‫[لپ‌تاپ]
‫«کامنت اول مال منه!»
‫«بردم!»
‫«دیگه به اندازه قبل قشنگ نیست.»
‫«کیم یومی رو ول کردن؟»
‫«داستان عین پیاده‌روی مراسم خاکسپاری کش میاد.»
‫«چرا فصل دوم براش نوشتی؟»
‫«اگه ایده‌ای نداری بیخیال شو.»
‫«دیگه نمی‌تونم بخونم. می‌ذارمش کنار.»
‫این چیه؟
‫«کامنت اول مال منه.»
‫کیم یومی رو ول کردن؟
‫چرا فصل دوم براش نوشتی؟
‫اون کامنت‌هایی که بیشتر از همه لایک خوردن
‫همه منفی هستن.
‫چون داستانت خیلی معروفه.
‫هر وقت داستان‌ها معروف میشن ‫نظرات منفی می‌گیرن.
‫حتی اگه اینطور باشه،
‫تازگی‌ها مردم خیلی کامنت منفی می‌ذارن.
‫مردم می‌دونن داستان داره تموم میشه.
‫می‌ترسن پایان خوشی نداشته باشه.
‫اینقدر نگران نباش.
‫مطمئنم پایان فوق‌العاده‌ای خواهد داشت.
‫پایان فوق‌العاده؟
‫همه بچه‌ها منتظر خوندن قسمت آخرشن.
‫شما که هیچی نمیگی،
‫همه خیلی کنجکاو شدن.
‫کنجکاو شدن بفهمن داستان چطوری ‫تموم میشه؟
‫خودمم دلم می‌خواد بدونم.
‫نمیشه اینا بگن داستان چطوری باید ‫تموم بشه؟
‫سلول سرآشپز این رو فرستاد که تشویقت کنه.
‫چی؟
‫خداحافظ.
‫یه پایان فوق‌العاده.
‫وقتی در صدر جدول اولویت‌ها هستی،
‫همه ازت حمایت می‌کنن، ‫ولی به همین سادگی نیست.
‫چیکار کنیم؟
‫باید بهترین پایان ممکن رو بنویسیم.
‫چیکار کنیم؟
‫اگه شکست بخوریم چی؟
‫اگه همه از پایانش متنفر بشن چی؟
‫بس کن!
‫همه مشتاق یه پایان فوق‌العاده‌ن.
‫اگه پایانش خوب نباشه یومی بدبخت میشه؟
‫تو رو خدا ساکت شو!
‫اگه اول جدول اولویت باشی سلول اضطراب ‫همیشه نزدیکته.
‫اگه شکست بخوریم، کارمون تمومه.
‫با پاداش امضای قرارداد خونه خریدیم.
‫یه وثیقه گنده گذاشتیم!
‫اگه شکست بخوریم پول وثیقه رو از کجا بیاریم؟
‫چیکار کنیم؟
‫تمومش کن!
‫اینقدر استرس دارم نمی‌تونم بنویسم!
‫[یومی! بهترین پایان ممکن]
‫قبل اومدن به عروسی داستان رو تحویل ‫میدی دیگه؟
‫حتماً.
‫موفق باشی! تو عروسی می‌بینمت.
‫ممنون.
‫یومی خیلی واسه فرجه‌ی داستان ‫استرس داشت.
‫ولی مشکل اصلی شب قبل از عروسی ‫ایدا پیش اومد.
‫سلول منطقی! یه مشکل فوری پیش اومده!
‫- چی شده؟ ‫- لپ‌تاپم گم شده!
‫درست دنبالش بگرد. مطمئنم همینجاهاست.
‫نیستش!
‫کنار شارژر رو گشتی؟
‫نبود.
‫روی میز چی؟
‫زیر تخت؟
‫نیست.
‫شاید امروز اون یکی کیفت رو برده بودی.
‫نه.
‫شاید گذاشتی بین وسایل بازیافتی؟
‫نه!
‫نیستش.
‫چقدر از داستان تو لپ‌تاپ بود؟
‫شش قسمت، از جمله قسمت فردا.
‫یعنی شصت صفحه.
‫در اون حد؟ پشتیبانی گرفتی؟
‫حتماً یه جا گذاشتیمش.
‫امروز چندجا رفتیم؟
‫مردم می‌دونن داستان داره تموم میشه.
‫می‌ترسن پایان خوشی نداشته باشه.
‫[انتشاراتی جولی]
‫تا اونموقع پیشمون بود.
‫سلام، یومی.
‫لپ‌تاپت؟
‫امروز صبح با هم داشتیم بهش نگاه می‌کردیم.
‫درباره نظرات مردم صحبت کردیم.
‫اون لپ‌تاپ من بود.
‫شما اصلاً لپ‌تاپت رو درنیاوردی.
‫گمش کردی؟
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫خب...
‫باید پیداش کنم. پیداش می‌کنم.
‫از فایل‌هات پشتیبانی گرفتی دیگه؟
‫اگه فایل‌ها سالم باشن...
‫آره، البته.
‫باشه.
‫فکر کنم جدی جدی گم شده.
‫ناامید نشو.
‫فردا صبح یه جدیدش رو می‌خریم
‫و کل داستان رو بازنویسی می‌کنیم.
‫بازنویسی کنم؟
‫شصت صفحه داستانه!
‫حتماً بیشتر داستان تو ذهنته دیگه.
‫صبح روز عروسی رسید،
‫و یومی هنوز لپ‌تاپش رو پیدا نکرده بود.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫همه بر و بچه‌های انتشاراتی میان. ‫چیکار کنیم؟
‫چی بهشون بگیم؟
‫امروز نمی‌تونیم چیزی بارگذاری کنیم.
‫واسه هفته بعد هم داستانی نداریم.
‫حتی وقتی داستان سر وقت پست میشه ‫مردم کلی نظر منفی می‌ذارن.
‫حالا که داستان نداریم چی میشه؟
‫من دیگه نمی‌خوام سلول اصلی باشم.
‫خداحافظ.
‫دیگه دنبالم نگردید.
‫بدرود!
‫سلول نویسنده!
‫سلول نویسنده از عنوان سلول اصلی گذشت ‫و فرار کرد.
‫ممنون که تشریف آوردین.
‫ممنون.
‫یومی، اومدی!
‫مبارک باشه.
‫ممنون.
‫ایدا کو؟
‫تو اتاق انتظار عروسی.
‫قبل اومدن داستان رو فرستادی؟
‫- بله. ‫- بعد مراسم می‌خونمش.
‫منتظر قسمت آخرش هستم.
‫ممنون.
‫سلام.
‫- تبریک میگم. ‫- ممنون.
‫سلام.
‫ممنون.
‫[مهمانان داماد]
‫[کیم یومی]
‫بفرمایید.
‫یومی!
‫سلام، بونهی.
‫پارسال دوست امسال آشنا.
‫همین رو بگو.
‫مشتاق دیدار.
‫شنیدم تو این دو نفر رو به هم رسوندی.
‫داماد ویراستارت نیست؟
‫من به هم نرسوندمشون.
‫لازانیا و پاستا خامه‌ای آماده شدن.
‫باز آدم مزخرفی بود؟
‫از همه بدتر بود.
‫شبیه مسابقه‌ی بدترین آدم دنیا بود.
‫اینقدر عصبانی شدم...
‫یومی.
‫سلام، آقای آن.
‫داشتم می‌رفتم دفتر شما رو دیدم.
‫با دوستم قرار داشتم.
‫داشتیم می‌رفتیم دیگه.
‫ایدا، ایشون سردبیره.
‫همونی که درباره‌ش صحبت کرده بودم.
‫ایدا همکارم از محل کار قبلیمه.
‫من کانگ ایدا هستم.
‫خوشبختم. آن ده‌یونگ هستم.
‫شما حرف نداری.
‫بله؟
‫شما بودی داستان یومی رو انتخاب کردی دیگه.
‫منم گفتم ویراستارت صد در صد خیلی ‫خوش سلیقه‌ست.
‫معلومه بلدین نویسنده‌های خوب رو ‫تشخیص بدین.
‫- نوشته یومی... ‫- بهترینه.
‫بهترین داستان دنیاست!
‫این موجود ناز کیه؟
‫گفت اسمش کانگ ایداست.
‫حتماً اسمش رو به خاطر می‌سپرم.
‫اسمش کانگ ایداست.
‫کانگ ایدای ناز.
‫اسمش به گوشم مثل موسیقیه.
‫سلام.
‫آن ده‌یونگ هستم. چند روز پیش همدیگه ‫رو دیدیم. من رو یادتونه؟
‫هی، اون آقائه‌ست.
‫البته. حال شما؟
‫امروز همین نزدیکی جلسه دارم.
‫می‌خواید با من نهار بخورید؟
‫[سردبیر آن ده‌یونگ]
‫عالی میشه.
‫چشه؟
‫چقدر اموجی می‌فرسته.
‫چه بامزه.
‫من فقط به همدیگه معرفیشون کردم.
‫خودمم بعدش فهمیدم با هم ‫قرار می‌ذارن.
‫شنیدم روبی و دوستش رو هم تو آشنا کردی.
‫قضیه روبی هم همون بود. ‫فقط به همدیگه معرفیشون کردم.
‫خودشون قرار گذاشتن.
‫اگه خواستم ازدواج کنم باهات رفت و آمد می‌کنم.
‫یادم رفت هدیه عروسی رو بدم.
‫یه لحظه.
‫من از طرف کل بر و بچه‌های بازاریابی اومدم.
‫[یو بابی]
‫بابی نتونست بیاد، گفت من هدیه‌ش رو بیارم.
‫که اینطور.
‫می‌دونستی داره میره خارج کار کنه؟
‫خارج؟
‫فرستادنش شعبه‌ی سنگاپور.
‫امروز میره.
‫واسه همین نتونست بیاد.
‫چی شد؟ چه عجیب.
‫سلول نویسنده فرار کرده و سلول عشق هم نیست.
‫کدوم دهکده سلولی یه سلول اصلی نداره؟
‫- سلول منطقی. ‫- بله؟
‫به نظرت حال یومی خوبه؟
‫عروسی رو کنسل کرد.
‫داره از فرجه جا می‌مونه.
‫بس کن.
‫امروز عروسی ایداست.
‫بیا روزش رو خراب نکنیم.
‫ناراحتم.
‫مردم چقدر راحت ازدواج می‌کنن.
‫بازم چمدون دارین؟
‫همینا بودن.
‫تازه راه افتادم.
‫رسیدم فرودگاه زنگ میزنم.
‫خداحافظ.
‫الو.
‫سلام، از کافه چهارراه باکسوک‌دونگ تماس می‌گیرم.
‫بله.
‫صبح بخیر.
‫با شماره‌ای که روی این کوپن بود تماس گرفتم.
‫که اینطور. چیزی شده؟
‫خدمت شما.
‫ایشون نویسنده‌ست.
‫حتماً در به در دنبالشه.
‫بله. مطمئنم داره دنبالش می‌گرده.
‫خدا رو شکر تونستم با شما تماس بگیرم.
‫ممنون.
‫حتماً الان عروسیه.
‫برم فرودگاه؟
‫بله.
‫نه، وایسید.
‫اول باید برم جایی.
‫درخواست اولم
‫اینه که نسبت به هم بخشنده باشید.
‫وقتی مجذوب جذابیت‌های همدیگه شدین،
‫مطمئن میشید
‫که قدرت طرف مقابلتون شما رو ‫خوشحال می‌کنه...
‫به نظرت استیک میدن؟
‫گالبی‌تانگ چی؟
‫هوس استیک کردی؟
‫عزیزم، ببین.
‫به نظرت اون دختری که لباسش صورتیه خوشگله؟
‫فامیل عروسه.
‫روبی خیلی خوشگل‌تره.
‫خب معلومه.
‫می‌بینی چقدر دیوونه‌م.
‫بعد...
‫زن و شوهر باید...
‫آقا داره حرفای قشنگی میزنه. گوش بدید.
‫شوهر باید عاشق زنش باشه،
‫و زن باید عاشق شوهرش باشه.
‫پایه و اساس یه خانواده همینه.
‫دوستان، گوش بدید.
‫سلول نویسنده فرار کرد.
‫تو بد مخمصه‌ای افتادیم.
‫جایی واسه فرار نداریم.
‫یومی از فرجه امروز جا مونده.
‫و سه هفته از نوشته‌هاش رو از دست داد.
‫نمی‌دونه چطوری باید داستانش رو تموم کنه.
‫- چه وحشتناک. ‫- چیکار کنیم؟
‫تنها چیزی که مونده فرجه‌های از دست رفته ‫و نظرات منفی مردمه.
‫و قسط وام.
‫پس استراتژی امروز...
‫حقه‌ی ناپدید شدنه!
‫- به این میگی استراتژی؟ ‫- ناپدید شدن؟
‫عروسی که تموم شد یومی میره،
‫گوشیش رو خاموش می‌کنه و میره ‫خونه مامانش.
‫و آسه میره آسه میاد.
‫چی؟
‫تا کِی؟
‫تا وقتی سلول نویسنده برگرده و یه ‫نقشه بکشیم.
‫فقط اینجوری میشه نویسنده کیم یومی ‫رو نجات داد.
‫- یعنی جواب میده؟ ‫- نقشه اینه؟
‫چیزی که عشق رو کامل می‌کنه
‫اشتیاق نیست، بلکه...
‫وایسا، بابیه.
‫بابیه.
‫خوشحالی یعنی...
‫سلام، یومی. امیدوارم خوب باشی.
‫احتمالاً الان عروسی هستی.
‫از کافه زنگ زدن و گفتن لپ‌تاپت رو اونجا جا گذاشتی.
‫می‌خواستم واسه‌ت بیارمش عروسی،
‫ولی فکر نکنم به خاطر ترافیک بتونم برسم.
‫پروازتون ساعت چنده؟
‫امروز میرم سنگاپور.
‫متاسفم، یومی.
‫گذاشتمش تو یه کمد توی فرودگاه.
‫می‌خواستم کمکت کنم ولی بدتر بهت زحمت دادم.
‫همیشه طرفدار نویسندگیت هستم، یومی.
‫چون از هم جدا شدیم این حسم عوض نمیشه.
‫امیدوارم به نوشتن داستان‌های قشنگ ادامه بدی.
‫مراقب خودت باش.
‫یومی!
‫سلام، وونگ.
‫جلسه‌م دیر تموم شد. مراسم تموم شد؟
‫آره، ولی دارن غذا میدن. برو تو.
‫کجا؟
‫- باید برم یه چیزی پیدا کنم. ‫- چی؟
‫لپ‌تاپم گم شده.
‫امروز فرجه داستانمه. بعداً می‌بینمت.
‫یومی!
‫ماشین من رو می‌بردی.
‫کمد شماره چهارده.
‫فکر کنم خودت می‌دونی رمزش چنده.
‫[می‌خواهید وسیله خود را پس بگیرید؟]
‫[لطفاً رمز چهار رقمی را وارد کنید]
‫[ممنون] ‫[لطفاً بعد از اتمام کار در کمد را ببندید]
‫دیگه دیر شده.
‫احتمالاً الان سوار هواپیما شده.
‫بیا پیام بدیم که پروازش نشست بخونه.
‫[بابی]
‫لپ‌تاپم رو برداشتم.
‫ممنون که با وجود برنامه‌ی شلوغت ‫اینقدر باملاحظه بودی.
‫بابی.
‫من...
‫یه مدتی هست...
‫که دارم فکرهام رو می‌کنم.
‫فکر کنم می‌دونم می‌خوای چی بگی.
‫گمونم یه مدت میشه می‌دونم.
‫متاسفم.
‫احتمالاً وقتی این پیام رو دیدی رسیده ‫باشی سنگاپور.
‫امیدوارم اونجا بهت خوش بگذره.
‫منم تشویقت می‌کنم.
‫این چیه؟
‫یومی.
‫سلام.
‫فکر کردم سوار هواپیما شدی.
‫چون سنگاپور توفان شده پرواز عقب افتاد.
‫فکر کنم قسمت بود ببینمت.
‫جدی؟
‫خوب شد.
‫خوشحالم می‌تونم حضوری ازت خداحافظی کنم.
‫نجاتم دادی. کل نوشته‌هام این داخل بودن.
‫ممنون.
‫رمانت کِی تموم میشه؟
‫شاید آخر سال. به امید خدا طرف‌های کریسمس.
‫که اینطور.
‫امیدوارم خوب تمومش کنی.
‫نمی‌دونم چطوری قراره تمومش کنم.
‫مطمئنم یه پایان خوب براش می‌نویسی.
‫با کسی قرار می‌ذاری؟
‫چی؟
‫با کسی آشنا شدی؟
‫نه. وقت ندارم.
‫جدی؟
‫چی شد؟
‫چرا لبخند میزنه؟ چی می‌خواد بگه؟
‫لپم گل انداخت!
‫باز شروع کردید که.
‫این که بار اول نیست. تمومش کنید.
‫اون کلاً با همه مهربونه!
‫می‌دونیم.
‫تو چی؟
‫من؟
‫با کسی قرار می‌ذاری؟
‫یکی هست که یه مدته دارم می‌بینمش.
‫- چی گفت؟ ‫- گفتم که.
‫به خودت بیا.
‫می‌دونم.
‫اصلاً تحت تاثیرش قرار نگرفتم.
‫که اینطور. امیدوارم خوب پیش بره.
‫آقای یو.
‫باید بریم.
‫جدی؟
‫من دیگه میرم.
‫سفر بی‌خطر.
‫مراقب خودت باش.
‫عشقت بود؟
‫نه.
‫که اینطور.
‫آخه انگار...
‫نامزد سابقم بود.
‫الان چی؟
‫یه مدت میشه جدا شدیم.
‫پس چرا اومد فرودگاه؟
‫اتفاقی شد.
‫انگار
‫اومده بود بدرقه‌م کنه.
‫بله.
‫شما چرا نمیری سر قرار از پیش تعیین شده؟
‫سعی کردم با یکی آشنات کنم، ولی همه رو رد کردی.
‫نمی‌خوام.
‫چرا؟
‫چرا لبخند میزنی؟
‫چرا نمیری؟
‫خب...
‫خودمم نمی‌دونم.
‫[بازگشت]
‫سلول عشق پارسال شب قبل از کریسمس ‫غیبش زد.
‫لعنت به عشق!
‫عشق احمقانه!
‫ازش خسته شدم!
‫واقعاً خشمگین شده بود.
‫سلول عشق.
‫بذار سلول نویسنده بشه سلول اصلی.
‫سلول عشق موقعیت سلول اصلی بودن رو ‫از دست داد
‫و تبعید شد به یه قلمرو دیگه.
‫حتی وقتی دوباره وونگ رو دید،
‫یا وقتی دوباره بابی رو دید،
‫سلول عشق برنگشت.
‫یومی.
‫میای...
‫ازدواج کنیم؟
‫بیا ازدواج کنیم.
‫حتی وقتی بابی خواستگاری کرد.
‫من...
‫یه مدتی هست که دارم فکرهام رو می‌کنم.
‫فکر کنم می‌دونم می‌خوای چی بگی.
‫حتی وقتی داشتن جدا می‌شدن،
‫سلول عشق دیگه برنگشت.
‫- رفتار من با اون، بهتر از رفتار اون با منه. ‫- چرا؟
‫حس می‌کنم...
‫گاهی اوقات، قلبش بال‌بال میزنه.
‫اینجوری؟
‫خانم کیم.
‫عزیزم!
‫یون‌این؟
‫دوستم می‌خواست سلام بده.
‫یون‌این، ایشون خانم کیم یومیه.
‫- سلام. ‫- خوشبختم.
‫من طرفدار الهه عشق من هستم.
‫ممنون.
‫سلول عشق اومد!
‫سلول عشقه!
‫برگشته!
‫گاهی اوقات انگار عشقه...
‫من؟
‫من سلول عشق نیستم، سلول کنجکاویم.
‫...ولی بیشتر اوقات، عشق نبود.
‫چه ضد حال.
‫سلول کنجکاویه.
‫چی شده؟
‫- گول خوردین. ‫- اعصابم خرد شد.
‫[عاشقانه]
‫ببخشید.
‫اینم از کتابی که دنبالش بودین.
‫- ممنون. ‫- چقدر جذابه.
‫ایندفعه دیگه واقعیه.
‫سلول عشق واقعاً برگشت!
‫مردهای خوش‌قیافه بی‌نظیرن.
‫سلول عشق کو؟
‫باز اشتباه کردین.
‫سلول احساساتی بود.
‫رو اعصاب.
‫ببخشید.
‫فکر کنم این از دست شما افتاد.
‫ممنون.
‫تو قلبم حسش کردم. ایندفعه دیگه جدی بود.
‫صد در صد سلول عشقه.
‫سلام، رفقا.
‫پسر زیبایی نیست؟
‫اول، نسبت به احساساتش گیج شده بود.
‫ولی الان دیگه خودش رو شناخته.
‫یومی.
‫به دوست زی زل زده بودی.
‫داری عاشق میشی؟
‫نه بابا. بس کن.
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم.
‫باشه.
‫سلول عشق این کریسمس برمی‌گرده؟
‫نه.
‫این کریسمس،
‫اونا بودن که برگشتن.
‫[چاق]
‫سلول‌های چاقی عزیزم،
‫بالاخره رسیدیم به یه سرزمین جدید.
‫اینجا رو تبدیل به خونه خودمون می‌کنیم.
‫رهبر.
‫کجا سر و سامون بگیریم؟
‫بریم به بالا تنه‌ش!
‫بالا تنه‌ش!
‫نه، بریم به کمر.
‫[کمر]
‫- کمر؟ ‫- کمر خیلی بی‌خطرتره.
‫وقتی اونجا سر و سامون بگیریم،
‫به احتمال زیاد موندگار میشیم.
‫و خیلی از خواهرها و برادرهامون همین ‫الانش هم اونجان.
‫- بریم! ‫- خونه جدیدمون!
‫بریم به سمت کمرش!
‫به سوی کمرش!
‫به پیش!
‫هی، اشتباه داری میری.
‫چرا نمی‌تونم بنویسم؟
‫یومی الان درگیر «سندرم فرجه‌ست.»
‫فقط پنج صفحه دیگه لازم دارم.
‫فقط پنج صفحه دیگه.
‫چرا نمی‌تونم پنج صفحه بنویسم؟
‫اینجا چرا اینقدر کثیفه؟
‫سلول منطقی، نظرت چیه زمین رو تمیز کنیم؟
‫دیوونه شدی؟ تو که هیچوقت نظافت نمی‌کنی. ‫الان یه دفعه یادت افتاده؟
‫هی، سلول منطقی. یه دفعه دلم خواست بدونم
‫سلبریتی‌های هالیوودی کجا رو بهترین ‫جا واسه تعطیلات می‌دونن.
‫بیا تو اینترنت دنبالش بگردیم.
‫سلول کنجکاوی، تمومش کن!
‫وقتی «سندرم فرجه» از راه می‌رسه...
‫عالی به نظر میاد.
‫هر چیزی جز نویسندگی جالب به نظر میاد.
‫کجا هست؟
‫چقدر مو.
‫چقدر کیف میده.
‫روکش تخت رو بشورم؟
‫بس کن!
‫دارم روانی میشم.
‫چرا نوشتن پنج صفحه آخرش اینقدر سخته؟
‫خوابم گرفت.
‫الو.
‫کِی کارت تموم میشه؟
‫نمی‌دونم. پایانی رو براش نمی‌بینم.
‫فکر کنم از فرجه جا بمونم.
‫منظورت چیه؟
‫همه تو مهمونی منتظرتیم.
‫مهمونی؟
‫مهمونی به مناسبت تموم شدن کتابته.
‫الان که روزه.
‫الان شروع می‌کنیم و شب تمومش می‌کنیم.
‫زود باش بیا.
‫یومی، اینجا نوشیدنی‌های خوبی دارن.
‫ایدا هم میاد.
‫داره از ماه‌عسل برمی‌گرده.
‫شب قبل از کریسمسه.
‫می‌خوای تو خونه پای لپ‌تاپ بگذرونیش؟
‫می‌خوای اینجوری زندگی کنی؟
‫نه.
‫زود باش تمومش کن.
‫مهمونی؟
‫خوبه.
‫چی؟
‫فکر کنم یه ایده به ذهنم رسید.
‫داستان می‌تونه تو یه مهمونی تموم بشه.
‫صدات نمیاد.
‫خودشه!
‫اولین بار تو مهمونی همدیگه رو می‌بینن.
‫مهمونی شب سال نو.
‫ولی چون آهنگ گذاشتن اسم همدیگه رو نشنیدن.
‫چی گفتی؟
‫باید برم.
‫عالی میشه.
‫شب قبل از کریسمس بود.
‫یون‌جه تو مهمونی تعطیلات اداره شرکت می‌کنه.
‫و انگار کار سرنوشت بوده چون واسه بار اول ‫اونجا همدیگه رو می‌بینن.
‫ولی صدای آهنگ خیلی بلنده.
‫پسره اسمش رو میگه، ولی دختره نمی‌شنوه.
‫ولی پسره اسمش رو یادش می‌مونه...
‫عین یه معجزه.
‫وقتی دوباره دستش راه افتاد،
‫واقعاً هیجان‌زده شد.
‫نوبت اندورفین بود.
‫ما اومدیم!
‫همه فریاد بکشن.
‫ما کی هستیم؟
‫- اندورفین! ‫- اندورفین!
‫[یادم اومد. اسمت یون‌جه بود.]
‫[یون‌جه حس کرد ضربان قلبش شدت گرفت.]
‫[پایان.]
‫پایان.
‫[ارسال]
‫[ایمیل فرستاده شد]
‫[فرستادمش]
‫تموم شد!
‫یک سالی میشد که نویسنده شده بود.
‫تو این مدت، یومی دوتا کتاب
‫یعنی الهه عشق من و جلد دومش رو تموم کرد.
‫چه سرده.
‫یومی.
‫خیلی زحمت کشیدی.
‫خسته نباشی، یومی.
‫- خسته نباشی، یومی. ‫- خسته نباشی، یومی!
‫دهکده سلول هم مشغول جشن گرفتن آخر سال بود.
‫بعد از کنسرت اندورفین، مراسم جوایز ‫آخر سال برگزار میشد.
‫شب زیباییه.
‫حالا برندگان امسال رو اعلام می‌کنیم.
‫بعد از مرور کردن تمام سال،
‫برنده جایزه بهترین سلول که توسط سلول‌های یومی ‫رای‌گیری شد...
‫هیچکس جز من لیاقتش رو نداره.
‫زشته بخوام خودم رو سورپرایز جلوه بدم.
‫...جایزه بهترین سلول.
‫جایزه
‫میرسه به...
‫موندم کی برنده میشه.
‫بعد از پیام بازرگانی برمی‌گردیم.
‫- چی؟ ‫- بیخیال.
‫الهه عشق من ۲ منتشر شد.
‫[جوایز یومی] ‫[جایزه بهترین سلول]
‫[سلول احساساتی، سلول نویسنده، سلول صاف و براق]
‫جایزه میرسه به...
‫سلول‌های بابی!
‫- چی؟ ‫- کی؟
‫چه خبره؟
‫نفهمیدم چی شد.
‫چون سلول‌های بابی خارج زندگی می‌کنن
‫نتونستن امروز اینجا باشن.
‫- پس من از طرفشون جایزه رو دریافت می‌کنم. ‫- هی!
‫من بودم یومی رو نویسنده کردم.
‫به لطف من هر دو کتابش موفق شدن.
‫اون جایزه مال منه!
‫چقدر کلاهبردارید!
‫ولم کنید!
‫آروم باش، سلول نویسنده.
‫درسته تو کتاب‌ها رو نوشتی،
‫ولی بابی بود که نجاتت داد.
‫چی؟ بابی؟
‫می‌تونی داستانش رو بنویسی؟
‫به نظرم موفق میشی.
‫بابی اولین نفری بود که متوجه استعدادش شد.
‫همیشه حمایتش می‌کرد.
‫و آخر هم بابی لپ‌تاپ گم‌شده‌ش ‫رو پیدا کرد.
‫اگه بابی بهت ایمان نداشت،
‫اینجا دفن بودی.
‫قبول داری؟
‫آره.
‫به لطف تو تونستم کتابم رو تموم کنم.
‫ممنونم. کریسمس مبارک.
‫[لپ‌تاپ] ‫[به کیم یومی، از طرف کو وونگ]
‫آها...
‫بعد از اتمام داستان باید یه کاری انجام می‌داد.
‫این چیه؟
‫[لپ‌تاپ] ‫[به کیم یومی، از طرف کو وونگ]
‫الو، وونگ.
‫تو برام لپ‌تاپ فرستادی؟
‫رسید؟
‫گفتی لپ‌تاپت رو گم کردی. ‫گفتم به این یکی نیازت میشه.
‫- می‌دونم زیاد از خریدش سر درنمیاری. ‫- خب...
‫ممنون، ولی لپ‌تاپم رو پیدا کردم.
‫جدی؟ عالیه.
‫اینم برات می‌فرستم.
‫نمی‌خواد بابا.
‫آخرین مدله.
‫خب چرا باید واسه من لپ‌تاپ آخرین مدل بخری؟
‫فکر کن یه هدیه از طرفدارته.
‫باهاش داستان‌های قشنگ بنویس.
‫درست نیست.
‫برات می‌فرستمش.
‫اگه بفرستی، منم پست میدم.
‫- چی؟ ‫- اگه پس بدیش،
‫هزار بار برات می‌فرستمش.
‫چرا اینقدر خیره‌سری؟
‫پشت خطی دارم. ‫بعداً صحبت می‌کنیم.
‫الو؟
‫واسه همین تصمیم گرفت حضوری ‫لپ‌تاپ رو براش ببره.
‫خانم کیم.
‫شمایی، خانم کیم؟
‫لوئی!
‫مشتاق دیدار.
‫اینجا چیکار می‌کنید؟
‫از این طرف.
‫می‌تونم تو سالن منتظر بمونم.
‫این حرفا چیه.
‫اگه اونجا بذارمتون،
‫کو وونگ عوضی...
‫یعنی آقای کو من رو می‌کشه.
‫جلسه‌ش داره تموم میشه. ‫یه لحظه صبر کنید.
‫باشه.
‫راحت باشید.
‫میشه امضا بدید؟
‫امضا؟
‫راستش نامزدم
‫طرفدار الهه عشق منه.
‫حتماً.
‫الان یه کاغذ میارم.
‫بفرمایید.
‫چه دفتر خفنی.
‫وونگ واقعاً موفق شده.
‫[کو وونگ]
‫[مرد رعد و برقی، اولا اولا،] ‫[الهه عشق من، وقت هاپ‌هاپ]
‫وایسا ببینم، من قبلاً هم این اسامی رو دیده بودم.
‫«مرد رعد و برقی، اولا اولا،
‫الهه عشق من، وقت هاپ‌هاپ؟»
‫«عالیه. بهترین داستان دنیاست!»
‫«منتظرم دوشنبه بشه.»
‫«این نویسنده یه نابغه‌ست.»
‫«خواننده‌ها مثل موم تو دستشن. عالیه.»
‫«کیم یومی بهترینه.»
‫«انتشاراتی جولی باید پول خوبی به این نویسنده بده.»
‫«الهه عشق من بهترینه.»
‫«نویسنده کیم یومی بی‌نظیره.»
‫اینا اسامی هستن که هر روز صبح واسه رمانمون ‫نظر می‌نویسن.
‫یعنی کار وونگ بوده؟
‫یه سال بی‌وقفه؟
‫باورم نمیشه.
‫اون نظرات خیلی برام ارزشمند بودن.
‫کلاً همچین آدمیه.
‫کو وونگ!
‫[جوایز یومی]
‫یه پیشنهاد فوری دارم.
‫برای جایزه بهترین سلول امسال،
‫سلول‌های وونگ هم دومین برنده باشن!
‫سلام.
‫ممنون.
‫نوش جان.
‫یومی!
‫آقای کو!
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫چیزیت شد؟
‫خوبم. برو.
‫خدمت شما.
‫ممنون.
‫- مطمئنی خوبی؟ ‫- خوبِ خوبم.
‫با اینکه مدیرعاملی، ذره‌ای هم عوض نشدی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ خیلی شوکه شدم.
‫اومدم لپ‌تاپ رو پس بدم.
‫گفتم نمی‌خوامش.
‫منم پول خوبی درمیارم.
‫و نباید ازت بگیرمش.
‫همین الانش هم خیلی برام زحمت کشیدی.
‫چیکار کردم مگه؟
‫یه رازه. ولی واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫کارم نیم ساعت دیگه تموم میشه. ‫بیا با هم شام بخوریم.
‫- باید برم. ‫- کجا؟
‫بعد از اینجا قراره برم مهمونی شب سال نو.
‫- من دیگه میرم. ‫- میشه منم باهات بیام؟
‫مهمونی انتشاراتیه.
‫من کنترل زی رو می‌شناسم.
‫بیا بعداً با هم شام بخوریم.
‫مهمون من.
‫- چرا؟ ‫- چون ممنونتم.
‫- کریسمس مبارک، وونگ. ‫- کریسمس مبارک.
‫چه خبر خوبی.
‫کریسمس اینجا گرمه. کریسمس مبارک.
‫جدایی بخشی از به پایان رسیدن عشقه،
‫اما پایان دوستی نیست.
‫تازه دارم این رو می‌فهمم.
‫[شب سال نو]
‫- مبارک باشه! ‫- مبارک باشه!
‫مبارک باشه!
‫عالیه!
‫یومی!
‫واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم!
‫- مبارک باشه! ‫- تبریک میگم یومی!
‫خب، لیوانتون رو پر کنین.
‫امسال خیلی زحمت کشیدین.
‫با تشکر ویژه از یومی.
‫بیاید به افتخار یومی بنوشیم!
‫به افتخار یومی!
‫با اینکه سلول عشقم مُرده.
‫بهرحال کریسمس مبارک!
‫خوب استراحت کن.
‫- شب بخیر. ‫- کریسمس مبارک یومی!
‫- کریسمس مبارک! ‫- کریسمس مبارک!
‫چقدر قشنگ.
‫چون نوشیدم اینجوری شدم؟
‫انگار امشب خوابم نمی‌بره.
‫سلول منطقی.
‫کیه؟ تویی سلول گشنه؟
‫نه. منم، سلول احساساتی.
‫می‌خوام آهنگ بخونم.
‫الان؟
‫بیا یه لالایی بخونیم و شب بخیر بگیم...
‫چرا هر وقت می‌خوایم بخوابیم
‫- دلت می‌خواد آهنگ بخونی؟ ‫- یومی باید بخوابه.
‫نمی‌دونم، آروم و قرار ندارم.
‫چرا؟
‫چون شب قبل کریسمسه!
‫می‌خوام قبل خواب آهنگ بخونم.
‫بزن بریم.
‫♪ به روز جدیدی رونده شدم ♪
‫♪ طبق معمول، کل روز وانمود کردم خوشحالم ♪
‫♪ بعدش شب رسید و تا چشم بهم زدیم ♪
‫♪ شب تاریک شد ♪
‫♪ غمی که درون خودم نگه داشته بودم... ♪
‫کیه؟
‫منم.
‫«منم» کیه؟
‫تو سلول منطقی هستی.
‫دارم از اون می‌پرسم کیه.
‫آها.
‫منم، سلول عشق.
‫سلام، بچه‌ها.
‫سلول عشق!
‫کِی برگشتی؟
‫چند روز پیش.
‫- چند روز پیش؟ ‫- چند روز پیش؟
‫مطمئن نیستم
‫چند روز پیش بود یا همین امروز.
‫یه دفعه‌ای کشیده شدم داخل.
‫من کجام؟
‫بیدار شدم دیدم اینجام.
‫یه کم طول کشید بیابون رو رد کنم.
‫چون سلول اصلی نیستم نتونستم پرواز کنم.
‫نمی‌دونم چطوری برگشتی، ولی خوشحالم می‌بینمت.
‫دلم برات تنگ شده بود!
‫منم دلم برای شماها تنگ شده بود!
‫سلول عشق شب قبل از کریسمس برگشت.
‫دقیقاً یک سال میشد که نبود.
‫معلوم نیست چطوری برگشت.
‫یعنی به خاطر بابی بود؟
‫- کریسمس مبارک. ‫- یا وونگ؟
‫بیاید اینجا.
‫بیاید، خجالت نکشید.
‫اینا رهبرهای آینده شرکت ما هستن.
‫آوردمشون با همدیگه آشنا بشید.
‫سلام، خوشبختم.
‫چقدر عالی.
‫میون که واسه مرخصی بعد زایمان بره،
‫ایشون از اول سال باهات کار می‌کنه.
‫بله؟
‫میگم از سال جدید ایشون با شما کار می‌کنه.
‫اوه، سلام.
‫بیاید یه سال خوب دیگه داشته باشیم!
‫یه افتخار یه سال عالی!
‫شاید دلیل دیگه‌ای داشته باشه.
‫- سلول عشقه؟ ‫- سلول عشق برگشته؟
‫- ببینش! ‫- برگشته!
‫- سلول عشق! ‫- سلول عشق!
‫بچه‌ها!
‫مهم نیست چرا، خوبه که سلول عشق برگشته
‫و یومی آماده‌ست که دوباره شاد باشه.
‫بیا، دستم رو بگیر.
‫همینجا بشین، سلول عشق.
‫ممنون.
‫خیلی خوشحالم برگشتی.
‫شبیه پشمکه.
‫موندم خوشمزه‌ست یا نه.
‫ما نتونستیم امشب رو از دست بدیم.
‫باحال نیست، یومی؟
‫خیلی خب.
‫خیلی خوشگله.
‫خوشگل نیست؟
‫منم می‌خوام. دعوای برفی می‌خوام.
‫منظره از این بالا قشنگ‌تره.
‫ببینش!
‫خیلی قشنگه.
‫خیلی خوشگله.
‫معده‌م می‌سوزه.
‫شاید زیادی نوشیدم.
‫[ناشناس] ‫[سالم رسیدید خونه؟]
‫«ناشناس؟»
‫این کیه؟
‫[سالم رسیدید خونه؟ کریسمس مبارک]
‫چی؟
‫حتماً تو انتشاراتی کار می‌کنه.
‫ولی شماره‌ش رو ندارم.
‫بله، ممنون.
‫ببخشیدها.
‫حتماً زیاد نوشیده بودم. ‫شما رو یادم نیست.
‫اسمتون چی بود؟
‫[که اینطور. دیشب همدیگه رو دیدیم.]
‫[وقتی میون رفت واسه مرخصی زایمان]
‫[من جاش میام]
‫یادم اومد.
‫سلام علیک کردیم.
‫اسمش چی بود؟
‫[من شین سون‌روک هستم]