‫چی؟
‫ولی...
‫دیروز مطمئن شدم که صرفا ‫یه حس درونی نیست.
‫فکر کنم
‫ما باهم خوشبخت می‌شیم.
‫امروز کار زیادی نداری، درسته؟
‫می‌خوای بریم ناهار بخوریم؟
‫ناهار؟
‫الان دارم یه جعبه ناهار آماده می‌کنم.
‫خب...
‫دلم می‌خواست باهات برم جایی.
‫کجا؟
‫چی؟
‫مغازه بابات؟
‫هی، خاله.
‫سو چول طلاق نگرفت.
‫برادر کوچیک‌ترش بود که طلاق گرفت.
‫سو چول اصلا برادر کوچیک‌تر نداره.
‫چی؟ داره بابا. ‫دوتا هم داره.
‫اسم کوچیکه چیه؟
‫چیه؟
‫یومی از بچگی دور و بر ‫خیلی از بستگان بالغ بزرگ شده.
‫بنابراین تعامل با آدم‌های بالغ ‫هیچوقت براش سخت نبوده.
‫تو کسی توی زندگیت داری؟
‫سر کار رفتی؟
‫نه. عشقی ندارم ‫و دارم واسه سر کار رفتن آماده می‌شم.
‫- درسته؟ ‫- چه دختر دل‌انگیزی.
‫ولی...
‫[30 سال تئوکبوکی]
‫وقتی مسئله بابای عشقش باشه ‫داستان فرق می‌کنه.
‫ولی...
‫اشکالی نداره که یهویی ‫با این وضعیت بری دیدنش؟
‫[خوراکی‌های بابی]
‫گفتم اگه واسه دیدنش برنامه بریزیم ‫بیشتر تحت فشار قرار می‌گیری.
‫فقط می‌گیم سر راه که می‌رفتیم جایی ‫یه سر اومدیم.
‫فقط می‌ریم یه احوال‌پرسی‌ای می‌کنیم.
‫آروم پیش می‌ریم ‫و بعداً رسما باهاش حرف می‌زنیم.
‫بریم داخل.
‫باشه.
‫خوشگل شدی.
‫خوش اومدین.
‫بابا.
‫من اومدم.
‫چرا با این وضع پات اومدی اینجا؟ ‫بهتره خونه بمونی.
‫خب...
‫با عشقم اومدم.
‫اون بابای بابیـه؟
‫اصلا به بابی نمیاد که پسرش باشه.
‫از توی عکس‌هاش به نظر ترسناک‌تر باشه.
‫شبیه یه بازیگره.
‫شبیه کیه؟
‫شما باید به خودتون بیاین.
‫الان مگه مهمه که شبیه کدوم بازیگره؟
‫اون قراره پدر شوهر ما بشه.
‫ازدواج که شوخی نیست.
‫اگه موقع آشنایی باهاش ‫مشکلی پیش بیاد چی؟
‫سلام کن. این بابای منه.
‫سلام، از دیدنتون خوشحالم. ‫من کیم یومی هستم.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫اگه قرار بود اونو بیاری ‫باید هم خبر می‌دادی.
‫ببخشید.
‫همین طرفا بودیم، گفتیم یه سر بیایم.
‫گفتم خوبه که احوال‌پرسی‌ای کنیم.
‫خب، این...
‫بفرمایین.
‫یومی اینو براتون آورده.
‫لازم نبود زحمت بکشی.
‫[شیرینی های سنتی کره‌ای]
‫چیز خیلی خاصی نیست. ‫فقط خوراکیه.
‫چون زمان ناهار تموم شده ‫غذا نداریم.
‫فقط تئوکبوکی مونده.
‫اشکال نداره. ‫واقعا تئوکبوکی دوست دارم.
‫جوّ اینا خیلی خوبه.
‫قدیمی و کهنه‌ست.
‫ولی بخاطر همینم دلپسندتره.
‫خیلی به نظر اصیل میاد.
‫بابای من یه خرده آدم رُکیه.
‫از وقتی مامانم فوت شد اینطوریه.
‫بهم گفته بودی.
‫با همه همینطوریه،
‫پس نگرانش نباش.
‫بله، بونهی؟
‫الان بیرونم.
‫بله؟ کارت شناساییم رو هم لازم داری؟
‫پس یه عکس ازش برات می‌فرستم...
‫فکسش کنم؟ ‫چرا باید...
‫باشه.
‫وقتی فرستاده شد بهت زنگ می‌زنم.
‫یومی. ‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫باید بری جایی؟
‫باید برم یه فکس بفرستم.
‫من میرم.
‫نه.
‫باید خودم برم.
‫بابا. ‫لوازم تحریر آقای یونگ‌گو هنوزم بازه؟
‫معلومه که بازه.
‫حالا.
‫مودبانه‌ترین کار برای انجام در قبال کسی که ‫برات آشپزی کرده چیه؟
‫معلومه دیگه، خوردن همه‌چیزه که ‫هیچی باقی نذاری.
‫دقیقا. ‫این بهترین روش برای نشون دادن نزاکته.
‫ولی اینکه...
‫بابا. این خیلی زیاده.
‫خب همش رو نخورین.
‫ولی اینکه...
‫من زود برمی‌گردم. ‫بخور.
‫باشه. سریع برگرد.
‫این چند وعده‌ست؟
‫سه‌تا؟ چهارتا؟
‫نزاکت رو ول کنین. ‫این خیلی زیاده!
‫صبر کن. ‫هنوز واسه تسلیم شدن زوده.
‫تئوکبوکی اینجا از گندم درست شده.
‫این تخصص منه.
‫تواناییم رو نشونشون میدم.
‫تو کی هستی؟ ‫می‌خوای با همه ما در بی‌افتی؟
‫بهتره خودتون رو آماده کنین.
‫وقتی پای تئوکبوکی وسط باشه،
‫حد و حدود خودم رو نمی‌شناسم.
‫فکر کنم داره جدی میگه.
‫ای عوضی‌ها. ‫کجا دارین فرار می‌کنین؟
‫خدایا، کمرم.
‫نمی‌تونی از این بشقاب فرار کنی.
‫من کیک گندمی نیستم. ‫پیازچه‌ام.
‫ببخشید. ‫همه‌تون شبیه همدیگه‌این.
‫خوشمزه‌ست. ‫حتی پیازچه‌هاش.
‫اصلا با اون بیرون‌بره قابل مقایسه نیست.
‫مزه‌اش محشره.
‫یومی!
‫تو باید یه خرده بانو وارتر رفتار کنی.
‫سبک‌سرانه رفتار نکن.
‫اون خیلی حرف نمی‌زنه.
‫شاید خوشش نمیاد.
‫نه، دلیلش این نیست.
‫اون تکون خوردن پاست.
‫تکون خوردن پا. ‫عملکردی که موقع خوردن غذای خوشمزه انجام میدی.
‫در غذاخوری به معادل تشویق حضار می‌مونه.
‫و این...
‫جمع کردن سُسه!
‫جمع کردن سس.
‫جمع کردن سس باقی مونده ‫بالاترین تحسین در صنعت تئوکبوکیـه.
‫انگار یومی برداشت اولیه عالی‌ای به جا گذاشته.
‫همه اینو رو خودت تنهایی خوردی؟
‫خیلی خوشمزه بود.
‫- اوه، من تمیزش می‌کنم... ‫- لازم نیست.
‫فکر کنم یومی واقعا از تئوکبوکی خوشش اومده.
‫گیر تو نمیاد.
‫مشکلی نیست.
‫اگه کارت تموم شده، بهتره دیگه برین.
‫باشه.
‫عصبانیه؟
‫نه، همیشه اینطوریه.
‫ما دیگه می‌ریم.
‫خدافظ.
‫بریم؟
‫من باید برم دستشویی.
‫باشه.
‫اون خیلی رکه.
‫اصلا نمی‌دونم چی بگم.
‫با اینحال، نمی‌تونیم همینطوری غذا بخوریم و بریم.
‫نمی‌تونم اینطوری بذارم برم.
‫پس...
‫وقت تحوله!
‫تحول. ‫توانایی اینکه بصورت موقت با به حداکثر رساندن
‫ویژگی‌های سلول انتخاب شده ‫به یه سلول دیگه تبدیل بشی!
‫30 دقیقه بیشتر موندگاری نداره.
‫♪ هر مصیبتی هم که برام رخ بده ♪
‫♪ مهم نیست کجا یا کِی باید مودب باشی ♪
‫♪ پدر شوهر آینده‌ام ♪
‫♪ هرطور شده باید دوستم داشته باشه ♪
‫♪ من از هیچی نمی‌ترسم ♪
‫♪ مودب بودن می‌تونه همه‌چیز رو حل کنه ♪
‫- امروز. بیا بیرون، سلول ادب! ‫- ♪ مودبی شکل می‌گیره ♪
‫♪ یومی سرشار از ادبه ♪
‫[میان‌پرده]
‫[سرشار از ادب] ‫[به سلول ادب اجازه می‌دهد که کنترل را به دست بگیرد]
‫♪ در بین کلی کارت ♪
‫♪ روشن‌ترینش ♪
‫♪ سرشار، سرشار، سرشار، سرشار از ادب ♪
‫♪ ادب ♪
‫یومیِ سرشار از ادب.
‫دیگه بهتره بریم.
‫زود باشین برین.
‫بریم یومی.
‫واقعا از غذا لذت بردم.
‫یومی سرشار از ادب.
‫ادب 300 درصد افزایش یافته.
‫همچنین به عنوان پاداش، وضعیت دختر فرزندی ‫رو به دست میاره.
‫باعث خوشحالیم بود. ‫فقط یه تئوکبوکی بود.
‫ببخشید که خیلی غیرمنتظره اومدیم.
‫دفعه بعد، قبل از اومدن باهاتون تماس می‌گیریم.
‫اشکال نداره. ‫عالی میشه که دوباره بیای.
‫و خوشحالم که از تئوکبوکی لذت بردی.
‫دیگه بهتره برین.
‫باشه.
‫دفعه دیگه هم میام دیدنتون. ‫پد...
‫پد...؟
‫پدر جان.
‫[پدر جان]
‫[خوراکی‌های بابی]
‫اشتباهی که نکردم، آره؟
‫کارت خوب بود.
‫کدوم اشتباه؟
‫خوشش میاد که هر از گاهی بیای اینجا.
‫صبر کنین.
‫چیه؟
‫یومی.
‫بله.
‫بفرما.
‫یه چیز خوشمزه بخر.
‫بگیرش.
‫ممنون.
‫دفعه دیگه هم برگرد بیا دیدنم.
‫بله، پدر جان.
‫از اونجایی که پول توجیبی گرفتم، ‫من حساب می‌کنم.
‫چه نوشیدنی‌ای می‌خوای؟
‫می‌دونی اسم مستعار بابام چیه؟
‫چیه؟
‫خسیس.
‫چرا؟ ‫اون حتی بهم پول توجیبی هم داد.
‫من که تا حالا پولی ازش ندیدم.
‫واقعا؟
‫فقط بدون که تو اولین کسی هستی ‫که از بابام پول توجیبی گرفتی.
‫یا خدا.
‫پس باید اینو پرس کنم.
‫چطوره بزنیش به دیوار؟
‫باید اتو و بعد پرسش کنم.
‫تو الان پولدار شدی.
‫یومی به خوبی اولین مانع توی مسیر ازدواج ‫رو پشت سر گذاشت.
‫می‌دونی که این واقعا مهمه، درسته؟
‫حسودیم شده. ‫تا حالا به من پول نداده بود.
‫من کلی پول ازش می‌گیرم.
‫[تماس از دست رفته]
‫[گلو]
‫اینجا گلوئه؟
‫اومدم ارباب رو به مبارزه بطلبم.
‫اینجا ارباب کیه؟
‫تو کی هستی؟
‫من گلودردم.
‫من ویروس سرماخوردگی‌ام.
‫پس باید تا آخرهفته بفرستم، درسته؟
‫اینطوری خوب میشه، ‫ولی می‌تونی؟
‫ویرایش زیادی نمی‌خواد...
‫سرما خوردی؟
‫نمی‌دونم. گلودرد گرفتم.
‫این روزها که یه دفعه هوا سرد میشه ‫باید مراقب باشی.
‫باشه. ‫هفته دیگه می‌بینمت.
‫باشه.
‫یعنی یه لیوان چای زنجبیل بخورم؟
‫هی. ‫اون سرماخوردگی عوضی کجاست؟
‫از الان به بعد، کاری می‌کنم که...
‫بزرگی زنجبیل رو حالیش بشه.
‫بگیر که اومد!
‫چطور جرات می‌کنی؟
‫اگه سرت شلوغه، می‌تونم بعداً بهت بگم.
‫[سلامتی ثروت است]
‫به نظر میاد که یه نفر خیلی قوی اومده.
‫سرماخوردگی‌ها توی گرما ضعیفن.
‫- دمای بدنش رو بالا ببرین و فراریش بدین. ‫- بله، قربان.
‫تب کردم
‫بعداً باید برم دیدن بابی. ‫چیکار کنم؟
‫بابی.
‫فکر کنم سرما خوردم.
‫گلوم درد می‌کنه و تب هم دارم.
‫تاریخ بلیط سینمامون رو به فردا تغییر بدیم؟
‫اینم از نسخه‌ام. ‫باشه. یه لحظه منتظر باشید.
‫الو؟ ‫بابی.
‫دارو خوردی؟ ‫غذا چی؟
‫الان توی داروخونه‌ام.
‫میخوای بیام پیشت؟
‫نه، فکر کنم اگه امروز رو استراحت کنم ‫بهتر می‌شم.
‫به نظرم خوبه که یه سر بیام.
‫واقعا خوبم.
‫ببخشید.
‫عیب نداره. ‫یکم استراحت کن.
‫- باشه. بعداً بهم زنگ بزن. ‫- خدافظ.
‫نباید بهش می‌گفتم؟ ‫نگران میشه.
‫یومی، سرت شلوغه؟
‫واسه کار به ایلسان اومدم ‫و به فکر تو افتادم.
‫من بیرونم.
‫چه خبر؟
‫[وونگ]
‫ما با همدیگه کار نمی‌کنیم
‫و دوست هم نیستیم ‫پس دلیلی نداره که همدیگه رو ببینیم.
‫ولی می‌خوای بریم یه لیوان قهوه بخوریم؟
‫خیلی‌خب. ‫یومی به زودی میاد.
‫بیاین خونسردی‌مون رو حفظ کنیم که
‫انگار فقط می‌خوایم حالش رو بپرسیم.
‫نشون بده چی بهش بگیم!
‫شماره یک. ‫تبریک میگم، یومی.
‫شنیدم به زودی قراره ازدواج کنی.
‫شماره دو. شنیدم بابی ازت خواستگاری کرده. ‫این عالیه.
‫شماره سه. یو بابی مرد خوبیه. ‫تصمیم عالی‌ای گرفتی.
‫مرد خوبیه؟ ‫این دیگه چه‌ مزخرفیه؟
‫واقعا باید همچین حرفی بزنه؟
‫هی، سلول عشق. ‫آروم باش.
‫می‌تونیم همینطوری از قضیه بگذریم.
‫یعنی حتما باید اینا رو بهش بگیم؟
‫سلول عشق. ‫این چیزیه که یومی رو خوشحال می‌کنه.
‫عین نظر دادن درمورد رمانش می‌مونه.
‫مگه خیر و صلاح کسی رو خواستن ‫چقدر سخته؟
‫نمی‌خوام انجامش بدم.
‫چرا باید همچین کاری انجام بدم؟
‫وونگ.
‫سلام. اومدی.
‫نوشیدنی چی میل داری؟
‫میل ندارم.
‫تازه چای خوردم. ‫پس چیزی نمی‌خوام.
‫مریضی؟
‫فکر کنم سرما خوردم. ‫خوبم.
‫تو در چه حالی؟
‫انگشت‌هات چطورن؟
‫خوبن.
‫خوبه.
‫- تبریک میگم. ‫- چی؟
‫در اون مورد.
‫اون؟
‫تو اون چیزه رو داری.
‫ازت خواستگاری شده.
‫ممنون.
‫فکر نمی‌کردم که همچین چیزی بگی.
‫ممنون.
‫نگران نباش.
‫ببین یومی چقدر خوشحاله.
‫ازدواج نکن، یومی.
‫چون می‌خواستم بهت تبریک بگم ‫بهت پیام دادم.
‫می‌تونستم تلفنی بهت بگم، ‫ولی بازم...
‫باشه.
‫کِی داری ازدواج می‌کنی؟
‫فوراً ازدواج نمی‌کنم.
‫قبلش باید کتاب دومم رو تموم کنم.
‫بنابراین می‌افته واسه اواخر پاییز یا زمستون.
‫شاید حول و حوش نوامبر یا دسامبر باشه.
‫آها.
‫هنوز خیلی مونده، حس واقعی‌ای نداره.
‫خوشحالی؟
‫آره.
‫به نظرم خوشحالم.
‫خوبه.
‫خوشحالم که اینو می‌شنوم.
‫وقتی خواستی عروسی کنی، دعوتم کن.
‫خب، مطمئن نیستم.
‫چرا؟
‫بخاطر اینه که قبلا به همدیگه علاقه داشتیم؟
‫- باهاش صحبت می‌کنم. ‫- با عشقت؟
‫آره. باید ازش بپرسم.
‫پس به گمونم نمی‌تونم بیام.
‫یو بابی قبول نمی‌کنه.
‫چرا داری اینو میگی؟
‫هنوزم از دست بابی عصبانی‌ای؟
‫حالا حتما باید با اون ازدواج کنی؟
‫اگه قراره ازدواج کنی، ‫نمیشه یکی دیگه باشه؟
‫چرا حتما باید اون باشه؟
‫وونگ.
‫خیلی وقته که اینو بهت نگفتم.
‫- چی؟ ‫- از دست تو.
‫از دست تو، وونگ.
‫می‌رسونمت خونه.
‫نمی‌خواد.
‫- آخه به نظر مریض میای. ‫- لازم نیست. خونه‌ام نزدیکه.
‫میشه یه چیز دیگه بگم؟
‫دیگه کافیه.
‫می‌دونی بزرگ‌ترین پشیمونی من ‫توی زندگی چیه؟
‫موقعی بود که وقتی گفتی بهتره ازدواج کنیم
‫نمی‌تونستم بهت جوابی بدم.
‫فکر می‌کردم بازم فرصتش پیش میاد.
‫وقتی که پول در آوردم.
‫دوستش داری؟
‫داری؟
‫معلومه. آره.
‫چی؟ ‫چرا چیزی نمیگه؟
‫چیکار می‌کنی، یومی؟ ‫باید جوابش رو بدی.
‫بگو که دوستش داری. ‫بگو آره.
‫نمی‌تونه جواب بده.
‫- چرا؟ ‫- سلول عشق اینجا نیست.
‫چی؟
‫- سلول عشق، کجایی؟ ‫- من ندیدمش.
‫سلول عشق اینجا نیست؟
‫سلول عشق برنگشته.
‫امکان نداره. ‫کسی سلول عشق رو دیده؟
‫- من ندیدم. ‫- نه.
‫- تو دیدی؟ ‫- نه.
‫سلول عشق تنها کسیه که می‌تونه ‫جواب این سوال رو بده.
‫ولی تو که گفتی سلول عشق اینجا نیست.
‫بخاطر همین هم نمی‌تونه بگه آره.
‫لعنتی. ‫پس من جواب میدم.
‫چرا باید همچین سوال واضحی رو بپرسی؟
‫تو خیلی بچه‌ای‌ها.
‫من همیشه رفتارم بچگونه بوده.
‫خودتم اینو می‌دونی.
‫زود باش برو.
‫من دیگه میرم.
‫خدافظ.
‫کنجکاو بودم که عشق چی بود.
‫موقعی بود که نمی‌تونستم ‫احساسم رو کنترل کنم.
‫تبریک میگم.
‫خوشحال باش.
‫هی. چرا هنوز نمردی؟ ‫دما 39 درجه شده.
‫هنوزم قابل تحمله.
‫هی.
‫اگه همینطوری پیش بره ‫اول خودمون می‌میریم.
‫به درک. ‫بیا ببینیم کی برنده میشه.
‫[دارو]
‫بیا 39.5 درجه رو رد کنیم.
‫آخه واسه خلاص شدن از یه سرماخوردگی ‫باید اینقدر زیاده‌روی کنی؟
‫ای احمق...
‫لعنتی.
‫همه‌مون می‌ریم. ‫دما رو بیار پایین.
‫من توانایی این کارو ندارم.
‫یعنی چی؟
‫واقعا داری سعی می‌کنی ‫یومی رو بکشی؟
‫یهو خنک شد.
‫چی؟
‫بابیـه.
‫حالت خوبه؟
‫کِی رسیدی اینجا؟
‫همین چند دقیقه پیش.
‫تب بالایی داری. ‫بریم بیمارستان؟
‫اونقدرهام بد نیست.
‫کارت چی میشه؟
‫من بیرون دفتر کار داشتم ‫که بعدش کارم فوراً تموم شد.
‫ببینیم چی میشه
‫و اگه همینطوری ادامه داشت ‫می‌ریم بیمارستان.
‫شام نخوردی، درسته؟
‫باید یه چیزی بخوری.
‫گرسنه نیستم.
‫یکم بیشتر بخواب.
‫کیه؟
‫کی بود؟
‫بابا یه مقدار تئوکبوکی برامون فرستاده.
‫چی؟
‫اون موقعی تلفنی باهاش حرف زدم،
‫و وقتی بهش گفتم مریضی ‫آدرست رو ازم پرسید.
‫چون تئوکبوکی دوست داری،
‫گفت اگه اشتها نداری ‫باید یکم تئوکبوکی بخوری.
‫می‌خوری؟ ‫هلیم فرنگی هم تقریبا آماده‌ست.
‫خیلی ممنونم.
‫اول یکم هلیم بخور.
‫بعد که بهتر شدی تئوکبوکی بخور.
‫باشه.
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫خیلی تحت تاثیر بابی و پدرش قرار گرفتم.
‫خیلی نازنین نیستن؟
‫وقتی مریضه، احساساتش شدیدتر از همیشه‌ان.
‫لابد نازنین بودن بین مردهای خانواده‌شون ارثیه.
‫دارن عقل از سرم می‌پرونن!
‫یومی. ‫تو عجب مرد محشری رو واسه ازدواج انتخاب کردی!
‫یکم بیشتر بخور.
‫خیلی خوردم.
‫خیلی خوشمزه بود.
‫بذار یه نگاهی بندازم.
‫فکر کنم یه خرده تبت کم شده.
‫تو شام نمی‌خوری؟
‫بعداً شام می‌گیرم. ‫تو بگیر بخواب.
‫من اینو می‌برم.
‫اوه، درسته. ‫یومی.
‫هاوایی چطوره؟
‫- هاوایی؟ ‫- خواهر بزرگه‌ام در هاوایی زندگی می‌کنه.
‫نظرت چیه که
‫تو هاوایی ازدواج کنیم؟
‫همینطوری به ذهنم رسید.
‫هر بار که رفتم دیدن خواهرم ‫اونجا رو دوست داشتم.
‫یه عروسی کوچیک تو هاوایی؟
‫یه عروسی کوچیک تو هاوایی.
‫جدی میگی؟
‫چون می‌دونی داری اینو میگی؟
‫رویای منه که توی هاوایی ازدواج کنم.
‫واقعا؟ ‫نمی‌دونستم.
‫از کجا باید می‌دونستم؟
‫پس اتفاقیه؟
‫خوشم میاد. ‫عاشقشم.
‫می‌دونستم خوشت میاد.
‫بازم بگیر بخواب.
‫هنوزم مریضی.
‫خیلی یه عروسی کوچیک تو هاوایی دوست دارم.
‫دیگه حرف نزن و بخواب.
‫تو هنوزم مریضی.
‫خیلی یه عروسی کوچیک تو هاوایی دوست دارم.
‫این چطور ممکنه؟
‫چطور ممکنه که خواهرش ‫تو هاوایی زندگی می‌کنه؟
‫فکر می‌کردم که با وونگ ‫یه عروسی کوچیک تو هاوایی می‌گیریم.
‫به گمونم آدم هیچوقت نمی‌فهمه.
‫زندگی معلوم نیست.
‫وقتی مریضه، عواطفش می‌تونه دو برابر همیشه باشه.
‫همچنین باعث میشه که همینقدر ‫خیال‌پردازی کنه.
‫[خوراکی‌های بابی]
‫رفتار خوب
‫و همچنین مهارت آشپزیش ‫باید ارثی باشه.
‫باید صورتم رو بشورم.
‫این چه چهره‌ایه؟
‫گوشیش رو جا گذاشته؟
‫[یو دایون "کارآموز"]
‫[تماس از دست رفته از طرف یو دایون "کارآموز"]
‫[یک دعوتنامه عروسی دریافت کردی]
‫[دعوتنامه عروسی]
‫[هشت ماه بعد]
‫ خانم‌ها و آقایون، ‫ داریم به به فرودگاه بین‌المللی اینچئون می‌رسیم.
‫ لطفا پشتی صندلی‌تون رو صاف کرده ‫ و میز رو در جای خود قرار بدین
‫ و وسایل الکترونیکی بزرگی...
‫ مثل چمدون یا لپ تاپ‌تون رو زیر صندلی جلوی خود ‫ یا روی فضای ذخیره بالا بذارین.
‫ متشکرم.
‫قربان، خسته نیستین؟ ‫بعد از رسیدنتون اصلا استراحتی گیرتون نیومده.
‫کل مسیر توی هواپیما رو خوابیدم، ‫پس خسته نیستم.
‫سو یون لباس‌تون رو میاره.
‫و اینا نامه‌هایی هست که وقتی در سفر کاری بودین ‫براتون اومده.
‫چرا اینقدر زیادن؟
‫[از طرف پارک یونگ‌سون]
‫یونگ‌سون داره ازدواج می‌کنه؟
‫[پارک یونگ‌سون و لی سوم‌ای]
‫چی؟ ‫سوک‌جو هم همینطور؟
‫پشت سرهم دارن ازدواج می‌کنن؟
‫همه اینا دعوتنامه عروسی‌ان.
‫[از طرف کیم یومی]
‫[برای کو وونگ]
‫وقتی خواستی عروسی کنی، دعوتم کن.
‫خب، مطمئن نیستم.
‫باهاش صحبت می‌کنم.
‫بچه‌ها. ‫بیاین دست همدیگه رو بگیریم.
‫اون روز بالاخره رسیده.
‫آماده‌این، درسته؟
‫همه احساسات به جا مونده رو کنار زدیم.
‫تصمیم گرفتیم که از یومی دل بکنیم.
‫حق با توئه. ‫یه دعوتنامه عروسیه.
‫لعنتی.
‫چرا دعوتنامه عروسی اینقدر خوشگله؟
‫احتمالا یومی انتخابش کرده.
‫نمی‌خوام نگاهش کنم.
‫نمی‌خوام نگاه کنم.
‫از دست اون داماد عوضی یو بابی.
‫لعنتی.
‫[سخنرانی مهمان ویژه برای شرکت‌های نوپا]
‫[مدیرعامل شرکت کو وونگ گیمز، کوو وونگ]
‫قربان، رسیدیم.
‫باشه.
‫درسته. ‫بیاین بعداً نگاهش کنیم.
‫این فقط سخنرانی رو خراب می‌کنه.
‫قربان، به جای شرکت ‫یه راست می‌رین خونه؟
‫میرم خونه و دوش می‌گیرم.
‫جلسه رو واسه بعد از ساعت چهار بذار.
‫بله، قربان.
‫لطفا به هانام‌دونگ برو.
‫بله، قربان.
‫این محله یومیه.
‫محله قدیمی ما هم هست.
‫زمانی که بی‌پول‌تر از همیشه بودیم ‫ولی از همیشه خوشحال‌تر بودیم.
‫یه لحظه. ‫لطفا ماشین رو نگه دار.
‫لطفا چمدونم رو ببر خونه‌ام.
‫من یه راست میرم شرکت.
‫کجا می‌رین، قربان؟
‫می‌خوام به جایی سر بزنم.
‫پس بهتره ماشین رو ببرین.
‫وقتی از سر کار میومد،
‫یومی اونجا منتظرش می‌موند.
‫وونگ.
‫بیا تو.
‫بذارینش اونجا.
‫مراقب باشین.
‫اون همون مبل خونه‌ یومی نیست؟
‫بذارینش اونجا.
‫درسته. ‫اون قفسه کتاب یومیه.
‫داره به خونه بابی نقل‌مکان می‌کنه؟
‫یا به خونه یه زوج تازه ازدواج کرده میره؟
‫خونه یه زوج تازه ازدواج کرده؟
‫گریه نکن، سلول عشق.
‫ما تصمیم گرفتیم لبخند بزنیم و ازش دل بکنیم. ‫بس کن.
‫خیلی‌خب.
‫حالا که اینجاییم، ‫بیاین قبل از رفتن با یومی احوال‌پرسی کنیم.
‫آره. بیاین بهش بگیم که مشتاقیم ‫تا اونو توی لباس عروس ببینیم.
‫یومی.
‫اون میزیه که وونگ براش خریده بود.
‫ما 1.5 میلیون وون پول نداشتیم،
‫بخاطر همین مجبور شدیم ‫واسه خرید این میز پول قرض کنیم.
‫جناب، حالا میز غذاخوری رو می‌بریم بیرون.
‫باشه.
‫ولی مستاجر کجاست؟
‫شما شوهرشون نیستین؟
‫نه، نیستم.
‫فکر کردم شما شوهرش هستین.
‫گفتن که باید تا جایی برن و بیان.
‫باشه.
‫بریم.
‫مراقب باشین.
‫داره اون میز غذاخوری رو هم ‫به خونه زوج تازه ازدواج کرده می‌بره؟
‫قراره با اون عوضی ‫سر اون میز غذا بخوره.
‫من میز رو بخاطر این براش نخریدم!
‫دوباره شروع کردیا.
‫اگه می‌خوای اینطوری کنی، بیا بریم.
‫اصلا یومی رو نمی‌بینیم. ‫بیاین بریم.
‫- یالا. ‫- اصلا بریم.
‫[قرارداد اجاره]
‫بله. واریز شده. ‫الان نگاه کردم.
‫ممنون.
‫- ممنون. ‫- توی راه مراقب باش.
‫چی؟
‫[املاک هونجونگ]
‫وونگ.
‫خودت بودی.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫همین طرفا یه سخنرانی داشتم ‫واسه همین یه سر اومدم.
‫آها.
‫بخاطر خونه‌ام اومدم اینجا.
‫مبارکه.
‫خبر داری؟
‫- معلومه که خبر دارم. ‫- پس شنیدی.
‫ممنون.
‫ولی مطمئن نیستم که فکر خوبی بوده یا نه.
‫وام بزرگی گرفتم.
‫وام گرفتی؟
‫معلومه.
‫آخه مگه لازم بود؟
‫پولم کافی نبود، پس چیکار می‌کردم؟
‫یعنی چی، یو بابی؟
‫داری یومی رو مجبور می‌کنی ‫واسه عروسی گرفتن وام بگیره؟
‫اون اصلا وجدان نداره.
‫اگه قرار بود این کارو کنن،
‫بهتر بود که یومی با وونگ ازدواج می‌کرد.
‫- درسته. ‫- بچه‌ها، لطفا بس کنین!
‫آخه خب...
‫ربطی به من نداره.
‫می‌تونم یواش یواش قسط‌ها رو بدم.
‫خب چرا تو داری قسط‌هاش رو میدی؟
‫باشه.
‫بگذریم، مبارکه.
‫اینش مهم نیست.
‫باشه. ‫بازم هیجان‌زده‌ام.
‫تا زمانی که تو خوشحال باشی ‫مشکلی نیست.
‫دعوتنامه عروسی رسید دستت؟ ‫برات فرستادم.
‫آره.
‫میای عروسی؟
‫معلومه.
‫خوشحالم.
‫چرا؟ ‫فکر کردی نمی‌تونم بیام؟
‫شاید. 50/50 بود.
‫خیلی خوب می‌شد که باهم یه لیوان قهوه بخوریم.
‫ولی من باید برگردم.
‫دارن وسایلم رو جابه‌جا می‌کنن.
‫بهتره بری. ‫منم به هرحال باید برم.
‫تاکسی داره میاد. ‫من میرم.
‫باش. ‫سر عروسی می‌بینمت.
‫باشه.
‫مشتاقم که
‫با لباس عروس ببینمت.
‫- چی؟ ‫- به نظرم...
‫خیلی خوشگل میشی.
‫خدافظ.
‫چی؟ من؟
‫چی؟
‫صبر کنین. ‫طرز خاتمه پیدا کردن اون گفتگو عجیب نبود؟
‫عجیب بود. ‫یه چیزیش درست نبود.
‫دعوتنامه عروسی. ‫دعوتنامه عروسی رو نگاه کن.
‫این چیه؟
‫عروس کیم یومی نیست؟
‫کانگ ایدا؟
‫دوست یومی، ایدا؟
‫ایدا تو فکر بود که برات دعوتنامه بفرسته یا نه.
‫یه بار موقع نوشیدنی خوردن ‫بهش گفته بودی که هروقت ازدواج کرد دعوتت کنه.
‫آقا، لطفا برگرد.
‫حتما. چی؟
‫لطفا برگرد.
‫الان؟
‫گفتم برگرد.
‫واسه همین من دارم از طرفش ‫برات دعوتنامه می‌فرستم.
‫اگه نیای ناراحت نمیشه.
‫از طرف یومی.
‫عجله کن.
‫- وونگ. ‫- این عروسی ایداست که.
‫- چی؟ ‫- دعوتنامه عروسی.
‫- دعوتنامه عروسی ایداست. ‫- آره.
‫راجع‌به چی داشتی حرف می‌زدی؟
‫مگه منظورت نبود که داری به عروسی ایدا میای؟
‫چرا داری نقل‌مکان می‌کنی؟
‫- نقل‌مکان؟ ‫- همه اثاثیه خونه‌ات رو تخلیه کردی.
‫دیدم که داشتن اثاثیه‌ات رو بار کامیون می‌کردن.
‫اون خونه رو خریدم.
‫با خودم گفتم مدام کرایه دادن ضرره،
‫واسه همین با اینکه یه خرده سخت بود
‫پول پیشم و یه وام گرفتم ‫تا خونه رو بخرم.
‫حالا که خریدمش، داشتم کاغذ دیواری ‫و کفش رو بازسازی می‌کردم.
‫داشتم اثاثیه‌ام رو تو یه انبار اجاره‌ای می‌ذاشتم.
‫مگه بخاطر خرید خونه جدید ‫بهم تبریک نمی‌گفتی؟
‫- نه. ‫- پس درمورد چی حرف می‌زدی؟
‫- فکر می‌کردم می‌دونی. ‫- خودت چی؟
‫من؟
‫عروسیت؟
‫قرار نیست ازدواج کنی؟ ‫گفته بودی که امساله.
‫اونو میگی؟
‫ازدواج نمی‌کنم.
‫پس کِی می‌خوای ازدواج کنی؟
‫ما از هم جدا شدیم.
‫به گمونم خبر نداشتی. ‫فکر کردم خبر داری.
‫خبر نداشتم.
‫یهویی رخ داد.
‫آها.
‫خبر نداشتم. ببخشید.
‫عیب نداره.
‫پس سر عروسی ایدا می‌بینمت.
‫باشه.
‫من دیگه میرم.
‫خدافظ.
‫آقا، حالا می‌تونی بری.
‫ولی چرا...
‫احتمالا وونگ می‌خواست بپرسه
‫که چرا از هم جدا شدیم.
‫[هشت ماه قبل]
‫- خدانگهدار، آقا. ‫- خدافظ!
‫- ♪ تولدت مبارک ♪ ‫- ♪ تولدت مبارک ♪
‫- اون شب... ‫- میشه بس کنین؟
‫در روز تولدم ‫اصلا توی حال خودم نبودم.
‫♪ تولدت مبارک، دایون عزیز ♪
‫وقتی زیادی گیج و سهل‌ انگار شده بودم،
‫فقط یه بار بهش زنگ زدم.
‫[رهبر تیم یو بابی]
‫[یو دایون "کارآموز"]
‫[تماس از دست رفته از طرف یو دایون "کارآموز"]
‫خوشحالم که جواب نداد.
‫[رهبر تیم یو بابی]
‫خوشحالم.
‫نمی‌دونستم که این عشقه یا نه.
‫اینکه نمی‌تونستم
‫احساسات خودم رو کنترل کنم.
‫یعنی تئوکبوکی رو می‌خوره؟
‫یومی. خوابیدی؟
‫[تماس از دست رفته از طرف یو دایون "کارآموز"]
‫[یو دایون "کارآموز"]
‫[حذف کردن مخاطب؟]
‫[حذف کردن]
‫[مخاطب حذف شد]
‫حالت چطوره؟
‫خوبم. ‫فکر کنم دیگه بهتر شدم.
‫پس بیا صبحونه بخوریم.
‫باشه.
‫جواب دادی؟
‫چی؟
‫بابات. ‫بهش پیام دادی؟
‫تا بخاطر تئوکبوکی ازش تشکر کنی.
‫آها. هنوز نه.
‫من انجامش میدم.
‫بعداً بهش زنگ می‌زنم.
‫مجبور نیستی. ‫خودم بعداً بهش زنگ می‌زنم.
‫ولی بازم،
‫اگه من زنگ بزنم ‫بیشتر خوشش نمیاد؟
‫معلومه که خوشش میاد.
‫برو داخل.
‫دلیل جدایی‌مون...
‫[یو دایون "کارآموز"]
‫بخاطر این نیست که یو دایون نصف شب ‫به بابی زنگ زد.
‫بخاطر اینم نبود که بابی هنوزم ‫شماره یو دایون رو ذخیره داشت.
‫دلیلی جدایی‌مون اینه که
‫بعد از دیدن اون می‌تونستم خونسرد باشم.
‫[تماس از دست رفته از طرف یو دایون "کارآموز"]
‫آخه یکی که عاشقه چطور می‌تونه ‫اینقدر خونسرد باشه؟
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[فصل دوم سلول‌های یومی]
‫ببخشید.
‫- مبارکه. ‫- مبارکه.
‫قبل از اینکه بیای اینجا ‫داستان رو ارسال کردی؟
‫چیکار کنیم؟
‫سلول عشق!
‫این کاملا جواب میده.
‫و اونجا می‌بینتش که انگار سرنوشت هدایتشون کرده.
‫مثل یه معجزه.
‫یومی.