‫[قسمت نهم]
‫[شهرستان ایچنگ]
‫- ژان، اینجا همون جاییه که ژی‌هوا بهت کمین زد؟ ‫- آره.
‫خونه‌ی لو رو گشت،
‫و چیزی که می‌خواست رو پیدا نکرد،
‫ولی نامه‌ای که بین من و لو رد و بدل شده بود رو پیدا کرد.
‫پس اینجا کمین کرد
‫و دام گذاشته بود.
‫اینجا رو قبلا زیر و رو کردن.
‫بازم می‌تونیم سرنخی پیدا کنیم؟
‫اینجا چیزی نمونده،
‫اما پرونده لیو هونگ‌یی که بی‌دلیل ظاهر نشده.
‫اگه یکی گزارش جرم رو داده
‫و پرونده هنوز حل نشده،
‫پس قربانی حتما برای گرفتن خبرای جدید برمی‌گرده.
‫دقیقا.
‫به‌محض اینکه قربانی رو پیدا کنیم،
‫می‌تونیم بفهمیم این پرونده چطور شروع شد.
‫دو تا سگ نگهبان مشکوک توی عمارت لیو گذاشتن.
‫احتمالا اونا هم منتظرن تا سر و کله قربانی پیدا بشه.
‫اون دوتا احمق خیلی وقته خودشون رو لو دادن.
‫هنوزم سعی دارن زیرنظر بگیرن؟
‫سبزی‌فروش‌ها فقط دم ورودی کوچه می‌ایستن.
‫کدوم سبزی‌فروشی داخل کوچه پرسه می‌زنه؟
‫صبر کنیم و ببینیم چی میشه.
‫ببینیم آخرش قربانی پیداش میشه.
‫خیلی‌خب.
‫من برم نگهبانی بدم.
‫چند ساعت دیگه جامونو عوض می‌کنیم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫از غذاتون لذت ببرید، قربان.
‫چیز غیرعادی دیدین؟
‫صبر باشین.
‫اونا هنوز اونجان.
‫این یعنی که اونام قربانی رو پیدا نکردن.
‫یکم بیشتر صبر کنیم.
‫اون دوره‌گرد مدام رفت‌وآمد می‌کنه.
‫فقط قدم می‌زنه و چیزی صدا نمی‌زنه.
‫اینطوری چطور می‌تونه چیزی بفروشه؟
‫نکنه از دارالحکومه باشه؟
‫اینطور نیست.
‫بیدارشو.
‫بازم اونه.
‫بریم یه سر بزنیم.
‫بیاین و یه نگاهی بندازین.
‫آقایون، می‌خوام یه چیزی ازتون بپرسم.
‫شنیدی توی این خیابون ‫دانشمندی به اسم لیو زندگی کنه؟
‫چه نسبتی باهاش داری؟ ‫برای چی دنبالش می‌گردی؟
‫رابطه‌ی ما خیلی پیچیده هست.
‫اون شوهر دخترخاله‌ی...
‫پسرعموی برادر عمه‌ی منه.
‫شنیدم دو سال پیش پولدار شد ‫و به این شهر نقل مکان کرد.
‫این همه راه رو اومدم تا ازش یه چیزی بخوام.
‫آخه پسرعموی شوهر دخترعمه‌ام به دردسر افتاده.
‫صورتش پُر از جوش شده. ‫خیلی ترسیده.
‫نگرانم که اگه درمان نشه، ‫دیگه نتونه از خونه بیرون بیاد.
‫- همه‌جای صورتش جوش داره... ‫- برو ببینم. برو پی کارت.
‫اینجا دردسر درست نکن، باشه؟
‫فقط بگو نمی‌دونی دیگه.
‫چرا هلم میدی؟
‫کجا رفت؟
‫شما کی هستین؟
‫آدمای دارالحکومه تو رو شناسایی کردن.
‫اگه برگردی، بازداشت میشی.
‫دنبال افسر لیو می‌گردی؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫این آویز یشم...
‫مال لیو هست.
‫درسته.
‫افسر لیو گفت اگه اتفاقی براش افتاد،
‫باید این آویز رو همراه خودم داشته باشم.
‫یکی اینو می‌شناسه و میاد سراغم.
‫پس شما...ارباب ژان هستین؟
‫من ژان ژائو هستم.
‫من در ولایت کای‌فنگ خدمت می‌کنم.
‫من برادر قسم‌خورده لیو هستم.
‫ارباب ژان!
‫خواهرم چندین روزه که غیبش زده.
‫افسر لیو داشت بهم کمک می‌کرد ‫که دنبالش بگردم،
‫اما سرنوشت غم‌انگیزی پیدا کرد.
‫مرگش واقعا مشکوکه.
‫ارباب ژان، خواهش می‌کنم...
‫عدالت رو در حق افسر لیو و خواهرم برقرار کنین!
‫اینجا جای حرف زدن نیست.
‫بهتره بریم داخل.
‫بیاین.
‫پس دوره‌گرد نیستی،
‫بلکه حکیم و عالمی.
‫ولی چرا اینجا زندگی می‌کنی؟
‫قبلا در خانه‌ای در خیابان شینگ‌هوا زندگی می‌کردم.
‫بعد حادثه پاسبان لیو،
‫ماموران اجرای حکم خانه‌ام را مهر و موم کردند.
‫خوشبختانه اون موقع خودم توی خونه نبودم.
‫تونستم از یه مصیبت فرار کنم.
‫داری دادخواست می‌نویسی؟
‫بله.
‫پاسبان لیو به خاطر من و خواهرم گرفتار شد.
‫نمی‌تونم بذارم ناعدالتی در حقش بشه.
‫این موضوع رو به دادگاه گزارش می‌دم.
‫بی‌گناهیش رو ثابت می‌کنم.
‫انتظار نداشتم حکیمی مثل تو ‫اینقدر شجاع و بی‌باک باشه.
‫وقتی زندگی خودت توی خطره، ‫نگران بقیه هستی.
‫اسمت چیه؟
‫اسم من فان ژونگ یوئه.
‫[فان ژونگ یو] ‫والدینم وقتی بچه بودم، فوت کردن.
‫من، خواهرم و یو لیان فقط همدیگه رو داشتیم.
‫فان.
‫در مورد پرونده یو لیان،
‫لطفا با جزئیات بهم بگو.
‫بعد از اینکه در آزمون سلطنتی قبول شدم،
‫یو لیان خیلی خوشحال شد.
‫برای اینکه پول کافی برای تحصیل من ‫در آکادمی شیانگیانگ جمع کنه،
‫کارش در خیاطی ییشنگ رو رها کرد
‫و در خونه شروع به گلدوزی کرد.
‫می‌گفت گلدوزی‌فروشی‌های شیانگیانگ ‫پول بیشتری می‌دن.
‫برای همین، اغلب به شیانگیانگ می‌رفت ‫تا طرح‌هاش رو بفروشه.
‫برادر، من دیگه میرم.
‫قیمت‌ها در شیانگیانگ دوباره بالا رفته.
‫صبر کن، یو لیان.
‫لازم نیست حتما به آکادمی شیانگیانگ برم.
‫ولی من دوست دارم بری.
‫وقتی تو آزمون قبول بشی، ‫منم زندگی خوبی خواهم داشت.
‫من رفتم، برادر.
‫حدود دو ماه پیش،
‫بعد اینکه یو لیان به شیانگیانگ رفت،
‫دیگه هیچوقت برنگشت.
‫بعد اینکه در شیانگیانگ سه روز دنبالش گشتم،
‫به حاکم شهرستان گزارش دادم، ‫ولی هیچ خبری نشد.
‫چندین بار هم برگشتم و پرسیدم ‫ولی گفتن هنوز پیداش نکردن.
‫بعدا از بس پیگیری کردم، کلافه شدن.
‫بیرونم کردن و حتی کتکم زدن!
‫نه‌تنها کمک نکردن، ‫بلکه کسی که گزارش داده بود رو هم زدن.
‫این چه‌جور عدالتیه؟
‫بهم اخطار دادن.
‫گفتن اگه اونو زنده می‌خوام...
‫بهتره دیگه به اونجا نرم و اذیت‌شون نکنم.
‫اون روز، تقریبا از کتک‌هاشون داشتم می‌مردم.
‫پاسبان لیو بود که مداخله کرد و نجاتم داد
‫و به زخم‌هام رسیدگی کرد.
‫بعد اینکه کل داستان رو فهمیدم،
‫پاسبان لیو گفت که پرونده رو به‌دست می‌گیره.
‫گفت کمکم می‌کنه یو لیان رو پیدا کنم.
‫لیو هونگ‌یی...
‫تازه به شهرستان ایچنگ منتقل شده بود.
‫فکر کنم دیگه نتونسته کارهای ‫حاکم شهرستان ایچنگ رو تحمل کنه.
‫وگرنه، اون که فقط یه پاسبانه...
‫بدون اجازه این پرونده رو قبول نمی‌کرد.
‫پاسبان لیو بهم گفت روی حاکم ایچنگ حساب نکنم.
‫گفت خودش عدالت رو در حقم برقرار می‌کنه.
‫بعد حدود ده روز،
‫گفت یه سرنخی از محل یو لیان پیدا کرده.
‫ولی اینم گفت که پرونده خطرناکیه.
‫از یه دوست در ولایت کای‌فنگ خواست ‫بیاد و بهش کمک کنه.
‫بهم گفت توی خونه منتظر خبری ازش بمونم
‫و بهم هشدار داد که اصلا دنبالش نرم.
‫همینطور بهم گفت که اصلا به کسی نگم ‫که اونو می‌شناسم.
‫بعدا...
‫خونه‌ام....مهر و موم شد.
‫ارباب ژان، می‌ترسیدم که پیدام نکنین.
‫برای همین خودمو شبیه یه دوره‌گرد کردم ‫و خونه‌ی پاسبان لیو رو زیرنظر گرفتم.
‫فقط همینا رو بهت گفت؟
‫هیچ سرنخ دیگه‌ای بهت نداد؟
‫اون موقع...
‫اونقدر نگران امنیت خواهرم بودم ‫که همش می‌خواستم سوالات بیشتری بکنم.
‫ولی پاسبان لیو گفت بخاطر امنیت خودم،
‫نمی‌تونه چیز بیشتری بگه.
‫توی نامه‌ای که برام فرستاده بود،
‫فقط به این اشاره کرده...
‫که توی شیانگیانگ یه پرونده بزرگی هست ‫و به کمکم نیاز داره.
‫چیز دیگه‌ای نگفته بود.
‫می‌ترسید که نامه دست آدمای اشتباهی بیفته ‫و تو توی خطر بیفتی.
‫پاسبان لیو بخاطر من و خواهرم ‫پاش به این پرونده باز شد.
‫برای همینم کشته شد.
‫واقعا مایوسش کردم.
‫فان.
‫خودتو سرزنش نکن.
‫لیو آدم قانون‌مداری بود.
‫آرزوی تمام عمرش این بود
‫که برای مردم عدالت رو اجرا کنه.
‫اون هرگز از به‌دست گرفتن این پرونده پشیمون نمیشد.
‫الانم اگه می‌خوایم انتقامش رو بگیریم،
‫تنها راهش اینکه
‫تحقیقاتش رو به سرانجام برسونیم
‫و جای خواهرت رو پیدا کنیم.
‫فان، تو الان گفتی...
‫یو لیو برای فروش گلدوزی‌هاش
‫به شیانگیانگ رفت.
‫شده که گلدوزی فروشی‌های شیانگیانگ رو بگردی؟
‫تمام گلدوزی فروشی‌ها رو گشتم.
‫ولی همه‌شون گفتن اصلا اونو ندیدن.
‫ممکنه اتفاقی توی مسیر شیانگیانگ افتاده باشه؟
‫گفتنش سخته.
‫فان، یو لیان بیشتر به کدوم فروشگاه گلدوزی می‌رفت؟
‫اسمش گلدوزی‌فروشی روژن بود.
‫چون اونجا به بالاترین قیمت می‌خرید.
‫یو لیان اغلب اونجا می‌رفت.
‫ولی من چندین بار رفتم و ازشون پرسیدم،
‫ولی خیلی با بی‌حوصلگی جوابم رو دادن.
‫گفتن دیگه مزاحم کارشون نشم.
‫راه بیفتیم.
‫برو درباره گلدوزی‌فروشی روزن تحقیق کن.
‫منم باهاتون میام. ‫راه رو نشون میدم.
‫باشه.
‫- ولی... ‫- ولی نداریم.
‫من دنبالش میرم.
‫شما روی پرونده تمرکز کنین.
‫می‌تونی ظاهر یو لیان برام توضیح بدی. ‫پیدا کردنش رو برام آسون‌تر می‌کنه.
‫[شهر شیانگیانگ]
‫از این طرف.
‫[گلدوزی‌فروشی روژن] ‫اینجا گلدوزی‌فروشی روژنه.
‫وقتی بار اول اومدم،
‫گفتن اصلا یو لیان رو ندیدن.
‫گفتن فورا از اونجا برم.
‫وقتی بار دوم برگشتم،
‫یه درب کوچک پشت پیشخوان دیدم ‫که به حیاط‌پشتی راه داره.
‫پرسیدم که میشه به حیاط برم و نگاهی بندازم.
‫ولی صاحب مغازه یهو عصبانی شد و ‫با مشت منو زد.
‫بعدش انداختنم بیرون.
‫نگران نباش.
‫من قطعا اون مشتی که خوردی رو ‫بهش برمی‌گردونم.
‫ولی وقتی ما سه نفر وارد اونجا شدیم، ‫تو نباید دنبالمون بیای.
‫تو دو بار اینجا اومدی. ‫به محض دیدنت، نگهبان رو خبر می‌کنن.
‫کار ما رو سخت‌تر می‌کنی.
‫دوتا مَرد بالغ که وارد گلدوزی فروشی بشن ‫یکم مشکوک می‌زنه.
‫بهتره من برم.
‫بانوی جوان، تا حالا چنین جایی رفتی؟
‫آهان. یعنی خودت رفتی؟
‫منم راه و روش خودمو دارم.
‫اینقدر باد نزن.
‫[گلدوزی فروشی روژن]
‫صاحب مغازه!
‫همه نخ‌های ابریشمی
‫و گلدوزی‌های درجه‌یکتون رو بیارید!
‫به چی زل زدی؟
‫برو فورا بهترین اجناس‌مون رو بیار.
‫قربان، لطفا کمی صبر کنین.
‫- من براتون چای بیارم. ‫- نیازی نیست.
‫ارباب من هر چیزی رو از بیرون نمی‌خوره.
‫میشه بپرسم،
‫برای خونه‌ی خودتون می‌خواین
‫یا قراره به کسی هدیه بدید؟
‫این چه‌جور سوالیه؟
‫شخصا بیام برای خونه‌ام خرید کنم؟
‫معلومه که هدیه‌ست.
‫شنیدم مغازه‌ی شما خیلی معروفه.
‫همه خانم‌های شهر عاشق خرید از شما هستن.
‫هر چیزی که این روزها مُده، ‫به سلیقه و کار مغازه شما بستگی داره.
‫درست شنیدم؟
‫درسته، قربان.
‫پیش آدم درستی اومدید.
‫تعریف از خود نباشه.
‫ماه پیش، دو تا خانم سر یه دست پرده تخت ‫با طرح ارکیده از مغازه من دعواشون شد.
‫شما فقط قیمت فروش رو نگاه کنین.
‫هفت، هشت برابر گرون‌تر شد!
‫خیلی دوست دارم بدونم کدوم خانم خوش‌شانسی...
‫چشمای شما رو گرفته؟
‫چیو چان.
‫چیو چان...
‫بانو چیو چان از عمارت فنگلای؟
‫قبلا از شما چیزی خریده؟
‫البته که از ما خرید داشتن.
‫ناسلامتی از بانو چیو چان حرف می‌زنیم.
‫هرچند از اشراف درجه‌یک شهر نیست،
‫ولی بازم خیلی معروفه.
‫این اواخر بخاطر کارشون خیلی محبوب شدن.
‫قربان، واقعا انتخاب‌تون حرف نداره.
‫باشه. پس بگو از چه نوع پارچه‌ای خوشش میاد.
‫چه طرحی دوست داره؟
‫خب، بانو چیو چان...
‫طبیعتا سلیقه خیلی خوبی داره.
‫چیزهایی که ایشون می‌پسنده، فقط بین
‫بهترین گلدوزی‌ها و نخ‌های ابریشمی ‫درجه‌یک ما پیدا می‌شه.
‫شما واقعا انتخاب خوبی دارین.
‫چون من معمولا سراغ گلدوزی‌فروشی‌ها نمیام،
‫می‌خوای با این جنس‌های بی‌کیفیت ‫سرم کلاه بذاری، نه؟
‫قربان، چنین جسارتی نمی‌کنم.
‫- اینا همه‌شون از بهترین اجناس ما هستن. ‫- بهترین اجناس؟
‫بذار یه چیزی بهت بگم،
‫من وسایل زنونه زیادی دیدم.
‫جنسش بده.
‫داغونه.
‫خیلی آشغاله.
‫با این خرت‌وپرت‌هایی که توی مغازه‌ته،
‫چطور جرئت می‌کنی بگی بانو چیو چان زیاد اینجا میاد؟
‫برو اونور! ‫خودم باید جنس‌هاتو ببینم!
‫قربان، خواهش می‌کنم. ‫من جرئت ندارم شما رو فریب بدم.
‫آشغاله.
‫آشغاله، آشغاله، آشغاله.
‫- چیو چان.. ‫- این چه پارچه‌ای هست؟
‫- واقعا ممکنه که واقعا اون خانم رو بشناسه؟ ‫- این طرح دیگه از مُد افتاده.
‫- بعدا ازش می‌پرسم. ‫- کی آخه اینو می‌پوشه؟
‫خیلی جنسش بده.
‫- قربان! ‫- اینم آشغاله.
‫چرا اینقدر بهم نزدیک میشی؟
‫می‌ترسی پولش رو نداشته باشم؟
‫نخیر، قربان.
‫تمام اینا جنس‌های خوبی هستن.
‫حتی اگه خوشتون نیومد، ‫دیگه نباید خرابشون کنین.
‫خرابشون کنم؟
‫شما دوتا.
‫پس برای چی اونجا وایستادین؟
‫با اون جمعشون کنین.
‫تمام وسایل روی زمین رو می‌خرم.
‫اینا رو بعنوان هدیه قبول کنین.
‫- بابت هدایاتون ممنونم، ارباب. ‫- بابت هدایاتون ممنونم، ارباب.
‫همه‌شون...
‫خدای من! قربان، چه سلیقه خوبی دارین.
‫- شما دوتا بیاین و کمک کنین. ‫- بذارید من کمک کنم.
‫عالیه.
‫- این یکی! ‫- ببین، این یکی عالیه.
‫- این یکی هم خیلی خوبه. ‫- قربان.
‫- این یکی چنده؟ ‫- اونجا حیاط‌پشتی ماست.
‫قربان.
‫مغازه‌دار.
‫می‌بینم اون داخل چند اتاق دیگه هم دارید.
‫تمام اجناس خوب رو اونجا قایم کردی؟
‫چطور می‌تونین چنین چیزی بگین؟
‫ما برای کاسبی مغازه باز کردیم.
‫چطور میشه جنس‌های خوب رو قایم کنیم؟
‫اونجا فقط کارگاه ماست.
‫سوزن‌دوزها اونجا کار می‌کنن.
‫عالیه. خودم میرم و نگاه می‌کنم.
‫اگه چیز خوبی به چشمم خورد، ‫فورا می‌خرمش.
‫لطفا اینکارو نکنین.
‫اونجا فقط یه عده خانم هستن.
‫اونجا می‌خورن و می‌خوابن.
‫متاسفانه رفتن شما به اونجا یکم کار زشتیه.
‫- چرا اینقدر کله‌شقی؟ ‫- ارباب! ارباب! اینو ببینید!
‫من الان اینو دیدم.
‫روش دو تا شکوفه هلو هست.
‫قشنگه؟
‫بدک نیست.
‫اینکه از بین اون همه خرت‌وپرت تونستی ‫همچین چیز خوبی پیدا کنی...
‫واقعا کارت درسته.
‫تعجبی نداره که تونستی ‫اون دختر رو دل‌باخته خودت کنی.
‫خیلی‌خب. دختر. با مغازه‌دار برو و تسویه کن.
‫چشم!
‫ارباب، پول دست شماست.
‫از این طرف.
‫اول شما، لطفا.
‫ارباب، خواهش می‌کنم.
‫فان، درست می‌گفتی.
‫قطعا حیاط‌پشتی یه چیزی هست.
‫مغازه‌دار هم قطعا آدم مشکوکیه.
‫حیاط خیلی سوت و کور بود. ‫چطور ممکنه کسی اونجا زندگی کنه؟
‫چرا جلوم رو گرفتین؟
‫بهتر بود همون اول می‌رفتیم ‫تو و یه نگاهی می‌انداختیم.
‫اگه به زور وارد میشدی،
‫اون‌وقت دشمن خبردار می‌شد.
‫امشب از فرصت استفاده می‌کنیم و بیشتر تحقیق می‌کنیم.
‫فان.
‫خیلی نگران نباش.
‫حالا که فهمیدی چه بلایی سر یو لیان اومده، ‫ازش پنهانش نکن.
‫دیر یا زود باید بفهمه.
‫فان.
‫طبق استدلال ما،
‫احتمالا اون گلدوزی‌فروشی
‫با بهونه خرید گلدوزی‌های گرون، ‫دخترها رو به اونجا می‌کشونه.
‫بعدش گول‌شون می‌زنن و به حیاط‌پشتی می‌برن،
‫و اونا رو می‌فروشن.
‫می‌فروشن؟
‫فان، نگران نباش.
‫هر کاری برای نجاتش انجام میدیم.
‫وسط روز و جلوی چشم همه، زن‌ها می‌دزدن؟
‫چه دل و جرئتی دارن.
‫حیاط پشتی با سنگ فرش شده بود، ‫اما با این حال به‌شدت نشست کرده بود.
‫حتما زیرش تونل زدن.
‫دخترها از طریق یه راه مخفی فروخته و بُرده میشن.
‫هیچ‌کس اصلا متوجهش نمی‌شه.
‫زمین‌های شیانگیانگ بیشتر از خاک شنی تشکیل شده.
‫با همچین خاکی،
‫اگه یه تونل رو بی‌حساب‌وکتاب حفر کنن، ‫خیلی راحت فرو می‌ریزه.
‫حدس می‌زنم انتهای اون تونل...
‫باید خیلی نزدیک به حیاط باشه.
‫نزدیک اینجا کوچه یولین هست.
‫اونجا یه مکان تفریحی به اسم عمارت فنگلای هست.
‫از کجا می‌دونی؟
‫امروز صبح که رفتیم وسایلمون رو برداریم، دیدمش.
‫امشب به دو گروه تقسیم میشیم.
‫یکی میره گلدوزی فروشی
‫و اون یکی میره عمارت فنگلای.
‫من میرم عمارت فنگلای.
‫می‌خوای بری اونجا؟ ‫چه زود انتخاب کردی؟
‫چون گلدوزی فروشی رو رفتم.
‫بهرحال نمی‌خوام با تو برم.
‫ژان هم بهتره با تو بیاد.
‫می‌خوام یه جای جدید برم.
‫دیدین که خوب بلدم تحقیق و بررسی کنم.
‫قربان، بیاین داخل.
‫قربان، تشریف بیارید داخل.
‫قربان!
‫هی، بفرما.
‫بیاین و یکم بشینید.
‫بیرون واینسا، جناب.
‫لطفا بیاین یه فنجان چای میل کنین.
‫درسته.
‫قربان.
‫بیاین داخل بشینین.
‫لای فو، عجله کن!
‫قربان، لطفا بیاین داخل.
‫از این طرف.
‫از این طرف، لطفا.
‫قربان، اگر چیزی میل دارین، لطفا بفرمایید.
‫بگو بانو چیو چان بیاد.
‫چیو...چیو چان؟
‫دیگه اینجا کار نمی‌کنه؟
‫اینجان. چرا اینجا کار می‌کنه! ‫الان میرم و صداشون می‌زنم.
‫باورم نمیشه که اون زنیکه پیر و بددهن ‫دوست و رفیقی داره.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫قربان، بانو چیو چان تشریف آوردن.
‫این چند سال اخیر،
‫خیلی کم پیش اومده مهمونی ازم بخواد ‫همراهیش کنم و باهاش چای بخورم.
‫قربان.
‫میل کنین.
‫چرا یکم پول جمع نمی‌کنی ‫تا خودتو آزاد کنی؟
‫جوون بودم و خام که گولم زدن و به اینجا فروختنم.
‫آخرشم هرچی داشتم و نداشتم رو ازدست دادم.
‫پول آزادیت چقدره؟
‫قربان.
‫قبلا همدیگه رو دیدیم؟
‫چیه؟
‫قیافم آشناست؟
‫احساس می‌کنم یه جایی دیدم‌تون.
‫ارباب هوا تشریف آوردن!
‫چند روزه که ندیدم‌تون.
‫مشغول کارهای شخصی بودید یا سفر رفته بودید؟
‫[هوا چونگ] ‫بالاخره تونستین اون مشکل رو حل کنین؟
‫منظورت چیه «اون مشکل»؟
‫من هیچ مشکلی ندارم.
‫فهمیدی؟
‫دنبال کی می‌گشتین؟
‫دنبال کی می‌گشتم؟
‫نکنه شما اینجا منتظر من بودید؟
‫بله، ارباب هوا.
‫لطفا بشینید.
‫ارباب هوا، لطفا بشینین.
‫ارباب هوا، یه چای میل کنین.
‫ارباب هوا، خیلی وقته تشریف نیاورده بودید. ‫کجا بودید؟
‫رفته بودید مسافرت یا سفر کاری بود؟
‫خب...شماها دیگه برید.
‫ارباب هوا، اینطور نگین.
‫برید بیرون دیگه. ‫می‌خوام راحت غذامو بخورم.
‫چش شده؟
‫خدا می‌دونه. ‫مثل قبل نیست.
‫ارباب بای! خواهش می‌کنم! ‫دیگه هیچوقت اینکارو نمی‌کنم.
‫با این قیافه‌ای که داری، ‫چطور فکر کردی آدم خوش‌تیپی هستی؟
‫اگه ببینم باز کسی رو اذیت می‌کنی،
‫این بار به کتک زدن قناعت نمی‌کنم.
‫- شنیدی؟ ‫- بله، کاملا بلند شنیدم!
‫ارباب بای.
‫لطفا بشینید.
‫ارباب بای، چی سفارش دادین؟
‫نمی‌دونم به خاطر اینه که پوستت کلفته یا نه،
‫ولی صورتت خیلی زود خوب شد.
‫ارباب بای، این روزها توی ‫عمارت‌های تفریحی می‌موندم.
‫به خدا آزارم به یک مورچه هم نرسیده.
‫همین الان که داشتی داد می‌زدی.
‫فکر کردی کَر هستم؟
‫هرچی پول داری رد کن بیاد.
‫زودباش دیگه.
‫بگیر.
‫اینم پول آزادیت.
‫نیازی نیست ازم تشکر کنی.
‫برو.
‫هنوز داری نگاه می‌کنی؟
‫اگه اتفاقی براش بیفته،
‫چشماتو از حدقه درمیارم.
‫ارباب بای، عصبانی نشین.
‫بیاین یه غذایی باهم بخوریم.
‫چرا به شیانگیانگ اومدی؟
‫فکر کردی اینجا پیدات نمی‎کنم؟
‫اومدی اینجا دردسر درست کنی؟
‫ببین چی داره میگه. ‫کجا دارم دردسر درست می‌کنم؟
‫یکی از دوستام در شیانگیانگ مغازه باز کرده.
‫اومدم یه هوایی بخورم و بهش کمک کنم.
‫مغازه؟
‫کارشون قتل و دزدیه؟
‫اوه! چطور ممکنه؟
‫من غلط بکنم.
‫بشین!
‫قیافه‌شو ببین.
‫از چی می‌ترسی؟
‫بعنوان دوستت، دعوتت کردم باهم بخوریم.
‫چیز مهمی نشده که.
‫منه احمق رو ببین.
‫فکر می‌کردم ارباب بای می‌خوان ‫بازم منو سرزنش کنن.
‫انگار شما هم اومدید یه هوایی بخورین.
‫پولمونم که همینطوری دادی رفت.
‫آس و پاس شدم...
‫ولی ارباب بای، دفعه بعد همدم خوب بگین بیاد.
‫قبلا اینجا آدمای خیلی خوبی می‌اومدن ‫و بانوان خوبی هم اینجا کار می‌کردن.
‫ولی دیگه مثل سابق نیست.
‫البته که تو هیچوقت آدم قانعی نبودی ‫و هرکی باشه باز غر می‌زنی.
‫چرا به این عمارت اومدی؟
‫باشه، مچم رو گرفتین.
‫اگه بخوای شیانگیانگ رو با جیانگ‌نان مقایسه کنی...
‫راستش اصلا قابل مقایسه نیستن.
‫من فقط...
‫مجبورم با همین بسازم.
‫چرا افراد کاخ هانشویی با شائو جی زو هستن؟
‫عالیجناب واقعا دوراندیشه‌.
‫ولی ژان ژائو باز تونست فرار کنه.
‫اون شب، یکی یه نشان فرمان به دیوان دادگستری دالی برد
‫تا آزادی ژان ژائو رو تضمین کنه.
‫چی؟
‫شاهزاده هوی، بای یو تانگ رو ‫برای گزارش دادن پیش اعلی‌حضرت آورد.
‫گفت: «دشمنان ژان ژائو ممکنه برای انتقام، ‫توی زندان دیوان دالی دست به کار بشن.»
‫اعلیحضرت فرمودند
‫ژان ژائو سال‌ها به دربار خدمت کرده
‫و خدمات زیادی داشته.
‫برای همین به شاهزاده هوی دستور دادند ‫نشان رو به دیوان دالی ببره
‫و ژان ژائو رو به زندان سلطنتی منتقل کنه.
‫اما کی فکرش رو می‌کرد
‫که بای یو تانگ وسط راه نشان رو بدزده،
‫و از داخل با ژان ژائو هماهنگ کنه تا از پایتخت فرار کنن؟
‫اعلی‌حضرت از قصد اجازه داد ‫ژان ژائو فرار کنه.
‫بعدش، اعلی‌حضرت هم گذاشتند کارها همون‌طور پیش بره.
‫گفت: «حالا که شاهزاده هوی شایعات رو باور کرده ‫و باعث فرار ژان ژائو شده،
‫باید با خدمت کردن جبران کنه
‫و جای چنگ هائو رو بگیره و پرونده‌های مربوط ‫به ژان ژائو رو بررسی کنه.»
‫بعد از اینکه شاهزاده هوی قاضی ارشد شد،
‫اول از همه شایعه‌پراکن‌ها رو آزاد کرد
‫و خشم مردم رو فرو نشوند.
‫بعدش رفت سراغ بازجویی از زندانبانی...
‫که از شهرستان یی‌چنگ فرستاده شده بود.
‫نتیجه گرفت که حقیقت پرونده ‫قتل ژان ژائو هنوز روشن نشده.
‫هنوز برای محکوم کردنش زود بود.
‫بعدش به مردم اعلام کرد که ژان ژائو تحت تعقیبه
‫و وقتی دستگیر بشه، دوباره محاکمه می‌شه.
‫شاهزاده هوی حتما بهونه میاره ‫تا صدور حکم بازداشت رو عقب بندازه.
‫درسته.
‫چنگ هائو چند بار بهش فشار آورد.
‫تا اینکه امروز شاهزاده هوی حکم بازداشت صدور کرد.
‫می‌ترسم تا این خبر به دست ما برسه،
‫ژان ژائو شیانگیانگ رو زیر و رو کرده باشه.
‫بهتر نیست فعلا
‫ کارمون رو همینجا متوقف کنیم؟
‫امروز اینجا اومدم...
‫تا با هه بو صحبت کنم.
‫ولی اون اصلا ژان ژائو رو جدی نمی‌گیره.
‫این واقعا نگرانم می‌کنه.
‫برای همین...
‫یکی رو فرستادم تا چند بار به ژی هوا هشدار بده.
‫یه مورد دیگه.
‫بهتره جلوی همسر آینده‌ات رو بگیری.
‫همیشه همراه ژان ژائو هست.
‫اگه عالیجناب بفهمن،
‫خیلی ناراحت میشه.
‫ارباب بای، چی شده؟
‫کجا میریم؟
‫چرا اینطوری منو گرفتی؟
‫خب...
‫برای بار آخر ازت می‌پرسم.
‫حقیقت رو بهم بگو.
‫راز این عمارت تفریحی چیه؟
‫رازی وجود نداره.
‫ارباب بای.
‫نمیشه که همینطوری به آدم و عالم مشکوک بشی.
‫دنیا اینطوری نمی‌چرخه، درسته؟
‫اون اتاق گشت پله‌ها برای چه کاری استفاده میشه؟
‫پس چرا دیدم این‌همه آدم رو مستقیم می‌بردن اونجا؟
‫اون دخترا برای کار میان اونجا.
‫خب، برای کار هم باید برن اونجا دیگه.
‫آهان! پس این همه آدم یجا کار می‌کنن؟
‫نکنه فکر کردی می‌تونی ‫منم مثل بقیه گول بزنی؟
‫نترس.
‫این بار نمی‌زنمت.
‫چی بهم دادی؟
‫ارباب هوا، مگه از این زندگیت لذت نمی‌بری؟
‫بهت یه قرص خوب دادم.
‫فقط هدرش نده.
‫امشب از زندگیت لذت ببر.
‫فردا توی مهمان‌خانه‌ی شرق شهر بیا دنبالم.
‫و بگو که امشبت چطور گذشت.
‫حتما بیای، خب؟
‫شائو جی زو؟
‫یعنی اون با کاخ هانشویی ارتباط داره؟
‫- شوهر آینده‌اش واقعا آدم خاصیه. ‫- باز هم می‌گم، نیست!
‫عمرا باهاش ازدواج کنم.
‫بریم سر اصل مطلب.
‫توی عمارت فنگلای چی فهمیدی؟
‫قطعا این عمارت یه جای کارش می‌لنگه.
‫اونجا حسابی درب‌وداغونه ‫و روزها تقریبا مشتری‌ای نداره.
‫ولی ظرف و ظروفی که استفاده می‌کنن فوق‌العاده نفیسه.
‫پیشخدمت‌های دختر لباس‌های ابریشمی می‌پوشن.
‫این خرج‌ها چیزی نیست که ‫عمارت فنگلای از پسش بربیاد.
‫مهمتر از این،
‫خیلی از استادهای رزمی رو دیدم که ‫مستقیم به یه اتاق می‌بردن.
‫فکر کنم اون اتاق یه رازهایی داره.
‫منم فردا باهات میام.
‫نیازی نیست.
‫فردا یه سرنخ خودش میاد دم در خونه‌مون.
‫امشب یکم بخوابین.
‫چرا این زنگ بادی این‌قدر برام آشناست؟
‫اون یکی که دفعه قبل ساختی خیلی قشنگ بود،
‫برای همین منم از روش تو یکی ساختم.
‫خیلی زشت ساختی.
‫به کسی نگی که از من یاد گرفتی.
‫چرا ازم نپرسیدی...
‫فردا چه سرنخی قراره بدست‌مون برسه؟
‫خودت گفتی دیگه.
‫فردا می‌فهمیم.
‫پس چرا باید ازت بپرسم؟
‫خب...
‫اگه بخوای بدونی، یه راهنمایی می‌کنم.
‫می‌خوای بدونی یا نه؟
‫یکم.
‫امروز به عمارت فنگلای رفتم.
‫هوا چونگ دست‌و‌پاچلفتی رو دیدم.
‫انگار داخل عمارت رو به‌خوبی می‌شناخت.
‫فکر کنم اون حقیقت عمارت فنگلای رو می‌دونه.
‫ولی چیزی بهم نمی‌گفت.
‫برای همین یه چیزی بهش دادم بخوره.
‫صبر کن و ببین فردا چطور میاد و دنبالم می‌گرده.
‫چی بهش دادی؟
‫مگه دوست نداره دخترها رو اذیت کنه؟
‫یه چیزی دادم ادب بشه.
‫بذار ببینیم باز می‌تونه کسی رو اذیت کنه.
‫تو هم مثل مینگ ژواِر هستی.
‫کلی دارو با خودت اینور اونور می‌بری ‫تا باهاش سربه‌سر مردم بذاری.
‫این کجاش سربه‌سر مَردم گذاشتنه؟
‫دارم سزای کارش رو بهش برمی‌گردونم.
‫وقتی از جرم‌هایی که مرتکب شده
‫داشت حرف می‌زد، انگار نه انگار که چیزی شده باشه.
‫گفت «من فقط چندتا دختر رو کتک زدم.»
‫توی این دوره زمونه،
‫دختری که بخاطر کار کردن مورد آزار و اذیت ‫قرار بگیره، می‌تونه به زندگی ادامه بده؟
‫شرط می‌بندم چند نفرشون تا الان جون خودشون رو گرفتن.
‫کارهای اون هیچ قرقی با آدم کشتن نداره.
‫بجای اینکه منتظر مقامات باشیم ‫تا برای محکوم کردنش مدرک پیدا کنن،
‫چرا کاری که من کردم رو انجام ندیم؟
‫مستقیم سرشو بزنیم!
‫یه آدم کثیف رو از ریشه نابود کنیم.
‫پس چرا چیزی نمیگی؟
‫بگیر بخواب.
‫ارباب بای!
‫من...من...دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫دیدین؟ سرنخ اینه.
‫لطفا نجاتم بدید.
‫دیگه تحملش رو ندارم.
‫ارباب!
‫دیشب چی به خوردم دادین؟ ‫درست نیست یکی رو اینطوری اذیت کنین.
‫من کجا اذیتت کردم؟
‫دارم کمکت می‌کنم آدم بهتری بشی، فهمیدی؟
‫التماست می‌کنم. ‫هرچقدر می‌خوای منو بزن،
‫ولی این حقه رو روی من اجرا نکن!
‫راستش من اصلا دنبال این نیستم ‫که تورو اذیت کنم.
‫فقط می‌خوام چندتا سوال ازت بپرسم.
‫بپرس. ‫همه‌چی رو بهت میگم.
‫راز عمارت فنگلای چیه؟
‫من...حرف می‌زنم.
‫حرف می‌زنم، باشه؟
‫عمارت فنگلای...
‫از بیرون یه عمارت قدیمی و متروکه به نظر میاد،
‫ولی زیرش پر از رازهای پنهانه.
‫ادامه بده.
‫زیر زمین، یه دنیای مخفی هست...
‫که بهش می‌گن عمارت ژونگ‌شائو.
‫دخترهای زیادی رو اونجا نگه می‌دارن.
‫می‌گن...
‫فقط کافیه یه بار ببینیشون ‫تا محو تماشاشون بشی.
‫این دخترها رو از کجا میارن؟
‫خبر داری؟
‫ازت سوال پرسیدم. ‫جواب بده.
‫کار و کاسبی‌شون اینه.
‫من...من از کجا باید بدونم؟
‫چطور میشه به عمارت ژونگ‌شائو وارد شد؟
‫نشان فرمان می‌خواد.
‫باید نشانی رو که خودشون صادر می‌کنن داشته باشی. ‫بدون نشان راهت نمی‌دن.
‫تو بنظر میاد اونجا رو خوب می‌شناسی،
‫و حتما خودت نشان رو داری.
‫استاد، لطف داری. ‫من که آدم مهمی نیستم، یه آدم بی‌ارزشم.
‫چطور ممکنه مهمان افتخاری اونا باشم؟
‫هر روز اون اطراف پرسه می‌زنم،
‫به این امید که یه روز دلشون به حالم بسوزه ‫و یه نشان بهم بدن تا خودم هم اونجا رو ببینم.
‫ولی هنوز منتظرم.
‫ارباب! بس کن! واقعا ندارمش.
‫الان یه چیزی یادم افتاد.
‫اگه شما دوتا می‌خواین داخل برین،
‫نیازی به نشان ندارید.
‫عمارت فنگلای یه قانونی داره.
‫اگه کسی بار اولش باشه که اونجا میره،
‫فقط کافیه اسمش رو بگه.
‫اگه میزبان تاییدش کنه، می‌تونه وارد بشه.
‫تو که این بیرون حسابی اسم‌ورسم داری،
‫رفیقت هم دست‌کمی از تو نداره.
‫پس دیگه نگران وارد شدن نباشین.
‫غیر از عمارت فنگلای، راه دیگه‌ای هم ‫برای ورود به عمارت ژونگ‌شائو هست؟
‫راه دیگه؟
‫چه راه دیگه‌ای؟
‫- مطمئن نیستم. ‫- مطمئن نیستی؟
‫- واقعا نمی‌دونم.
‫دیگه می‌تونی بری.
‫آره. اووممم...
‫ارباب بای.
‫هرچی که می‌خواستین ازم پرسیدین.
‫دوای شکم دردم چی میشه؟
‫دوا می‌خوای؟
‫باید اینو هفت روز پشت‌سرهم بخوری.
‫فعلا یکی بهت میدم. ‫بقیه رو هم...
‫بستگی به رفتارت داره.
‫باشه. پس من رفع زحمت می‌کنم.
‫امشب،
‫می‌ریم یه سر به عمارت ژونگ‌شائو می‌زنیم.
‫لعنت بهت، بای یو تانگ!
‫اگه پات به عمارت ژونگ‌شائو برسه، ‫دیگه زنده برنمی‌گردی!
‫شائو جی زو الان اینجا بود.
‫شائو جی زو؟
‫اون اینجا چیکار می‌کرد؟
‫می‌خواست من برگردم.
‫ولی نگران نباش.
‫خوشبختانه متوجه حضور فان نشد.
‫ما تازه دیروز به شیانگ‌یانگ رسیدیم، ‫ولی اونفوری اومده تا ما رو محک بزنه.
‫انگار دیگه صبرش لبریز شده.
‫دقیقا منم همینو بهش گفتم.
‫دعواش کردم و فرستادمش بره.
‫راستی،
‫شما دوتا درباره چی حرف می‌زدین؟
‫صحبت‌مون مناسب یه بانوی محترم نبود.
‫ژان فقط داره ازت محافظت می‌کنه.
‫نمی‌خواد بیخود سرتو ببره.
‫اسم اون مَرده هوا چونگه.
‫طبق گفته‌هاش،
‫زیر عمارت فنگلای، جایی به اسم ‫عمارت ژونگ‌شائو وجود داره
‫که زن‌های زیادی رو اونجا زندانی کردن.
‫فکر می‌کنیم راه ورود به اونجا ‫از حیاط پشتی گلدوزی‌فروشی باشه.
‫این یعنی...یو لیان هم اونجاست؟
‫غیرممکن نیست.
‫فان، نگران نباش.
‫امشب من و بای یو تانگ می‌ریم ‫عمارت ژونگ‌شائو رو بررسی کنیم.
‫منم باهاتون میام.
‫تو یه زنی. ‫تو چرا باید بخوای بیای؟
‫با حضور باتجربه‌ای مثل شما،
‫دیگه مشکلی برام پیش نمیاد.
‫منظورت از باتجربه چیه؟
‫- کی باتجربه‌س؟ ‫- تو.
‫هم جای اون عمارت رو بلدی،
‫هم اسم چیو چان رو می‌دونی.
‫تازه مشتری‌های اونجا رو هم می‌شناسی.
‫اونوقت قبول نداری باتجربه هستی؟
‫ژان ژائو.
‫برای اینکه کمکت کنم، ‫دیگه آبرویی برام نمونده.
‫حالا نمی‌خوای یه کاری بکنی؟
‫خیلی‌خب، دیگه بس کنین.
‫هوا چونگ داشت خیلی طفره می‌رفت.
‫بنظرم هنوزم یه چیزی رو مخفی می‌کنه.
‫حالا که بهش شک داری،
‫پس نوبت هو شائومیه که دست‌به‌کار بشه.
‫بعد از اینکه امروز راه رو نشونمون داد،
‫بذار هو شائومی دنبالش بره.
‫این کار درست نیست.
‫با اخلاقی که هوا چونگ داره،
‫نمی‌شه هو شائومی رو دنبالش فرستاد...
‫چرا شدی عین شائو جی‌زو؟
‫اون عوضی فقط چند تا ترفند دست‌وپا شکسته بلده.
‫فکر می‌کنی هو شائومی از پسش برنمیاد؟
‫ژان، موردی نیست.
‫اگه تو اجازه نمیدی،
‫پس باید با شماها به عمارت بیام.
‫خیلی‌خب.
‫باید حسابی مراقب باشی.
‫حتی اگه به هیچ سرنخی هم نرسیدی، ‫خودت رو به خطر ننداز.
‫نگران نباش.
‫من همینجا می‌مونم و جایی نمیرم.
‫پس ژو جی کوچولو، شن ژونگ‌یان این شکلی هستن.
‫یه همچین چیزی.
‫حتی اگه قبلا یکی اونو دیده باشه،
‫تا وقتی که آشنای نزدیک نباشه،
‫نمی‌تونن منو بشناسن.
‫تو چی؟ ‫تو خودتو کی جا می‌زنی؟
‫تصمیم خودم رو گرفتم.
‫من خودمو جای شائو جی‌زو جا می‌زنم.
‫می‌خوای با نشان فرمان اون، ‫وارد حیاط پشتی گلدوزی‌فروشی بشی.
‫ما فقط می‌دونیم زیر عمارت فنگلای، ‫عمارت ژونگ‌شائو قرار داره.
‫ولی هنوز راز حیاط پشتی گلدوزی‌فروشی رو نفهمیدیم.
‫نشان رو چیکار می‌کنی؟
‫چطور بدستش میاری؟
‫از رابط باند گدایان پرس‌وجو کردم.
‫شائو جی‌زو امروز طبقه دوم غذاخوری بای‌هواست.
‫از شیائو تانگ شنیدم هر وقت دلگیر می‌شه،
‫برای غذا خوردن به اونجا می‌ره.
‫به نظر می‌رسه استاد هو واقعا دلش رو شکسته.
‫چقدر مطمئن هستی که می‌تونی
‫نشانش رو ازش بگیری؟
‫فقط صبر کن و ببین.
‫- صبر کن، آقا. ‫- پیشخدمت.
‫برو یه چیزی برای خودت بخر.
‫حساب اونم ما میدیم.
‫اوه...
‫بالا یک مهمان ویژه داریم.
‫- گفتن که... ‫- اون از دوستان همون مهمانه، مشکلی نیست.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M